Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Το κόκκινο ΒΗΜΑ



Τα τελευταία έξι χρόνια, φτωχοποιήθηκε η χώρα, καταστράφηκαν άνθρωποι, αυτοκτόνησαν κιόλας, αλλά ο Βενιζέλος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Σταύρος Θεοδωράκης τα βρήκαν όλα αναγκαία και απαραίτητα. Σοκαρίστηκαν μόνο όταν έχασαν το ΔΟΛ. Όταν ο Σταύρος Ψυχάρης, ανακοίνωσε πως παραδίδει το ΔΟΛ στο Βασίλη Μουλόπουλο, έναν άνθρωπο της Αριστεράς.
Του Κώστα Βαξεβάνη
Τότε και μόνο τότε, πλημμύρισαν από πόνο. Ο Βενιζέλος μίλησε για εκμετάλλευση της πρόδηλης αδυναμίας του Ψυχάρη, η ΝΔ για απειλή της πολυφωνίας και ο Σταύρος για πλάκα.
Προφανώς πρόκειται για ένα είδος πλάκας που σπάει η ιστορία και για ένα διαφορετικό ΒΗΜΑ που κάνουν τα ΜΜΕ στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν θα είναι κόκκινο ΒΗΜΑ ή βήμα διάσωσης, αλλά για την αντιπολίτευση υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση σύμφωνα με την οποία αν και μήνες τώρα υπάρχει η εκφρασμένη αγωνία της για τη σωτηρία του ΔΟΛ και των εργαζόμενων (υπέγραψαν μέχρι και πανεπιστημιακοί που δεν υπέγραψαν ούτε ανησύχησαν για κάτι άλλο στη χώρα παρά μόνο για το ΔΟΛ) αλλά προς Θεού η σωτηρία δεν σχετίζεται με αριστερούς και Μουλόπουλους. Επίσης, σύμφωνα με την ίδια ανάγνωση, είναι επικίνδυνο για τη Δημοκρατία να ελέγχεται ο ΔΟΛ από έναν αριστερό. Δηλαδή δημοκρατικό, πολυφωνικό και αποδεκτό είναι να ελέγχεται ο ΔΟΛ από τον Ψυχάρη ή οποιοδήποτε δεξιό αλλά όχι αριστερό.
Αυτή η αντίληψη-λάστιχο για τη δημοκρατία, ΔΟΛια θα την ελεγα, σε παλιότερες εποχές, τοποθετούσε τους δεξιούς στην σφαίρα της εθνικοφροσύνης και του πατριωτισμού και τους αριστερούς σε αυτή της προδοσίας. Κάπως ετσι σήμερα ο Τύπος και το επιχειρείν ειναι συμβατά με τη Δημοκρατία οταν ειναι συμβατά με τα συμφέροντά τους.
Απο την υποκριτική και συμφεροντολογικη ανάγνωση των Βενιζέλων είναι προτιμότερες οι χιουμοριστικές αναλύσεις που κατακλύζουν από το βράδυ της Τρίτης τα social media σύμφωνα με τις οποίες ο Βενιζέλος θα πρέπει τώρα πια να δίνει άρθρα του στον Καρανίκα και ο Σταύρος Θεοδωράκης να μιλάει επιτέλους για την εκδοτική διαπλοκή.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Φύλο σιγής

Καλλιρρόη Παρρέν

Ρωτάω, ρωτάω και απάντηση δεν παίρνω. Δεν το αρνούμαι, οι ερωτήσεις παίζουν μέγα ρόλο στη ζωή μου. Ρωτώντας πας στην πόλη, λένε όσοι χάνουν συχνά τον δρόμο τους, και δίκιο έχουν. Τι γίνεται όμως με ερωτήματα του τύπου «γιατί έπρεπε να εφευρεθεί ο άνθρωπος;», «τι διάολο προσφέρει στην εξελικτική διαδικασία;», «ποιο το αντίβαρο σε τόση κακία, χαμό και χαλασμό;».
Ή λιγότερο υπαρξιακά και περισσότερο «φιλολογικά», όπως «πώς είναι δυνατόν να ξεχωρίσω το έργο ενός ανθρώπου από την προσωπικότητά του;». Στα πρώτα απάντηση δεν έχω λάβει. Τι γιόγκες, τι ρέικι, τι φιλοσοφία, τι επιστήμη... όλα τα δοκίμασα, ακόμη τα μελετάω, αλλά δεν. Και άμα αυτά «δεν», «δεν» κι εγώ. Οσο για τους διανοούμενους, ούτε εκεί έχω κατορθώσει να ξεχωρίσω τα πάθη από τα λάθη τους. Τα έργα από τα λόγια τους. Τις ημέρες απ' τα έργα τους.
Δεν είναι λίγοι όσοι -και μάλλον ορθά- ξεχωρίζουν τα παραπάνω και μπορούν να διακρίνουν, π.χ., το μεγαλείο ενός ποιήματος του Εζρα Πάουντ απ' τη φασιστική του δράση. Μπορούν να πουν στην ίδια πρόταση «ήταν σπουδαίος ποιητής, υποστήριξε τον φασισμό», χωρίς να χάσει το ένα από το άλλο. Δύο σε ένα. Εμ σαμπού, εμ κοντίσιονερ. Και πρόβλημα ουδέν.
Προσωπικά, πάντως, δεν μπορώ να το καταπιώ. Μα είναι δυνατόν να διαβάζω «Πηγαίνετε τραγούδια μου στους μοναχικούς και τους ανικανοποίητους. Πηγαίνετε σε αυτούς με τα σπασμένα νεύρα, στους δούλους της συμβατικότητας. Χαρίστε τους την περιφρόνησή μου για τους δυνάστες τους. Πηγαίνετε σαν μεγάλο κύμα από κρύο νερό...» και την ίδια στιγμή να ξέρω πως αυτός ο άνθρωπος, αυτός, έγινε ενθουσιώδης υποστηρικτής του Μουσολίνι; Πως έγινε κορυφαίος προπαγανδιστής του Αξονα (σ.σ. διμερές μυστικό σύμφωνο, μεταξύ ναζιστικής Γερμανίας και φασιστικής Ιταλίας);
Πως διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη Δημοκρατία του Σαλό, που μαύρη κι άραχλη η ώρα που δημιουργήθηκε; Κάπου μπερδεύομαι, εκεί που γοητεύομαι, απογοητεύομαι, περδικλώνομαι στο ταλέντο, σκοντάφτω στην ιστορία και καταλήγω να τρώω τα μούτρα μου, φαρδιά πλατιά πάνω σε ακάνθινους στίχους και μαραμένες προσδοκίες (μ' αυτά και μ' αυτά, μ' έπιασε το λυρικό μου).
Οπως μ' έπιασε, λέω να μ' αφήσει, και από τα λυρικά μέλια θα το γυρίσω στη σκληρή πολιτική φιλοσοφία. Και αφού δεν έχω τον Πάουντ μπροστά μου, θα την πληρώσει ο Μπαλιμπάρ (να εξηγούμαι: δεν συγκρίνω φυσικά τον Ετιέν Μπαλιμπάρ με τη δράση του Πάουντ. Απλά αυτόν είδα, αυτός θα τ' ακούσει!). Πρωτίστως, ωστόσο, τον άκουσα εγώ με προσοχή.
Βρέθηκε ο σημαντικός αυτός Γάλλος καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας, αλλά και ενεργός διανοούμενος, στη χώρα μας και μίλησε για το νέο του βιβλίο («Ευρώπη, κρίση και τέλος;», εκδ. Ταξιδευτής). Τον άκουσα να λέει για τον νέο ευρωπαϊκό λαό που πρέπει να πάψει να είναι απών και το πώς θα γίνει αυτό και τον τρόμο του για τον Τραμπ και τη Λεπέν και τον καταβεβλημένο σοσιαλισμό στην Ευρώπη και άλλα σπουδαία και θαμαστά. Δίπλα του, εξαιρετικοί ομιλητές. Ολοι άντρες.
Εξαιρετικοί και μόνο άνδρες. Γυναίκα καμιά. Καμία εντύπωση φυσικά δεν έκανε ούτε στους ομιλούντες, ούτε στο ακροατήριο - όπως είμαι σίγουρη πως θα έκανε, αν στα περισσότερα πάνελ ομιλιών βλέπαμε γυναίκες και μόνο γυναίκες.
Εδώ το 'χα να ρωτήσω (κάτι τέτοιες στιγμές ξυπνάει η Καλλιρρόη Παρρέν μέσα μου), μα βαστήχτηκα: μέγα φιλόσοφε, γιατί; Γιατί μας φαίνεται φυσικό κάτι που εναντιώνεται στις αξίες που αναλύεις; Γιατί δεν το έθιξες καθόλου ενώ το βλέπεις να συμβαίνει δίπλα σου; Θα μου πεις, όλα τα 'χει η Μαριορή, τα φεμινιστικά τη μάραναν. Ε, ναι. Και αυτά τη μάραναν (στην κυριολεξία), καθώς οι φέροντες φύλλο συκής την έχουν καταντήσει φύλο σιγής.
Στον απόηχο της ορκωμοσίας του Τραμπ, πραγματοποιείται σήμερα μία από τις σημαντικότερες πορείες στην ιστορία της Αμερικής, για τα δικαιώματα των γυναικών σε όλο τον κόσμο, το Women's March on Washington. Ελπίζω στους δρόμους να δω κυρίως άνδρες. «Μεγάλους» άνδρες, δίπλα σε σπουδαίες γυναίκες.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Συννεφιασμένος ουρανός

Tο δρομάκι, 1657-58, ΓΙΟΧΑΝΕΣ ΒΕΡΜΕΕΡTο δρομάκι, 1657-58, ΓΙΟΧΑΝΕΣ ΒΕΡΜΕΕΡ | Κάντε κλικ για να δείτε ολόκληρο το έργο

Τα βράδια, ειδικά τον χειμώνα, που ο καιρός σπάνια είναι καλός, κοιτάζω προς τον ουρανό. Δεν με νοιάζει αν κάνει κρύο ή αν ετοιμάζεται να βρέξει, ούτε αν πρόκειται να χιονίσει.
Είναι η ώρα που θέλω να τινάξω από πάνω μου τη σκόνη της ημέρας -κι ας ξέχασε ο θεός να κλείσει τις βρύσες του-, να αποδιώξω την ένταση της δουλειάς, να καθαρίσω τον νου, πριν επιστρέψω σπίτι ή σε ό,τι άλλο με περιμένει.
Και κοιτάζω προς τον ουρανό διότι θέλω να βλέπω τα σύννεφα, αυτά τα αραιά σύνολα αχνισμένου νερού, που πότε κόκκινα και γκρίζα, πότε σχεδόν μαύρα και πότε υπόλευκα με σκούρα γαλάζια νερά, είτε ταξιδεύουν καβάλα στο άλογο του ανέμου είτε συγκεντρώνονται για να βρέξουν τη γη είτε, δύσθυμα και βαριεστημένα, κάθονται εκεί, περιμένοντας κάτι να τους συμβεί, κάτι που θα τους αποκαλύψει τον τελικό προορισμό τους, τον σκοπό της σύντομης ζωής τους.
Μπορεί να μην έχουν ψυχή, στο κάτω κάτω της γραφής δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μετέωρο, ένα φυσικό φαινόμενο, δημιουργημένο από νερό και ατμοσφαιρική πίεση, ζέστη ή ψυχρές αέριες μάζες.
Ομως το μυστικό που κρύβουν, που τα κάνει τόσο γοητευτικά είναι αυτή ακριβώς η φύση τους, το άπιαστο και σχεδόν άυλο του… χαρακτήρα τους.
Γι’ αυτό τα βράδια, αν αφεθείς λίγο, ειδικά αν έχει φεγγάρι και ξάστερα κομμάτια ουρανού, δεν μπορεί, θα σου κλέψουν το βλέμμα. Τότε είναι που συνήθως το μπλε είναι το κυρίαρχο χρώμα, από την πιο λευκή απόχρωσή του έως την απαλή γαλάζια και την γκρίζα βιολετί. Τι αρμονία, τι πανδαισία εκφράσεων του αγαπημένου χρώματος… Πόσο μεγάλη καλλιτέχνις η φύση…
Οποιος έχει προσπαθήσει να ζωγραφίσει, δεν έχει σημασία με ποιο υλικό, λάδι, ακριλικό, μολύβι, γκουάς, γρήγορα διαπιστώνει ότι οι όγκοι των νεφών είναι από τα πιο δύσκολα να αναπαραστήσεις πράγματα. Δεν είναι μόνο το χρώμα, που γρήγορα καταλαβαίνεις ότι δεν είναι «απλώς άσπρο», αλλά περιλαμβάνει όλες τις αποχρώσεις της ίριδας, ανάλογα με την ώρα της ημέρας. Είναι η αέρινη υφή.
Οι λευκοί όγκοι μοιάζουν τοποθετημένοι πότε πιο μπροστά και πότε πιο πίσω, δημιουργώντας την αίσθηση του βάθους και της απόστασης.
Ομως, σύντομα καταλαβαίνεις, ενώ αγωνίζεσαι να τους αποτυπώσεις στον καμβά, ότι εκεί η αναλογία και η προοπτική δεν αρκούν, ότι οι τεχνικές σου είναι αδύναμες, σταγόνα στον ωκεανό της ζωγραφικής γνώσης. Χρειάζεσαι πάντα κάτι παραπάνω να τις αποδώσεις.
Εγώ, για παράδειγμα, το πρώτο πράγμα που παρατηρώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής -ασφαλώς όχι το μόνο- είναι ο ουρανός, αν έχει σύννεφα και πώς αυτά είναι φτιαγμένα.
Τι χρώματα εκφράζουν τη διάθεσή τους; Θα φέρουν άραγε βροχή; Ή μήπως απομακρύνονται από το σημείο που απεικονίζεται; Και αν πρόκειται να βρέξει, τι βροχή θα είναι αυτή; Γλυκιά ποτιστική και ζωογόνα ή δυνατή καταιγίδα, που θα προξενήσει καταστροφή;
Πάρτε για παράδειγμα το «Δρομάκι» του Γιοχάνες Βερμέερ, του Ολλανδού δασκάλου που ίσως να μην απομακρύνθηκε ποτέ από τη γενέτειρά του, το Ντελφτ. Κυριαρχούν τα καφεκόκκινα τούβλα των σπιτιών, οι γυναίκες που ασχολούνται με τις δουλειές τους, η ήσυχη μονοτονία της καθημερινής ζωής, σε μια οικεία, αν και μακρινή χρονικά και γεωγραφικά στιγμή.
Και ύστερα παρατηρήστε τον λεπτομερή ουρανό, που προβάλλει πίσω από τα κτίρια και πάνω από τις ζωές των γυναικών της εικόνας. Ισως να δείτε την πρόγνωση μιας επικείμενη μπόρας, ίσως το τέλος της κακοκαιρίας, ίσως την άψογη τεχνική του ζωγράφου, ίσως και τίποτα από όλα αυτά. Μπορεί να μην είναι τίποτα περισσότερο από το φυσικό περιβάλλον, το αναγκαίο συμπλήρωμα στο θέμα του έργου.
Αλλά, από την άλλη, γιατί να μην είναι και μια πρόκληση-πρόσκληση σε ένα ταξίδι πάνω από τη γη, στο πιο αφράτο χαλί του κόσμου, που δεν θα αφήσει τίποτα κρυφό στα μάτια σας;
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Τσακαλώτος: Η πρότασή μας για να κλείσει η αξιολόγηση



Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ξεκαθάρισε, σε συνέντευξή του στο «Έθνος της Κυριακής», ότι σε καμία περίπτωση δεν θα χρειαστούν νέα μέ​τρα. Ο υπουργός Οικονομικών επισημαίνει ότι το κλείσιμο της αξιολόγησης θα πρέπει να περιέχει μια συμφωνία – πακέτο για τα δημοσιονομικά και τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για το χρέος.
Τέσσερις ημέρες πριν από το κρίσιμο Eurogroup, υπογραμμίζει πως «κανένας δεν θέλει να δει την αναβίωση του 2015» και επαναλαμβάνει πως το 1% τουπλεονάσματος θα πρέπει να πάει για μείωση φόρων και εισφορών.
Στη συνέντευξή του, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος προαναγγέλλει τη σταδιακή υποχρεωτική χρήση πλαστικού χρήματος σε όλες τις επαγγελματικές ομάδες,με πρώτο βήμα την τοποθέτηση μηχανημάτων POS σε 200.000 επαγγελματίες.
Παράλληλα, καθιστά σαφές πως θα εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι για το χτύπημα της φοροδιαφυγής που σε συνδυασμό με το περιουσιολόγιο θα φέρουν πρόσθετα έσοδα στο Δημόσιο για τη δικαιότερη κατανομή των βαρών.
Διαβάστε αποσπάσματα από τη συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών:
Η επέκταση του κόφτη μετά το 2018 είναι στο τραπέζι για να βρεθεί λύση με τα πρωτογενή πλεονάσματα. Ωστόσο στο στρατόπεδο των δανειστών υπάρχουν φωνές για εκ των προτέρων ψήφιση μέτρων. Ποια είναι η γραμμή άμυνας της ελληνικής κυβέρνησης; Θα δεχόσασταν στο πλαίσιο ενός συμβιβασμού μείωση του αφορολόγητου, κατάργηση της προσωπικής διαφοράς στις συντάξεις και αύξηση του ΦΠΑ;
«Μόνο το ΔΝΤ ζητά εκ των προτέρων ψήφιση των μέτρων γιατί μόνο το ΔΝΤ αμφισβητεί ότι θα φτάσουμε στο 3,5% πρωτογενές πλεόνασμα το 2018.
Ωστόσο, όλες οι νέες εξελίξεις στην οικονομία (ανάπτυξη, έσοδα κ.λπ.) διαψεύδουν τις δυσοίωνες προβλέψεις του ΔΝΤ, ενώ και η ελληνική κυβέρνηση έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται να νομοθετήσει τώρα μέτρα για το 2019 και μετά.
Έχω πει δημοσίως, επανειλημμένως (για κάποιο λόγο, όμως, αυτή η «επανάληψη» περιγράφεται στα Μέσα με ιδιαίτερη γλαφυρότητα, είτε σαν «βόμβα» Τσακαλώτου είτε σαν «σάλπισμα υποχώρησης»…), ότι είμαστε διατεθειμένοι να περιγράψουμε κάποιες κατηγορίες μέτρων τα οποία κατά την άποψη των δανειστών ενδεχομένως να χρειαστούν μετά το τέλος του προγράμματος. Όμως, όπως έχω επίσης δημοσίως και επανειλημμένως πει, θεωρώ ότι αυτές οι κατηγορίες μέτρων είναι απίθανο να χρειαστούν».
Η Γερμανία προτείνει πλεονάσματα 3,5% και μετά το 2018. Από την ελληνική πλευρά η πρόταση είναι για 2,5% συν 1% που θα κατευθύνεται για ανάπτυξη. Για να καμφθούν οι αντιδράσεις, θα καταθέσετε συγκεκριμένο σχέδιο για το πώς θα «μοιραστεί» αυτό το 1%; Είστε αισιόδοξος πως μπορεί αυτή η πρόταση να οδηγήσει στην άρση του αδιεξόδου;
«Τo 1% όπως έχουμε ήδη εξηγήσει, είναι για τη μείωση των κοινωνικών εισφορών και των φόρων. Για να ελαφρυνθεί το βάρος στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δεδομένου και του γεγονότος ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θεωρεί πως το μεγάλο πρόβλημα για την Ελλάδα δεν είναι το χρέος, αλλά η ανταγωνιστικότητα. Η οικονομική λογική της πρότασής μας είναι ακλόνητη γιατί:
  • Θα ενισχύσει την ανάπτυξη
  • Θα υποστηρίξει τη δυνατότητά μας να εξυπηρετήσουμε το χρέος και
  • Θα επιταχύνει τη μείωση της ανεργίας.
Νομίζω πως με αυτό το τελευταίο, την ανεργία, ίσως «γελάσει και το χειλάκι» του κ. Τόμσεν, ο οποίος προέβλεψε, προσφάτως, ότι στην Ελλάδα η πτώση της ανεργίας θα συμπέσει περίπου με την περίοδο που ο Αντετοκούνμπο θα γίνει παππούς! Πρέπει, όμως, να προσθέσω ότι, από την έως τώρα εμπειρία μου, δεν έχω πειστεί απολύτως ότι οι συζητήσεις που γίνονται πηγάζουν, πάντα, από την εγκυρότητα των οικονομικών επιχειρημάτων».
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Γραμματέας Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Συνδικάτων σε Λαγκάρντ: Η τρόικα κατέστρεψε την Ελλάδα


Σκληρή αντιπαράθεση με την Κριστίν Λαγκάρντ, για την καταστροφή που προκάλεσε η Τρόικα στην Ελλάδα, είχε ο γ.γ. της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Συνδικάτων, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Ο Φίλιπ Τζένινγκς, μιλώντας στο ελβετικό πρακτορείο ειδήσεων sda, ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Δεν πήγα στο Νταβός απλώς για να κουβεντιάσω. Αντιπαρατέθηκα σκληρά με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ για την καταστροφή την οποία προκάλεσε στην Ελλάδα η τρόικα και συμμετείχα σε θυελλώδεις συζητήσεις για την παγκοσμιοποίηση».
Στο Νταβός «παλαιότερα μιλούσαν κυρίως για τον ανταγωνισμό. Σήμερα γίνονται συζητήσεις για την ισότητα, για την ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς ή τα ανθρώπινα διακαιώματα. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο στο παρελθόν», είπε ο Τζένινγκς, ο οποίος κατήγγειλε την αυξανόμενη ανισότητα.
Η προδοσία των εργαζομένων, όπως την αποκαλεί, σφράγισε τις συζητήσεις στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός. Έστω και αν δεν λαμβάνονται αποφάσεις από αυτό, δεν αποκλείονται συζητήσεις για βελτιώσεις και το άνοιγμα ανάλογων δρόμων. Είναι ένας τόπος όπου οι συνδικαλιστές μπορούν αβίαστα να συνομιλούν με τους επικεφαλής μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, αλλά και με εκπροσώπους του ΟΗΕ και της Παγκόσμιας Τράπεζας. «Σήμερα έχουμε μια θέση στο τραπέζι, μια φωνή και αυτή ακούγεται. Αυτό δεν ήταν πάντα έτσι και το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ συνέβαλε στο να αλλάξει αυτό», δήλωσε ακόμη.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Eθνικός αυτο-ανασκολοπισμός

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα των ΣυντακτώνΠερικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών

Ενας πανέμορφος νέος με βαθιά καλλιέργεια, που είχε σπουδάσει μουσική, μαθηματικά, φιλοσοφία και είχε μελετήσει σε βάθος όλες τις θρησκείες, αποφασίζει να γίνει μοναχός. Η διαρκής και συμπαγής βλακεία του κόσμου τον είχε κουράσει αφόρητα. Καταφεύγει σε ένα μοναστήρι που ήταν ξακουστό για τη σοφία των καλογέρων του. Ηγούμενος ήταν ένας άγιος γέροντας.
Ο νεαρός ενθουσιάζεται από την όμορφη γαλήνη που επικρατούσε στον χώρο, καταμεσής ενός παραδεισένιου τοπίου. Στην ερώτηση του ηγούμενου για ποιο λόγο θέλει να κλειστεί σε μοναστήρι, ο νέος απαντά με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο: «Γιατί, άγιε πάτερ μου, θέλω να εγκαταλείψω τα εγκόσμια, με πληγώνουν».
Ο ηγούμενος ταράχτηκε λίγο, αλλά το έκρυψε. Και του απάντησε ήρεμα, σαν Βούδας: «Αγόρι μου, δεν κάνεις για μοναστήρι. Πρέπει πρώτα να εγκαταλείψεις τα εγκόσμια έξω και μετά να έρθεις εδώ. Αλλιώτικα θα φέρεις τα εγκόσμια στη μοναχική ζωή και θα καταστρέψεις και μας».
Δεν θυμάμαι από πού ξέρω αυτήν την ιστορία, ίσως από τα «Γεροντικά» ή από αραβικά αποφθέγματα. Μπορεί να έρχεται από τη μακρινή Ανατολή. Δεν έχει όμως σημασία. Η αλήθεια της είναι καθολική.
Μερικά επαγγέλματα, ή καλύτερα λειτουργήματα, γίνονται αποτελεσματικά μόνο μέσα από μια υπέρβαση. Αλλιώς καταργούνται και γίνονται κάτι άλλο. Π.χ. δεν μπορεί να είσαι μητροπολίτης, να έχεις καταθέσεις στην Ελβετία και να βρίσκεσαι στη λίστα Λαγκάρντ.
Απλά είσαι ένας θεομπαίχτης, απατεώνας δηλαδή που πουλάς τα θεία. Οι θρησκείες δεν παράγουν εμπορεύσιμα προϊόντα. Μόνο πνευματικά. Ακόμα και η ίδια η πίστη δεν διδάσκεται. Κατακτιέται με υπέρβαση. Το ίδιο ισχύει θεωρητικά για όλα τα επαγγέλματα, εκτός από το εμπόριο που προϋποθέτει κέρδος. Αλλά και αυτό υπόκειται σε ηθικούς κανόνες. Αλλιώς είναι αισχροκέρδεια και μαύρη αγορά. Ισχύει τίποτα από όλα αυτά σε έναν κόσμο που έχει για μόνο και πραγματικό θεό το χρήμα;
Το χρήμα και η εξουσία από τη φύση τους είναι οι μόνιμοι και διαρκείς ανατροπείς κάθε ηθικής και ανθρώπινης τάξης. Και το χειρότερο από όλα είναι πως σχεδόν ολόκληροι πληθυσμοί, σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, υπηρετούν αυτά τα «ιδανικά», με αντάλλαγμα τη μετριότητά τους ή την ασημαντοσύνη τους.
Να μην πάμε μακριά. Ας βάλουμε το ερώτημα: Τα μνημόνια ποιοι τα ψήφισαν; Οι κυβερνήσεις ή ο κυρίαρχος λαός;
Μπορεί πρακτικά να τα ψήφισαν κυβερνήσεις, αλλά αυτές είχαν την εντολή αυτού του λαού να κυβερνήσουν. Αρα ποιος φταίει; Το να εξαπατάσαι «κατά συρροήν και κατ’ εξακολούθησιν» είναι δείγμα της πολιτικής αρετής των Νεοελλήνων;
Πώς εξηγείται πως περίπου 390.000 συμπατριώτες μας ψήφισαν ή είναι μέλη μιας εγκληματικής οργάνωσης, της Χρυσής Αυγής, που και αν ακόμα καταδικαστεί και απαγορευτεί, δεν παύει να είναι μια μεγάλη πολιτική δύναμη. Την επομένη της καταδίκης είναι βέβαιο πως θα παρουσιαστεί με άλλο όνομα, πιθανότατα ως «Εθνική Αυγή».
Και τίποτα δεν αποκλείει στις επόμενες εκλογές, από τρίτη πολιτική δύναμη που είναι σήμερα, να βρεθεί αξιωματική αντιπολίτευση. Και αν κυριαρχήσει στην Ευρώπη ο τραμπισμός και διαλυθεί η Ε.Ε., τότε το επόμενο βήμα θα είναι ο πόλεμος. Πώς αντιδρά σε όλα αυτά η κοινωνία;
Με πλήρη αυτο-περιφρόνηση και εν αναμονή του Μεσσία-Σωτήρα-Φαλλού, αγνοώντας πού θα μπει ο τελευταίος. Και ούτε βγάζει συμπεράσματα από τη λαϊκή μας παράδοση που μας προειδοποιεί: «Και στον δήμαρχο να πας, γαϊδουρινή θα τη φας». Και έτσι η ψήφος γίνεται εθνικός αυτο-ανασκολοπισμός.
Υπάρχουν βέβαια και οι μειοψηφίες, που διαχωρίζουν τη θέση τους και έχουν μια άλλη προσέγγιση στην πραγματικότητα. Ακόμα έχουμε έγκυρες αναλύσεις, αξιόλογα βιβλία και εμβριθή άρθρα. Αλλά δεν φτάνουν στην απέραντη έρημο των ανθρώπων που προσδοκούν «ένα κάποιο θαύμα». Και οι φωνές που βοούν ξαναγυρίζουν πίσω σαν ηχώ. Σπάνια βρίσκουν αποδέκτη. Εντούτοις, αυτό είναι παρήγορο. Εστω και αν είναι μικρό.
Ο Μπρεχτ το λέει ωραία και ισχύει για όλους μας: «Αν δεν υπήρχα εγώ, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, οι τύραννοι θα κοιμόντουσαν πιο ήσυχα». Και τα μικρά δεν σημαίνει πως δεν έχουν δυναμική. Ενας πλάτανος όταν πρωτοφυτρώσει μοιάζει σαν κοινό χορτάρι. Και ο άσχετος μπορεί να το πατήσει. Μας χρειάζονται άνθρωποι που μπορούν να γνωρίζουν τη δυναμική του κάθε καυλού που φυτρώνει στο χώμα.
ΥΓ. Το Win Win μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. και ΔΟΛ μπορεί να σώσει το συγκρότημα, αλλά δεν νομίζω πως θα βοηθήσει την κυβέρνηση που βλέπει τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες. «Εγκυρο και ιστορικό συγκρότημα» χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός τον ΔΟΛ. Ξέχασε το «Ελεύθερο Βήμα» και τα «Αθηναϊκά Νέα», που καταδικάστηκαν για δωσιλογισμό και άλλαξαν όνομα και έγιναν «Βήμα» και «Νέα»; Τίποτα δεν θυμόταν για τον χουντισμό του ΔΟΛ;
Ο κ. Μουλόπουλος, ο νέος ισχυρός άνδρας του ΔΟΛ και συνδεδεμένος άμεσα με τον αρχηγικό κύκλο του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε αυτός ήξερε τίποτα για το παρελθόν του εργοδότη του; Μια ματιά να έριχνε στην έγκριτη μελέτη του δικού μας Δ. Ψαρρά για τον ΔΟΛ, κάτι θα καταλάβαινε. Αλλιώτικα, πολλά πράγματα μπορεί να σκεφτεί κανείς.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

O tempora, o… Trump

Διαδηλώσεις κατά του Τραμπ στην Ουάσιγκτον την ημέρα της ορκωμοσίας του. AP Photo/John Minchillo

Η εκλογή Τραμπ ήταν απροσδόκητη και ενισχύει την αβεβαιότητα που έχει κυριαρχήσει στη διεθνή πολιτική τα τελευταία χρόνια.
Η οικονομική κρίση και η αντίληψη για διεύρυνση των ανισοτήτων, η κατάρρευση της τάξης στη Μέση Ανατολή και η δραματική αύξηση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, η άνοδος της πολιτικής επιρροής αντιδημοκρατικών και εθνολαϊκιστικών δυνάμεων που έχουν δοκιμάσει τα κοσμοπολιτικά και φιλελεύθερα αντανακλαστικά των πολιτών, η στοχοποίηση του μεγάλου κεκτημένου της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της παγκοσμιοποίησης των ανοιχτών κοινωνιών και οικονομιών συναντιούνται με την πρόκληση μιας αμερικανικής ηγεσίας η οποία ενσωματώνει την επικράτηση αντιλήψεων που απειλούν πολλές από τις δημοκρατικές σταθερές και θεσμικές άγκυρες που θεμελιώνουν μια σύγχρονη φιλελεύθερη πεποίθηση για τον κόσμο.
Ο αριστερός και δεξιός λαϊκισμός που έχει πλήξει πολλά μέρη του κόσμου έφτασε με εκκωφαντικό θόρυβο στις ΗΠΑ με την εκλογή ενός προέδρου που έχει επιδείξει περιφρόνηση για τις γυναίκες και τις μειονότητες, τους μετανάστες, τις πολιτικές ελευθερίες και την επιστημονική γνώση.
Στο τιμόνι της υπερδύναμης υπάρχει ένας άνθρωπος που διακηρύττει την έλλειψη βασικών γνώσεων για τον κόσμο με υπερηφάνεια και ανέδειξε αυτήν ακριβώς την περιφρόνησή του για το διαφορετικό σε σημαία της εφόδου προς την εξουσία.
Ο Ντόναλντ Τραμπ και αυτό που επικράτησε στις αμερικανικές εκλογές είναι ένα δυστύχημα για την αμερικανική δημοκρατία και μια νίκη όλων εκείνων των δυνάμεων τόσο στις ΗΠΑ όσο και αλλού που τρέφονται από έναν αφόρητο νατιβισμό, έναν αυταρχικό λαϊκισμό, από ανορθολογικά σύνδρομα.
Το γεγονός ότι διαδέχεται έναν πρόεδρο που επέδειξε περίσσευμα αξιοπρέπειας, γενναιοδωρίας και πολιτικού πολιτισμού, που κατάφερε να ανατάξει μεγάλο μέρος της ζημιάς που είχε προκαλέσει η οκταετία Μπους στην αμερικανική πολιτική αλλά και στην αμερικανική αξιοπιστία διεθνώς, προκαλεί απογοήτευση, ανησυχία και φόβο.
Οι επιλογές του νέου προέδρου για τη στελέχωση της διοίκησής του κάθε άλλο παρά βοηθούν.
Το να ελπίζουμε όμως ότι μια προεδρία Τραμπ τελικά θα είναι λιγότερο κακή από ό,τι υποψιαζόμαστε είναι περισσότερο ένα αντανακλαστικό αυτοσυντήρησης, μια δαντική προσδοκία ότι μετά το Κολαστήριο έρχεται το Καθαρτήριο.
Το να παραμένουμε ψύχραιμοι και ψύχραιμες μπροστά σε αυτές τις χαοτικές εξελίξεις απαιτεί μεγάλη προσπάθεια.
Στην εξωτερική πολιτική αυτό που υπάρχει τώρα είναι υψηλή αβεβαιότητα και ανησυχία.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου αλλά και στις εβδομάδες που ακολούθησαν τη νίκη του η απλοϊκή ρητορική του Τραμπ ήταν μία κατά μέτωπο επίθεση στις σταθερές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, που ακόμα και όταν δεν μας αρέσουν έχουν το πλεονέκτημα ότι τα στοιχεία συνέχειας είναι περισσότερα, οι οροδείκτες γνωστοί και η προβλεψιμότητα αυξημένη.
Επίσης, η περίοδος Ομπάμα επανέφερε εν πολλοίς τις ΗΠΑ στο μονοπάτι του πολυμερισμού και της συνεργασίας μετά την καταστροφική περιπέτεια των μονομερών επεμβάσεων της διοίκησης Μπους.
Το πρόβλημα με τον Τραμπ είναι ότι ενώ ξέρουμε τι έχει πει δεν ξέρουμε τι θα κάνει και πώς θα το κάνει. Καμία σοβαρή προσπάθεια ανάλυσης.
Μόνο συνθήματα και θέσεις που περισσότερο υπακούουν σε ένα εθνολαϊκιστικό αφήγημα παρά σε επεξεργασμένη στρατηγική.
Απαξιώνει την Ατλαντική Συμμαχία αμφισβητώντας τη σημασία της ρήτρας συλλογικής άμυνας (άρθρο 5), απειλώντας ότι οι ΗΠΑ δεν θα εξακολουθήσουν να εγγυώνται την ασφάλεια της Ευρώπης αν οι Ευρωπαίοι δεν αυξήσουν τη συνεισφορά τους.
Ευτυχώς, δύσκολα αυτή η άποψη θα γίνει επίσημη πολιτική.
Αυτή η συζήτηση είναι παλιά στο ΝΑΤΟ, αλλά τα στρατηγικά συμφέροντα που εκπροσωπεί η διατλαντική σχέση είναι εξόχως σημαντικά για να υπονομευτούν έτσι εύκολα.
Η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στο Κογκρέσο είναι τόσο ατλαντική όσο χρειάζεται για να προστατεύσει τις ευρωαμερικανικές σχέσεις στον τομέα της ασφάλειας, ιδιαίτερα σε μια εποχή που η Ρωσία προσπαθεί με κάθε τρόπο να εκφοβίσει και να προκαλέσει ρήγματα στη διατλαντική συνεργασία.
Με την Κίνα, η προεκλογική και μετεκλογική ρητορική του μπορεί να σημαίνει μια επιθετική (αντι)εμπορική πολιτική που δεν μπορεί να είναι χωρίς αντίδραση από το Πεκίνο και που στο τέλος θα τραυματίσει τις προοπτικές ανάκαμψης της παγκόσμιας οικονομίας και θα πλήξει περισσότερο εκείνες και εκείνους που υποτίθεται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει να προστατεύσει (τη λευκή αμερικανική εργατική τάξη και την αμερικανική βιομηχανία).
Στο πεδίο της παγκόσμιας περιβαλλοντικής συνεργασίας τα νέα δεν είναι αισιόδοξα.
Ο ηγετικός ρόλος του Μπαράκ Ομπάμα για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι ένα θεμελιώδες στοιχείο της κληρονομιάς του απερχόμενου προέδρου.
Στην προσπάθεια αποδόμησής της ο Τραμπ θα έχει την υποστήριξη της ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας.
Ο Τραμπ κυριάρχησε στη Δυτική Βιρτζίνια, στο Μίσιγκαν, στην Πενσιλβάνια, στην καρδιά της βιομηχανικής Αμερικής, υποσχόμενος να προστατεύσει τη βιομηχανία άνθρακα, τις χαλυβουργίες, την αυτοκινητοβιομηχανία και το να ελαχιστοποιήσει το κόστος περιβαλλοντικής προστασίας είναι κάτι που δεν θα συναντήσει αξιόλογες οργανωμένες αντιδράσεις.
Η λευκή εργατική τάξη που του έδωσε τη νίκη είναι εκεί.
Αβεβαιότητα επικρατεί και ως προς τα μεγάλα ανοίγματα σε σχέση με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και την Κούβα.
Ας ελπίσουμε ότι ο λαϊκιστικός βολονταρισμός -ακόμη και του προέδρου της μοναδικής υπερδύναμης- συνήθως συναντά την νέμεσή του όταν συγκρούεται με την πραγματικότητα της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, οι προοπτικές δεν είναι αισιόδοξες.
*Αναπληρωτής καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Kadir Has της Κωνσταντινούπολης
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Άρθρο Τσίπρα σε Economist: Η Ελλάδα παράγοντας σταθερότητας, συνεργασίας και ανάπτυξης το 2017


Η εφημερίδα «Αγορά», δημοσιεύει σήμερα το άρθρο του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην ετήσια έκδοση του Economist, με τίτλο «Η Ελλάδα παράγοντας σταθερότητας, συνεργασίας και ανάπτυξης το 2017». 
Ο πρωθυπουργός τονίζει ότι «μπορούμε βάσιμα να ισχυριστούμε ότι έχουν τεθεί οι βάσεις για την ριζική μεταστροφή του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας, από ένα κρατικοδίαιτο μοντέλο σε τομείς χαμηλής προστιθέμενης αξίας, σε ένα σύγχρονο εξωστρεφές παραγωγικό πρότυπο που δίνει έμφαση στο ανθρώπινο κεφάλαιο και την καινοτομία. Διαρκής στόχος μας είναι η ανάπτυξη να μεταφραστεί σε θέσεις απασχόλησης και η ευημερία να αφορά όλους τους Έλληνες πολίτες οι οποίοι έχουν βιώσει τις συνέπειες της κρίσης».
Ο κ. Τσίπρας αποτιμώντας τις εξελίξεις του 2016, και εστιάζοντας σε γεγονότα, όπως το βρετανικό και ιταλικό δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα των εκλογών στις ΗΠΑ, η δυναμική των οποίων διαμορφώνει μια νέα συνθήκη, επισημαίνει την κοινή βάση των εξελίξεων του 2016, σε πολιτικό επίπεδο, πέραν του βαθμού αυτονομίας και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που έχει κάθε γεγονός, η οποία συνίσταται στην «εντεινόμενη ανησυχία -έως και δυσανεξία- των κοινωνιών απέναντι στην αδυναμία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων να δώσουν οριστικά και με τόλμη την ώθηση που απαιτείται για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης».
Σημειώνει δε, ότι αυτή η αδυναμία δημιουργεί «τριγμούς στις δυτικές -και όχι μόνο- κοινωνίες» σε τέτοιο βαθμό που οδηγεί στην επανεμφάνιση στην δημόσια σφαίρα πολιτικών δυνάμεων και ιδεολογικών σχημάτων που«αμφισβητούν ευθέως πανανθρώπινες αξίες όπως η δημοκρατία, η ελευθερία, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, η ισότητα».
«Ως πρωθυπουργός μιας ευρωπαϊκής χώρας που έχει βιώσει την στέρηση τέτοιων αξιών και δικαιωμάτων για αρκετά χρόνια τον περασμένο αιώνα, εκτιμώ ότι επείγει η ανάγκη να δράσουμε και να πάρουμε τολμηρές αποφάσεις που θα διασφαλίζουν την ευημερία και την κοινωνική συνοχή. Που θα διασφαλίζουν την Ευρώπη και το μέλλον της», αναφέρει ο κ. Τσίπρας.
Ο πρωθυπουργός στο άρθρο του επισημαίνει το κρίσιμο σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεται η Ευρώπη, η οποία αντιμετωπίζει στο εσωτερικό της κρίση ασφάλειαςπροσφυγική κρίση και οικονομική κρίση.
Υπογραμμίζοντας τον κομβικό ρόλο της Ελλάδας στις εξελίξεις, ο πρωθυπουργός αναφέρεται στην εξαιρετικά ευαίσθητη και ταυτοχρόνως εξόχως σημαντική γεωγραφική θέση της χώρας μας, αλλά και στον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει αυτή αναφορικά με την ασφάλεια και τηνσταθερότητα της ευρύτερης περιοχής αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης, καταρχήν με την στάση «υπόδειγμα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς» που κρατά στο προσφυγικό ζήτημα.
Ο κ. Τσίπρας προσθέτει, ταυτόχρονα, την αναγκαιότητα λήψης άμεσα, γενναίων αποφάσεων που θα εξομαλύνουν την κατάσταση και θα επιταχύνουν την μετεγκατάσταση προσφύγων στις χώρες που επιθυμούν να μεταφερθούν και θα άρουν τον «προσβλητικό για την ευρωπαϊκή παράδοση παραλογισμό των κλειστών συνόρων».
Αναφερόμενος πάντα στην σταθερότητα της περιοχής, ο πρωθυπουργός τονίζει τον κρίσιμο ρόλο του Κυπριακού ζητήματος, και υπογραμμίζει ότι οι άξονεςμιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης «δεν μπορούν παρά να είναι ο σεβασμός στοδιεθνές δίκαιο και στην ιδιότητα της Κύπρου ως μέλους της ΕΕ, καθώς και ηάρση του αναχρονιστικού συστήματος των εγγυήσεων».
Σε ό,τι αφορά την ελληνική οικονομία, ο κ. Τσίπρας επισημαίνει ότι η χώρα βρίσκεται στο μέσο μιας σταθερής πορείας ανάκαμψης και υπέρβασης της οικονομικής κρίσης, με υπερκάλυψη -για δεύτερη συνεχή χρονιά το 2016 και με αναμενόμενα ανάλογα αποτελέσματα τα επόμενα δύο έτη- των συμφωνηθέντων με τους πιστωτές δημοσιονομικών στόχων, ενώ το 2017 «θα είναι έτος ανάπτυξης με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προσδιορίζει το ύψος της στο 2,7% και το 2018 στο 3,1%».
Ο πρωθυπουργός αναφέρει ότι το 2016 κλείνει με αύξηση 3,3% των επενδύσεων -με το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο αυτές να έχουν άνοδο άνω του 10%- ενώ το 2017 αναμένεται να αυξηθούν κατά 9,1%. Παράλληλα αν και η ανεργία παραμένει σε υψηλά επίπεδα, εντούτοις «έχει μειωθεί σχεδόν κατά 4% επί των ημερών της σημερινής κυβέρνησης».
Σημειώνει ακόμα την ολοκλήρωση μέχρι την ερχόμενη άνοιξη των στρατηγικών έργων υποδομών στα δίκτυα και τις μεταφορές που θα επιτρέψουν στην χώρα να καταστεί «κύριος ενεργειακός παίκτης στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου».
Από το άρθρο του κ. Τσίπρα, δεν απουσιάζει η αναφορά στο «βασικότερο αναπτυξιακό πλεονέκτημα» της χώρας και το «κλειδί για την επόμενη μέρα», που είναι το μορφωμένο και εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό που περιλαμβάνει χιλιάδες νέους επιστήμονες.
«Στόχος μας είναι η Ελλάδα να είναι ανταγωνιστική στη νέα οικονομία της γνώσης και όχι να δομεί την οικονομία της στη βάση παρωχημένων παραγωγικών προτύπων που βασίζονται στην ανταγωνιστική υποτίμηση και τους χαμηλούς μισθούς», τονίζει ο Πρωθυπουργός.
Ο κ. Τσίπρας, στον επίλογο του άρθρου του υπογραμμίζει ότι «το 2016 αφήνειανοιχτά ερωτήματα. Οι απαντήσεις μένουν να δοθούν τη χρονιά που μας έρχεται. Απαντήσεις που οφείλουν να έχουν στον πυρήνα τους τη δημοκρατία, την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ειρηνική συνύπαρξη. Διότι αυτές είναι οι αξίες της Ευρώπης που παραλάβαμε. Δεν θα επιτρέψουμε να αφήσουμε κάτι λιγότερο στα παιδιά μας. Αυτό είναι το διακύβευμα»

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Καλοχώρι... όνομα και πράγμα

ΠροσφυγόπουλαΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ / ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Αντί για ουρλιαχτά μισαλλοδοξίας, τραγούδια, αντί για νεοναζιστές τραμπούκους, δώρα και χαμόγελα παιδιών και καθηγητών.
Καλοχώρι με τα όλα του, και με σχολεία (διευθυντές, δασκάλους, καθηγητές και συλλόγους γονέων και κηδεμόνων) υπόδειγμα.
Τα Δημοτικά σχολεία 1ο και 2ο στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης, αλλά και το 3ο Γυμνάσιο Ελευθερίου-Κορδελιού επιφύλαξαν την καλύτερη υποδοχή που θα μπορούσαν να έχουν οι μικρούληδες πρόσφυγες που διαμένουν στο κέντρο φιλοξενίας της περιοχής.
Κι έτσι, ενθαρρυντικά άρχισε η δεύτερη φάση του προγράμματος «Εκπαίδευση των Προσφύγων (ΔΥΕΠ)» για προσφυγόπουλα των δομών φιλοξενίας, που από τις αρχές της επόμενης εβδομάδας επεκτείνεται και σε άλλα σχολεία της Θεσσαλονίκης και της Κεντρικής Μακεδονίας.
Ενα φωτεινό «καλώς ήρθατε» στα ελληνικά και τα αγγλικά υποδέχθηκε τα βασανισμένα παιδιά του πολέμου κι ύστερα ήρθαν τα τραγούδια και μικρά δωράκια που τους είχαν ετοιμάσει.
Τα προσφυγόπουλα ένιωσαν την ανεπιτήδευτη θέρμη και το ευχαριστήθηκαν, ένιωσαν ξανά παιδιά μετά από καιρό.
Για να μην τους αδικήσουμε, το ίδιο θερμή ήταν η υποδοχή και στο 3ο Γυμνάσιο Ελευθερίου-Κορδελιού, όπου άρχισαν τα μαθήματα παιδιά από το κέντρο φιλοξενίας Καλοχωρίου, ηλικίας 13 έως 15 ετών.
Την ίδια στιγμή, πυρετώδεις είναι οι ετοιμασίες για τα μαθήματα που θα αρχίσουν την επόμενη εβδομάδα σε αρκετά σχολεία της Θεσσαλονίκης, της Ημαθίας και του Κιλκίς.
Συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά τα παιδιά Δημοτικού, 130 θα βρεθούν σε σχολεία της Ημαθίας, 150 του Κιλκίς και 230 στη Θεσσαλονίκη.
Επιπλέον, συνολικά 165 θα είναι τα παιδιά που θα πάνε σε Γυμνάσια των τριών νομών.
Θυμίζουμε ότι τα κριτήρια επιλογής των σχολείων που θα φιλοξενήσουν ΔΥΕΠ, σύμφωνα με την κοινή υπουργική απόφαση, είναι η απόσταση από το κέντρο φιλοξενίας και η επάρκεια του σχολείου σε αίθουσες και υλικοτεχνική υποδομή.
Τη μεταφορά των παιδιών από και προς το σχολείο έχει αναλάβει ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ).
Ετσι, από την ερχόμενη Δευτέρα, παιδιά από το Καβαλάρι θα βρεθούν στο Δημοτικό σχολείο Μελισσοχωρίου, όσα βρίσκονται στο Δερβένι-Αλεξύλ θα μεταφερθούν στο 1ο και το 4ο Δημοτικό σχολείο Ωραιοκάστρου.
Αντίστοιχα, από τα Διαβατά θα κάνουν μάθημα στο 1ο και το 2ο σχολείο Αγ. Αθανασίου, από το κέντρο φιλοξενίας της Αλεξάνδρειας Ημαθίας θα βρεθούν στο 4ο και το 5ο Δημοτικό σχολείο Αλεξάνδρειας, ενώ τα παιδιά της δομής του Πολυκάστρου θα μάθουν γράμματα στο 1ο Δημοτικό σχολείο Πολυκάστρου και στο 1ο και το 2ο Δημοτικό Αξιούπολης.
Σε ό,τι αφορά τα Γυμνάσια, θα χρησιμοποιηθούν τα σχολικά συγκροτήματα Εγνατίας για τη δομή Βαγιοχωρίου, το 4ο Γυμνάσιο Λαγκαδά για το Καβαλάρι, το 1ο Γυμνάσιο Ωραιοκάστρου για τη δομή Δερβένι-Αλεξύλ, το 1ο Γυμνάσιο Αγίου Αθανασίου για τα Διαβατά, το Γυμνάσιο Βεργίνας για τα παιδιά του στρατοπέδου «Αρματολού Κόκκινου» στη Βέροια, στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας το Γυμνάσιο Καβάσιλα θα εξυπηρετήσει παιδιά της Αλεξάνδρειας, ενώ το Γυμνάσιο Πλατανιά θα καλύψει τις ανάγκες του Πολυκάστρου.
Μέσα σε αυτή την ευχάριστη πλέον εκπαιδευτική αναταραχή, παραφωνία αποτελεί και πάλι ο δήμαρχος Ωραιοκάστρου, Αστέριος Γαβότσης, ο οποίος προσπαθεί να «ισορροπήσει» στο κλίμα έντασης το οποίο προκάλεσε και ο ίδιος το προηγούμενο διάστημα.
Διότι τώρα προσπαθεί να δείξει ότι η απόφαση για τα σχολεία που επελέγησαν στην περιοχή του δεν προέκυψε κατόπιν δικών του προτάσεων αφού, προφανώς, δεν θέλει να φανεί ότι κάποιους ήθελε να… στενοχωρήσει λιγότερο.
Γι' αυτό και χθες εξέδωσε ανακοίνωση για να πει ότι «η δημοτική αρχή Ωραιοκάστρου ουδέποτε είχε επίσημη ενημέρωση ή κλήθηκε σε σύσκεψη με αρμόδιους φορείς της εκπαίδευσης και ως εκ τούτου ουδέποτε πρότεινε είτε προφορικά είτε εγγράφως οτιδήποτε αναφορικά με τη χρησιμοποίηση συγκεκριμένων σχολικών κτιρίων. Η μοναδική συνάντηση που έγινε ήταν αυτή που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο… Εκτοτε, δεν υπήρξε κάποια σχετική συνάντηση ή επικοινωνία. Οτιδήποτε άλλο λέγεται ή γράφεται είναι ψευδές».
Μόνο που είναι λίγο περίεργο οτι ενώ όλες οι άλλες περιοχές και τα σχολεία που επιλέχθηκαν ήταν κοντά στα κέντρα φιλοξενίας, δεν συνέβη το ίδιο με αυτά του Ωραιοκάστρου.
Ερωτηθείς σχετικά από την «Εφ.Συν.» ο περιφερειακός διευθυντής εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, Παναγιώτης Ανανιάδης, δήλωσε ότι «επιλέξαμε τον δρόμο της συνεννόησης στο Ωραιόκαστρο και γι' αυτό καταλήξαμε κατόπιν πρότασης του δημάρχου πριν από δέκα μέρες στο 1ο και το 4ο Δημοτικό σχολείο Ωραιοκάστρου. Τώρα λέει ότι αυτό δεν έχει γίνει ποτέ. Κι αυτός λοιπόν λέει αλήθεια, αλλά κι εγώ το ίδιο κάνω».
Τελικά, ό,τι και να λένε οι χάρτες και οι χιλιομετρητές, το Καλοχώρι και το Ελευθέριο-Κορδελιό είναι πολύ, μα πολύ μακριά από το Ωραιόκαστρο…
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Με το νόμο Παππά κινείται για τις τηλεοπτικές άδειες το ΕΣΡ


Ο νέος πρόεδρος του ΕΣΡ με τον υπουργό Ψηφιακής Πολιτικής | EUROKINISSI

Άρχισε η αποστολή επιστολών του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης σε κόμματα, κανάλια, ενώσεις, παραγωγούς οπτικοακουστικών έργων, διαφημιστές, διαφημιζόμενους και κάθε άλλο εμπλεκόμενο με τις άδειες περιεχομένου τηλεοπτικών σταθμών. Και όπως φαίνεται η ανεξάρτητη Αρχή θα κινηθεί για την αδειοδότηση με βάση τον λεγόμενο νόμο Παππά (4339/2015).
Στις επιστολές του το ΕΣΡ σημειώνει ότι «βάσει του Ν.4339/2015 –όπως ισχύει- απαιτείται η σύμφωνη γνώμη του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης στον καθορισμό του αριθμού των αδειών που θα χορηγηθούν σε κάθε κατηγορία τηλεοπτικών σταθμών». Ο νόμος Παππά λοιπόν και κατά το ΕΣΡ ισχύει γι’ αυτό και το ίδιο αποφάσισε να ζητήσει τις γνώμες όλων των προαναφερόμενων με βάση αυτόν. Για να καταλήξει στη δική του άποψη το ΕΣΡ ζητάει τις τεκμηριωμένες θέσεις τους σε τρία βασικά ζητήματα:
«1. Ποια είναι η καταλληλότερη διαδικασία χορήγησης αδειών στο πλαίσιο της ισχύουσας νομοθεσίας.
2. Πόσες άδειες επίγειας τηλεοπτικής ευρυεκπομπής ελεύθερης λήψης εθνικής εμβέλειας ενημερωτικού προγράμματος θα πρέπει να χορηγηθούν.
3. Ποια θα πρέπει να είναι τα κριτήρια της σχετικής επιλογής».
Κι εδώ το ΕΣΡ κάνει αναφορά στην ισχύουσα νομοθεσία και όχι σε πιθανές προτάσεις αλλαγής, τροποποίησης και πάει λέγοντας ενώ σημαντικό είναι ότι αναφέρεται μόνο στα εθνικής εμβέλειας ενημερωτικού χαρακτήρα και δεν κάνει αναφορά σε κανένα άλλο είδος (θεματικά ενημερωτικά και μη κ.α.) Σε πρώτη φάση όπως φαίνεται θα επικεντρωθεί σε αυτήν την αδειοδότηση.
Το ΕΣΡ στις επιστολές του, τουλάχιστον προς τα κοινοβουλευτικά κόμματα, σημειώνει ότι επειδή μπορεί να χρειαστούν και άλλες επαφές καλό θα ήταν να υποδειχθούν συγκεκριμένα πρόσωπα από κάθε κόμμα, ώστε να υπάρχει άμεση επικοινωνία. 
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »