Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Ρε, μπας και δεν μας γουστάρουν;

Schauble, DijsselbloemAP Photo/Geert Vanden Wijngaert

Τελικώς ζήτησε ή δεν ζήτησε ο κ. Σόιμπλε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να δεσμευτεί ότι θα στηρίξει τη νέα συμφωνία;
Αυτό το ξέρουν μόνον οι δυο τους. Οι επίσημες ανακοινώσεις, κατά κανόνα γενικόλογες, έχουν σχετική αξία.
Η εκ των υστέρων διάψευση της Ν.Δ. ήταν περίπου υποχρεωτική.
Μόνο υποθέσεις λοιπόν μπορούμε να κάνουμε. Πιθανολογούμε ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, η συνέπεια του οποίου σε ορισμένα ζητήματα δεν αμφισβητείται, έκανε αυτό που είχε κάνει στο παρελθόν σε ανάλογες περιπτώσεις.
Το ίδιο είχε ζητήσει από τον Αντ. Σαμαρά στο πρώτο Μνημόνιο (το πήρε με καθυστέρηση και αφού ο κ. Σαμαράς έκανε ένα σύντομο διάλειμμα ελεγχόμενης ανυπακοής, εξαγγέλλοντας από το Ζάππειο το σωστό κατά την κρίση του μνημόνιο), το ίδιο είχε ζητήσει και από τον ΣΥΡΙΖΑ (δεν το πήρε και γι’ αυτό φρόντισε να του κάνει τη ζωή δύσκολη από την πρώτη μέρα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση).
Κάλεσε τον συνομιλητή του να υποσχεθεί ότι δεν θα υπονομεύσει με παράτολμες πράξεις, ιδιοτελείς παραλείψεις και σκόπιμες καθυστερήσεις το πρόγραμμα στην περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές και σχηματίσει κυβέρνηση είτε αυτοδύναμη είτε συνεργασίας με κορμό τη Νέα Δημοκρατία.
Πιθανολογούμε επίσης ότι ο κ. Μητσοτάκης εξέφρασε χλιαρά τις αντιρρήσεις του για το μείγμα της πολιτικής, κατέθεσε τη δειλή διαφωνία του για τα υψηλά πλεονάσματα, αλλά κατέστησε σαφές ότι το κόμμα του δεν θα βάλει τη χώρα σε άσκοπες περιπέτειες διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες αιχμαλωσίας.
Την είχε ανάγκη αυτή τη δέσμευση ο κ. Σόιμπλε; Οχι, φυσικά.
Ξέρει πολύ καλά ότι η ελληνική Δεξιά δεν είναι ατίθαση, δεν διακρίνεται για την αγωνιστικότητά της έναντι των υπερβολικών αιτημάτων των δανειστών, δεν προτίθεται να προκαλέσει προβλήματα σ’ αυτό που λέγεται αγαπημένη ευρωπαϊκή οικογένεια και, το κυριότερο, δεν θα διστάσει, προκειμένου να επιστρέψει στην εξουσία, να υποσχεθεί (όχι δημοσίως για τον φόβο των Ιουδαίων) ότι θα υλοποιήσει σε βάθος και με ιλιγγιώδη ταχύτητα τα συγκεκριμένα προαπαιτούμενα και άλλα τόσα.
Τότε, γιατί το έκανεΦαντασία να έχεις να πορεύεσαι:
● Μήπως γιατί του το ζήτησε ο Τσίπρας, όπως ισχυρίζεται η Νέα Δημοκρατία; Κομματάκι δύσκολο.
Δεν μας έχει συνηθίσει ο κ. Σόιμπλε σε κινήσεις που βοηθούν μια κυβέρνηση για την οποία έχει εκφραστεί με τα χειρότερα λόγια, φτάνοντας στο σημείο να πει ότι «λυπάμαι τους Ελληνες για την κυβέρνηση που έχουν».
Και για να μην ξεχνιόμαστε, προσπάθησε με συντονισμένες ενέργειες να την αναγκάσει να βγάλει τη χώρα από την ευρωζώνη.
● Μήπως γιατί εκτιμά ότι είναι προτιμότερο γι’ αυτόν αλλά και για τη Ν.Δ. να περάσουν μ’ αυτή την κυβέρνηση τα νέα επώδυνα μέτρα, να πληρώσει ο Τσίπρας το βαρύ τίμημα που θα τον οδηγήσει σε πλήρη ανυποληψία και ενδεχομένως στην κατάρρευση;
Ετσι θα τελειώσει μια και καλή με έναν ενοχλητικό συνομιλητή και ταυτοχρόνως θα στείλει το μήνυμα σε όλη την Ευρώπη και κυρίως σε επίδοξους μιμητές της πρακτικής ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση κι όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει τα ιερά και τα όσια του Συμφώνου Σταθερότητας θα έχει την τύχη που του αξίζει.
Είτε δεξιές είναι οι κυβερνήσεις είτε αριστερές η πολιτική δεν αλλάζει. Ή συνθηκολογείς ή εξοβελίζεσαι.
Στην πρώτη περίπτωση χάνεις την ταυτότητα και την αξιοπρέπειά σου, στη δεύτερη περίπτωση σε περιμένει η καταστροφή. Μακιαβελικό;
Δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο Γερμανός πολιτικός θα αντιγράψει τον στοχαστή, τον οποίο έχει δείξει με τη συμπεριφορά του ότι θαυμάζει απεριόριστα.
Προκύπτει το ερώτημα: Τότε, γιατί να πιέσει τη Ν.Δ. να στηρίξει και άρα να μοιραστεί την ευθύνη για το πακέτο των αντιλαϊκών μέτρων;
Εύλογη η απορία. Ετσι πάμε στο τρίτο «μήπως».
● Μήπως γιατί δεν γουστάρει τους Νοτιοευρωπαίους επειδή δεν τους καταλαβαίνει και δεν συμμερίζεται τον τρόπο που σκέφτονται και ζουν, οπότε του είναι αδιάφορο ποια πολιτική παράταξη βρίσκεται στην εξουσία;
Ενδείξεις ότι αυτό μπορεί να ισχύει υπάρχουν μπόλικες.
Τα περί τεμπέληδων, σπάταλων, ανεπρόκοπων και διεφθαρμένων Νοτιοευρωπαίων στην πρώτη φάση της κρίσης (με φιλικές κυβερνήσεις στις χώρες του Νότου) κυκλοφορούσαν με μεγάλη πυκνότητα σε πολλά γερμανικά μέσα ενημέρωσης και δεν έκρινε σκόπιμο να τα διασκεδάσει.
Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα και αυτός και ορισμένοι ομόσταβλοί του στις άλλες χώρες του σκληρού πυρήνα πλειοδοτούσαν.
Επίσης δεν έχει κρύψει το σχέδιό του για το ευρώ δύο ταχυτήτων.
Οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει τις οικονομίες του Νότου (ευρωομόλογο, εγγύηση τραπεζικών καταθέσεων, ευρωπαϊκή κακή τράπεζα) το απορρίπτει μετά βδελυγμίας.
Προχτές ο πιστός ακόλουθός του, για την ακρίβεια η ντουντούκα του (βραχνιασμένη μετά το στραπάτσο που έπαθε στις εκλογές) Γ. Ντάισελμπλουμ, ήταν σαφής«Οι Νότιοι έφαγαν τα λεφτά στις γυναίκες και στα ποτά».
Για τσιγάρα και ξενύχτια δεν είπε κάτι, αλλά αυτά πάνε μαζί.
Πριν από λίγες μέρες ο ίδιος ο Σόιμπλε είπε ότι δεν είναι ότι δεν μας συμπαθεί εμάς τους Ελληνες, αλλά δεν γίνεται να μη μας πιέζει γιατί δεν έχει τον χαρακτήρα της μητέρας Τερέζας.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η παραχάραξη της ιστορίας... μέρες που είναι!

Άγαλμα ΚολοκοτρώνηEUROKINISSI/ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΟΣ

Είναι γενικά αποδεκτό ότι όταν οι άνθρωποι δεν υπακούουν στην ανάγκη ή στη συνήθεια, το σύνολο των ενεργειών τους είναι συνάρτηση της γνώσης ή «γνώσης» που μεταφέρουν.
Αυτό σημαίνει ότι κάθε πράξη-παρέμβαση στην κοινωνική πραγματικότητα καθορίζεται σ' ένα μεγάλο βαθμό από τις πληροφορίες που έχουν δεχτεί από το άμεσο κι έμμεσο περιβάλλον, από την οικογένεια, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, το σχολείο ­ ειδικά το τελευταίο έχει αποφασιστικό ρόλο στη μετάδοση πληροφοριών λόγω του συνεχούς και οργανωμένου τρόπου μετάδοσης.
Oι πληροφορίες σχηματίζουν κρίσεις και πεποιθήσεις που αποτελούν μέρος του μηχανισμού που κατευθύνει τις ενέργειές μας.
Στο σχολείο ο μαθητής διαμορφώνει τρόπο σκέψης και δράσης ανάλογα με τις πληροφορίες που έχει δεχτεί. Όταν η κοινωνική πραγματικότητα του μακρινού ή του κοντινότερου παρελθόντος παρουσιάζεται σωστά -όπως πραγματικά είναι- τότε το μάθημα συμβάλλει στη διαμόρφωση κοινωνικής συνείδησης ικανής να «βλέπει», να κατανοεί, να παρεμβαίνει θετικά. Όταν όμως κυριαρχεί η ιστορική ανακρίβεια, τότε διαμορφώνεται κοινωνική συνείδηση πλανημένη, ανίκανη να σχηματίζει σωστή αντίληψη και κρίση και συνεπακόλουθα σωστή πράξη.
Η Ιστορία αφηγείται ανθρώπινες ενέργειες που σαφώς συνεπάγονται τιμές ή ενοχές για όσους έχουν σχέση μ' αυτές. Με βάση όσα μαθαίνει ο νέος άνθρωπος στο σχολείο, σχηματίζει αξιολογικές κρίσεις για άλλους ανθρώπους, για κοινωνικές ομάδες, στρώματα, τάξεις, σεβασμό και εμπιστοσύνη ή αποστροφή και έχθρα.
Τα πράγματα, λοιπόν, είναι σοβαρά και επικίνδυνα. Για ποιους; Μα για όσους (κοινωνικά στρώματα, ομάδες, τάξεις) ήταν απόντες από μεγάλα έργα ή έπαιξαν ρόλο αρνητικό ή θεωρούν ότι η αφήγηση κάποιων γεγονότων δεν ευνοεί τις δικές τους θέσεις, την ιδεολογία τους, τους σκοπούς τους.
Αυτοί, λοιπόν, χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους απόκρυψης της ιστορικής αλήθειας, όπως την αποσιώπηση, παραποίηση, παρερμηνεία κ.λπ. Όλ' αυτά, μ' έναν σκοπό: τη δημιουργία πλανημένων κοινωνικών συνειδήσεων που σκέφτονται και ενεργούν σε βάρος των ίδιων τους των συμφερόντων.
Οι ιστορικές αλήθειες κλειδώνονται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και αντικαθίστανται από εθνικούς μύθους και στερεότυπα. Ακόμη και όταν η κυρίαρχη τάση συγγραφής της επίσημης Ιστορίας είναι μια νέα σύνθεση εθνοκεντρικού και ευρωκεντρικού προσανατολισμού, ακόμη και όταν στα πλαίσια αυτής της «γραμμής» φαίνεται να στέκεται κριτικά στη μυθολογία, ακόμη και τότε, «ξεχνάει» ότι η επανάσταση του 1821 είχε εχθρούς και φίλους.
Η Τουρκοκρατία εξέθρεψε κοινωνικές τάξεις με συγκρουόμενα και ανταγωνιστικά συμφέροντα. Η οθωμανική κυβέρνηση, δημιούργησε μια ελληνική αριστοκρατία διοικητικών οργάνων και φοροεισπρακτόρων. (...) Η ηθική και πολιτική θέση τούτης της τάξης αποδόθηκε άριστα με την ονομασία τους σαν είδος «χριστιανών Τούρκων».
Για να έρθουμε, όμως, το θέμα μας πολύ - πολύ συγκεκριμένα με μια μελέτη περίπτωσης.
Το 1870/71, στον εορτασμό για τα  50 χρόνια από την κήρυξη της Ελληνικής επανάστασης του 1821, με μια επίσημη τελετή γίνεται η ανακομιδή των οστών του Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Γρηγορίου του Ε΄ από την Οδησσό στην  Αθήνα και η πανηγυρική ένταξή του στους ήρωες και πρωτεργάτες της ελληνικής επανάστασης.
Ο τότε Μητροπολίτης Αθηνών Θεόφιλος αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στον απαγχονισμό του Πατριάρχη από τους Οθωμανούς το Μάρτιο του 1821, στο χλευασμό του σκηνώματος από τους μουσουλμάνους και τους Εβραίους και απέδωσε την ανεύρεση του σώματος μετά τον ποντισμό του στη Θεία Πρόνοια, που εμφανιζόταν να αποτελεί κινητήρια δύναμη της ιστορίας.
Επρόκειτο για μια ακόμη επινοημένη «κατασκευή» της Ιστορίας, διανθισμένη με το γραμμένο το 1872 -κατά παραγγελία του Πανεπιστημίου Αθηνών- ποίημα «Στον αδριάντα Γρηγορίου του Ε'» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη,  μέσω της οποίας ο Γρηγόριος Ε' ανάγονταν σε σύμβολο του έθνους και σε νεομάρτυρα.
Την ίδια χρονιά στήθηκαν οι δύο πρώτοι ανδριάντες προς τιμή του Γρηγορίου. Ο ένας κατασκευάστηκε με δαπάνη του Γεωργίου Αβέρωφ και τοποθετήθηκε στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ ο άλλος κατασκευάστηκε με δαπάνη του δημάρχου Οδησσού Γρηγορίου Μαρασλή και τοποθετήθηκε στο προαύλιο του μητροπολιτικού ναού της Αγίας Κυριακής, της γενέτειράς του Δημητσάνας.
Ωστόσο, ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο δεν υποστήριξε την Ελληνική επανάσταση αλλά αντίθετα ήταν, μαζί με την πλειονότητα του ανώτερου κλήρου -σε αντίθεση με την πλειονότητα του λαϊκού κλήρου- ορκισμένος αντίπαλος της.
Ήταν αυτός που στην Εγκύκλιο του Μαρτίου 1821 ισχυρίστηκε ότι η κυριαρχία των Οθωμανών ήταν θεόπεμπτη και όποιος οργανώνει ανταρσία εναντίον τους, όπως ο Υψηλάντης και ο Σούτσος, κινείται εναντίον τού Θεού και γι' αυτό η Εκκλησία τον αφορίζει και τον καταδικάζει σε αιώνια τιμωρία.
Ας δούμε ένα τμήμα του κειμένου του αφορισμού των Αλεξάνδρου Υψηλάντη και Μιχαήλ Σούτσου που υπεγράφη από τον ελέω Θεού Oικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε' και τους άλλους "αγίους" ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ώστε να προκαλεί πραγματική φρίκη:  
...Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων. Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ' αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα. Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον της κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη  όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τήθεόθεν εφ' ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε... Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μη ώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης... Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ' ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία καθότι η μετ' ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν...Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων.
  • Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται.
  • Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται.
  • Ο καισαρίας Ιωαννίκιος.
  • Ο Νικομηδείας Αθανάσιος.
  • Ο Δέρκων Γρηγόριος.
  • Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος.
  • Ο Βιζύης Ιερεμίας.
  • Ο Σίφνου Καλλίνικος.
  • Ο Ηρακλείας Μελέτιος.
  • Ο Νικαίας Μακάριος.
  • Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ.
  • Ο Βερροίας Ζαχαρίας.
  • Ο Δυδιμοτοίχου Καλλίνικος.
  • Ο Βάρνης Φιλόθεος.
  • Ο Ρέοντος Διονύσιος.
  • Ο Κυζίκου Κωνστάντιος.
  • Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος.
  • Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος.
  • Ο Πισειδίας Αθανάσιος.
  • Ο Δρύστας Άνθιμος.
  • Ο Σωζοπόλεως Παίσιος.
  • Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός.
  • Ο Ναυπάκτου και Άρτης Άνθιμος.
Η εχθρική αυτή στάση του Γρηγορίου του Ε΄ στην έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης επιχειρήθηκε να δικαιολογηθεί από ορισμένους κύκλους με τον ισχυρισμό ότι η Εγκύκλιος του Μαρτίου του 1821 ήταν προϊόν εξαναγκασμού από την Οθωμανική εξουσία και μιας μέριμνας του ίδιου του Γρηγορίου να προφυλάξει από τις σφαγές τους χριστιανούς. Ωστόσο μια ματιά να ρίξει κανείς στη στάση του Γρηγορίου στη διάρκεια της θητείας του στον Πατριαρχικό θρόνο μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης του κιόλας θητείας (1797-1798) ο Γρηγόριος, όταν ο Ρήγας Φεραίος κυκλοφόρησε την «Νέαν Πολιτικήν Διοίκησιν των κατοίκων της Ρούμελης, της Μ. Ασίας, των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας», στρέφεται εναντίον του ενώ την ίδια περίοδο κατακεραυνώνει τους κατοίκους των Ιονίων νήσων όταν έφταναν στα νησιά οι Γάλλοι του Nαπολέοντα. «O πονηρός και αρχέκακος όφις έχυσε στις ψυχές τους το φάρμακο της αποστασίας του Θεού. Tους έριξε στην αθεΐα και ασέβεια» (εννοώντας τη διάδοση του ορθολογισμού και του διαφωτισμού).

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

Δύο ήταν τα Εικοσιένα: Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων, του ανώτερου κλήρου και των πολιτικάντηδων. Του πρώτου οι ρίζες αντλούν από τα «Δίκαια του ανθρώπου» του Ρήγα Βελεστινλή, πάνω στο άλλο πέφτει βαρύς ο ίσκιος της «Πατρικής διδασκαλίας» του Μακαριωτάτου Πατριάρχη της αγίας πόλης της Ιερουσαλήμ κυρ- Ανθίμου- ή πιο σωστά του Γρηγορίου του Ε'» όπως αναφέρει ο ιστορικός Δημήτρης Φωτιάδης.
Εδώ μερικά αποσπάσματα από την «Πατρική διδασκαλία: «Εδώ αγαπητοί μοι χριστιανοί πρέπει να ιδώμεν και να θαυμάσωμεν την άπειρον του Θεού προς ημάς αγάπην. Ιδέτε λαμπρότατα τι οικονόμησεν ο άπειρος εν ελέει και πάνσοφος ημών Κύριος, δια να φυλάγη και αύθις αλώβητον την αγίαν και ορθόδοξον πάντων ημών των ευσεβών και να σώση τους πάντας. Ήγειρεν εκ του μηδενός την ισχυράν αυτήν βασιλείαν των Οθωμανών αντί της των Ρωμαίων ημών βασιλείας, η οποία είχεν αρχίσει τρόπον τινά να χωλαίνη εις τα της ορθοδόξου πίστεως φρονήματα και ύψωσε βασιλείαν αυτήν των Οθωμανών περισσότερον από κάθε άλλην δια να αποδείξη αναμφιβόλως ότι θείω εγένετο βουλεύματι και ουχί με δύναμιν των ανθρώπων και να πιστοποιήση πάντας τους πιστούς ότι με αυτόν τον τρόπον ηυδόκησε να οικονομήση μέγα μυστήριον, την σωτηρίαν δηλαδή εις τους εκλεκτούς λαούς...Ο αποστάτης διάβολος, δια να εκτραχηλίση και αύθις και φέρη εις απώλειαν τους εγκαταλειφθέντες εκλεκτούς πιστούς μεθοδεύθη εις τον τρέχοντα αιώνα μίαν άλλην πονηρίαν και απάτην ξεχωριστήν, δηλαδή το νυν θρυλλούμενον σύστημα της ελευθερίας (εννοεί τα δόγματα της Γαλλικής Επανάστασης) το οποίον κατ' επιφάνειαν φαίνεται τάχα καλόν, όσον διά να απατήση, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς, υπάρχει όμως ένα δέλεαρ του διαβόλου και φαρμάκι ολέθριον δια να κατακρημνίση τους λαούς εις την απώλειαν και την ακαταστασίαν...».
Ο συντάχτης της «Πατρικής διδασκαλίας» συνεχίζει τους καλογερικούς του αφορισμούς για κάθε ιδέα πολιτικής ελευθερίας και προτρέπει τους χριστιανούς: «να αποκείσωσι τα ώτα εις τα της αθέου ταύτης ελευθερίας τα παραγγέλματα: α. διότι αύτη αντιβαίνει προς τα ρητά της Αγίας Γραφής, ήτις κελεύει υποτασσώμεθα εις τας υπερεχούσας αρχάς β. διότι ουδέν η ελευθερία προξενεί πρόσκαιρον καλόν της παρούσης ζωής...η ελευθερία τα πάντα άρδην και διέφθερε...Πανταχού το φαντασιώδες τούτο της ελευθερίας σύστημα  εγένετο παραίτιον πτωχείας, αρπαγών, φόνων, τελείας ασεβείας, ψυχικής απωλείας...απατηλαί είναι πάσαι αι των Φιλελευθέρων διδασκαλίαι. Προσέχετε χριστιανοί, φυλάξετε στερεάν την πατροπαράδοτον πίστιν και ως οπαδοί του Ιησού Χριστού απαρασάλευτον  την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησιν ήτις χαρίζει ημίν όσα αναγκαία μόνον εις παρούσαν ζωήν...οι περί ελευθερίας καιναί διδασκαλίαι ως απάδουσαι εις την θείαν γραφήν και την αποστολικήν διδασκαλίαν είνε άρα αξιομίσητοι...».
O ίδιος ο Kοραής, με το έργο του «Αδελφική Διδασκαλία» (1798) επικρίνοντας τον φιλοτουρκισμό του Πατριαρχείου έτσι όπως αυτός εκφράζεται από φυλλάδιό του («Πατρική διδασκαλία», Έκδοση του Πατριαρχείου) αναφέρει ότι «υπερασπίζει και δικαιολογεί την τυραννίαν των Tούρκων ο συγγραφέας του βιβλίου».
Από την άλλη ποιος Έλληνας, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται, δεν γνωρίζει να πει δυο λόγια για το «Κρυφό Σχολειό» ή για το «ξεκίνημα της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα στις 25 Μάρτη»; Μπορεί να μη γνωρίζουμε για την τύχη των πρωτεργατών τής Επανάστασης, για την εξάρτηση και τους ξένους προστάτες, για την κατάληξη του Αγώνα, όμως όλοι μπορούμε εύκολα να αναφερθούμε στα «δύο πιο σημαντικά γεγονότα της Νεότερης Ιστορίας μας, στο κρυφό σχολειό και στην ευλογία των όπλων στην Αγία Λαύρα από τον Π.Π. Γερμανό, που αποτέλεσε και αφετηρία της Ελληνικής Επανάστασης», όπως χρόνια πολλά τώρα αναφέρουν τα βιβλία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι εορταστικοί λόγοι στα σχολεία.
Κι αν μας διαφεύγουν κάποιες λεπτομέρειες των βιβλίων, αν έχουμε ξεχάσει τους αναρίθμητους επετειακούς λόγους, σίγουρα έχουμε αποτυπώσει τα πρόσωπα, τις εικόνες, από τους γοητευτικούς πίνακες του Γύζη και του Βρυζάκη, που μαζί με το «Φεγγαράκι μου λαμπρό» του Ιωάννη Πολέμη έμειναν ανέπαφοι – χαραγμένοι βαθιά στη μνήμη. Γιατί η εικόνα λειτουργεί σαν πληροφορία που δεν δέχεται αμφισβήτηση, καθώς βοηθάει να γίνει παρόν το περιεχόμενό της, λειτουργώντας σαν αυτόπτης μάρτυρας.
Ο Γύζης (1824-1901), o ζωγράφος του πίνακα που «αναπαριστά» το κρυφό σχολειό (1886), έκανε ανώτερες σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών του Μονάχου με υποτροφία του ευαγούς Ιδρύματος Τήνου. Με τη φροντίδα, δηλαδή, και την καθοδήγηση της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης διακατεχόταν από βαθιές θρησκευτικές τάσεις και η ζωγραφική του παρέμεινε ερμητικά κλειστή στις μεγάλες αναταραχές που είχαν επηρεάσει το σύνολο των καλλιτεχνών σε Γαλλία και Γερμανία.
Ο Βρυζάκης (1814-1878), αφού φιλοτέχνησε τη λεγόμενη προσωπογραφία του Όθωνα (1837), έκανε ανώτερες σπουδές στο Μόναχο, αφού πήρε μια μεγάλη υποτροφία (για 10 χρόνια) από τη Βαυαρική κυβέρνηση.
Ο πίνακας του Βρυζάκη «Ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός υψώνει τη σημαία της Ελευθερίας» (1851) και ο πίνακας του Γύζη «Το Κρυφό Σχολειό» (1886) έγιναν σε μια συγκεκριμένη εποχή που βρισκόταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη η σκύλευση πάνω στο πτώμα της Επανάστασης του '21 και η Εκκλησία σε πλήρη σύμπνοια με την Πολιτεία μετέδιδε τη δική της εκδοχή για το παρελθόν.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η βιομηχανία της ευτυχίας


Το ακόλουθο άρθρο του γνωστού Βρετανού κριτικού της λογοτεχνίας και της κουλτούρας Τέρι Ιγκλετον δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The Guardian
Τέρι Ιγκλετον
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό που όλοι θέλουμε είναι η ευτυχία. Το μοναδικό πρόβλημα είναι σε τι έγκειται το να είναι κανείς ευτυχής, ένα πρόβλημα για το οποίο ποτέ δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν οι ηθικοί στοχαστές. 
Η ευτυχία είναι ένα συναίσθημα καθαρά υποκειμενικό ή μπορεί κατά κάποιον τρόπο να μετρηθεί; Μπορούμε να είμαστε ευτυχείς χωρίς να το γνωρίζουμε; Θα μπορούσε κάποιος να είναι εντελώς δυστυχισμένος κι ωστόσο να παραμένει πεισμένος ότι βρίσκεται σε έκσταση; 
Στις μέρες μας η έννοια της ευτυχίας έχει μετατοπιστεί από την ιδιωτική σφαίρα στη δημόσια. 
Οπως αναφέρει ο Ουίλιαμ Ντέιβις στη σαγηνευτική έρευνά του «The Happiness Industry», ένας αυξανόμενος αριθμός επιχειρήσεων απασχολεί υπαλλήλους της ευτυχίας, όπως η Google που δημιούργησε τη μορφή του «jolly good fellow».
Με τον ίδιο τρόπο, θα μπορούσε ίσως η Τράπεζα της Αγγλίας να εξετάσει την πιθανότητα να προσλάβει έναν ταχυδακτυλουργό.
Ειδικοί σύμβουλοι της ευτυχίας δίνουν συμβουλές σε όποιον υποχρεώθηκε σε έξωση από την κατοικία του για το πώς πρέπει να συνεχίσει τη ζωή του.
Πριν από δύο χρόνια, η British Airways δοκίμασε μια «κουβέρτα της ευτυχίας», το χρώμα της οποίας από κόκκινο γινόταν μπλε μόλις ο επιβάτης χαλάρωνε, έτσι ώστε το επίπεδο ικανοποίησής του να μπορεί να γίνει ορατό από τους συνεπιβάτες του.
Ενα νέο ναρκωτικό, το Wellbutrin, υπόσχεται ότι θα απαλύνει τα συμπτώματα κατάθλιψης που εμφανίζονται μετά την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου.
Το πένθος είναι ένας κίνδυνος για την ψυχική μας ευημερία. Αν πάρουμε υπόψη μας την αξιοσημείωτη διάδοση της ψυχικής δυσθυμίας σε όλο τον κόσμο, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το ότι η έννοια της ευτυχίας έχει μετατοπιστεί στη δημόσια σφαίρα.
Περίπου το ένα τρίτο των ενήλικων Αμερικανών και σχεδόν το μισό των Αγγλων θεωρούν ότι μερικές φορές βρίσκονται σε μια κατάσταση κατάθλιψης.
Οπως και να ’ναι, περισσότερα από πενήντα χρόνια μετά την ανακάλυψη των αντικαταθλιπτικών, δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί αληθινά να πει πώς λειτουργούν.
Η λεγόμενη λιτότητα συνέβαλε στη διάδοση των ψυχικών ασθενειών. Εθνη με πολύ μεγάλες ανισότητες, όπως η Αγγλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν αρκετά μεγαλύτερα προβλήματα ψυχικής υγείας σε σχέση με πιο εξισωτικές χώρες όπως η Σουηδία.
Εκτιμάται ότι ασθένειες, όπως η αποχή από την εργασία ή η «απλή παρουσία» (το να πηγαίνεις στον τόπο της εργασίας μόνον για να είσαι φυσικά παρών) κοστίζουν στην αμερικανική οικονομία περί τα 550 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Η ευτυχία είναι θαυμάσια για τις επιχειρήσεις.
Ενας χαρούμενος εργαζόμενος είναι πιο παραγωγικός κατά 12%.
Η επιστήμη των ανθρώπινων συναισθημάτων είναι επομένως μια από τις μορφές γνώσης της χειραγώγησης που βρίσκεται σε πολύ μεγάλη ανάπτυξη.
Οπως είναι και η έρευνα αγοράς για τις πωλήσεις, που τώρα κάνει εκτεταμένη χρήση προγραμμάτων ηλεκτρονικής σάρωσης προσώπων, με σκοπό να καταγράψει τη συγκινησιακή κατάσταση των καταναλωτών.
Οι νευροεπιστήμονες που ερευνούν τα πιο φωτεινά μάτια δηλώνουν ότι είναι πολύ κοντά στην ανακάλυψη ενός «αγοραστικού κινήτρου» στον εγκέφαλο.
Η ψυχολογία είναι ένας κομψός τρόπος για να αποσπούμε την προσοχή από τα κοινωνικά προβλήματα.
Μετά την οικονομική κατάρρευση του 2008, ορισμένοι ψυχολόγοι συμπέραναν ότι το πρόβλημα δεν ήταν οι τράπεζες αλλά ο εγκέφαλος.
Η Wall Street βρέθηκε να είναι θλιμμένη εξαιτίας του εσφαλμένου τύπου νευροχημικών ουσιών.
Υπήρχε υπερβολική τεστοστερόνη στους χρηματιστές και πολλοί τραπεζίτες έπαιρναν κοκαΐνη.
Συνεπώς, αναπτύχθηκε ένα ναρκωτικό βασιζόμενο σε μια μελέτη του εγκεφάλου των χρηματιστών, που υπόσχεται καλύτερη διαδικασία λήψης των αποφάσεων.
Αυτό που μετράει στον ναρκισσιστικό κόσμο του ύστερου καπιταλισμού δεν είναι εκείνο που σκέφτεσαι ή που κάνεις, αλλά το πώς αισθάνεσαι.
Αυτό που προκύπτει από την ανάλυση του Ντέιβις είναι ότι σε έναν βαθμό σήμερα ο καπιταλισμός έχει ενσωματώσει την κριτική που του ασκείται.
Ολα εκείνα που στο παρελθόν το σύστημα συνήθιζε να τα αντιμετωπίζει με καχυποψία -συναισθήματα, φιλία, δημιουργικότητα, ηθική υπευθυνότητα- τα έχει ήδη επιλέξει με σκοπό να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του.
Ενας συγγραφέας έφτασε να υποστηρίξει ότι θα έπρεπε να δίνονται δωρεάν ορισμένα προϊόντα, έτσι ώστε να μπορεί να δημιουργείται ένας πιο στενός δεσμός με τον καταναλωτή.
Ορισμένοι επιχειρηματίες άρχισαν να διευρύνουν τις μισθολογικές αυξήσεις στα στελέχη τους με μορφή δώρου, με την ελπίδα να προκαλέσουν ευγνωμοσύνη και επομένως μεγαλύτερη προσπάθεια.
Φαίνεται να μην υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να αξιοποιηθεί ως εργαλείο.
Ωστόσο, το αίσθημα της ευτυχίας έγκειται στο γεγονός ότι αυτή είναι αυτοσκοπός και όχι ένα μέσο για την εξουσία, τον πλούτο και την κοινωνική καταξίωση.
Για όλη την παράδοση της ηθικής σκέψης που κινείται από τον Αριστοτέλη και τον Θωμά τον Ακινάτη ώς τον Χέγκελ και τον Μαρξ, η ανθρώπινη αυτοπραγμάτωση πηγάζει από την πρακτική της αρετής.
Το πώς είναι κανείς ευτυχισμένος είναι το κύριο πρόβλημα που θέτει η ηθική, αλλά το «Γιατί είναι κανείς ευτυχισμένος;» δεν είναι ένα ερώτημα που η ηθική μπορεί να απαντήσει.
Η ίδια παράδοση σκέψης αρνείται να διαχωρίσει την ευτυχία από τις υλικές περιστάσεις στις οποίες βρίσκεται κανείς.
Οι άνθρωποι μπορούν να ευημερήσουν μόνον σε συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες.
Η ευτυχία συνδέεται με τη δραστηριότητά μας και δεν είναι μια ιδιωτική ψυχική κατάσταση.
Είμαστε πρακτικοί δρώντες και όχι περιφερόμενες συνειδησιακές καταστάσεις.
Ενας δούλος που τον ξυλοφορτώνουν τακτικά μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι μακάρια ικανοποιημένος, αλλά αυτό συμβαίνει πιθανόν επειδή δεν γνωρίζει άλλη κατάσταση.
Με αυτή την έννοια, η ευτυχία δεν είναι μια εντελώς υποκειμενική υπόθεση. Μπορεί να πιστεύει κανείς ότι είναι ευτυχισμένος και να είναι θύμα μιας αυταπάτης.
Δεν είναι σε κάθε περίπτωση κάτι αντικειμενικό, με την έννοια ότι δεν υπάρχει κάποια ουσία στον εγκέφαλο, όπως φαίνεται να φαντάζονται ορισμένοι νευροεπιστήμονες.
Αυτό που ξεχνάμε είναι το γεγονός ότι οι «νοητικές διεργασίες» συνδέονται με τις δράσεις των ανθρώπινων υπάρξεων, που εγγράφονται σε κοινωνικές σχέσεις, καθοδηγούμενες από σκοπούς και προθέσεις που χρήζουν ερμηνείας.
Για τους ερευνητές της αγοράς και για τους ψυχολόγους των επιχειρήσεων, η ευτυχία έγκειται στο να αισθανόμαστε καλά.
Φαίνεται όμως ότι εκατομμύρια άτομα δεν αισθάνονται καθόλου καλά και είναι απίθανο να πειστούν να χρησιμοποιούν τεχνολογίες νοητικού ελέγχου που θα τα οδηγούν να εργάζονται σκληρότερα και να καταναλώνουν περισσότερο.
Δεν μπορείς να είσαι αληθινά ευτυχισμένος αν είσαι θύμα αδικίας ή εκμετάλλευσης, πράγμα που οι τεχνικοί της χαράς τείνουν να παραγνωρίζουν.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, όταν ο Αριστοτέλης μιλάει για επιστήμη της ευημερίας, της δίνει το όνομα της πολιτικής.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κατρούγκαλος: Η Ευρώπη ή θα γίνει κοινωνική ή δεν θα υπάρχει

Ως κείμενο που μπορεί να αναπτύξει μια δυναμική υπέρ της κοινωνικής Ευρώπης χαρακτήρισε τη νέα Διακήρυξη της Ρώμης που επισφράγισε την επετειακή Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για τα 60ά «γενέθλιά» της, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Κατρούγκαλος.
Σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ από την ιταλική πρωτεύουσα, λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση της Συνόδου Κορυφής στη Ρώμη, όπου συνόδευε τον πρωθυπουργό, ο κ. Κατρούγκαλος τόνισε πως πρέπει να δούμε την επέτειο και την κρίση της ΕΕ σαν μια ευκαιρία για να υπερβούμε τους λόγους που την απονομιμοποιούν και να επενδύσουμε σε μια νέα Ευρώπη η οποία θα ξαναβρεί τις κοινωνικές της ρίζες, τις αρχές τηςαλληλεγγύης και των κοινωνικών δικαιωμάτων και θα πάψει να απογοητεύει τους λαούς της. «Η Ευρώπη ή θα γίνει κοινωνική ή δεν θα υπάρχει» διαμήνυσε.
Επίσης, εξέφρασε την αισιοδοξία του για την αίσια έκβαση της β’ αξιολόγησης, διακρίνοντας ταυτόχρονα την ανάπτυξη μιας θετικής δυναμικής για έναν έντιμο συμβιβασμό, ο οποίος δεν θα αποκλείει την Ελλάδα από το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο.
Σε αυτό το πλαίσιο, επισήμανε πως στη Ρώμη οι πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και του Ευρωπαϊκού ΣυμβουλίουΝτόναλντ Τουσκ και ο Ιταλός πρωθυπουργός Πάολο Τζεντιλόνιεπιβεβαίωσαν την ένταξη της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο και εξέφρασε την πεποίθηση πως αυτό δημιουργεί και την αναγκαία δυναμική ούτως ώστε να επικρατήσουν οι ελληνικές θέσεις ως προς το μείζον θέμα των συλλογικών διαπραγματεύσεων στη β’ αξιολόγηση.
Αποκρυσταλλώνοντας περαιτέρω την εκτίμησή του, τόνισε πως με τις σημερινές δηλώσεις οι Ευρωπαίοι δίνουν ένα σήμα στο ΔΝΤ, ότι δεν μπορεί ούτε η Ελλάδα ούτε η Ευρώπη να είναι όμηροι του, και ότι οποιαδήποτε λύση θα προκύψει για το ελληνικό θέμα, θα πρέπει να είναιλύση ευρωπαϊκή, εντός των ευρωπαϊκών θεσμών και του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου.
Καταλόγισε, μάλιστα, την ευθύνη για την μέχρι σήμερα καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης, στην «αντιφατική και αντιπαραγωγική στάση του ΔΝΤ», χαρακτηρίζοντας το σημαιοφόρο ακραία νεοφιλελεύθερων και αντιευρωπαϊκών θέσεων.
Με κατηγορηματικό τρόπο τάχθηκε κατά της «πυρηνικής» ΕΕ των «πολλών ταχυτήτων» και υπέρ της ΕΕ των «πολλών επιλογών», με έμφαση στην κοινωνική φυσιογνωμία. Αποσαφηνίζοντας τη θέση του για μια περαιτέρω εμβάθυνση της κοινωνικής διάστασης της ΕΕ χωρίς αποκλεισμούς, υπογράμμισε την ανάγκη αναζήτησης τρόπων ώστε να ξεπεραστεί το βέτο μιας σειράς κρατών-μελών που θεωρούν ότι η ελεύθερη, αρρύθμιστη αγορά είναι η μοναδική λύση στα προβλήματα της Ευρώπης.
Ερωτηθείς για τα πέντε σενάρια που παρουσίασε ο πρόεδρος Γιούνκεργια το μέλλον της Ευρώπης, τάχθηκε υπέρ της περαιτέρω εμβάθυνσηςτης ΕΕ. Αναγνώρισε ωστόσο πως στην παρούσα φάση να ελπίζει κανείς ότι όλες οι χώρες θα συμφωνήσουν για κάτι τέτοιο, είναι ένα σενάριο μη ρεαλιστικό, λόγω της συστηματικής και όχι ευκαιριακής αντίθεσης μιας ομάδας χωρών, αν και μειοψηφικής, στην προσπάθεια να γίνει η Ευρώπη πιο κοινωνική.
Εξάλλου, αναφέρθηκε και στις πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του Γιουρογκρούπ Γερούν Ντάισελμπλουμ για τον ευρωπαϊκό νότο, σημειώνοντας πως το χειρότερο είναι η μη ανασκευή τους και το γεγονός ότι δεν ζήτησε συγγνώμη.
Τέλος, διατύπωσε την ελπίδα ότι οι ακροδεξιές, αντιδραστικές δυνάμεις θα παραμείνουν μειοψηφικές, θεωρώντας μεγαλύτερο κίνδυνο από την άνοδο των δυνάμεων αυτών, την ενσωμάτωση τμήματος της ατζέντας τους στον λόγο των παραδοσιακών συντηρητικών, δεξιών δυνάμεων. Υπό το πρίσμα αυτό, υπογράμμισε την ανάγκη ενίσχυσης της Αριστεράς σ’ όλες τις εκφάνσεις στην Ευρώπη και προσδιόρισε ως μεγάλο δίλημμα την υπέρβαση από τα Δεξιά ή από τα Αριστερά.
(ΑΠΕ – ΜΠΕ)
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Απογοήτευση και ευθύνες


Αν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις, στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ διαχέεται ολοένα και περισσότερο μια αίσθηση απογοήτευσης. Και δεν το λένε μόνο οι δημοσκοπήσεις. Εχει σαφώς αλλάξει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η αρχική αισιοδοξία, ο δυναμισμός και η προσδοκία της αλλαγής που ευαγγελίζεται η άνοδος της Αριστεράς στην εξουσία για πρώτη φορά, όλα έχουν ουσιαστικά εκπνεύσει και διατηρούνται εν ζωή σε επικοινωνιακό μόνο επίπεδο με ενέσεις ρητορικής ανατρεπτικότητας. Πώς πρέπει να διαβάσουμε αυτή την απογοήτευση;
Κατ’ αρχάς, ποιοι αποτελούν τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ; Σίγουρα όχι εκείνοι που μέσα στη μαύρη απελπισία τους τον ψήφισαν γιατί ήθελαν από κάπου να πιαστούν. Για εμένα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι οι «συνειδητοποιημένοι», όπως λέγαμε παλιά, οι οποίοι ανήκουν σε δύο διαφορετικές κατηγορίες, με κριτήριο το είδος της απογοήτευσης που αισθάνονται. Στην πρώτη εντάσσονται όσοι πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κακώς υποχώρησε και εμμένουν στη λύση της ανατροπής. Η στάση αυτή, ορθή ή μη, είναι απόλυτα συνεπής. Είναι όμως ποσοτικά αμελητέα.
Διότι αν ο άνεμος φυσούσε προς τα εκεί, θα βλέπαμε τις απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ να τις εισπράττουν τα κόμματα που βρίσκονται αριστερά του. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Στη δεύτερη και κατά πολύ μεγαλύτερη κατηγορία ανήκουν όσοι πιστεύουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ άλλα έλεγε, άλλα υποσχόταν και άλλα έπραξε. Κοντολογίς είπε ψέματα ή, σύμφωνα με την επιεικέστερη (και επίσημη) εκδοχή, είχε αυταπάτες.
Νομίζω ότι μέχρι εδώ κομίζω γλαύκα εις Αθήνας. Αυτή η διαπίστωση, όμως, ότι δηλαδή η κυβέρνηση της Αριστεράς, είτε εκ του πονηρού είτε από αφέλεια, υπερτίμησε τις δυνάμεις της και υποτίμησε τις δυνάμεις των κακών, οδηγεί σε κάποιες σκέψεις με βάση την κοινή λογική: όταν κατηγορούμε κάποιον επειδή μας είπε ψέματα, θεωρούμε δεδομένο ότι εμείς θέλαμε να ακούσουμε την αλήθεια.
Ισχύει στη συγκεκριμένη περίπτωση; Για να το διατυπώσω αλλιώς, αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβαινε στις εκλογές χωρίς αυταπάτες, θα τις κέρδιζε; Οπωσδήποτε όχι. Γιατί τις εν λόγω αυταπάτες τις συμμερίζονταν όλοι οι σήμερα απογοητευμένοι. Με άλλα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ είπε τα ψέματα που ήθελαν να ακούσουν.
Και το κακό είναι ότι δεν υποσχέθηκε μόνο ότι θα αντισταθεί σε κάποια μέτρα που προσπαθούν να επιβάλουν οι δανειστές για λόγους καθαρά ιδεολογικούς –οι «μεταρρυθμίσεις» στα εργασιακά είναι το καλύτερο παράδειγμα– χωρίς να λάβει υπόψη του τον ισχύοντα συσχετισμό δυνάμεων, αλλά και κάτι επιπλέον, απαράδεκτο και δηλητηριώδες: υποσχέθηκε, εμμέσως πλην σαφώς, ότι θα μπορέσουμε σταδιακά να επιστρέψουμε στις παλιές καλές μέρες χωρίς να θεραπεύσουμε τις δικές μας παθογένειες για τις οποίες δεν ευθύνονται οι ξένοι αλλά εμείς.
Αν τα παραπάνω ισχύουν, τα πράγματα περιπλέκονται. Γιατί μπορεί μεν ο ΣΥΡΙΖΑ να κατηγορείται για αθέτηση των υποσχέσεών του, αλλά την κατηγορία αυτή δεν δικαιούνται να την απαγγείλουν εκείνοι που του ζήτησαν να τις δώσει.
Για να παραφράσω τη διαβόητη ρήση του Πάγκαλου, όλοι μαζί παραμυθιαστήκαμε (ή μάλλον όλοι όσοι τον ψήφισαν). Και τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο αν μιλήσουμε πιο γενικά: εφόσον στη δημοκρατία τις μεγάλες αποφάσεις τις παίρνει ο λαός, πώς είναι δυνατόν ο λαός να μην φταίει ποτέ και να φταίνε πάντα οι πολιτικοί;
Εχω την εντύπωση ότι το δόγμα του «αθώου λαού» απέκτησε στις μέρες μας το κύρος του αυτονόητου, επειδή προς αυτό συγκλίνουν από διαφορετικές κατευθύνσεις τρία ιδεολογικά ρεύματα. Το πρώτο είναι ο λαϊκισμός με τις νεφελώδεις και συνάμα χοντροκομμένες έννοιες των «επάνω» κακών και των «κάτω» καλών και προδομένων.
Το δεύτερο έχει να κάνει με τα κομματικά αντανακλαστικά στις αστικές δημοκρατίες, όπου ο ψηφοφόρος είναι ο πελάτης που έχει πάντα δίκιο, άρα δεν του πάμε ποτέ κόντρα. Το τρίτο είναι λιγότερο εμφανές, αλλά διαμορφώνει εκ βαθέων τον πολιτικό λόγο της Αριστεράς, επειδή επικαλείται ανομολόγητα και ίσως ανεπίγνωστα έναν παρωχημένο εγελιανό μαρξισμό, σύμφωνα με τον οποίο η εργατική τάξη (σημερινή μετάφραση, ο «λαός») δεν μπορεί να σφάλλει εφόσον είναι το υποκείμενο που θα πραγματώσει την ιστορική αναγκαιότητα.
Απαισιόδοξο συμπέρασμα: όσο παράξενο και να φαίνεται –σε μένα τουλάχιστον–, η απογοήτευση με τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί μεν να χαροποιεί τους πολιτικούς αντιπάλους του, αλλά ίσως αποδειχθεί κακό σημάδι.
Κι αυτό επειδή αναπαράγει έναν από τους πιο ολέθριος αυτοματισμούς της σκέψης μας, σύμφωνα με τον οποίο, όταν βρούμε έναν ένοχο, όλοι οι υπόλοιποι είμαστε αθώοι. Οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφέρουν σε τίποτε από τις αυταπάτες όσων τον ψήφισαν και τώρα δηλώνουν απογοητευμένοι χωρίς να κάνουν τη δική τους αυτοκριτική.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Πολιορκημένοι

EUROKINISSI / ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ

Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Διονυσίου Σολωμού σε συνδυασμό με τη Γυναίκα της Ζάκυθος, πέρα από την ύψιστη ποιητική τους αξία, αποτελούν δύο πολύτιμα βοηθήματα και για την κατανόηση της ίδιας της Ιστορίας, μια και αποτυπώνουν ιστορικές μαρτυρίες των επαναστατικών γεγονότων του ξεσηκωμού του '21.
Φαίνεται εκεί όλο το μεγαλείο της θέλησης του ανθρώπου για ζωή και ελευθερία, η εσωτερική του δύναμη και το σθένος και πάθος για αντίσταση στις εχθρικές προς τη ζωή δυνάμεις αλλά και η δυσειδής διχόνοια. Στο Μεσολόγγι ο ποιητής βλέπει πώς ο άνθρωπος ξεπερνά τη μικρότητά του μέσω της συνείδησης και του χρέους απέναντι σε έννοιες (όπως η πατρίδα) που τον καθορίζουν και νοηματοδοτούν την ύπαρξή του. Γι' αυτό και η ποίησή του δεν είναι στενά εθνική-πατριωτική, αλλά ξεπερνά την ιστορική στιγμή και «αποκτά ένα γενικότερο πανανθρώπινο, παγκόσμιο νόημα», όπως θεωρούσε και ο ίδιος.
Διάβασα με αμείωτο ενδιαφέρον [που συνεχώς κορυφωνόταν (!)] το θαυμάσιο βιβλίο της Μαρίας Δεληβοριά «Ο αγώνας του '21 και η υπονόμευσή του» με υπότιτλο «Οι σύγχρονες μαρτυρίες και η κρίση του Σολωμού» (εκδόσεις Αγρα). Η συγγραφέας βάζει τα πράγματα στη θέση τους, βασιζόμενη κυρίως στις πηγές της εποχής και διαβάζοντας τον Σολωμό σαν ανταποκριτή της ασφυκτικής πολιορκίας. Μια «απάντηση» σε 'κείνους τους ιστορικούς μας, που διατείνονται ότι δεν υπήρχε ελληνικό κράτος ώς τον 19ο αιώνα και ότι η εθνική συνείδηση επινοήθηκε, για τους οποίους λέει ότι οι απόψεις τους είναι τόσο ανιστορικές όσο και αντιεπιστημονικές και θέλουν «να τις εφαρμόσουν, μηχανιστικά και αναχρονιστικά, στην ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων αιώνων πριν από το 1821, την οποία, όπως προκύπτει, αγνοούν».
Διαβάζουμε στο προοίμιο: «Το κοινό χαρακτηριστικό των απόψεων αυτών δεν είναι τόσο η απλουστευτική, ιδεοληπτική και στην ουσία ξεπερασμένη προσέγγιση σύνθετων προβλημάτων και προβληματισμών, όσο η δογματική βεβαιότητα με την οποία υποστηρίζονται διανοητικές κατασκευές, μέσα από συμβατικές - θεωρητικές γενικεύσεις χωρίς κάποια, έστω και στοιχειώδη, τεκμηρίωση...».
Η συγγραφέας αποκαλεί τον ποιητή αυτόπτη μάρτυρα, ο οποίος είχε απόλυτη συνείδηση ότι ήταν σύγχρονος με ένα υπέρογκο ιστορικό γεγονός. «Στην ουσία είναι ο πρώτος που εννοιολόγησε την ελληνική επανάσταση συνδέοντας τον απελευθερωτικό αγώνα με το αίτημα και την ανάγκη για ελευθερία των λαών».
Οι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου ήσαν ελεύθεροι - και το απέδειξαν. Κι εμείς είμαστε πολιορκημένοι αλλά σκλάβοι - και το αποδεικνύουμε καθημερινά. Πρώτα οι ηγεσίες και μετά το πόπολο. Εξαιρέσεις υπάρχουν - και ελπίδες.
Λίγοι στίχοι από το Γ' Σχεδίασμα: «Ειν' έτοιμα στην άσπονδη πλημμύρα των αρμάτων / δρόμο να σχίσουν τα σπαθιά, κι ελεύθεροι να μείνουν / εκείθε με τους αδελφούς, εδώθε με το Χάρο». Εξοδος· αλλιώς: Ελευθερία ή θάνατος.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Θολώνει το τοπίο γύρω από την παραίτηση Ράικου

Δικαιοσύνη

Παράξενη τροπή έχει πάρει η υπόθεση παραίτησης της εισαγγελέως Διαφθοράς Ελένης Ράικου.
Ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης -σύμφωνα με χθεσινές δηλώσεις του- την είχε διαβεβαιώσει ότι θα έχει πλήρη στήριξη σε κάθε προσπάθεια διαλεύκανσης του μεγάλου σκανδάλου της Novartis και κάθε άλλης υπόθεσης, μοιάζει ανεξήγητη η απόφασή της να παραιτηθεί και μάλιστα μόλις δύο μήνες πριν από τη λήξη της θητείας της.
Επιπλέον η ίδια κάνει λόγο στην επιστολή της για υποβολιμαία δημοσιεύματα πριν ακόμα δημοσιευτούν, όπως σημειώνει στη χθεσινή απάντησή της η εφημερίδα «Documento».
Όμως, όπως προκύπτει σήμερα που κυκλοφόρησαν οι κυριακάτικες εφημερίδες, τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα -όσο και όπως κι αν είναι υπερβολικά «χρωματισμένα»- στηρίζονται σε έγγραφες επώνυμες καταγγελίες άλλης εισαγγελέως του τομέα διαφθοράς για παραλείψεις υποβολής εγγράφων σε συγκεκριμένη υπόθεση (Λιακουνάκου - Παπαντωνίου).   
Παράλληλα, σύμφωνα με άλλα δημοσιεύματα που από χθες κάνουν το γύρο του διαδικτύου, υπόλογος για τις παραλείψεις που αφορούν την υπόθεση Λιακουνάκου - Παπαντωνίου φέρεται να είναι και δικαστικός που ωστόσο διαβεβαιώνει ότι δεν αφορούσαν ουσιώδη στοιχεία ενώ ο ίδιος δεν ακολούθησε την Ελ. Ράικου στον δρόμο της παραίτησης λόγω ευθιξίας.  
Σε κάθε περίπτωση η Ελένη Ράικου είναι εύλογο ότι θα πρέπει όχι μόνο να εξηγήσει τους λόγους της παραίτησης αλλά και κυρίως ποιοι και πώς από το μεγάλο κύκλωμα της φαρμακευτικής διαφθοράς την πίεσαν ή και την απείλησαν. 
Η πορεία της κ. Ράικου στα δικαστικά δρώμενα είναι και γνωστή και διάφανη, όμως οι απορίες και οι ανησυχίες που δημιούργησε πρέπει να πάψουν να αιωρούνται και πολύ σωστά της ζητήθηκε να μιλήσει με ονόματα και όχι με αόριστες καταγγελίες περί ηθικής εξόντωσης από μεγάλα πολιτικο-οικονομικά συμφέροντα.
Είναι ήδη γνωστό ότι στην υπόθεση Novartis εμπλέκονται πολλοί (φαρμακευτικές εταιρείες, γιατροί, επώνυμοι) και μπήκαν ιλιγγιώδη ποσά σε τσέπες ως αντάλλαγμα για μεγάλες επιβαρύνσεις που υπέστη το Δημόσιο.    
Όσο για τη Ν.Δ., που ζητάει από την κυβέρνηση απαντήσεις για τους λόγους που ζήτησε αντικατάσταση η εισαγγελέας Διαφθοράς, απλώς συνεχίζει τη γνωστή τακτική «για ό,τι συμβαίνει φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ» και όπως πάντα καθόλου δεν την αφορά η διαλεύκανση μεγάλων σκανδάλων, ειδικά όταν τα περισσότερα στο τέλος αποδεικνύονται... ανύπαρκτα!
Το μόνο βέβαιο είναι ότι αποδεικνύεται σωστή ανεξάρτητα με το αν θα οδηγήσει σε ενιαίο αποτέλεσμα η απόφαση σύστασης εξεταστικής επιτροπής για το μεγάλο φαγοπότι στην υγεία.
Αν μη τι άλλο ο πολίτης εκεί θα μπορεί, αν θέλει, να παρακολουθήσει τις εξηγήσεις και τις καταθέσεις των μαρτύρων στις συνεδριάσεις της επιτροπής. 
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ο Τουσκ διαβεβαιώνει. Το ΔΝΤ το ενημέρωσε;

Ντόναλντ ΤουσκAP Photo/Jean-Francois Badias
Αναφορά στην επιστολή του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, για το ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο έκανε σε δήλωσή του κατά την ολοκλήρωση της Συνόδου της Ρώμης ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
«Θα ήθελα να αναφερθώ στην επιστολή που έλαβα από τον Έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, και να του πω ότι είμαι βέβαιος πως μαζί με τους κοινωνικούς εταίρους θα συνεχίσουμε να διατηρούμε ένα πολύ υψηλό επίπεδο κοινωνικής προστασίας και τις βέλτιστες πρακτικές στις εργασιακές σχέσεις στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως ακριβώς περιγράφεται στο ευρωπαϊκό κοινωνικό κεκτημένο. Αυτό το σημείο συζητάται συχνά μεταξύ των ηγετών και όλοι μοιραζόμαστε αυτή τη θέση», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ντόναλντ Τουσκ.
Αν και η απάντηση του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι πιο σαφής σε σχέση με τη χθεσινή τοποθέτηση του προέδρου της Κομισιόν, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, θα πρέπει να επισημανθεί ότι είναι το ΔΝΤ -και όχι οι Ευρωπαίοι εταίροι- που θέτει προσκόμματα για το συγκεκριμένο θέμα και μπλοκάρει τη διαπραγμάτευση.
Θυμίζουμε ότι ο Αλ. Τσίπρας λίγα 24ωρα πριν από τη σύνοδο κορυφής της Ρώμης και εν μέσω των δύσκολων διαπραγματεύσεων για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, επέλεξε μέσω επιστολής να καλέσει τους προέδρους των δύο κορυφαίων ευρωπαϊκών οργάνων (Κομισιόν και Ευρωπαϊκό Συμβούλιο) να τοποθετηθούν με σαφήνεια σχετικά με την Ελλάδα και το ευρωπαϊκό εργασιακό και κοινωνικό κεκτημένο και να απαντήσουν ξεκάθαρα εάν στην Ελλάδα πρέπει να εφαρμόζεται το ευρωπαϊκό κεκτημένο στην εργασία, που προβλέπει την ύπαρξη συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ τού απάντησε χθες μέσω επιστολής, στην οποία εξέφραζε μεν την ευχή να εφαρμοστεί το κοινωνικό κεκτημένο σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., επέμενε δε στις «αναγκαίες» νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και μιλούσε με γενικότητες.

Ευήκοα ώτα

Την ομόφωνη στήριξή τους στην Ελλάδα για το ζήτημα της επαναφοράς των συλλογικών διαπραγματεύσεων και τις «αδικαιολόγητες και άδικες απαιτήσεις του ΔΝΤ» εξέφρασαν χθες οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές κατά την προπαρασκευαστική συνάντηση του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚ), στην οποία συμμετείχε και ο Αλ. Τσίπρας.
«Υποστηρίζουμε την εφαρμογή του ευρωπαϊκού κοινωνικού και εργασιακού κεκτημένου, ιδιαίτερα σε σχέση με τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, σε όλα τα κράτη-μέλη χωρίς εξαίρεση και λαμβάνοντας υπόψη την συγκεκριμένη κατάσταση που βρίσκεται τώρα υπό συζήτηση σε σχέση με την Ελλάδα», σημείωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΕΣΚ Σεργκέι Στάνισεφ, σε δηλώσεις του πριν από τη συνάντηση.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Ώρα της Γης: Στις 20:30 σβήνουν τα φώτα

Αρχίζοντας από το Σίδνεϊ πόλεις και μνημεία του κόσμου σβήνουν ξανά τα φώτα τους απόψε μετέχοντας στο κίνημα «Μια ώρα για τον πλανήτη» που από το 2007 θυμίζει την ανάγκη ανάληψης δράσης κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
Από την πρώτη «Ώρα της Γης» το ζήτημα του κλίματος σημείωσε πρόοδο, αλλά η επιτακτικότητα ανάληψης δράσης παραμένει πολύ μεγάλη, τονίζει το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF), η διοργανώτρια μη κυβερνητική οργάνωση, ενώ τα ρεκόρ θερμότητας συνεχίζονται.
«Ξεκινήσαμε την Ώρα της Γης το 2007 να δείξουμε στους ηγέτες ότι οι πολίτες ανησυχούν για την κλιματική αλλαγή. Αυτή η συμβολική στιγμή είναι σήμερα ένα παγκόσμιο κίνημα ευαισθητοποίησης για το περιβάλλον που υπενθυμίζει πόσο πολύ μετράει το βάρος των πολιτών», δήλωσε ο Σίνταρθ Ντας, διευθυντής της Earth Hour.
Στην Ελλάδα, ήδη κινούνται στους ρυθμούς της φετινής δράσης συλλογικότητες, δήμοι και επιχειρήσεις από την Κοζάνη μέχρι την Πάτρα και την Αττική. Για ακόμη μία φορά η Ακρόπολη θα είναι ανάμεσα στα παγκόσμια μνημεία, όπως ο Πύργος του Άιφελ ή η Όπερα του Σύδνεϊ, που θα συσκοτιστούν. Πέρυσι 12.700 τοπόσημα και μνημεία σε όλον τον κόσμο «έσβησαν τα φώτα τους».
«Με τη χώρα μας και τη Μεσόγειο να είναι από τις πιο ευαίσθητες περιοχές απέναντι στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, δεν έχουμε καιρό να χάσουμε. Η ώρα να αλλάξουμε την κλιματική αλλαγή είναι τώρα. Όλοι μαζί μπορούμε να στείλουμε ένα μήνυμα -πιο επίκαιρο από ποτέ- ενάντια στον άνθρακα και την υποβάθμιση των φυσικών μας πόρων που είναι και η ασπίδα μας. Σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα, ρίχνουμε φως στη συλλογική δράση απέναντι στη μεγαλύτερη απειλή που αντιμετώπισε ποτέ ο πλανήτης μας», δήλωσε ο Δημήτρης Καραβέλλας, διευθυντής του WWF Ελλάς.
Το WWF, μέσω ειδικής ιστοσελίδας, καλεί ανοιχτά τους δήμους να συμμετάσχουν, ενώ κάθε πολίτης μπορεί να αναλάβει δράση, «δανείζοντας» το προφίλ του στο Facebook για να στείλει το μήνυμα της παγκόσμιας αυτής δράσης.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Και με τη βούλα Ευρώπη πολλών ταχυτήτων

Η απαραίτητη αναμνηστική «οικογενειακή» φωτογραφία | AP Photo/Andrew Medichini
Σε μια επετειακή τελετή στο Καπιτώλιο οι 27 ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 60 χρόνια μετά την ιδρυτική Συνθήκη, υπέγραψαν τη Διακήρυξη της Ρώμης.
Στην κοινή επίσημη δήλωσή τους οι 27 προσπαθούν απεγνωσμένα να απεικονίσουν ότι η ενότητα είναι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός αλλά την ίδια ώρα παραδέχονται ευθαρσώς ότι «θα προχωρούμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται».
Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων και με τη βούλα, λοιπόν, αλλά και υποσχέσεις για ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας και των στρατιωτικών δαπανών παρά την κρίση· τους το ζήτησε άλλωστε πρόσφατα ο Ντόναλντ Τραμπ.
Έτσι, η Ένωση είναι αποφασισμένη «να αναλάβει περισσότερες ευθύνες και να συνδράμει για τη δημιουργία μιας περισσότερο ανταγωνιστικής και ολοκληρωμένης αμυντικής βιομηχανίας (...) σε συνεργασία και συμπληρωματικά με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου λαμβάνοντας υπόψη τις εθνικές συνθήκες και τις νομικές δεσμεύσεις».
Η διακήρυξη της Ρώμης υπογεγραμμένη | AP Photo/Alessandra Tarantino

Ευχολόγια

«Η Ευρώπη πρέπει να είναι ενωμένη ή δεν θα υπάρχει καθόλου», δήλωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, κατά την ομιλία του και αναφέρθηκε στις αξίες της Ευρώπης: ελευθερία, αξιοπρέπεια, δημοκρατία και ανεξαρτησία.
Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου δεν παρέλειψε και τις αντικομμουνιστικές κορόνες, τις οποίες συμμερίζονται οι κυβερνήσεις τόσο της χώρας του όσο και των χωρών του Βίζεγκραντ, αναφέροντας: «Περισσότερα από τα μισά χρόνια της ζωής μου έζησα πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα και απαγορευόταν ακόμα και να ονειρευτείς αυτές τις αξίες».
Παράλληλα «διαμαρτυρήθηκε» κατά της Ευρώπης των «πολλών ταχυτήτων» και τόνισε τη σημασία του σεβασμού των κοινών κανόνων, όπως η ελεύθερη μετακίνηση, η ελευθερία του λόγου και του κράτους δικαίου. «Αυτά είναι τα πραγματικά θεμέλια της Ευρώπης», σημείωσε.
Ντόναλντ Τουσκ | AP Photo/Virginia Mayo
Ο Ντόναλντ Τουσκ κάλεσε τους 27 αρχηγούς των κρατών-μελών της Ένωσης να αποδείξουν ότι είναι οι ηγέτες της Ευρώπης.
«Η Ένωση μετά τη Ρώμη πρέπει να είναι, περισσότερο από πριν, μια Ένωση ίδιων αρχών, μια Ένωση με εξωτερική κυριαρχία, μια Ένωση πολιτικής ενότητας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Από την πλευρά του, ο Ιταλός πρωθυπουργός υπογράμμισε κατά την παρέμβασή του ότι «η Ε.Ε. επιλέγει την επανεκκίνηση μέσα σε έναν ορίζοντα δέκα ετών, με στόχο να ξαναδώσουμε το αίσθημα εμπιστοσύνης στους πολίτες».
Ως προτεραιότητες ο Πάολο Τζεντιλόνι ανέφερε την καταπολέμηση της φτώχειας, την κοινή μεταναστευτική πολιτική και κοινές πολιτικές άμυνας και ασφάλειας.
«Πρέπει να βρούμε το θάρρος για να προχωρήσουμε σε ενισχυμένες συνεργασίες, εφόσον είναι αναγκαίες», πρόσθεσε ο ίδιος, τονίζοντας ότι η Γηραιά Ήπειρος πρέπει να βασιστεί και να υπογραμμίσει τις κοινές της αξίες.
Με αναφορά στην υπογραφή της σημερινής Διακήρυξης ο Ιταλός κεντροαριστερός πρωθυπουργός δήλωσε πως «όλοι έκαναν μια υποχώρηση, στο όνομα του κοινού συμφέροντος, για να μπορέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση να κάνει μια νέα αρχή».
Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, Πάολο Τζεντιλόνι | AP Photo/Alessandra Tarantino
«Πρέπει να είμαστε περήφανοι για την Ευρώπη», δήλωσε ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και αναφέρθηκε εκτενώς στα μεγάλα επιτεύγματα της Ευρώπης, τα οποία όμως συχνά οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι τα «ξεχνούν» αλλά στην Αφρική και την Ασία υπάρχει «αυξανόμενη αποδοχή».
«Πετύχαμε διαρκή ειρήνη, καταφέραμε να κάνουμε πραγματικότητα το ενιαίο νόμισμα, κάτι που κανένας δεν θεωρούσε πιθανό και τη μεγαλύτερη ενιαία αγορά», υπογράμμισε. «Μόνο αν μείνουμε ενωμένοι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και να παραδώσουμε στις μέλλουσες γενιές μια Ευρώπη πιο ευημερούσα, πιο κοινωνική και πιο ασφαλή», τόνισε ο Λουξεμβούργιος, προσθέτοντας ότι «σήμερα ανανεώνουμε τους όρκους μας και επαναβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας σε μια αδιαίρετη Ευρώπη».
«Πρέπει να υπερασπιζόμαστε καθημερινά τις κατακτήσεις των λαών της Ευρώπης. Δεν είναι η Ευρώπη που ονειρευόμαστε και θέλουμε, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε εντός της για να την αλλάξουμε», δήλωσε μετά την ολοκλήρωση της διάσκεψης ο Αλέξης Τσίπρας.
Ο Αλέξης Τσίπρας υπογράφει τη Διακήρυξη της Ρώμης | AP Photo/Alessandra Tarantino
«Έθεσα το κρίσιμο ερώτημα αν ισχύει το κοινωνικό κεκτημένο για όλες τις χώρες της Ευρώπης. Πήρα καταφατική απάντηση αλλά μένει να αποδειχθεί στην πράξη», υπογράμμισε ο πρωθυπουργός.
Χαρακτήρισε, επίσης, βασικό εχθρό της Ευρώπης τις νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις των τελευταίων ετών και ζήτησε επιστροφή στις ιδρυτικές αρχές της Ένωσης.
• Ολόκληρη η PDF iconΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »