Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Ο Χαϊκάλης, οι «παντελονάτοι» , ο Λάκης και οι σκελετοί στην ντουλάπα. Του Ανδρέα Ρουμελιώτη

Μόνο κάτι ολίγιστοι – αφελείς – επέσανε από τα «σύ(γ)ννεφα με παντελόνια» - που θα ‘λεγε ο Βλαδίμηρος ο Μαγιακόφσκι(ς). Άπαντες οι πολιτικολογούντες των απανταχού καφενέδων, το υποψιασμένο – μέχρι συνωμοσιολογίας – πόπολο δηλαδή, την έχει πλέον σακουλευτεί: οι παντελονάτοι (όχι όσοι φοράνε παντελόνια, αλλά εκείνοι που τα 'χουν παντελονιάσει) κάνουνε κουμάντο και είναι του – καταρρέοντος – έθνους η ανωτάτη αρχή.

Η αφεντομουτσουνάρα μου, η οποία συχνάκις συναγελάζεται με τους στραβωμούτσουνους παντογνώστες των ελληνικών καφενείων, τους έχει ακούσει με τα αυτάκια της να καταργιούνται την γαμημένη μοίρα τους οι χολερικοί, που δεν τους (απ)αξίωσε να ‘ναι βολευτές τώρα που κληρώνει, για να πιάσουνε την καλή.

Η διαμάχη στα αριστεροδεξιά καφενεία αυτή την εποχή, έχει να κάνει με το πόσο πάει το μαλλί. Δυο τρία μυριόπουλα είναι λίγα – πολύ λίγα, μόνο μια δεκαρικούμπα cash–άτη και κολλαριστή γίνεται από την τζογαδόρικη ομήγυρη αποδεκτή.

Φλερτάρισε – δεν φλερτάρισε ο χαρισματικός Παύλος Χαϊκάλης με την αρπαχτή η (συν)ουσία είναι ότι εκείνος έσπασε το σπυρί. Πρόεδρος δεν θα βγει, καλό βόλι τώρα και σοφή εκλογή!

Σκέφτομαι τον φίλο μου τον Γρηγόρη, τον Ψαριανό, που τα ΣΥΡΙΖέικα blogάκια, όπως είπε στην Βουλή, τον κατηγόρησαν πως πήρε μια Ferrari προκαταβολή. Μπορεί να είναι ανεύθυνα - υπεύθυνος και αθώος – αφελής, αυτό όμως τον κάνει σαν πρόσωπο ακόμα πιο τραγικό, γιατί θυμίζει εκείνο το ανέκδοτο, που λέγαμε, με την τελευταία Πόντια γριά πουτάνα, η οποία αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρώνονταν.

Αυταπάτες δεν έχουμε, όσο κι αν πλανάται forever η κατηγορία, ποτέ δεν θα αποδειχθεί πως η επιχειρούμενη εξαγορά βουλευτών, έγινε με εντολή πρωθυπουργική. Το αντίθετο θα συμβεί. Η απερχόμενη κυβέρνηση απ’ τον ίδιο της τον εξώστη θα χλευαστεί, γιατί στάθηκε ανίκανη να εξαγοράσει τον κάθε τελειωμένο – ανεξαρτητοποιημένο βουλευτή που δεν έχει καμία ελπίδα να επανεκλεγεί.

Ο καθένας από τουτουσδώ έχει μια αχίλλειο πτέρνα και στην ντουλάπα του υπάρχουν σκελετοί, δεν χρειαζόταν money να σκορπιστεί, εύκολα θα μπορούσε να εκβιαστεί∙ διατείνονται με ύφος αρχιμαφιόζου του καφενέ οι σοφοί, αυτή "η τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική."

Και ο γλυκός μου ο Λάκης;
 Πάντα στην κόψη του ξυραφιού ακροβατεί. Σαν τον πατριό του, τον Αριστοφάνη, που λεηλατούσε με το φαρμακερό του χιούμορ και την ελευθεροστομία τους παντελονάτους συντσιμπουσιαζόμενούς του, αποφεύγοντας τον εξοστρακισμό χάριν της – μη κληρονομούμενης σε μας - δημοκρατίας.

Η φαντασιακή θέσμιση -  που θα λεγε και  ο Κορνήλιος Καστοριάδης – του ιδεατού ελληνοπρεπούς καφενείου που επικαλούμαι, είναι τόσο νοσηρή και διεφθαρμένη περισσότερο από τους διαφθορείς της, που πάντα θα υποψιάζεται και ποτέ δεν θα αθωώνει τον Λάκη, όσο κι αν τον χειροκροτεί γιατί αποτελεί το πρώτο του βιολί και (τους) δίνει τώρα τη χαριστική βολή.

Σκατά τα κάναμε πάλι, που θα λεγε και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ούτε μια απλή διεκπεραίωση που μας ανέθεσαν δεν μπορούμε να φέρουμε εις πέρας.

Τούρκος θα γίνει η Μέρκελ. Παντζάρια τα μάγουλά της απ’ τον θυμό. Αυτή η μαντάμ με τα υποβρύχια που γέρνουνε και τα τρένα που δεν χωράνε στις ράγες δεν έχει πλέον ούτε έναν συνεργάτη της προκοπής εδωχάμου. Τόσους χρύσωσε και εκβίασε και όλοι της βγήκαν άχρηστοι.

«Πόσο έχει ανέβει το κασέ αυτού του Τσίπρα», ευλόγως θα αναρωτηθεί πριν συμπληρώσει την ακάλυπτη επιταγή. «Για ψάξε στην ντουλάπα του μήπως υπάρχουν τίποτα σκελετοί».
Συμπαθάτε με, αλλά δεν είναι καθόλου καλή εξέλιξη αύτή, που βγήκαν απ τους υπονόμους οι ποντικοί. 
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Αν δεν βγει Πρόεδρος...

"...με Δήμα κάνουμε ρεβεγιόν, χωρίς, όχι..." ακούσαμε τις προάλλες να αναφέρει σχολιαστής στο κεντρικό δελτίο του ΣΚΑΙ. Η φράση αυτή προβλημάτισε πολύ τους πάντες, ιδιαίτερα όμως το Ερυθρό Καγκουρό και τον Τσαλαπετεινό οι οποίοι συναισθάνθηκαν αμέσως το μέγεθος και τη βαρύτητα του προβλήματος. Ταυτόχρονα όμως απόρησαν γιατί ο σχολιαστής περιορίστηκε αποκλειστικά και μόνο στο πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν. Έτσι, από κοινού, οι δυο ιστολόγοι αποφάσισαν να εμβαθύνουν στο ζήτημα που μόνο ακροθιγώς- και ίσως δικαιολογημένα λόγω των ασφυκτικών χρονικών πλαισίων ενός τηλεοπτικού δελτίου- έθιξε ο έγκριτος σχολιαστής. 
Με αλλεπάλληλες λοιπόν τηλεδιασκέψεις τις μέρες που ακολούθησαν, καγκουρό και τσαλαπετεινός ερεύνησαν διεξοδικά και κατέγραψαν τις ολέθριες επιπτώσεις της μη εκλογής του υποψήφιου κυρίου Δήμα στο αξίωμα του Προέδρου Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, στην εορταστική περίοδο που ήδη διανύουμε. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας παρουσιάζονται σήμερα αναλυτικά, με την ελπίδα ότι θα συμβάλλουν ουσιαστικά τόσο στην αποσόβηση της πολιτικής κρίσης που ταλανίζει τη χώρα και πανικοβάλει τις αγορές όσο και στη διατήρηση αλλά και την περαιτέρω ανάπτυξη του εορταστικού κλίματος.

Το γιορτινό τραπέζι. Η πρώτη σημαντική επίπτωση θα εμφανιστεί στο γιορτινό τραπέζι. Θα είναι τόσο λιτό και πενιχρό που το σαρακοστιανό θα φαντάζει λουκούλειο μπροστά του. Ειδικότερα επισημαίνουμε ότι: Οι βασιλόπιτες δεν θα έχουν φλουρί, οι κουραμπιέδες δεν θα έχουν άχνη, τα μελομακάρονα και οι δίπλες δε θα έχουν ούτε μέλι ούτε καρύδια και η γαλοπούλα δε θα έχει γέμιση.

Το δέντρο. Τα φυσικά χριστουγεννιάτικα δέντρα θα μαραίνονται πριν φτάσει καν η Πρωτοχρονιά. Τα δε ψεύτικα, δε θα ανοίγουν τα κλαδιά τους με αποτέλεσμα να είναι αδύνατος ο στολισμός τους. Τα λαμπάκια τους θα καίγονται με διαδοχικές εκρήξεις. Το αστέρι της κορυφής θα πέφτει συνεχώς και μάλιστα τόσο γρήγορα που δε θα προλαβαίνει κανείς να κάνει ευχή και οι μπάλες τους θα σκάνε ξαφνικά και με τόσο θόρυβο που θα φτάνει αμέσως η Μίνα Καραμήτρου με το συνεργείο του Mega, βέβαιη ότι ήταν ο Ξηρός που τα πυροδότησε και αμέσως μετά η αντιτρομοκρατική υπηρεσία.

Τα κάλαντα. Αν δεν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάλαντα δεν θα ακουστούν φέτος στις γιορτές. Θα παρατηρηθεί τεράστια έλλειψη τριγώνων στην αγορά ενώ για ευνόητους λόγους θα είναι αδύνατη η εισαγωγή τους. Των παλιών τριγώνων η αξία θα ακολουθήσει την ιλιγγιώδη αυξητική πορεία των σπρέντς με αποτέλεσμα να παρατηρηθούν ουρές πιτσιρικάδων στα καταστήματα “Αγοράζω χρυσό και άλλα τιμαλφή”, που θα προσπαθούν να πιάσουν την υψηλότερη δυνατή τιμή πουλώντας τα. Κι όσα παιδιά τελικά βγουν για κάλαντα α καπέλα, θα τα έχουν ξεχάσει και θα τραγουδούν λυπητερά: “Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα, σήμερα όλα θλίβονται και τα βουνά λυπούνται”χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι απέχουμε μήνες από την Μεγάλη Παρασκευή.

Οι ευχές. Οι ελάχιστες ευχετήριες κάρτες που θα αποσταλούν, θα φτάσουν στα γραμματοκιβώτια των παραληπτών το νωρίτερο γύρω στον Δεκαπενταύγουστο. Σταsms, θα επεμβαίνει ο αυτόματος διορθωτής και θα αποστέλλονται τελικά κακόβουλα μηνύματα που θα λένε:“Κακά Χριστούγεννα” και Happy new Fear και θα μπλοκάρουν τα κινητά τηλέφωνα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με κανέναν και το χειρότερο θα ερημώσει το face book, τόσο που θα θυμίζει tsu. Οι δε ευχές που θα σταλούν με ηλεκτρονικά μηνύματα, θα καταλήγουν άδοξα στα spams.

Τα τυχερά παιχνίδια. Η μη εκλογή προέδρου από την παρούσα Βουλή θα είναι ολέθρια και για τα τυχερά παιχνίδια αλλά και για το πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Θα εξαφανιστούν οι μπαλαντέρ από τις τράπουλες, θα είναι αδύνατον να πετύχει κανείς τριανταμία, οι τσόχες στα τραπέζια θα σκίζονται και οι ρουλέτες θα πάψουν να γυρίζουν. Το μεγαλύτερο όμως φιάσκο θα παρατηρηθεί στο πρωτοχρονιάτικο λαχείο καθώς δε θα αναδειχτεί κανένας νικητής και μόνο οι λήγοντες θα κερδίζουν μηδαμινά ποσά τα οποία θα φορολογηθούν άγρια.


Η γέννηση του Θεανθρώπου. Ο Ιωσήφ και η Μαρία παρά την απεγνωσμένη αναζήτηση καταλύματος, δε θα βρίσκουν όχι φάτνη, ούτε καν μια αποθήκη να σταθούν και έτσι θα καταλήξουν στην πλατεία Συντάγματος. Πριν προλάβουν να ξαποστάσουν Καμίνης, Άδωνης και Πλεύρης θα απειλούν να τους εκδιώξουν με συνοπτικές διαδικασίες για καθαρά αισθητικούς και εμπορικούς λόγους. Τότε εκείνοι θα αρχίσουν απεργία πείνας διεκδικώντας μια αξιοπρεπή φάντη αλλά θα τη σταματήσουν αμέσως μόλις εμφανιστεί για συμπαράσταση ο βουλευτής Μιχελογιαννάκης. Ξημερώματα της 25ης Δεκεμβρίου ο υπουργός προστασίας του πολίτη, κύριος Κικίλιας μετά από μυστική επιχείρηση απομάκρυνσής τους θα δηλώσει συγκινημένος: «Σήμερα, η Ελληνική Αστυνομία έδειξε το ανθρώπινο πρόσωπό της απεγκλωβίζοντας τους δυστυχισμένους Ιωσήφ και Μαρία οι οποίοι διεκδικούσαν την νόμιμη στέγασή τους σε μια φάτνη”
Ο μικρός Χριστός θα γεννηθεί τελικά μέσα σε αστυνομική κλούβα, καθ` οδόν για την Αμυγδαλέζα, θα αποσπαστεί βίαια από τη μητέρα του και θα στεγαστεί επ` αόριστον σε ένα κλουβί προσφύγων με τα άλλα ασυνόδευτα ανήλικα που σώθηκαν από το δουλεμπορικό της Κρήτης.

Οι Μάγοι. Μεγάλη περιπέτεια περιμένει και τους μάγους με τα δώρα. Ενώ θα έχουν συνδεθεί με το δωρεάν wi fi που υπάρχει σε όλη την επικράτεια -μετά την πραγματοποίηση της υπόσχεσης του πρωθυπουργού- θα χάσουν το gps τους και τελικά και το δρόμο τη φάτνη. Έτσι θα γυρίζουν ψάχνοντας απελπισμένοι οπότε -επειδή είναι κάπως μελαχροινοί, μουσάτοι, ντυμένοι περίεργα και σαφώς ξενοφέρνουν- θα συλληφθούν και θα διακομιστούν σιδηροδέσμιοι στο Αλλοδαπών. Εκεί θα τους υποδεχτούν ως συνήθως και τελικά ούτε οι εξπέρ του φωτοσοπ δε θα μπορέσουν να καλύψουν τους μώλωπες και τα τραύματα που θα φέρουν με αποτέλεσμα κανείς να μην τους αναγνωρίσει. Το χρυσό, τη σμύρνα και το λιβάνι, τα δώρα που προοριζόταν να προσφερθούν στο θείο βρέφος, θα κατασχεθούν και θα η ομάδα Δ, θα επιτάξει τις καμήλες τους.

Η πρωτοχρονιά. Η μη εκλογή Δήμα και η αναγκαστική προκήρυξη εκλογών, δεν θα σημάνει απλώς την καταστροφή της χώρας, αλλά θα αποτρέψει την έλευση του νέου χρόνου. Στο δώδεκα παρά πέντε, το 2014 θα σκαλώσει επικίνδυνα και θα παραμείνει, οπότε το 2015 μη βρίσκοντας χώρο να εισέλθει, θα αποχωρήσει. Πολλοί ξένοι αναλυτές αλλά και παράγοντες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, υποστηρίζουν σε όλους τους τόνους ότι το ίδιο θα συμβεί και την επόμενη αλλά και τις μεθεπόμενες χρονιές. Ήδη μάλιστα έχουν προτείνει να ονομαστεί αυτή η χρονιά, αποκλειστικά για τη χώρα μας, η Χρονιά της Μαρμότας. Τον μόνον που δεν ανησυχεί καθόλου η προοπτική της αέναης επανάληψης του 2014, είναι ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκερ, που δήλωσε ότι για εκείνον το 2014 “είναι μια οικεία χρονιά”


Ο Άγιος Βασίλης. Είναι προφανές ότι ο Άγιος Βασίλης δε θα επισκεφτεί κανένα σπιτικό της χώρας μας φέτος την πρωτοχρονιά αλλά δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Λέγεται ότι πέρυσι υπέστη σοβαρά εγκαύματα στην προσπάθειά του να κατέβει από τις καμινάδες, καθώς όλα τα τζάκια ήταν αναμμένα και δεν θέλει να πάθει και φέτος τα ίδια, παρ` όλο που η τιμή του πετρελαίου αλλά και του φυσικού αερίου έχει πέσει. Άλλοι υποστηρίζουν ότι για την επίμαχη μέρα έχει ανακοινωθεί ότι θα πραγματοποιηθεί πανευρωπαϊκή απεργία ταράνδων που αντιδρούν στις περικοπές των μισθών και των συντάξεών τους, στις αντίξοες συνθήκες εργασίας τους και αποκλείεται να βρεθούν απεργοσπάστες ή εθελοντές τάρανδοι που θα αποζημιωθούν με μόρια. Οι δε γονείς που τυχόν θα θελήσουν να υποκαταστήσουν τον εκ Καισαρείας ή Ροβανιέμι Άγιο, για πρώτη φορά στα χρονικά, θα διαπιστώσουν ότι το βαλάντιό τους δεν θα είναι αρκετό για να ψωνίσουν δώρα.


Οι καλικάντζαροι. Η μόνη περίπτωση να αποχωρήσουν οι εποχιακοί καλικάντζαροι, όπως αντιλαμβάνονται όλοι όσοι έχουν διαβάσει προσεκτικά αυτή την εμπεριστατωμένη μελέτη, είναι έστω με την τρίτη ψηφοφορία, να εκλεγεί ο πολυπόθητος -τουλάχιστον για τους συνετούς πολιτικούς που ενδιαφέρονται ουσιαστικά για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας, τη σταθερότητα και την παραμονή μας στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Σε αντίθετη περίπτωση είναι βέβαιο ότι οι εποχικοί καλικάντζαροι, τα παγανά, θα παραμείνουν στον πάνω κόσμο, αλλά με τις εκλογές που θα ακολουθήσουν, θα αποχωρήσουν δια παντός, οι παντός είδους καλικάντζαροι της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου.

Τελικά, όπως καταλάβατε θρασίμια, αν δεν βγάλουμε το Δήμα πρόεδρο, μαύρες γιορτές θα κάνουμε. Κανονίστε λοιπόν...

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Υπό την απειλή της φτώχειας τέσσερα στα δέκα παιδιά στην Ελλάδα

Έκθεση


Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνουν ο κοινωνικός αποκλεισμός και η φτώχεια των παιδιών στην Ελλάδα, καθώς, σύμφωνα με έρευνα του Συνηγόρου για τα δικαιώματα του Παιδιού, Γιώργου Μόσχου, το 40% των Ελληνόπουλων βρίσκεται πλέον αντιμέτωπο με τα φαινόμενα αυτά.

Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 3.000 παιδιά αφήνονται πλέον σε ιδρύματα από τους γονείς τους, επειδή εκείνοι δεν μπορούν να τα θρέψουν. Ο Συνήγορος παρέδωσε τα στοιχεία αυτά στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ισότητας Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η οποία συνεδρίασε την Τετάρτη στη Βουλή. Στη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής επιτροπής, ο Γενικός Γραμματέας Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Γιώργος Σούρλας, ενημέρωσε τους βουλευτές για τον συντονισμό των ενεργειών με στόχο την εκπόνηση εθνικού σχεδίου δράσης για τα δικαιώματα του παιδιού.
«Είναι σημαντικό τα παιδιά να μην απομακρύνονται από την οικογένεια για λόγους φτώχειας. Πρέπει να ενεργοποιήσουμε άλλους μηχανισμούς υποστήριξης της οικογένειας, που αδυνατεί να ανταποκριθεί οικονομικά και να ενισχυθεί ο θεσμός της αναδοχής ώστε τα παιδιά να ζουν μέσα σε περιβάλλον οικογενειακό αντί να προτάσσουμε την ιδρυματική μεταχείριση», είπε ο κ. Μόσχος.
«Οπωσδήποτε πρέπει να δούμε την αναδοχή και τη διαδικασία αποϊδρυματοποίησης, τη δημιουργία ξενώνων για παιδιά με ψυχολογικά προβλήματα και για παιδιά με παραβατική συμπεριφορά αντί να διαβιούν σε ιδρύματα ή σωφρονιστικά καταστήματα», ανέφερε ο Συνήγορος για τα δικαιώματα του Παιδιού.
Σοβαρός κίνδυνος και από τους μειωμένους παιδικούς εμβολιασμούς
Παράλληλα, ο Γ. Μόσχος προτάσσει την ανάγκη ενεργοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών των ΟΤΑ και προειδοποιεί ότι σοβαρές διαστάσεις προσλαμβάνει και το φαινόμενο, σύμφωνα με το οποίο ολοένα και περισσότερα είναι τα παιδιά που σήμερα δεν εμβολιάζονται με κίνδυνο να δούμε στη χώρα ξανά αρρώστιες που είχαν εκλείψει.
Το πρόβλημα εντοπίζεται κυρίως σε παιδιά Ρομά και παιδιά μεταναστών, αλλά φαίνεται να έχει λάβει διαστάσεις και στις περιπτώσεις οι γονείς δεν μπορούν να αγοράσουν εμβόλια.
Η θέση της UNICEF
Εν τω μεταξύ, τη θέση ότι τα δικαιώματα των παιδιών απαιτούν αυθύπαρκτη επιστημονική οντότητα, διατύπωσε ο πρόεδρος της ελληνικής εθνικής επιτροπής της UNICEF Λάμπρος Κανελλόπουλος, ο οποίος ανέφερε ότι η οικονομική και ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα έχει λάβει ανεξέλεγκτη διάσταση.
Στο κλίμα αυτό έρχεται να προστεθεί και η αύξηση του φαινομένου της παιδικής πορνείας και της παιδικής εκμετάλλευσης που αγκαλιάζει πλέον την Ευρώπη και την Ελλάδα. Όπως ανέφερε ο κ. Κανελλόπουλος είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει συγκεκριμένο κέντρο έρευνας και μελέτης για τα περιστατικά αυτά.
Πηγη tvxs.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η ώρα της αλλαγής

Γιάννης Μυλόπουλος


Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι το στάδιο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα είναι ένα στάδιο μεταβατικό. Η βούληση της συγκυβέρνησης να συνεχίσει η πολιτική των μνημονίων και η στρατηγική της υποταγής της χώρας στα συμφέροντα των διεθνών δανειστών, προσκρούει σε δύο σοβαρά εμπόδια, τα οποία δεν επιτρέπουν μεγάλα περιθώρια ευόδωσης της επιδίωξης αυτής. Ένα διαδικαστικό και ένα ουσιαστικό.

Το διαδικαστικό εμπόδιο είναι η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία με βεβαιότητα οδηγεί στην προκήρυξη εκλογών, αφού οι 180 βουλευτές που απαιτεί το Σύνταγμα να υπερψηφίσουν τον υποδεικνυόμενο από τον πρωθυπουργό ως υποψήφιο, τον αντιπρόεδρο της ΝΔ Σταύρο Δήμα, είναι πλέον βέβαιον ότι δεν θα βρεθούν.
Το άλλο εμπόδιο, το ουσιαστικό, είναι ότι η κυβερνητική πολιτική, αποδοκιμάζεται πλέον από τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Στην πραγματικότητα, εκείνοι που στις δημοσκοπήσεις δηλώνουν ότι επικροτούν την πολιτική που ακολουθεί η συγκυβέρνηση είναι μια μειοψηφία του εκλογικού σώματος, που δεν υπερβαίνει τον 1 στους 3 πολίτες. Πράγμα που σημαίνει ότι ακόμη και αν δεν υπήρχε το διαδικαστικό ζήτημα με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, η κυβέρνηση πολύ δύσκολα θα μπορούσε να συνεχίσει να κυβερνά, εν μέσω κλίματος γενικής δυσαρέσκειας για μια πολιτική που:
  • μας έχει εξαθλιώσει,
  • μας έχει φτωχοποιήσει,
  • έχει δημιουργήσει εκατομμύρια ανέργους στους οποίους συνεχώς προστίθενται νέοι,
  • έχει εξαφανίσει κάθε ίχνος κοινωνικής φροντίδας και μέριμνας για τους αδύνατους, τους φτωχούς και τους ασθενείς,
  • έχει διαλύσει την Παιδεία
  • δεν δίνει ελπίδα και διέξοδο στους νέους, οι οποίοι εγκαταλείπουν… τρέχοντας τη χώρα,
  • ξεπουλά το δημόσιο πλούτο,
  • δεν αφήνει την παραμικρή χαραμάδα αισιοδοξίας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει, κάτι μπορεί να πάει προς το καλύτερο.
Μια πολιτική, εντέλει, που ακολουθεί απολύτως τα συμφέροντα των διεθνών δανειστών της Ελλάδας και όχι τις ανάγκες των Ελλήνων.
Εν όψει αυτής της κατάστασης, η κυβέρνηση έχει αποδυθεί σε έναν αγώνα εκφοβισμού των ψηφοφόρων, επισείοντας κινδύνους χρεοκοπίας της χώρας, στο ενδεχόμενο που τις εκλογές κερδίσει, όπως άλλωστε αναμένεται σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ. Η μαύρη προπαγάνδα και η κινδυνολογία της κυβέρνησης δημιουργούν ένα φορτισμένο κλίμα, όπου αντί η κυβέρνηση να προσπαθεί με θετικό τρόπο να επηρεάσει τους ψηφοφόρους υπέρ της, επιδιώκει με αρνητικά επιχειρήματα την καταψήφιση του αντιπάλου της.
Το κακό είναι ότι η στρατηγική του φόβου, λειτουργώντας σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, επηρεάζει προκαταβολικά τις αγορές δυσμενώς για τη χώρα μας. Κι αυτή είναι ακόμη μια, ίσως η τελευταία, αρνητική συμβολή της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου στην εθνική υπόθεση της ανάταξης της Ελλάδας…
Όμως είναι γνωστό ότι τις εκλογές τις κερδίζει πάντοτε αυτός που έχει την ιδεολογική ηγεμονία, αυτός που αναγκάζει τους υπόλοιπους να συζητούν γι αυτόν και για το πρόγραμμά του, αυτός δηλαδή που καταφέρνει και αναγορεύεται σε πρωταγωνιστή του δημόσιου διαλόγου. Και η κυβέρνηση, με τη διαρκή και εκ συστήματος ενασχόλησή της με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχει αναγορεύσει από καιρό το ΣΥΡΙΖΑ σε πρωταγωνιστή των επικείμενων εκλογών.
Και εκ του αποτελέσματος άλλωστε, αυτό που προκύπτει ως αποτέλεσμα της στρατηγικής του φόβου, είναι η ενίσχυση της θέσης του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις, ο οποίος πλησιάζει πλέον την αυτοδυναμία και οι μόλις 5-6 βουλευτές, εκτός συγκυβέρνησης, που ψήφισαν υπέρ Σταύρου Δήμα. Δηλαδή… τζίφος! Το μόνο κέρδος Σαμαρά, ήταν μια μικρή συσπείρωση των ψηφοφόρων της ΝΔ, η οποία κυρίως προκύπτει από ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που εγκαταλείπουν το δορυφόρο και προσέρχονται στα… κεντρικά. Κάτι που όμως θα γινόταν έτσι κι αλλιώς λίγο πριν τις εκλογές.
Οι Κινέζοι λένε ότι αν θέλεις να βοηθήσεις κάποιον που πεινάει, μην του δώσεις έτοιμο ένα ψάρι, αλλά μάθε του να ψαρεύει. Που σημαίνει ότι αν οι κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας τα τελευταία  πέντε χρόνια, ενδιαφέρονταν έστω κατ΄ελάχιστο για τους έλληνες και για την Ελλάδα, πέρα από το να υπηρετούν τα συμφέροντα των διεθνών δανειστών, οι οποίοι ασφαλώς και δεν επιδιώκουν τίποτε άλλο παρά το δικό τους κέρδος, θα έπρεπε να έδειχναν και κάποιο ενδιαφέρον για εμάς, τους έλληνες, για το παρόν και κυρίως για το μέλλον μας.
Θα έπρεπε δηλαδή οι ελληνικές κυβερνήσεις, αντί να υπηρετούν μονομερώς τα μνημόνια, να εξασφάλιζαν κάποια διέξοδο για τη χώρα, η οποία να την ξανακάνει να σταθεί στα πόδια της. Θα έπρεπε λοιπόν να ενδιαφερθούν για την οικονομική ανάπτυξη, προετοιμάζοντας το έδαφος στους τομείς που είναι προνομιακοί για τη χώρα, όπως είναι η αγροτική ανάπτυξη, ο τουρισμός, το περιβάλλον και ο πολιτισμός. Και βέβαια θα έπρεπε να φροντίσουν τον ευαίσθητο τομέα της Παιδείας, προκειμένου να υπάρξει η επένδυση εκείνη στο ανθρώπινο κεφάλαιο, που θα κινήσει ξανά την παραγωγική μηχανή της χώρας.
Αντ΄αυτών, οι κυβερνήσεις των τελευταίων πέντε χρόνων έχουν διαλύσει τον παραγωγικό ιστό, έχουν απαξιώσει τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, τα ασημικά όπως θα λέγαμε της χώρας, που είναι τα νησιά, οι παραλίες, τα δάση και τα σπάνια οικοσυστήματα της Ελλάδας, προκειμένου να τα ξεπουλήσουν.
Ακόμη, αντί να προσπαθούν οι πρόσφατες ελληνικές κυβερνήσεις να επενδύσουν στο μέλλον, στηρίζοντας με νύχια και με δόντια τη δημόσια εκπαίδευση, αυτές την υποβάθμισαν σκοπίμως, προκειμένου να προκαλέσουν τεχνητή ανάγκη για ιδιωτικές εκπαιδευτικές δομές. Διώχνοντας τα καλύτερα και πιο δυναμικά μυαλά της Ελλάδας στο εξωτερικό. Μόνο ένα νούμερο αρκεί, για να φανεί η σκοπιμότητα των κυβερνώντων στο ζήτημα της χρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης.
Ενώ λοιπόν η μείωση του ΑΕΠ της χώρας, λόγω κρίσης, είναι της τάξης του 25% και θα ανέμενε κανείς ότι αυτής της τάξης θα ήταν και η μείωση της δημόσιας χρηματοδότησης στη δημόσια εκπαίδευση, η μείωση της χρηματοδότησης στα πανεπιστήμια ξεπέρασε το 70%. Που σημαίνει ότι πέραν του αναμενόμενου 25%, η μείωση ήταν αποτέλεσμα στρατηγικής επιλογής και πολιτικής βούλησης και όχι ανάγκης λόγω χρέους, όπως διατείνονται.
Είναι λοιπόν ηλίου φαεινότερο το γιατί οι έλληνες ψηφοφόροι εγκαταλείπουν τα δύο κυβερνητικά κόμματα που διαχειρίστηκαν τις τύχες της Ελλάδας τα τελευταία ολέθρια χρόνια, όπως και το γιατί εμπιστεύονται εκείνα που τους δίνουν ελπίδα για το μέλλον.
Το ερώτημα βέβαια που τίθεται, δίκην απορίας από πολλούς, αφορά το εφικτόν μιας αλλαγής πολιτικής. Κατά πόσο δηλαδή θα μας επιτραπεί, από τους Ευρωπαίους της κας Μέρκελ και τους διεθνείς εκπροσώπους των δανειστών, να αλλάξουμε πολιτική.
Εδώ νομίζω ότι ακόμη κι αν δεν υπήρχε η παραμικρή ελπίδα αλλαγής, μια ελληνική κυβέρνηση που αγαπά την Ελλάδα και ενδιαφέρεται για τους Έλληνες, θα όφειλε να το προσπαθήσει.
Μια κυβέρνηση δηλαδή που εκπροσωπεί γνήσια τους Έλληνες και ενδιαφέρεται γι αυτούς, θα έπρεπε να επεξεργαστεί ένα σχέδιο που να αποδείκνυε τεκμηριωμένα στους ξένους ότι η χώρα δεν έχει άλλες αντοχές κι ότι αν πράγματι θέλουν να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, πρέπει να μας επιτρέψουν να κάνουμε εκείνες τις αναδιαρθρώσεις στους τομείς της οικονομίας και της ανάπτυξης, ώστε να αρχίσουμε και πάλι να παράγουμε.
Διότι ο μόνος ασφαλής τρόπος για να επιβιώσουμε, αλλά και να επιστρέψουμε πίσω τα δανεικά, είναι να γίνουμε παραγωγικοί και ανταγωνιστικοί.
Ο δρόμος της εξουθένωσης των ανθρώπων, της διάλυσης των δομών και του ξεπουλήματος του πλούτου, είναι ένας δρόμος που ταιριάζει σε σκλαβωμένο και όχι σε ελεύθερο κράτος.
Ακόμη λοιπόν και αν οι πιθανότητες επιτυχίας μιας τέτοιας προσπάθειας αλλαγής της ακολουθούμενης πολιτικής είναι πολύ μικρές, αξίζει τον κόπο να δοθεί ο αγώνας. Πολλώ δε μάλλον όταν την αποφασιστική βούληση για αναστροφή της σημερινής πορείας, την υπογράφει η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, δηλώνοντας ότι τα περιθώρια ανοχής και αντοχής της ελληνικής κοινωνίας, έχουν ξεπεραστεί. Αυτή είναι μια όχι και τόσο ασήμαντη λεπτομέρεια που αποκρύπτουν οι φιλοκυβερνητικοί κινδυνολόγοι και οι λογής διαχειριστές του φόβου των Ελλήνων.
Γι αυτό έχει τεράστια σημασία ο ΣΥΡΙΖΑ να βγει από τις επικείμενες εκλογές όχι μόνο πρώτο κόμμα, αλλά και αυτοδύναμος και με μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος να έχει ταχθεί υπέρ της πρότασής του. Γιατί όσο μεγαλύτερη η εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η διαπραγματευτική του ικανότητα στην Ευρώπη. Καθώς πολύ δύσκολα τα οποιαδήποτε  Ευρωπαϊκά όργανα θα μπορέσουν να αμφισβητήσουν τη βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του κυρίαρχου λαού μιας χώρας – μέλους της Ένωσης.
Το διακύβευμα είναι μεγάλο, μια και αφορά τη χώρα, τους ανθρώπους της και το μέλλον μας. Αφορά ουσιαστικά το δικαίωμά μας να είμαστε ελεύθεροι και να αποφασίζουμε για την τύχη μας.
Αν μια ελληνική κυβέρνηση δεν καταφέρει αυτό το βασικό, να αγωνιστεί δηλαδή για το καλό της Ελλάδας, τότε δεν αξίζει να την κυβερνά. Όλα τα άλλα που η σημερινή κυβέρνηση μετέρχεται,  από την κινδυνολογία ότι θα χρεοκοπήσουμε αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, τη στιγμή που αυτοί μας έχουν ήδη χρεοκοπήσει, έως τον εκφοβισμό και την καλλιέργεια ανασφάλειας στους ψηφοφόρους, είναι απεγνωσμένες προσπάθειες, απελπισμένων πολιτικών που βλέπουν να χάνουν το παιχνίδι...
Σήμερα λοιπόν, βρισκόμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο, από ένα καθεστώς υποταγής σε ξένα συμφέροντα, σε μια νέα κατάσταση, όπου ως ελεύθερη και κυρίαρχη χώρα, θα διαπραγματευτούμε το δικαίωμά μας να συνεχίσουμε να ζούμε με τις δικές μας δυνάμεις.
Βρισκόμαστε με άλλα λόγια μπροστά σε μια μεγάλη αλλαγή υποδείγματος, μπροστά σε μια μεγάλη αλλαγή πολιτικής.
Γι αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία να οδηγηθούμε άμεσα σε εκλογές και εκεί οι Έλληνες να αποφασίσουμε ότι έναντι της υποτέλειας και της υποταγής σε ξένα οικονομικά συμφέροντα, που προτείνουν οι Σαμαράς και Βενιζέλος, επιλέγουμε το δικαίωμά μας στη διαπραγμάτευση για ένα μέλλον, στο οποίο θα είμαστε ελεύθεροι να διαχειριζόμαστε μόνοι μας τις τύχες μας.
Όσο περισσότεροι επιλέξουμε αυτή την οδό της απελευθέρωσης, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας θα έχει. Γιατί το μέλλον δεν είναι γραμμένο πουθενά. Μόνοι μας το διαμορφώνουμε…
* Του καθηγητή Γιάννη Α. Μυλόπουλου, πρώην πρύτανη ΑΠΘ
Πηγη tvxs.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

H δωροδοκία και το ανέκδοτο. Του Σ. Κούλογλου





















                                                                       Στέλιος Κούλογλου

              Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Το Μέγαρο Μαξίμου διαρρέει πως υπολογίζει ο υποψήφιος του θα συγκεντρώσει γύρω στους 165 βουλευτές  στην πρώτη ψηφοφορία για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θα είναι μια καλή βάση, μήπως τελικώς μαζευτούν οι 180 στην τρίτη ψηφοφορία. Έχουν προηγηθεί μια απίστευτη εκστρατεία κινδυνολογίας, απειλές για bankrun από κυβερνητικά στελέχη, πρωθυπουργικές προτροπές στην εθνική υπευθυνότητα των βουλευτών, συνεχή τηλεφωνήματα στους ανεξάρτητους βουλευτές από έναν πρωθυπουργό και χωρίς προηγούμενο επεμβάσεις υπέρ της κυβέρνησης από Ευρωπαίους πολιτικούς. Και τελικώς ο κ. Δήμας παίρνει 160 ψήφους. Αφού οι άνθρωποι δεν μπορούν να οργανώσουν ούτε αυτό, πως θα μπορούσαν να οργανώσουν μια επιτυχημένη δωροδοκία;

Χωρίς να είναι γνωστά όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, η καταγγελία Χαϊκάλη-ΑΝΕΛ δείχνει να έχει βάση: δεν σκηνοθετείται μια απόπειρα δωροδοκίας που εμπλέκει και έναν, τουλάχιστον, κατηγορούμενο. Mάλιστα το γεγονός ότι η ΝΔ έσπευσε να χαρακτηρίσει- μαζί με  σχολιαστές των θλιβερών καναλιών- την καταγγελία ως συνωμοσία, δείχνει πόσο λίγοι -και πολιτικά- είναι αυτοί που κυβερνούν την χώρα.
Πάντως, μέχρι να αποφανθεί η δικαστική έρευνα, το βέβαιο είναι ότι την ευθύνη για τον συνεχιζόμενο εκχυδαϊσμό της πολιτικής ζωής έχει η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός. Γιατί κόντρα στους αριθμούς και την πραγματικότητα, επιμένει να ζητά με σχεδόν εκβιαστικό τρόπο την εκλογή προέδρου, την οποία επέσπευσε μετά από ένα Φεστιβάλ λαθών που αδυνάτισαν την χώρα και έφεραν τον ίδιο σε στρατηγικό αδιέξοδο. Σε μια χώρα ιστορικά τραυματισμένη από τις αποστασίες βουλευτών λόγω χρηματισμού και στην οποία εκτελούνται τα τελευταία χρόνια συμβόλαια οικονομικών δολοφόνων, που έχουν κάθε λόγο να θέλουν την συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων και την διατήρηση του σημερινού φαύλου καθεστώτος.
Το ερώτημα είναι αν θα αφήσουμε την κυβέρνηση να καταστρέψει μετά την οικονομία και ότι έχει αφήσει όρθιο από την Δημοκρατία. Ο Μιχαλολιάκος από τον Κορυδαλλό τρίβει τα χέρια του με όλα αυτά, δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε αυτό. Έστω και την ύστατη ώρα, ο κ. Σαμαράς θα πρέπει να παραδεχθεί την ήττα του και να ετοιμαστεί για να παραδώσει ομαλά την εξουσία. Η πρόταση Θεοδωράκη για συναινετική εκλογή Δήμα και προκήρυξη εκλογών για την 1η Φλεβάρη θα ήταν ένα καλό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση, αν και ο πρωθυπουργός ακολουθεί μέχρι τώρα την τακτική «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων».
Γιατί, σε κάθε περίπτωση, οι καταγγελίες Χαϊκάλη συνιστούν την χαριστική βολή στην όποια ελπίδα διατηρούσε ακόμη ο κ. Σαμαράς ότι μπορεί να συγκεντρώσει τις 180 ψήφους. Μετά από όσα έγιναν, η ανακοίνωση της ΝΔ ότι, παρ’ όλα αυτά μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος την μεθεπόμενη Δευτέρα είναι χωρίς αμφιβολία το ανέκδοτο της ημέρας.
*Η γελοιογραφία είναι του Κώστα Κουφογιώργου από τοKoufogiorgos.de
Πηγη tvxs.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Πρόεδρος ο Ψινάκης

Ο Ηλίας Ψινάκης με την Ολγα Κεφαλογιάννη σε ταράτσα του κέντρου, με φόντο τον Λυκαβηττό | ΑΠΕ-ΜΠΕ


Συντάκτης: 


Φυσιογνωμία ανεκτίμητη ο Μελάς. Ευφυέστατος. Κινείται στο πνεύμα της εποχής και, ασφαλώς, του Συντάγματος. Ο νομοθέτης, σκέφτεται, προβλέπει τρεις ψηφοφορίες για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Αν ήταν να επιλέγουμε σε όλες τον ίδιο, έφτανε και περίσσευε μία και μόνη. Στην πρώτη, λοιπόν, «παρών», στη δεύτερη αξούριστος και στην τρίτη ωσεί παρών με προτίμηση στον Δήμα και με μαρουλόφυλλα στην κωλότσεπη. Αν γινόταν, θα ψήφιζε σε εκατό δόσεις και μάλιστα με διψήφιο επιτόκιο. Αυτός δεν είναι βουλευτής, αλλά η προσωποποίηση της ρύθμισης για τα ληξιπρόθεσμα.
Ιδεάζομαι ότι η ψήφος-κρεσέντο του Μελά κρύβει μια επιπρόσθετη ιδιοτέλεια. Αναλογούν στον καθένα μας, κατά τας γραφάς, δύο έως πέντε λεπτά δημοσιότητας. Βγαίνουμε στο γυαλί ως αυτόπτες ληστείας τραπέζης ή συμμαθητές του Ρωμανού στα αγγλικά, δηλώνουμε εμβρόντητοι πως «πέσαμε απ' τα σύννεφα» κι αυτό είν' όλο. Μας χαμογελά η ένοικος του διπλανού διαμερίσματος, μας κερνά κοκάκια η φουρνάρισσα, μας κλείνει πονηρά το μάτι ο προπατζής και την επαύριο πέφτουμε πάλι στην ανυποληψία. Μπορεί και προβλέπει το μέλλον ο Μελάς. Σταθμίζει αριστοτεχνικά τις καταστάσεις απ' όλες τις πλευρές. Αν εκστόμιζε το όνομα του Σταύρου Δήμα από προχθές, θα περνούσε απαρατήρητος, όπως οι περισσότεροι άσημοι συνάδελφοί του.
Λαλίστατο τον θέλουν τα κανάλια και τον καλούν ξανά και ξανά. Αυτός, όμως, υπογραμμίζει σιβυλλικά «είμαι μάλλον θετικός» και τα τρελαίνει. Σπάνε τα τηλέφωνα. Παίζουν ξύλο για πάρτη του τα πρωινάδικα. Κερδίζει όχι απλώς την αναγνωρισιμότητα αλλά την αθανασία. Είναι ο Καλπογιάννης του εικοστού πρώτου αιώνα. Απολιθωμένη η στήλη βρίσκεται σε θέση να αποκαλύψει πως στην τρίτη και φαρμακερή εκλογή υποψήφιος θα είναι ο Ηλίας Ψινάκης. Το φλερτ του με την κυβέρνηση επισημοποιήθηκε χθες σε μια ταράτσα του κέντρου με φόντο τον Λυκαβηττό. Ο Σαμαράς του 'ριξε από δίπλα την όμορφη Ολγα. Πώς να της αντισταθείς;
Μνημόνιο συνεργασίας υπέγραψαν. Τάχα μου. Το ονόμασαν ωστόσο πρωτόκολλο. Φημίζεται για την αθυροστομία του ο δήμαρχος, αλλά τόσο αποκρουστικές λέξεις δεν εκφέρει. Πιπέρι. Θα προσελκύσουν, λέει, τουρίστες αναδεικνύοντας τον Μαραθώνιο και την ιστορική μάχη κατά των Περσών. Θα μετατρέψουν επίσης την πρώην αμερικανική βάση της περιοχής σε κινηματογραφικά στούντιο διεθνούς εμβέλειας. Το 'χουν βάλει αμέτι μουχαμέτι να κόψουν μονέδα. Στο πίσω μέρος του μυαλού τους, βέβαια, σπινθηροβολεί η ιδέα να θαυμάσουν οσονούπω το υπερσύγχρονο χάι τεκ Papoulias Film Office στο Προεδρικό Μέγαρο. Διατηρεί την παλιά ανακτορική λάμψη του και θα σπάσει ταμεία. Γάτα ο Ηλίας. «Ταλαντούχα, έξυπνη και δραστήρια». Τι να πει κι ο Δήμας.
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Ξενοφών Ζολώτας: «Αυτοί οι δύο θα χρεοκοπήσουν τη χώρα»

Ιστορία






Περικλής Βασιλόπουλος


Ήταν 3 Ιανουαρίου 1990, αργά το βράδυ και ενώ οι διάδρομοι της Βουλής ήσαν σχεδόν άδειοι, στο γραφείο του πρωθυπουργού της οικουμενικής κυβέρνησης Καθηγητή Ξενοφώντα Ζολώτα επικρατούσε μια απίστευτη ένταση και υπερκινητικότητα. Το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών (Κωνστ. Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Χαρίλαος Φλωράκης - πρόεδρος Συνασπισμού της Αριστεράς) δεν ενέκρινε το έκτακτο σχέδιο 10 σημείων που πρότεινε ο κ. Καθηγητής και η χώρα κινδύνευε με άμεση χρεοκοπία και στάση πληρωμών.
Το ήξεραν ή το υποψιάζονταν ελάχιστοι και η καθημερινότητα στην χειμωνιάτικη Αθήνα ήταν απολύτως ομαλή παρά τις γνωστές και οικείες έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις. Άλλωστε παντού στον δυτικό κόσμο η πτώση του τείχους του Βερολίνου, η διάλυση του υπαρκτού σοσιαλισμού και το άνοιγμα των βόρειων συνόρων της χώρας είχαν προκαλέσει μια γενικευμένη αίσθηση αισιοδοξίας.
 
Στην Ελλάδα είχαν προηγηθεί δύο εκλογικές αναμετρήσεις με την πρώτη να οδηγεί στην συγκρότηση της κυβέρνησης Τζαννετάκη με συνεργασία ΝΔ-Συνασπισμού και η δεύτερη στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα. Ήταν μια κυβέρνηση γέφυρα που θα οδηγούσε την χώρα ομαλά στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση μέσα όμως από ένα σχέδιο συναινετικής Εθνικής Ανασυγκρότησης που θα οδηγούσε τη χώρα σε μια νέα πορεία. Γι’αυτό ο Ζολώτας αποφάσισε ως πρωθυπουργός να συγκροτήσει την περίφημη τότε άγνωστη σήμερα Επιτροπή Αγγελόπουλου (Άγγελος Αγγελόπουλος, Καθηγητής Οικονομίας, νεανικός φίλος του Ξ. Ζολώτα, υπουργός της «Κυβέρνησης του  Βουνού» ΠΕΕΑ και της Κυβέρνησης Εθν. Ενότητας τον Οκτώβριο Δεκέμβριο 1944).
 
Στόχος του ήταν να πείσει επιτέλους όλα τα πολιτικά κόμματα να συμφωνήσουν σε ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα που συμπύκνωνε την έμμονη ιδέα του Καθηγητή από το 1924, όταν έγινε - ο νεότερος στη ιστορία - Καθηγητής Οικονομικών. Νομισματική σταθερότητα μαζί με γρήγορη οικονομική ανάπτυξη και εκβιομηχάνιση. Κάτι που το κατόρθωσε προσωρινά ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας την περίοδο 1955-1967, όταν η Ελλάδα σημείωσε ποσοστά ανάπτυξης του ΑΕΠ με τον «ιαπωνικό» ρυθμό  του 6-7% ετησίως. Σε στενή συνεργασία και με την υποστήριξη του Κων. Καραμανλή που έγινε πρωθυπουργός το 1955, προώθησε ένα επιτυχημένο μείγμα κρατικής παρέμβασης και αγοράς που μόνον η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα κατόρθωσαν να επιτύχουν.
 
Αυτό ήταν το όραμα Ζολώτα. Βιομηχανία τύπου Νότιας Κορέας (το 1960 ήταν φτωχότερη από την Ελλάδα) δημοκρατία αναπτυγμένης χώρας και στόχευση στην καρδιά της Ευρώπης. Αν και δεν εξέφραζε ποτέ ανοικτά τις πολιτικές του προτιμήσεις και τηρούσε με θρησκευτική ευλάβεια την αμερόληπτη ουδετερότητα που του επέβαλλε η θέση του ως Διοικητή της ΤτΕ και ο δυναμικά μειλίχιος χαρακτήρας του, δεν ανήκε ποτέ στην Δεξιά Παράταξη. Ήταν πάντοτε ένας κεντρώος της σύνθεσης.
 
Έκανα αυτή την παρενθετική παρέμβαση του κεντρικού αφηγηματικού νήματος του άρθρου για τρεις λόγους. Ο πρώτος είναι η εξαιρετική έκθεση για το έργο και την ζωή του Ξενοφώντα Ζολώτα που εγκαινιάστηκε προχθές στο νέο κτίριο της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) στην οδό Αμερικής και θα διαρκέσει αρκετούς μήνες. Προτείνω σε όλους και ιδίως στους νεότερους που μάλλον δεν ξέρουν καν της ύπαρξή του να την επισκεφτούν. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο Έλληνα οικονομολόγο και - για μένα - τον πιο συνειδητό Έλληνα πρωθυπουργό που προσέγγισε την έννοια του «Δημόσιου Συμφέροντος» περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.
 
Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει και αυτός με την επικαιρότητα των πιο σκληρών πλευρών της ιστορίας μας.  Με αφορμή τα 70 χρόνια από τα Δεκεμβριανά του 1944 και την συζήτηση που άνοιξε θα πρέπει να εξεταστεί και η προσπάθεια ενός τρίτου, σοσιαλιστικού και δημοκρατικού πόλου που συνετρίβη πρόωρα μέσα στην μέγγενη του εμφύλιου πολέμου που ακολούθησε. Άλλωστε ο Ξεν. Ζολώτας θεωρούσε ιδανικό οικονομικό σύστημα και για την Ελλάδα – με σταδιακά βήματα και εφόσον το επέτρεπαν οι συνθήκες – τον «Δημιουργικό Σοσιαλισμό» (βλέπε βιβλίο του με τον ίδιο τίτλο το 1943) που θα ήταν μια σύνθεση φιλελεύθερης (όχι αρρύθμιστης ή όπως λέμε σήμερα νεοφιλελεύθερης) αγοράς με ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος και γι’αυτό μαζί με τον Άγγελο Αγγελόπουλο ίδρυσαν κατά την διάρκεια της Κατοχής το 1942 τον όμιλο Σοσιαλιστική Ένωση (στην οποία από πρόταση της Ιωάννας Τσάτσου συμμετείχε για λίγο και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής).
 
Ο τρίτος λόγος και πιο σημαντικός ακολουθεί. Ας ξαναγυρίσουμε  λοιπόν στην αρχή της ιστορίας.
 
«Είναι καλοί άνθρωποι αλλά είναι άρπαγες του κράτους»
 
Όταν στις 23 Νοεμβρίου 1989 ο Καθηγητής Ζολώτας ανέλαβε  ύστερα από ομόφωνα πρόταση των κομμάτων την πρωθυπουργία της οικουμενικής Κυβέρνησης, τα οικονομικά στοιχεία που του δόθηκαν ήταν από ασαφή έως θολά. Σίγουρα πολύ χειρότερα απ' ότι του είχαν ειπωθεί. Είχε προηγηθεί η τρίμηνη θητεία της κυβέρνησης Τζαννετάκη, ένα καθεστώς ημικυβερνησίας. Υπουργός Οικονομικών ήταν ο Αντ. Σαμαράς με βασική καινοτομία της υπουργίας του την εισαγωγή των αφορολόγητων κόκκινων πινακίδων αυτοκινήτων ΑΜΟ που πλημμύρισαν τη χώρα, παρότι προορίζονταν αρχικά για τους εργαζόμενους στο εξωτερικό (βλ άρθρο ΑΔ Παπαγιαννίδη στον Οικ. Ταχυδρόμο Σεπτ 1999). Μεταπήδησε στην συνέχεια και στην οικουμενική ως υπουργός Εξωτερικών. Την ίδια θέση διατήρησε και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη που ήλθε στην εξουσία τον Απρίλιο του 1990, όταν έγινε ο «μοιραίος» άνθρωπος για την εμπλοκή στο Σκοπιανό αλλά και για την πτώση της κυβέρνησης της ΝΔ το 1993. Και μετά ήλθε πάλι στην εξουσία ο ΑΓ Παπανδρέου και πάλι τα γνωστά. Στην Ελλάδα ένας κλειστός αριθμός ατόμων επανέρχονται εναλλάξ στην εξουσία.
 
Γενικά η κυβέρνηση Τζαννετάκη - όπως και όλες οι προηγουμένως -  δεν παρέδωσε τίποτα. Όταν ο πρωθυπουργός μου ζήτησε να βρω τα αρχεία αποφάσεων και ομιλιών για να τα συμβουλευτεί, οι δέκα, προϋπάρχουσες, κυρίες γραμματείς του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού - «τρελάθηκα» με τον αριθμό - με κοίταξαν με απορία. «Ποια αρχεία, δεν υπάρχουν αρχεία» μου είπε η προϊσταμένη. «Τα παίρνουν όλα οι Πρωθυπουργοί στο σπίτι τους». Τρελάθηκα για δεύτερη φορά αλλά όπως αποδείχτηκε ήμουν απλά στον πρόλογο. (Τελικά το 2002 ψηφίσθηκε νόμος για τα Αρχεία του Πρωθυπουργού με πρωτοβουλία του καθηγητή Γιώργου Παπαδημητρίου, νομικού συμβούλου επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη, αλλά μάλλον δεν εφαρμόζεται πλήρως ακόμη. Ίσως το 2050). Όταν  μετέφερα το νέο στον Καθηγητή Ζολώτα, παρότι τυπικά το θέμα ήταν ήσσονος σημασίας για την εποχή, εξερράγη. «Είμαι 86 ετών. Έχω γράψει  40 βιβλία αλλά μόνο τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω τις βαθιές παθογένειες της χώρας. Είναι θαύμα που επιβιώνει αυτό το κράτος» Και ήταν μόνο  η αρχή.
 
Στις 3 Ιανουαρίου του 1990 η κατάσταση στα δημοσιονομικά πράγματα έτεινε να γίνει απελπιστική. Το ΑΕΠ της χώρας σε ευρώ ήταν περίπου στα 70 δις (σήμερα είναι 184 δις) ενώ το Δημόσιο χρέος ακόμη ήταν μόνο στο 70% με ραγδαία όμως αυξητική τάση (σήμερα είναι ως γνωστόν στο 176% του ΑΕΠ). Ο πληθωρισμός γύρω στο 15% (σήμερα έχουμε αρνητικό πληθωρισμό ή αποπληθωρισμό) τα επιτόκια εσωτερικού στο 24% το δημόσιο έλλειμμα κτύπαγε το 13% (όπως το 2009) και περίπου στο 10-12% ήταν το έλλειμμα του εξωτερικού ισοζυγίου πληρωμών. Είχαν αρχίσει σταδιακά εξαγωγές κεφαλαίων με ταξίδια στην Ελβετία κα το κυριότερο κινδυνεύαμε με αθέτηση  διεθνών πληρωμών και με μη πληρωμή μισθών και συντάξεων. Ουσιαστικά υπήρχε διορία 2 ή 3 ήμερών πριν το πρόβλημα πάρει μεγάλες διαστάσεις και υπήρχε ο άμεσος κίνδυνος γενικευμένης ανησυχίας των πολιτών για την «υγεία» και την ισοτιμία της δραχμής. (Αποκτήσαμε τελικά το 2001 το ευρώ αλλά ήδη είχαν ξεπροβάλλει τα τρία περίφημα κριτήρια του Μάαστριχτ που θεσπίστηκαν το 1993.)
 
Με δεδομένη την άρνηση των τριών πολιτικών αρχηγών να συναινέσουν στα 10 έκτακτα μέτρα Ζολώτα, το μόνο που έμενε ήταν η έκτακτη σύναψη Syndicated Loan από Διεθνείς Τράπεζες (η αγορά Ομολόγων δεν ήταν τότε πολύ αναπτυγμένη). Πράγμα ιδιαιτέρως δύσκολο να πραγματοποιηθεί σε ένα λογικό και μη αστρονομικό επιτόκιο.
 
Όταν μπήκα στο γραφείo του καθηγητή Ζολώτα στο ισόγειο της Βουλής, τον είδα για μια και μόνη φορά στην 18χρονης γνωριμίας μας (τον γνώρισα το 1986 όταν έκανα μαζί του μια συνέντευξη εφ’όλης της ύλης για τα 70 χρόνια του ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ) να κάθεται «σε αναμμένα κάρβουνα».  Είχε μπροστά του δυο μεγάλα καλογραμμένα λογιστικά φύλλα κάτι σαν έσοδα - έξοδα υποχρεώσεις του κράτους και δίπλα κράταγε σημειώσεις με συνεχείς αναπροσαρμογές. Είχε έρθει για δεύτερη φορά ένας παλιός μαθητής του από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους με άλλα δυο λογιστικά τεφτέρια υπό μάλης. Τηλεφώνησε στον από χρόνια στενότερο συνεργάτη του Ν.Α. από την Τράπεζα της Ελλάδας «Μόνο σε αυτούς του δύο έχω εμπιστοσύνη για την αξιοπιστία των στοιχείων. Είναι οι μόνοι που δεν μου πασάρουν "αλλοιωμένα" στοιχεία για τις πραγματικές υποχρεώσεις του κράτους». «Μα κύριε Καθηγητά του αντέτεινα αυτά δεν είναι επίσημα στοιχεία. Είστε Πρωθυπουργός της χώρας θα έπρεπε να είχατε σε πέντε λεπτά τα πραγματικά μεγέθη του Κράτους».
 
«Παιδί μου, είπε (προσφιλής προσφώνηση του Καθηγητή στους στενούς του συνεργάτες ανεξαρτήτως ηλικίας) δεν υπάρχει πλέον ενιαίο κράτος στην Ελλάδα. Το κράτος είναι κάτι σαν αδειανό πουκάμισο για τα μάτια του κόσμου. Γνωρίζω από παλιά τον Ανδρέα και τον Μητσοτάκη και είναι καλοί άνθρωποι ως άτομα. Αλλά με τα κόμματά τους έχουν γίνει άρπαγες του κράτους που το λαφυραγωγούν εναλλάξ. Έχουν φτιάξει δύο παράλληλους κομματικούς μηχανισμούς υποκαθιστώντας το επίσημο κράτος. Συγκρούονται αδυσώπητα αλλά ξέρουν ότι είναι μια ο ένας μια ο άλλος. Και κρατάνε τις κρίσιμες πληροφορίες μόνο για τον εαυτό τους.  Οι της ΝΔ δραματοποιούν τα στοιχεία προς το χειρότερο γιατί θέλουν άμεσα εκλογές, οι του ΠΑΣΟΚ κάνουν το ακριβώς αντίθετο γιατί δεν θέλουν τώρα εκλογές και είναι ικανοί μέσα στην αδιάφορη ανευθυνότητά τους να καταγγέλλουν ο ένας τον άλλο δημοσίως και να εκθέτουν τη χώρα διεθνώς. Να το θυμάσαι ότι αυτό οι δύο σε πέντε σε δέκα ίσως και λίγο περισσότερα χρόνια θα χρεοκοπήσουν την Ελλάδα».
 
«Το δράμα», συνέχισε «η τραγωδία είναι ότι αυτός που είναι ο πιο λογικός αυτός που με στηρίζει περισσότερο στο Συμβούλιο Αρχηγών που είναι αυτός που έχουμε τις μεγαλύτερες διαφορές. Ο Χαρίλαος Φλωράκης ίσως επειδή έζησε την άγρια εποχή του εμφύλιου δείχνει την μεγαλύτερη ευαισθησία για την κρισιμότητα της κατάστασης. Αλλά και αυτός δεν μπορεί να τα πει δημοσίως. Τις προάλλες μου είπε: «Ξενοφώντα αν σε στηρίξω δημοσίως θα με φάνε οι δικοί μου». Ίσως τελικά να μας σώσει η Ευρώπη με τις νέες Συνθήκες αλλά με διαλυμένο και αρπακτικό κράτος η ιδιωτική οικονομία θα μείνει απροστάτευτη και θα καταστραφεί μέσα στον θυελλώδη ανταγωνισμό».
 
Συγκρουσιακή λαφυραγώγηση εναλλάξ και ΜΝΗΜΟΝΙΟ
 
Σοφά, προφητικά λόγια ενός ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ  Έλληνα που δυστυχώς αποδείχτηκαν στο σύνολο τους αληθινά. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, το 2004 ο Γ. Αλογοσκούφης καταγγέλλει ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή την προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ότι έκρυβε ελλείμματα κάτω από το χαλί. Πρώτη διεθνής δυσφήμηση της χώρας. Το 2009 ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου καταγγέλλει τον Γ Αλογοσκούφη (και  Γ Παπαθανασίου) ότι και αυτοί με την σειρά τους έκρυβαν το κολοσσιαία δημόσιο έλλειμμα στο 13,5% του ΑΕΠ. Τα στοιχεία ήσαν αληθινά αλλά πρέπει να δούμε τον «φαύλο κύκλο» και των δυο μαζί στο ίδιο πλαίσιο. Είναι οι δυο όψεις της ίδιας συγκρουσιακής λαφυραγώγησης του κράτους εναλλάξ που έλεγε κι ο καθηγητής Ζολώτας. Δεύτερη διεθνής δυσφήμηση της χώρας. Μετά πανικός, μερική χρεοκοπία, αποκλεισμός από τις αγορές, ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Όσοι έζησαν από κοντά και μέσα στο εσωτερικό της τότε κεντρικής εξουσίας περιγράφουν μια εικόνα απίστευτης σύγχυσης, πρωτοφανούς ερασιτεχνισμού και τσαπατσουλιάς και δυστυχώς δεν υπήρχε ένας Ζολώτας με μαεστρικές κινήσεις να σώσει την χώρα όπως το έκανε το 1990.
 
Ο Α Σαμαράς και η ΝΔ ήταν κατά του Μνημονίου μέχρι το 2012. Μετά ανέλαβε την εξουσία μαζί με το ΠΑΣΟΚ και έγινε υπέρ αναφανδόν. Συνεχίσθηκε η ίδια παράλογη υφεσιακή περιοριστική πολιτική σε καθεστώς αποπληθωρισμού που στραγγάλισε την ιδιωτική οικονομία και η οποία είναι ομόρροπη μόνο με τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντά της Γερμανίας και των χωρών του Βορρά. Ακολούθησαν θυελλώδεις, σπασμωδικές δήθεν «αλλαγές», μαζική περικοπή εισοδημάτων και υπερφορολόγηση που αφορούσαν μόνον τους «πολλούς άλλους», αλλά όχι το κομματικό τους δυναμικό μαζί με τις οικογένειές τους. Σύμφωνα με ορισμένες αδημοσίευτες έρευνες, το ποσοστό ανεργίας τους ανέρχεται μόνο στο 4-5% ενώ το συνολικό είναι 27%.
 
Αυτό φαίνεται λογικό γιατί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (περίπου 6000 στελέχη και 150.000 μέλη) έχουν γίνει τα τελευταία 20 χρόνια αποκλειστικοί «ιδιοκτήτες» του ελληνικού κράτους.  Έχουν «αποικιοποιήσει» το κράτος.  Σε συνδυασμό με προσωρινά ευνοϊκές γι αυτούς ευρωπαϊκές συμμαχίες και μαζί με το 20% των πιο πλούσιων Ελλήνων που έχουν πληγεί λίγο η καθόλου από την κρίση είχαν συγκροτήσει ένα σκληρό μπλοκ εξουσίας που μοιάζει με στάσιμη ολιγαρχία και ελέγχει το σύνολο σχεδόν των επικοινωνιακών διαύλων της χώρας. Αποτελούν ένα είδος «vested interests» (καθεστωτικά συμφέροντα) που υπονομεύουν την παραγωγικότητα του κράτους, την κοινωνική κινητικότητα και την επιχειρηματική ανανέωση. Γιατί να δουλέψει κάποιος περισσότερο και πιο παραγωγικά όταν ξέρει ότι ο κομματικός θα πάρει όλα τα εύσημα  και τις θέσεις έτσι κι αλλιώς; Γιατί να δεχτεί κάποιος αξιολόγηση όταν ξέρει ότι την αξιολόγηση την ελέγχει ο μηχανισμός ΝΔ - ΠΑΣΟΚ;
 
Η Ελληνική Δημοκρατία που δημιουργήθηκε με τόσες προσδοκίες το 1974 πρέπει να βρει με άψογες δημοκρατικές και κοινοβουλευτικές διαδικασίες ένα τρόπο να απελευθερώσει το Ελληνικό κράτος από την «αποκλειστική ιδιοκτησία» τους προσπαθώντας επιτέλους να του δώσει δίκαιες «απρόσωπες» δομές σε κοινό κτήμα έτσι ώστε κανένας να μην μπορεί να γίνει μόνιμα αποκλειστικός κυρίαρχος. Ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος στην καρδιά του πρέπει να παραμένει πάντοτε ένας «κενός χώρος» με προσωρινή καθοδήγηση αυτών που επιλέγουν οι πολίτες. Χωρίς να είναι ιδιοκτησία κανενός. Αυτή είναι η μία και μόνη κεφαλαιώδης «Διαρθρωτική Αλλαγή» η  πιο σημαντική μεταρρύθμιση που πρέπει να γίνει και είναι πολύ πιο σημαντική από οποιαδήποτε εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ για τις επιμέρους αγορές ή την ασφαλιστική μεταρρύθμιση των ταμείων.
 
Για να κλείσουμε εαυτό το μακροσκελές και βιωματικό άρθρο που είναι αφιερωμένο στα 10 χρόνια από το θάνατο του Καθηγητή Ζολώτα (πέθανε πλήρης ημερών το 2004 σε ηλικία 100 ετών) να πούμε ότι την 3 Ιανουαρίου 1990 μέσα σε λίγες ώρες με απανωτές, συντονισμένες κινήσεις ο πρωθυπουργός Ζολώτας έσωσε την χώρα από μια άτακτη   χρεοκοπία. Με τηλεφωνικές επικοινωνίες με 3 κεντρικούς τραπεζίτες, τον Ζακ Ντελόρ, τον Μίνω Ζομπανάκη και ιδίως με τον τότε Διοικητή της ΤτΕ Γ. Χαλικιά για την αποτροπή οποιασδήποτε ανησυχίας του κοινού για την δραχμή και την κινητοποίηση του προσωπικού με εποπτεία των τραπεζών (τότε δεν υπήρχαν online συστήματα και πολλά ΑΤΜ) και ιδίως  με την σύναψη δολλαριακού δάνειου με το υψηλό επιτόκιο 10,4% (πληρώσαμε παραπάνω αλλά σώθηκε προσωρινά η χώρα) η απειλή χρεοκοπίας απεχώρησε από το προσκήνιο.
 
Οι εκλογές έγιναν ομαλά στις 8 Απριλίου 1990 και εξελέγη πρωθυπουργός ο Κων Μητσοτάκης. Εκείνη την ημέρα αφού ψήφισε στο εκλογικό κέντρο κοντά στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου κάτσαμε σε ένα καφενεδάκι για έναν ήρεμο καφέ. Ήταν εύθυμος, σφύριζε με τον δικό του μελωδικό σκοπό, κάπνισε το καθιερωμένο τσιγάρο Benson Royal των 100 εκατοστών με τον καφέ - χωρίς ποτέ να κατεβάζει τον καπνό - σχολίαζε και συζήταγε με δεκάδες θαμώνες που του μιλούσαν με σεβασμό. Ήταν 87 ετών και ένιωθε πενηντάρης. «Έκανα το καθήκον μου και παρέδωσα την χώρα χωρίς κανένα επιπλέον πρόβλημα. Θα μπορούσα να κάνω πολλά ακόμη αν με άφηναν και αν είχα χρόνο. Αλλά αυτός ο Μητσοτάκης βιαζότανε να πάρει την εξουσία και απέσυρε τους υπουργούς του πρόωρα. Τι να κάνουμε αυτά έχει η ζωή και  η πολιτική. Αλλά μην ξεχάσεις ότι σου είπα την πρώτη ημέρα που σε διόρισα στο γραφείο μου. Ό,τι είδες, ό,τι ακούσεις, ό,τι σου είπα θα τα ξεχάσεις. Τουλάχιστον για 20 χρόνια. Έως τότε θα έχουμε ίσως διορθωθεί και άλλωστε μάλλον και οι τέσσερις μας στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών θα έχουμε αποδημήσει εις Κύριον».
 
Μόνο μια αστοχία πρόβλεψης. Ο Κων. Μητσοτάκης ζει και βασιλεύει κα είναι πλέον ο μόνος εν ζωή πολύπειρος πρώην πρωθυπουργός. Λίγα χρόνια μετά  ρώτησα τον Κων. Μητσοτάκη ποια είναι η γνώμη του για τον Ξενοφώντα Ζολώτα. «Ο Ξενοφών Ζολώτας είναι ένας πεπεισμένος κρατιστής. Γι’αυτό διαφωνούσαμε τόσο συχνά». Ναι αλλά τι είδους κρατιστής; ¨Ένα τέτοιο δημιουργικό κρατιστή με μετριοπαθείς φιλελεύθερες απόψεις και πίστη στον δημιουργικό Σοσιαλισμό που συνδυάζει το κράτος με την αγορά και την επιχειρηματική καινοτομία μάλλον χρειάζεται ακόμη και σήμερα η χώρα, 110 χρόνια μετά τη γέννησή του.
 
Περικλής Βασιλόπουλος
 
Δημοσιογράφος, Αντιπρόεδρος της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Διατέλεσε Διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα (1989-90)
Πηγη tvxs.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »