Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Βόμβα Καραμανλή στο Μαξίμου


Σταύρος Χριστακόπουλος

Ορυμαγδός πληροφοριών από το καραμανλικό περιβάλλον, οι οποίες καταφθάνουν στο Μέγαρο Μαξίμου εντεινόμενες μέρα με τη μέρα, αναφέρουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός μελετάει σοβαρά το ενδεχόμενο να μην είναι υποψήφιος στις επόμενες βουλευτικές εκλογές.

Αν αυτό συμβεί, όπως φοβούνται πολύ σοβαρά στο πρωθυπουργικό επιτελείο, θα πρόκειται για πολιτική βόμβα, η οποία μπορεί να έχει πολύ σοβαρές παρενέργειες.
Οι δε πληροφορίες αξιολογούνται ως αξιόπιστες και δεν είναι τυχαίο ότι απέκτησαν ένταση αμέσως μετά την ανακοίνωση του Γ. Καρατζαφέρη – ο οποίος είχε εκδιωχθεί κλοτσηδόν από τη Νέα Δημοκρατία επί Καραμανλή επ’ αφορμή απρεπούς συμπεριφοράς προς τον Άρη Σπηλιωτόπουλο – ότι θα... συμπορευθεί με τη Ν.Δ., «για να μην έρθει ο Τσίπρας».

Μάλιστα, ο Καρατζαφέρης είχε κάνει τη συγκεκριμένη δήλωση ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα ενός άλλου πρώην στελέχους του καρατζαφερικού ΛΑΟΣ, του Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος μαζί με τον επίσης πρώην συνοδοιπόρο τους Μάκη Βορίδη έχει αναλάβει να μοιράζει... προσκλητήρια για τη δεξιά «πανστρατιά» υπό τον Σαμαρά.
Τότε, οι πιο προσεκτικοί παρατηρούσαν – μεταξύ άλλων υπήρξε και μια σχετική ανακοίνωση των ΑΝ.ΕΛΛ. – ότι μοιράζουν προσκλητήρια κεντροδεξιάς ενότητας αυτοί τους οποίους ο Καραμανλής κατονόμαζε ως «άκρα» του πολιτικού συστήματος.

Επομένως καθόλου παράξενο δεν μοιάζει το ότι η αντίδραση αυτή του καραμανλικού περιβάλλοντος έρχεται αμέσως μετά τη «συμπόρευση» Καρατζαφέρη, η οποία, όπως μουρμουρίζουν οι καραμανλικοί, έρχεται, έπειτα από την ιστορία Μπαλτάκου και πολλά άλλα επεισόδια, να καταδείξει ότι η Ν.Δ. χάνει σταδιακά τα κεντροδεξιά χαρακτηριστικά της τραβώντας σε ακραία δεξιά μονοπάτια.

Περιμένει και... υπομένει

Στην πραγματικότητα ο Καραμανλής όντως σχεδιάζει να μην συμμετέχει ως υποψήφιος στις επόμενες εκλογές. Η ερμηνεία αυτής της πρόθεσης λέει ότι ο πρώην πρωθυπουργός πιάνει... στασίδι εν όψει εξελίξεων, το είδος των οποίων θα εξαρτηθεί από το μέγεθος της ήττας της Ν.Δ. στις επόμενες εκλογές.

1Σε πρώτη φάση αυτό που θεωρείται βέβαιο είναι ότι μια εκλογική ήττα θα φέρει στο προσκήνιο την ανάγκη ανασύνταξης της Κεντροδεξιάς, αλλά με προσανατολισμό προς το Κέντρο και όχι προς την Άκρα Δεξιά, προς την οποία λοξοκοιτάζουν αρκετοί από τους φίλους και συνεργάτες του πρωθυπουργού. Από αυτό το... πάρτι ο Καραμανλής δεν θα θέλει να λείπει. Θα είναι παρών, αν και όχι κατ’ ανάγκην διεκδικώντας κομματική ηγεσία.

Όπως άλλωστε ομολογούν ακόμη και καραμανλικά στελέχη, «αν δείτε τον Καραμανλή να επιστρέφει στην ενεργό πολιτική με ηγετικό ρόλο, τότε ίσως αυτό θα σημαίνει ότι η χώρα έχει ήδη καταστραφεί»...

2Μια δεύτερη παράμετρος αυτού του σχεδιασμού του αφορά την πιθανότητα να προταθεί ως υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας είτε πριν είτε έπειτα από εκλογές. Στην περίπτωση αυτή θα ήταν λάθος, λένε κάποιοι, τη μια εβδομάδα να είναι υποψήφιος βουλευτής και την επόμενη υποψήφιος Πρόεδρος.

Επιπλέον θα ήταν βαρίδι σε μια πρόταση για προεδρική υποψηφιότητά του το ενδεχόμενο να έχει αμέσως νωρίτερα στηρίξει τον ηττημένο Σαμαρά και την καταδικασμένη στην κάλπη πολιτική του και ύστερα να υπερασπίζεται ότι αποτελεί «εθνική» και «ενωτική» υποψηφιότητα.

Βλέπουν... Τσίπρα στον ύπνο τους

Το περασμένο Σάββατο ένα ρεπορτάζ του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου στα «Παραπολιτικά» έκανε λόγο για συνάντηση του Κώστα Καραμανλή με τον Αλέξη Τσίπρα πριν από τις ευρωεκλογές για να συζητήσουν περί Ευρώπης εν όψει της ευρωπαϊκής υποψηφιότητας του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Και συμπλήρωνε ότι υπάρχουν και «δίαυλοι επικοινωνίας» με ενδιάμεσο τον Νίκο Παππά, επικεφαλής του γραφείου του Τσίπρα.

Η πληροφορία αυτή έρχεται να προστεθεί σε παλαιότερο δημοσίευμα του περιοδικού «Επίκαιρα», στο τέλος Ιανουαρίου του 2014, που μιλούσε για συνάντηση η οποία έγινε πριν από το τέλος του 2013. Οι πληροφορίες αυτές ουδέποτε επιβεβαιώθηκαν επισήμως, αλλά ούτε διαψεύστηκαν από κάποια από τις δύο πλευρές.

Αυτήν ακριβώς η σχέση, η οποία από το καραμανλικό περιβάλλον περιγράφεται ως «προσωπική εκτίμηση» του Καραμανλή προς τον Τσίπρα, η οποία δεν υποκρύπτει τίποτε πολιτικό, ταράζει αγρίως τα όνειρα των ανθρώπων του Μεγάρου Μαξίμου.

Παρότι οι ίδιοι το έχουν πλασάρει, αναμένουν – λογικά άλλωστε – ότι το σενάριο για τον Κουβέλη «θα καεί» και θεωρούν επομένως ότι οι εκλογές δεν αποκλείονται. Ως σενάριο επεξεργάζονται μάλιστα το ενδεχόμενο ο Τσίπρας να αιφνιδιάσει προτείνοντας τον Καραμανλή για Πρόεδρο, αλλά – σύμφωνα με τη διακηρυγμένη θέση του ΣΥΡΙΖΑ – ύστερα από διεξαγωγή εκλογών.

Το ενδεχόμενο αυτό φοβούνται ότι ίσως προκαλέσει πολύ σοβαρό πρόβλημα στην ψηφοφορία και διχάσει την αποδεκατισμένη κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ., και κυρίως την παραταξιακή βάση της εκλογικά ηττημένης Ν.Δ.
Εν όψει αυτού του κινδύνου, ο Σαμαράς δύσκολα θα μπορέσει να αποκρούσει μια τέτοια πρόταση και μοναδική διέξοδος διαφυγής θα είναι να δεχθεί τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, αφού εκλεγεί προηγουμένως ο Καραμανλής Πρόεδρος από την παρούσα Βουλή, κάτι που έγινε και με τη δεύτερη εκλογή του Κωστή Στεφανόπουλου.

Σε όλα αυτά ο Καραμανλής, ως συνήθως, κρατάει στάση... «Βούδα». Έχει πιει το αμίλητο νερό και προτιμά να καλλιεργεί για τον εαυτό του τον ρόλο του... «παράκλητου», κατά το πρότυπο του μακαρίτη του θείου του.

Όσο, πάντως, για τα σενάρια περί πρότασης για την Προεδρία εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί αυτά να βασανίζουν τον ύπνο των ανθρώπων του Μαξίμου, αλλά, μεταξύ μας, καλό είναι να κρατάτε μικρό καλάθι. Όποιος βιάζεται κινδυνεύει να σκοντάψει...
Πηγη www.topontiki.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Αγάπη και ανταγωνιστικότητα μόνο


Τώρα που η Ελλάδα γέμισε με μπουκαλάκια και ακριβές συσκευασίες λαδιού που υπόσχονται όσο σχεδόν και ο Σαμαράς το ελληνικό οικονομικό θαύμα, είναι ίσως χρήσιμο να ρίξουμε και μια ματιά στο γερμανικό θαύμα. Για να ξεκαθαρίσουμε όμως πρώτα με το ελληνικό θαύμα, οι θεωρίες που εμφανίζουν τη χώρα να έχει ανάγκη από έξυπνες ιδιωτικές πρωτοβουλίες και απεριόριστη αγάπη που θα ανατρέψει την αρνητική ενέργεια του κακού κρατισμού, είναι ίσως καλές θεωρίες για διασκεδαστικό ράφτινγκ στο Ποτάμι της πολιτικής ανεμελιάς, αλλά δεν είναι αλήθεια. 
Η χώρα δεν κατοικείται από τεμπέληδες που πρέπει να τιμωρηθούν ή να αποστομωθούν από εφευρετικούς νεοεπιχειρηματίες των social media και του διαδικτύου, αλλά από πολίτες που διαμορφώθηκαν σε συγκεκριμένες συνθήκες. Η χώρα, με την ένωσή της με την πάλαι ποτέ ΕΟΚ, αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως ευρωπαϊκό ιδεατό που δεν μπορεί όμως να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, γνώρισε την αποπαραγωγικοποίηση εξαιτίας της. Εργοστάσια έκλεισαν με επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση (τα εργοστάσια ζάχαρης είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση), αλιευτικοί στόλοι καταστράφηκαν πάλι με επιδότηση και η ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία έχασαν κάθε ποιοτικό χαρακτηριστικό από την επιδότηση των στρεμμάτων. Προσέξτε: δεν επιδοτήθηκε το προϊόν, ούτε η ποιότητα αλλά τα στρέμματα. Έτσι για μεγάλο διάστημα, συνέφερε τον έλληνα αγρότη να πάρει επιδότηση και μάλιστα πολλές φορές με ψεύτικα στρέμματα, παρά να καλλιεργήσει τη γη. Έτσι δημιουργήθηκε μια παρασιτική Ελλάδα, στην οποία οι γεωπόνοι έγραφαν στα γραφεία επιδοτήσεις αντί να είναι στα χωράφια και να συμβουλεύουν τους αγρότες τι να καλλιεργήσουν. 
Αυτό το «Ευρωπαϊκό» μόρφωμα που παρουσιάζει τον εαυτό του ως προφητεία σωτηρίας, άρχισε να μοιράζει φτηνό δανεικό χρήμα. Ο κύριος Παπαδήμος, αργότερα μνημονιακός πρωθυπουργός που καταλόγισε στους Έλληνες ότι ζούσαν με δανεικά, προέτρεψε δημόσια την κυβέρνηση Σημίτη να δώσει, το 2000, φτηνά δάνεια. Η τηλεόραση δημιουργούσε την ίδια ώρα τα καταναλωτικά πρότυπα στα οποία έπρεπε να αναλωθούν αυτά τα δάνεια. Η Ελλάδα μέσα στην αγκαλιά της ΕΕ, έγινε μια χώρα που ερωτοτροπούσε με τον παρασιτισμό, τα σύμβολα ευωχίας και αγόραζε με δανεικό χρήμα γερμανικά αυτοκίνητα, γερμανικά όπλα και γερμανική τεχνολογία SIEMENS. Σε πολλαπλάσιες τιμές φυσικά, αφού έπρεπε να πληρωθούν και οι μίζες που έδιναν οι διεφθαρμένοι Γερμανοί στους Έλληνες διεφθαρμένους συνεργάτες τους. 
Είναι ίσως γοητευτικό σήμερα να ονειρεύεσαι όμορφα μπουκαλάκια λαδιού στα οποία συσκευάζεις εκτός από το λάδι και τα όνειρα μιας άλλης Ελλάδας, αλλά αυτό δεν είναι σωτηρία, ούτε οργανωμένη οικονομική πολιτική.
Ας πάμε λοιπόν τώρα στο γερμανικό θαύμα. Αυτό συνίσταται σύμφωνα με τη Μέρκελ, σε δύο συνταγές. Τη δημοσιονομική πειθαρχία και την ανταγωνιστικότητα. Όταν οι Γερμανοί και οι ευρωπαίοι νεοφιλελεύθεροι μιλούν για ανταγωνιστικότητα, εννοούν ένα πράγμα. Φτηνά μεροκάματα που θα οδηγήσουν σε φτηνά προϊόντα τα οποία έτσι θα είναι ανταγωνιστικά. Σε καμιά περίπτωση δεν εννοούν βεβαίως, τμήμα αυτής της ανταγωνιστικότητας να επωμισθεί ο εργοδότης κάνοντας σκόντο από τα κέρδη του. Αν η ανταγωνιστικότητα που ονειρεύονται ήταν σωτηρία, τότε ούτε στο Πακιστάν, ούτε στην Ινδία, ούτε στην Αφρική θα πέθαινε κόσμος απ την πείνα, αφού τα μεροκάματα εκεί εξασφαλίζουν την πλήρη ανταγωνιστικότητα. Η Καμπούλ έπρεπε να ζει το δικό της success story και το Ισλαμαμπάντ να είναι παράδεισος επενδύσεων. 
Τι εννοούν όμως λέγοντας δημοσιονομικό νοικοκύρεμα; Εννοούν και το δείχνουν, πως το σύνολο των δαπανών που πρέπει να κάνει το κράτος υπέρ της κοινωνικής πρόνοιας, πρέπει να ελαττωθεί. Αυτό το «νοικοκύρεμα» χτυπά δικαιώματα που η Ευρώπη είχε κατακτήσει πριν δεκαετίες, μετατρέποντας σε υπηρεσίες επί πληρωμή αυτό που ήταν υποχρέωση του κράτους. Η Ελλάδα είναι ένα καλό παράδειγμα στο τι εννοούν. Ο πρώην υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, πήρε εύσημα από τον Σαμαρά για τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης. Το κόστος της δαπάνης δεν έπεσε, απλώς μετακύλησε μέσω της συμμετοχής στον ασθενή. Ταυτόχρονα, οι περικοπές στα νοσοκομεία στο όνομα φαινομένων που οι ίδιοι δημιούργησαν, σπρώχνουν τους πολίτες στην ιδιωτική υγεία. Τα ίδια συμβαίνουν και στην Παιδεία. 
Αλλά ας πάρουμε την ίδια τη Γερμανία. Είναι ένα υπόδειγμα μερκελικής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Σε αυτήν λοιπόν την πειθαρχημένη χώρα, το ένα τρίτο των πολιτών ζουν, σύμφωνα με τις γερμανικές στατιστικές, στα όρια της φτώχειας. Είναι υποαπασχολούμενοι, ωρομίσθιοι της πείνας που δουλεύουν μερικές ώρες εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους ενώ ταυτόχρονα δεν είναι δηλωμένοι ως άνεργοι ώστε να ανεβάζουν τους δείκτες ανεργίας. Το ποσοστό αυτών που ανασαίνουν για να μην πεθάνουν στη γερμανική κοινωνία αυξάνεται συνεχώς. Η άλλη Γερμανία, ωστόσο, των Τραπεζών και της οικονομικής ελίτ, αναπτύσσεται και πλουτίζει μέσα στην κρίση. Βέβαια οι Γερμανοί, ακόμη και αυτοί που είναι πλήρως απασχολούμενοι, έχουν 10 χρόνια να δουν αύξηση. 
Αξίζει άραγε όλη αυτή η δημοσιονομική προτεσταντική πειθαρχία; Γιατί, για να γίνουμε Γερμανία και να λέμε ότι πεθαίνουμε σε ένα ισχυρό κράτος και όχι σε ένα ανίσχυρο; Και επειδή αυτή η πειθαρχία προωθείται με το λαϊκό παράδειγμα ενός νοικοκυρεμένου σπιτιού που ζει τακτοποιημένο, το παράδειγμα αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν θέλει πειθαρχία νοικοκυριού και ισότητας. Θέλει μια πειθαρχία στην οποία στο νοικοκυριό κάποιοι θα δουλεύουν για να εξασφαλίζουν έσοδα σε ένα πειθαρχημένο σπίτι, αλλά καλά θα περνάει μόνο αυτός που επιβάλει την πειθαρχία. Οι υπόλοιποι απλώς θα μπορούν να λένε πως ζουν και πεθαίνουν σε ένα πειθαρχημένο σπίτι.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Δύο δηλώσεις, μία άποψη, καμία διέξοδος




31 Αυγούστου 2014
• «Η προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η σημερινή κρίση ενώ η μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων θα πρέπει να ακολουθήσει».

• «Ο αποπληθωρισμός στην ευρωζώνη δημιουργεί σοβαρές δυσκολίες προσαρμογής σε πολλά από τα κράτη-μέλη. Η σφικτή δημοσιονομική πολιτική δημιουργεί επιπρόσθετες δυσκολίες σε αυτόν τον τομέα και δεν βοηθά τις προσπάθειές μας».
Αυτές ήταν οι δύο σημαντικές δηλώσεις των τελευταίων ημερών όσον αφορά την κρίση της ευρωζώνης. Ήταν σαν να τις έχει κάνει το ίδιο πρόσωπο ή, τουλάχιστον, δύο ιθύνοντες που διέπονται από συγκλίνουσες απόψεις. Η διαφορά ήταν ότι ενώ ο ευρωπαίος αξιωματούχος που διατύπωσε τη δεύτερη δήλωση εκθειάστηκε ως εν δυνάμει σωτήρας της ευρωζώνης και καταχειροκροτήθηκε από το ιδιαίτερα συντηρητικό κοινό στο οποίο απηύθυνε τα λόγια αυτά, η πρώτη δήλωση οδήγησε στην απόλυση του άλλου αξιωματούχου που την έκανε.
Γιατί, θα αναρωτηθεί κάποιος, η ίδια άποψη οδηγεί τον κ. Αρνό Μοντεμπούρ (έως πρότινος υπουργό οικονομίας στην κυβέρνηση του κ. Ολάντ και «συγγραφέα» της πρώτης δήλωσης) στην πολιτική αποκαθήλωση και τον κ. Μάριο Ντράγκι (τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ο οποίος έκανε την δεύτερη δήλωση ενώπιον των υπόλοιπων κεντρικών τραπεζιτών που είχαν μαζευτεί στο Τζάκσον Χόουλ των ΗΠΑ για την ετήσια συνάντησή τους) στην αποθέωση; Η απάντηση είναι απλή αλλά, για να προκύψει, απαιτείται πρώτα μια προσεκτική ματιά στις εξελίξεις στο μέτωπο της συνεχιζόμενης κρίσης του ευρώ.
Όλοι γνωρίζουν πως με την μεσολάβηση του κ. Ντράγκι, το καλοκαίρι του 2012, η κρίση του ευρώ μεταφέρθηκε από τις χρηματαγορές (τα υψηλά επιτόκια δανεισμού, τα spreads, τα CDS) στην πραγματική οικονομία (αποπληθωρισμό, αρνητικές επενδύσεις, ανεργία), με αποτέλεσμα την παταγώδη αποτυχία των προγραμμάτων γενικευμένης λιτότητας να δαμάσουν το δημόσιο χρέος και να ξαναφέρουν την εμπιστοσύνη των επενδυτών σε πραγματικές παραγωγικές διαδικασίες (αντί για επενδύσεις σε νέες φούσκες μετοχών και ομολόγων). Το παραδέχεται ακόμα και η γερμανική κυβέρνηση δια στόματος του Αντικαγκελαρίου της κ. Γκάμπριελ.
Ας πάρουμε ένα απτό παράδειγμα που καταδεικνύει εκείνο που όλοι συνειδητοποιούν αλλά που κανείς δεν παραδέχεται (πέραν του κ. Ντράγκι ο οποίος μίλησε επ’ αυτού χρησιμοποιώντας, όπως υποχρεούται από τον θεσμικό του ρόλο, ευφημισμούς): Το ιταλικό κράτος πασχίζει, στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας, να σταθεροποιήσει το δημόσιο χρέος του και να θέσει τέλος στη συνεχώς ανοδική πορεία του. Πολύ καλά κάνει. Το θέμα είναι: Πώς; Με τι τρόπο προσπαθεί να διακόψει την ανοδική πορεία του χρέους πριν αυτό φτάσει το 150% του ιταλικού ΑΕΠ;
Η απάντηση που επιβλήθηκε στην ιταλική κυβέρνηση από το Σύμφωνο Σταθερότητας και την Κομισιόν ήταν: μέσω πρωτογενών πλεονασμάτων της τάξης του 5% ετησίως, στο διηνηκές. Πλεονάσματα που, εφόσον επιστρέφονται στους δανειστές «χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει», απλά θα σταθεροποιήσουν το χρέος, χωρίς καν να αρχίσουν να το μειώνουν, όπως έχει συμβατική υποχρέωση (και πάλι στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας) η ιταλική κυβέρνηση. Μόνο για το 2014 αυτό μεταφράζεται σε αφαίμαξη 80 δισ. μιας κοινωνικής οικονομίας που ταλανίζεται από την ύφεση σε μόνιμη πλέον βάση. (*)
Ο λόγος που αναφέρομαι σε αυτό το πρόβλημα της Ιταλίας είναι επειδή καταδεικνύει έξοχα το θέμα που ανάδειξαν οι κ.κ. Μοντεμπούρ και Ντράγκι με τις δύο δηλώσεις τους πιο πάνω. Κι αυτό επειδή τα στοιχεία του ιταλικού παραδείγματος της πιο πάνω παραγράφου βασίζονται σε μια παραδοχή που κρύβεται εντός του προϋπολογισμού του ιταλικού κράτους: ότι ο πληθωρισμός στην Ιταλία θα κυμαίνεται στο 1,1% και στην ευρωζώνη ολόκληρη (κατά μέσον όρο) στο 1,9%. Όμως, λόγω αποπληθωρισμού, ο ιταλικός πληθωρισμός βρίσκεται στο -0,1% και της ευρωζώνης στο 0,3%. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι τα ιταλικά πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 5% δεν αρκούν για τη σταθεροποίηση του ιταλικού δημόσιου χρέους. Με τον πληθωρισμό εκεί που είναι σήμερα απαιτούνται ιταλικά πρωτογενή πλεονάσματα του 7,1%!
Αν η κυβέρνηση Ρέντζι μείνει πιστή στο Σύμφωνο Σταθερότητας, και στις δεσμεύσεις της προς τις Βρυξέλλες ως προς την πιο πάνω δημοσιονομική πολιτική σιδηράς λιτότητας, θα πρέπει να εισάγει νέους φόρους και νέες περικοπές που θα μειώσουν κι άλλο το ΑΕΠ και τα δημόσια έσοδα και, παράλληλα, συμπιέζοντας περαιτέρω τις τιμές (ενισχύοντας τον αποπληθωρισμό) και, έτσι, καθιστώντας «απαραίτητα» ακόμα μεγαλύτερα πρωτογενή πλεονάσματα – σε βαθμό που η ιταλική οικονομία απλά θα καταρρεύσει υπό το βάρος αυτού του φαύλου κύκλου κάνοντας αδύνατο το έργο του κ. Ντράγκι να σταθεροποιήσει το κοινό νόμισμα.
Από την άλλη, αν η κυβέρνηση Ρέντζι παραβιάσει το Σύμφωνο Σταθερότητας και δεν πιάσει τους συμφωνημένους στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος (όπως έχει ανακοινώσει ο κ. Ρέντζι ότι θα κάνει), τότε θα προκαλέσει πονοκεφάλους στο Βερολίνο, το οποίο έχει αναγάγει το Σύμφωνο σε ιερό κείμενο πάνω στο οποίο έκτισε την ενδο-γερμανική συναίνεση προς τον κ. Ντράγκι και την ιδέα μιας ΕΚΤ που δρα όταν χρειαστεί για να σώσει το ευρώ. Και καλά να δηλώνει ένας... Νότιος (ο. Κ. Ρέντζι) ότι θα παραβιάσει «τας γερμανικάς γραφάς». Μια αντίστοιχη δήλωση μέσα από τον γαλλο-γερμανικό άξονα είναι πάνω από τις πολιτικές «αντοχές» του Βερολίνου καθώς ο μέσος γερμανός θα την εκλάβει ως αποτυχία της κ. Μέρκελ να επιβάλλεται εντός του «πυρήνα» της ευρωζώνης.
Προφανώς το Βερολίνο, η Φραγκφούρτη και οι Βρυξέλλες γνωρίζουν καλά ότι η παραβίαση του ανεφάρμοστου Συμφώνου Σταθερότητας είναι απαραίτητη επειδή είναι αναπόφευκτη. Αυτά που περιέγραψα για την Ιταλία πιο πάνω ισχύουν το ίδιο, ίσως και σε μεγαλύτερη κλίμακα, για την Γαλλία. Το Βερολίνο το γνωρίζει αυτό. Δεν αντέχει όμως να ακούει να συζητιέται η πραγματικότητα αυτή δια στόματος γάλλου υπουργού. Αν είναι να ειπωθεί, το Βερολίνο προτιμά να το ακούει από τον «τεχνοκράτη» Πρόεδρο της ΕΚΤ σε μια γλώσσα που έχει συμφωνηθεί εκ των προτέρων με τους γερμανούς αξιωματούχους. Η ιδέα ότι ένας γάλλος υπουργός, χωρίς έγκριση και με δική του πρωτοβουλία, είπε τα ίδια πράγματα απειλεί την εικόνα μιας Μέρκελ ικανής να επιβάλλει εντός του δικού της Κοινοβουλίου την «επίσημη έκδοση», η οποία παρουσιάζει την ουσιαστική κατάρρευση της πολιτικής της επί της ευρωζώνης ως «ήπια προσαρμογή» ενός «επιτυχημένου» προγράμματος.
Εδώ λοιπόν βρίσκεται η λύση του αινίγματος: Το Βερολίνο απαιτεί την σιγή των Παρισίων και το μονοπώλιο του αφηγήματος με το οποίο θα σηματοδοτηθεί η αποτυχία της εφαρμοζόμενης πολιτικής και η απόφαση να δοθεί «περισσότερος χρόνος προσαρμογής» στο Παρίσι και στην Ρώμη (όπως λένε να δοθεί περισσότερο σχοινί στον κρεμασμένο). Παράλληλα, ο κ. Ολάντ, τρομοκρατημένος από την κοινή μοίρα των γαλλικών και ιταλικών δημοσιονομικών, κάνει ό,τι μπορεί για να κερδίσει αυτόν τον «περισσότερο» χρόνο, ενστερνιζόμενος δημοσίως πολιτικές στις οποίες δεν πιστεύει. Η απόλυση ενός υπουργού του, τον οποίο ποτέ δεν συμπάθησε σε προσωπικό επίπεδο, επειδή είπε τα ίδια πράγματα με τον Πρόεδρο της ΕΚΤ, ήταν το λιγότερο...
Επίλογος
Πριν τέσσερις μέρες είχα την ευκαιρία να μιλήσω τηλεφωνικά με πρώην Πρωθυπουργό της Γαλλίας για το θέμα αυτό. Τον ρώτησα ποια η γνώμη του για την στάση του κ. Ολάντ. Ένιωσα ρίγος ακούγοντας την απάντησή του: «Η κακοδιαχείριση της ευρωζώνης βοηθά το πνεύμα του Βισί να κερδίζει έδαφος καθημερινά».
(*) Πράγματι, αν επιβαλλόταν μια τέτοια απαίτηση σε οποιαδήποτε οικονομία εκτός ευρώ, π.χ. στην Βρετανία, στην Αυστραλία, στον Καναδά, η επιστροφή της στην ύφεση και η κατάρρευση της κυβέρνησης θα ήταν δύο αναμφισβήτητα δεδομένα. Βέβαια μια τόσο καταστροφική πολιτική δεν υπήρχε περίπτωση να εφαρμοστεί σε αυτές τις χώρες, ιδίως αν η οικονομία τους βρισκόταν (όπως της Ιταλίας) σε σιγο-βράζουσα ύφεση για μια δεκαετία. Μόνο στην ευρωζώνη είναι πολιτικά εφικτό να επιβληθεί τόσος πόνος άνευ λόγου και για τόσο μακρύ διάστημα.  
Πηγη www.protagon.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Φοροδιαφυγή δισεκατομμυρίων με κυβερνητικές «πλάτες»

Διαχρονική ασυλία στα κυκλώματα που διακινούν πλαστά και εικονικά τιμολόγια. Ισχυρά συμφέροντα πίσω από τη μη διασύνδεση των ταμειακών μηχανών με το υπουργείο Οικονομικών. Στα συρτάρια και το σχέδιο για το λαθρεμπόριο στα ναυτιλιακά καύσιμα.


Του Κώστα Τσάβαλου

Διαστάσεις διαρκούς σκανδάλου σε βάρος των συμφερόντων του Δημοσίου λαμβάνει η πολυετής σκόπιμη καθυστέρηση στην υλοποίηση δύο φιλόδοξων σχεδίων, τα οποία θα έβαζαν οριστικό τέλος στη διακίνηση πλαστών και εικονικών τιμολογίων, καθώς και στο λαθρεμπόριο που διαπράττεται με το ναυτιλιακό πετρέλαιο.

Στα συρτάρια του υπουργείου Οικονομικών παραμένουν ερμητικά κλειστά αποκαλυπτικά στοιχεία, πορίσματα και μελέτες (ακόμα και υπουργικές αποφάσεις) για τη διασύνδεση των ταμειακών μηχανών των επιχειρήσεων με τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων (ΓΓΠΣ) και την αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου με τα ναυτιλιακά καύσιμα, οι οποίες ποτέ δεν εφαρμόστηκαν.

Ο λόγος; Για να συνεχίσουν να δρουν ανενόχλητοι οι μεγάλοι φοροφυγάδες, που ζουν και πλουτίζουν από την παραοικονομία και την υπεξαίρεση φόρων εισοδήματος και ΦΠΑ, η οποία υπολογίζεται σε περισσότερα από 3 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Το μεγάλο «κόλπο» γίνεται με τη χρήση πλαστών και εικονικών τιμολογίων και τη μη έκδοση αποδείξεων ή την έκδοση πλαστών αποδείξεων από αδήλωτες ταμειακές μηχανές. Η ηλεκτρονική διασύνδεση των ταμειακών μηχανών με τις υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών θα έλυνε αυτομάτως το μείζον ζήτημα της γνησιότητας όλων των διακινούμενων τιμολογίων, ενώ το υπουργείο θα γνώριζε σε πραγματικό χρόνο τις ημερήσιες λιανικές πωλήσεις όλων των επιχειρήσεων.

Η διαβίβαση από τους υπόχρεους εκδότες, η αποδοχή από τους υπόχρεους λήπτες και η υποδοχή-αξιοποίηση (επεξεργασία, έλεγχος, διαχείριση, αποθήκευση κ.λπ.) όλων των δεδομένων των φορολογικών στοιχείων θα ήταν εφικτή τόσο από τεχνικής άποψης όσο και από πλευράς κόστους των υπόχρεων επιτηδευματιών και της πολιτείας.

Δυνατότητες

Με την αξιοποίηση αυτών των δεδομένων θα περιορίζονταν στο ελάχιστο τα πλαστά και εικονικά φορολογικά στοιχεία και θα καθίστατο δυνατή η ορθή εκτίμηση του μεγέθους των εσόδων από τον ΦΠΑ και τον φόρο εισοδήματος. Παράλληλα, θα ήταν εφικτός ο άμεσος έλεγχος και η επαλήθευση της ορθότητας των κατατεθέντων δηλώσεων ΦΠΑ, των συγκεντρωτικών καταστάσεων πελατών-προμηθευτών, καθώς και η σύνταξη και υποβολή ορθών δηλώσεων ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος.

Παρά τα πορίσματα, τις δύο υπουργικές αποφάσεις που έχουν ήδη υπογραφεί, αλλά και τα χρονοδιαγράμματα που είχαν τεθεί παλαιότερα για την εφαρμογή του μέτρου από την 1/1/2013, αυτό ποτέ δεν προχώρησε. Πολιτικά στελέχη που είχαν ασχοληθεί στο παρελθόν με την υπόθεση, αφήνουν εμμέσως να εννοηθεί ότι είναι ισχυρά τα συμφέροντα που υπονομεύουν την ολοκλήρωση του σχεδίου, τα οποία μάλιστα αποτελούν εν πολλοίς την πελατεία των κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες.

Η νέα ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών έχει εκφράσει τη βούληση να προχωρήσει η on line διασύνδεση των ταμειακών μηχανών, εξέλιξη η οποία θα επιτρέψει στο Δημόσιο «να λειτουργεί με προληπτική και όχι κατασταλτική φιλοσοφία». Μάλιστα, μελετά το παράδειγμα της Πορτογαλίας, χώρα στην οποία το μέτρο ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Μόνο που για την ελληνική περίπτωση είναι ένα «φαραωνικό» σχέδιο, όπως το είχε χαρακτηρίσει ο πρώην γενικός γραμματέας Δημοσίων Εσόδων, Χ. Θεοχάρης.

Στις ελληνικές καλένδες πήγε και το ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση του λαθρεμπορίου στα ναυτιλιακά καύσιμα. Το νομοθετικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε για τη διακίνηση και την κατανάλωση του πετρελαίου στην ξηρά, δεν επεκτάθηκε στη… θάλασσα, αφήνοντας στο απυρόβλητο τα κυκλώματα που θησαυρίζουν σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου.

Στα… χαρτιά από το 2008

Τα μέτρα για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναυτιλιακών καυσίμων έχουν εξαγγελθεί από το καλοκαίρι του 2008, όμως ποτέ δεν εφαρμόστηκαν. Τα μέτρα προέβλεπαν μεταξύ των άλλων:

Την υποχρέωση για την ηλεκτρονική σήμανση με σύστημα εντοπισμού (GPS) όλων των μεταφορικών μέσων πετρελαιοειδών. Ολα τα πλωτά και χερσαία μέσα μεταφοράς πετρελαίου ναυτιλίας θα υποχρεώνονταν να φέρουν και να χρησιμοποιούν το σύστημα εντοπισμού GPS.

Την εγκατάσταση στην κεντρική υπηρεσία του ΣΔΟΕ Κέντρου Ελέγχου, εφοδιασμένου με σύγχρονα συστήματα πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών, για να παρακολουθείται η κίνηση όλων των δεξαμενόπλοιων και των λοιπών πλωτών μέσων που μεταφέρουν πετρέλαιο ναυτιλίας.

Την εγκατάσταση ειδικών ηλεκτρονικών αισθητήρων σε όλα τα βυτιοφόρα και πλοία ώστε να εκπέμπουν μέσω τηλεματικής ή GPS-SMS/GPRS, σήματα για την ακριβή θέση τους κατά τον εφοδιασμό. Οι αισθητήρες αυτοί θα τοποθετούνταν στις βάνες εισαγωγής και εξαγωγής των ναυτιλιακών καυσίμων ή στις δεξαμενές των εφοδιαστικών μέσων. Προβλεπόταν να σφραγίζουν ηλεκτρονικά και να αποστέλλουν μέσω τηλεματικής ή GPS-SMS/GPRS, σήματα για την ακριβή θέση των εφοδιαστικών μέσων και των πλοίων προορισμού, καθώς και σήματα alarm εφόσον η αποσφράγισή τους γινόταν σε μη προκαθορισμένο σημείο εφοδιασμού.

Ταυτόχρονα, είχαν τη δυνατότητα να καταμετρούν κατά τη ροή του καυσίμου, το είδος, την πυκνότητα και την ποσότητά του. Ηταν το σύστημα «ΠΟΣΕΙΔΩΝ», το οποίο όμως παρέμεινε και αυτό στα… χαρτιά.
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Βοήθεια, το ΠΑΣΟΚ!


Η ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ 1981

Σαράντα χρόνια από την ίδρυσή του, το ΠΑΣΟΚ είναι βέβαια φάντασμα του πανίσχυρου κόμματος της δεκαετίας του 1980, αλλά έχει τουλάχιστον την ικανοποίηση ότι συνεργάζεται στην κυβέρνηση με εκείνους που το θεωρούσαν τότε εθνικό κίνδυνο.




«Αν ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ, θα πεινάσεις κι εσύ και τα παιδιά σου» έλεγε τις προάλλες ο Αδωνις Γεωργιάδης. Παρόμοιες δηλώσεις θα συναντήσει κανείς και σε εκπροσώπους της κυβέρνησης με λιγότερο απύλωτα στόματα. Αλλά δεν είναι κάτι νέο. Από ό,τι φαίνεται, οι ιθύνοντες της Νέας Δημοκρατίας έχουν αποφασίσει να αντιμετωπίσουν το κόμμα της Αριστεράς, το οποίο προηγείται πλέον όχι μόνο στις δημοσκοπήσεις, αλλά και στις εκλογικές αναμετρήσεις, με τη μέθοδο που εφάρμοζαν οι προκάτοχοί τους στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με σκοπό την αναχαίτιση του ΠΑΣΟΚ. Βέβαια γνωρίζουμε όλοι πού οδήγησε εκείνη η προεκλογική στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας. Οχι μόνο στη θριαμβευτική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981 με το πρωτοφανές 48,70%, αλλά και στην κατάρρευση του ίδιου του συντηρητικού κόμματος, το οποίο με 35,87% δέχτηκε την πιο σοβαρή μέχρι τότε ήττα του και οδηγήθηκε σε αλλαγή ηγεσίας και σοβαρή κρίση, από την οποία έκανε χρόνια να ανακάμψει.

Μπορεί σήμερα η Νέα Δημοκρατία να συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ, αλλά εκείνη την εποχή το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου αντιπροσώπευε το απόλυτο κακό στα μάτια του ηγετικού πυρήνα του κόμματος που βρισκόταν στην εξουσία από τις πρώτες εκλογές της Μεταπολίτευσης. Κυρίως επειδή το ΠΑΣΟΚ ανήκε σε ένα πολιτικό ρεύμα, το οποίο πρώτη φορά διεκδικούσε την κυβερνητική εξουσία με συνθήματα ριζοσπαστικά και σε μεγάλο βαθμό δανεισμένα από την παραδοσιακή Αριστερά. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η ελληνική Αριστερά βρισκόταν εγκλωβισμένη στο δικό της περιθώριο και δεν φαινόταν ικανή να διεκδικήσει κυβερνητικό ρόλο. Αλλωστε, μόλις το 1974 είχε νομιμοποιηθεί η παρουσία του ΚΚΕ στην ελληνική πολιτική.

Οσα συνέβησαν σ’ εκείνη την προεκλογική περίοδο είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα για το σήμερα. Οχι βέβαια επειδή τάχα η ιστορία επαναλαμβάνεται, ούτε επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το «νέο ΠΑΣΟΚ». Τίποτα απ’ αυτά. Το μόνο που φαίνεται να παραμένει ίδιο είναι το συντηρητικό DNA της Νέας Δημοκρατίας, η οποία είναι έτοιμη να ανασύρει από εκείνη την εποχή τη δοκιμασμένη (και αποτυχημένη) συνταγή της «αντιμαρξιστικής» κινδυνολογίας. Και μάλιστα, να τη συνοδεύει –όπως τότε- με το παράλληλο άνοιγμα στις ιδέες και τα στελέχη της Ακροδεξιάς.

Η μάχη του 1981







Το 1981 ήταν μια χρονιά καμπής για τη Νέα Δημοκρατία. Ο ιδρυτής και αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Κωνσταντίνος Καραμανλής βρισκόταν ήδη από τα μέσα του περασμένου χρόνου στην Προεδρία της Δημοκρατίας και αρχηγός του κόμματος (και πρωθυπουργός) είχε εκλεγεί ο Γεώργιος Ράλλης.

Η άτυπη προεκλογική περίοδος ξεκίνησε τον Ιούνιο, όταν ο υπουργός Αμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ αποκάλυψε κίνηση αποστράτων φιλοχουντικών, επιχειρώντας να ενεργοποιήσει τα φοβικά ανακλαστικά που τόσο είχαν βοηθήσει την παράταξη στις εκλογές του 1974 και του 1977. Μόνο που πλέον ελάχιστοι θεώρησαν ότι υπάρχει πραγματική απειλή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απέρριψε ως κατασκευασμένη την αποκάλυψη.

Από τις αρχές του καλοκαιριού, η Νέα Δημοκρατία επιδόθηκε στην επιχείρηση «αποκάλυψης» του ΠΑΣΟΚ. «Κίνδυνος αλλαγής καθεστώτος, αν το ΠΑΣΟΚ διαδεχθεί τη Νέα Δημοκρατία» («Βραδυνή», 1.6.1981). Πρώτα καταγγέλθηκαν «οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ ως απειλή για την άμυνά μας» («Βραδυνή», 1.7.1981). Υστερα ήρθε η ώρα της εκπαίδευσης, όπου το ΠΑΣΟΚ θα έκανε «τάγματα εργασίας και πλύση εγκεφάλου» («Βραδυνή», 20.7.1981). Ο Αβέρωφ κατήγγελλε τον Παπανδρέου ότι «καλύπτει αναρχικούς εμπρηστές» («Βραδυνή», 6.8.1981) και προειδοποιούσε: «Ελληνες, φυλαχθείτε». Ηταν το καλοκαίρι των μεγάλων πυρκαγιών στα δάση και των ανεξιχνίαστων εμπρησμών πολυκαταστημάτων στην Αθήνα. Την ημέρα που ανακοινώθηκε η διεξαγωγή εκλογών, ο Γ. Ράλλης δήλωνε ότι «ο Ανδρέας θέλει κατάργηση της ιδιοκτησίας» («Βραδυνή», 24.8.1981).

Οι υπουργοί ανέλαβαν να εξειδικεύσουν τη γραμμή. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Παλαιοκρασσά, «αποκαλύπτεται η διαφανής πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να προχωρήσει ουσιαστικά σε δήμευση των επιχειρήσεων χωρίς να καταβάλει ούτε δραχμή». Και ο Εβερτ προσθέτει ότι «το ΠΑΣΟΚ ετοιμάζει εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση για τις χιλιάδες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων» («Βραδυνή», 1.9.1981).

Ενας άλλος τρόπος δυσφήμησης του ΠΑΣΟΚ ήταν η αναφορά σε «μαρξιστικές και αριστερίστικες ομάδες» στο εσωτερικό του, οι οποίες υποτίθεται ότι επέβαλλαν τη δική τους θέληση: «Οι Πρασινοφρουροί “δένουν” τον Ανδρέα. Επιβάλλουν δυναμικά τη μαρξιστική γραμμή στους συνδυασμούς. Ματαίωσαν το άνοιγμα προς το Κέντρο. Προς νέο σχήμα Μαύρου – Νικ. Βενιζέλου» («Βραδυνή», 3.9.1981).

«Με το ΠΑΣΟΚ θα βρεθούμε “φυλακισμένοι” σε ένα πολιτικό σύστημα, από το οποίο δεν θα υπάρχει τρόπος απαγκιστρώσεως», θα πει ο υφυπουργός Προεδρίας Αθανάσιος Τσαλδάρης («Βραδυνή», 7.9.1981). Και θα εξηγήσει: «Το “κίνημα” του κ. Παπανδρέου δεν παρέχει καμιά εγγύηση ότι θα διατηρηθούν οι καταστάσεις που μόνο η Νέα Δημοκρατία εγγυάται σήμερα. Εχει υιοθετήσει την ίδια πολιτική φιλοσοφία με το ΚΚΕ. Εχει διακηρύξει επανειλημμένα ότι είναι κόμμα μαρξιστικό. Και ναι μεν έχει εξηγήσει ότι δεν ασπάζεται δογματικά τον μαρξισμό ούτε και αποδέχεται τα “σοσιαλιστικά πρότυπα” που υπάρχουν σήμερα στον κόσμο. Ομως δεν υπάρχουν μαρξισμοί επί μέτρω. Για να είναι ένα κόμμα μαρξιστικό πρέπει να αποδέχεται τουλάχιστον ορισμένες θεμελιώδεις αρχές του μαρξισμού. Κι αυτές οδηγούν με αδήριτη λογική αναγκαιότητα στον ολοκληρωτισμό. […] Το ΠΑΣΟΚ δεν παρέχει καμιά εγγύηση ότι θα επιβιώσει η Δημοκρατία. Δεν παρέχει καμιά εγγύηση ότι αν το φέρουμε κάποτε στη εξουσία θα μπορούμε και να το απομακρύνουμε».

«Καταστροφή για τη χώρα», θα χαρακτηρίσει ο Γ. Ράλλης το ενδεχόμενο εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ, «ενώ ταυτόχρονα θεωρεί σαν ανειλικρινείς τις μεταστροφές του προέδρου του που αποσκοπούν στο να εξυπηρετήσουν τους πολιτικούς του ελιγμούς» («Βραδυνή», 11.9.1981).

Σε άρθρο του ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης θα υποστηρίξει ότι «αν ποτέ ο λαός τον φέρει στην εξουσία», ο Ανδρέας Παπανδρέου «θα εγκαθιστούσε ένα “απελευθερωτικό” και “προοδευτικό” καθεστώς ανάλογο με αυτό που εγκατέστησε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί στην Περσία» («Βραδυνή», 19.9.1981).

«Χιτλερικό» το ΠΑΣΟΚ







Αλλά η επίθεση στον «μαρξισμό» δεν είχε τότε και μεγάλη πέραση. Ετσι επιστρατεύθηκε ο «εθνικοσοσιαλισμός» του ΠΑΣΟΚ. Σε μεγάλη δημόσια συγκέντρωση του κόμματός του στη Θεσσαλονίκη στις 20.9.1981 ο Γ. Ράλλης θα εντοπίσει «επικίνδυνες ομοιότητες ΠΑΣΟΚ – χιτλερικού καθεστώτος» και ο φιλοκυβερνητικός Τύπος θα τις αναλύσει, με μια πρώιμη εκδοχή της θεωρίας των δύο άκρων: «Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού αποκρούει την υπονόμευση και την ανατροπή, που επιδιώκουν οι δυνάμεις της “αλλαγής”. Αποκρούει τις ολοκληρωτικές θεωρίες που θυμίζουν τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό. Αποκρούει τους τυχοδιωκτικούς πειραματισμούς του μαρξιστικού σοσιαλισμού. Αποκρούει την απομόνωση. Και δεν είναι διατεθειμένη να ακολουθήσει την τύχη του Λιβάνου» («Βραδυνή», 21.9.1981).

Οσο πλησίαζαν οι εκλογές, τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας επιχειρούσαν να ταυτίσουν ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, αλλά δίνοντάς τους τον χαρακτηρισμό του… χιτλερικού. «Τρομοκρατία τύπου Χίτλερ εξαπολύουν ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ» ανέφερε το πρωτοσέλιδο της «Βραδυνής» στις 29.9.1981, με βάση τηλεγράφημα του Χρ. Στράτου από το Αγρίνιο, στο οποίο ο παλιός πολιτικός της Δεξιάς δήλωνε ότι βρέθηκε «έναντι οργανωμένης επιθέσεως εθνικοσοσιαλιστικού τύπου». Βέβαια στο ίδιο δημοσίευμα σχετικοποιούνται τα περί «τρομοκρατίας», διότι μεταξύ άλλων καταγγέλλεται ότι «άγνωστοι ερύπαναν με μουστάρδα τις αφίσες έξω από τα γραφεία του κόμματος».

Ο υπουργός Συντονισμού Ι. Παλαιοκρασσάς δεν θα διστάσει να καταγγείλει το ΠΑΣΟΚ ότι πρόθεσή του είναι η δήμευση όχι των ξένων, αλλά των ελληνικών επιχειρήσεων: «Παλαιοκρασσάς: Να οι πραγματικοί στόχοι του ΠΑΣΟΚ. Ξένα συμφέροντα υποστηρίζει ο Ανδρέας. Κομισάριοι στις μικρομεσαίες. Ακρίβεια και έλλειψη αγαθών» («Βραδυνή», 23.9.1981).

Επειτα από παρασκηνιακές συνεννοήσεις, ο επικεφαλής της Εθνικής Παρατάξεως ανακοίνωσε στις 23.9 ότι το κόμμα του θα απόσχει των εκλογών προκειμένου να ενισχυθεί η Νέα Δημοκρατία. Ηδη ορισμένα στελέχη του ακροδεξιού σχήματος είχαν προσχωρήσει στο κυβερνών κόμμα. Ο Σπ. Θεοτόκης επρόκειτο να τοποθετηθεί αργότερα στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Γεγονός είναι ότι το περιεχόμενο της δήλωσης του Θεοτόκη έδινε τον τόνο στην πολιτική αντιπαράθεση Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ: «Η ήδη δημιουργηθείσα πολιτική κατάστασις είναι εξαιρετικά επικίνδυνος, διότι επιτρέπει εις τον μαρξισμόν να παρασύρη αθώους και ανυπόπτους Ελληνας, οι οποίοι, νομίζοντες ότι ψηφίζουν κάποιαν δημοκρατικήν αλλαγήν, θα ψηφίσουν εις την πραγματικότητα και εν αγνοία των την χάλκευσιν δεσμών διά τους ιδίους, διά τους ελευθέρους θεσμούς και διά το έθνος».

Το «τρομοκρατικό» ΠΑΣΟΚ

Ακολούθησε η φάση της τρομολοαγνείας: «Υποπτα σχέδια μεθοδεύουν για την προεκλογική περίοδο. Κύμα τρόμου-βίας εξαπολύουν ΠΑΣΟΚ-ΚΚΕ. Ομάδες κρούσεως κατά στελεχών και οπαδών της Νέας Δημοκρατίας. Τραυματισμοί, απαγωγές, απειλές» («Βραδυνή», 25.9.1981). Στο ίδιο μήκος κύματος ο πρωθυπουργός θα καταγγείλει την ίδια μέρα σε ομιλία του στη Μυτιλήνη ότι «σε πόλεμο μας οδηγεί ο Ανδρέας». Τη σκυτάλη πήραν οι διάφοροι πολιτευτές του κόμματος πού γύριζαν την Ελλάδα, λέγοντας ότι «το μόνο δημοκρατικό ελληνικό κόμμα είναι η Νέα Δημοκρατία» και καλούσαν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ «να δηλώσει ευθέως αν είναι μαρξιστής» («Βραδυνή», 25.9.1981)

Οταν όλα αυτά δεν έδειχναν να «πιάνουν», επιστρατεύθηκε δυο βδομάδες πριν από τις εκλογές η γνωστή σχέση του ΠΑΣΟΚ με την αντιστασιακή οργάνωση ΠΑΚ. «Ντοκουμέντο: Αυτό είναι το μυστικό σχέδιο του Ανδρέα. Τι θα κάνει αν έλθει στην εξουσία. Ιδρυση λαϊκού στρατού με εφεδρική εθνοφρουρά. Λαϊκή αστυνομία και λαϊκά δικαστήρια. Υποβάθμιση του ρόλου του κοινοβουλίου. Κοινωνικοποίηση μεσαίων-μεγάλων επιχειρήσεων» («Βραδυνή», 3.10.1981). Ο Γ. Ράλλης θα καταγγείλει «την πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να εγκαθιδρύσει μονοκομματική δικτατορία με τον οικονομικό εξαναγκασμό όλων των τάξεων και την απαγόρευση λειτουργίας των μη σοσιαλιστικών κομμάτων».

Ακόμα και η φιλική σχέση του Παπανδρέου με τον υπουργό Πολιτισμού του Μιτεράν Τζακ Λανγκ αντιμετωπίζεται από τον νεοδημοκρατικό Τύπο ως τεκμήριο ότι «επιδιώκει την εθνική υποτέλεια ο Ανδρέας» και «προκαλεί ξένες επεμβάσεις». Το επιχείρημα περί τρομοκρατίας θα επαναλαμβάνεται κάθε λίγο: «Κλιμακώνουν την τρομοκρατία “πράσινοι” και “ερυθροί” τραμπούκοι» («Βραδυνή», 7.10.1981). Βέβαια και αυτό το επιχείρημα αποδείχτηκε μπούμερανγκ, όχι μόνο διότι για τους παλιούς κεντρώους δεν είχε σβήσει η ανάμνηση των προδικτατορικών εκλογών βίας και νοθείας, αλλά και επειδή ακόμα και στους συντηρητικούς ψηφοφόρους έμοιαζε με δείγμα αδυναμίας και ηττοπάθειας της κυβέρνησης. Στην ίδια κατεύθυνση, έμοιαζαν με πρόωρη παραδοχή ήττας και οι διαμαρτυρίες του νεοδημοκρατικού Τύπου για «μεροληπτική στάση της ΕΡΤ σε βάρος της Νέας Δημοκρατίας» («Βραδυνή», 8.10.1981).

Το νέο επιχείρημα που επιστρατεύθηκε ήταν η ταύτιση του ΠΑΣΟΚ με τον φασισμό. Την αποστολή ανέλαβε ο Ρόυ Μακρίδης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Brandeis των ΗΠΑ. «Το ΠΑΣΟΚ έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός φασιστικού κόμματος», γράφει ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής. Και με απελπισία προσθέτει: «Αλλά έχει και ένα άλλο χαρακτηριστικό που είχαν όλα τα φασιστικά κόμματα, την υποστήριξη της μεσαίας τάξης, η οποία, περιέργως, δεν θεωρεί τον Παπανδρέου κίνδυνο». Σε αντίθεση με όσα λέγονταν τις προηγούμενες μέρες από τις ίδιες στήλες, ο Μακρίδης θα αντικρούσει τη θεωρία του «αριστερού μετώπου»: «Το μόνο καλά οργανωμένο κόμμα που εναντιώνεται στο ΠΑΣΟΚ είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα, το κόμμα δηλαδή που εναντιώθηκε (με την υποστήριξη των συνδικάτων) στον Χίτλερ και τον Μουσολίνι» («Βραδυνή», 9.10.1981).

Ο Τύπος, πάντως, τον χαβά του: «Θα μας κλείσουν όλες τις πόρτες» [αν ψηφιστεί το ΠΑΣΟΚ] επιμένει το πρωτοσέλιδο της «Βραδυνής» (10.10.1981) και η εφημερίδα θα ισχυριστεί ότι «οι ξένοι επισημαίνουν τους κινδύνους από την πολιτική του Ανδρέα». Το τελευταίο χαρτί είναι και πάλι η επίκληση κινδύνου βίας και τρομοκρατίας: «Κύμα βίας εξαπολύει το ΠΑΣΟΚ βάσει σχεδίου. Αν γίνει αιματοκύλισμα θα ευθύνεται ο Ανδρέας. Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Οδοφράγματα και μπλόκα στο Ηράκλειο. Απέκλεισαν τους δρόμους και το λιμάνι. Τραυμάτισαν ανθρώπους. Απειλούσαν με μαχαίρια. Πώς έδρασαν οι τραμπούκοι του ΠΑΣΟΚ» («Βραδυνή», 12.10.1981). Και στα ψιλά: «Ο λαός όμως αποθέωσε τον κ. Ράλλη». Ο πρωθυπουργός θα εμφανιστεί ως ηρωικά μαχόμενος: «Ο,τι και αν καταστρέψουν εδώ δεν θα τους αφήσωμε να καταστρέψουν την Ελλάδα. Η τρομοκρατία σε μας δεν περνάει. Ούτε η τρομοκρατία, ούτε η πασοκοκρατία».

Πέντε μέρες πριν από τις εκλογές, ο Τύπος της κυβέρνησης θα επιμείνει: «Παίζει με τη φωτιά ο κ. Παπανδρέου. Γεγονότα που θυμίζουν παραμονές “Δεκεμβριανών”» («Βραδυνή», 13.10.1981) Και παράλληλα υποστηρίζεται ότι οι οικονομολόγοι του ΠΑΣΟΚ «θα μας τινάξουν στον αέρα», διότι «τα πτυχία τους είναι μόνο για κορνίζα».

Υστατο επιχείρημα η ανακάλυψη κάποιου στελέχους του ΠΑΣΟΚ, το οποίο προέβη σε «καταγγελία καταπέλτη» ότι «ο Ανδρέας είναι τεχνοκράτης χωρίς ιδανικά και ιδεολογίες» και η επανάληψη του προδικτατορικού προπαγανδιστικού επιχειρήματος ότι «είχε αποκηρύξει την πατρίδα του», εφόσον «είχε δώσει όρκο ως πολίτης των ΗΠΑ» («Βραδυνή», 15.10.1981). Σε μια σειρά ρητορικών ερωτημάτων του προς το ΠΑΣΟΚ ο Μιλτιάδης Εβερτ θα το καταγγείλει ως «μαρξιστικό», θα θυμίσει ότι «πεμπτουσία του μαρξισμού είναι η κατάργηση της ιδιοκτησίας» και θα αναρωτηθεί «Πώς ζητά την ψήφο των δημοκρατών του Κέντρου, που από το 1944 έως το 1949 πολέμησαν τον μαρξισμό, προασπίζοντας τις δημοκρατικές ελευθερίες του ελληνικού λαού» («Βραδυνή», 5-15.10.1981). Το τελευταίο εύρημα του Εβερτ που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη πριν από τις εκλογές ήταν να ρωτά το ΠΑΣΟΚ «αν τα στελέχη και οι οπαδοί του νομίζουν ότι η σύγκρουσις της περιόδου 1944-1950 ήταν εμφύλιος πόλεμος ή συμμοριτοπόλεμος». Λίγα χρόνια αργότερα ο Εβερτ επρόκειτο να εμφανιστεί ως πρωτοπόρος της εθνικής συμφιλίωσης και βέβαια από τους φανατικούς πολέμιους των «συμμοριτοφάγων» της Δεξιάς.

Η τελευταία μάχη δόθηκε από τους πολιτευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι οποίοι εκλαΐκευσαν τη γραμμή του κόμματος σε σημείο καρικατούρας. Για μια «καλοστημένη παγίδα να μας παραδώσουν δέσμιους, μέσα από παραμορφωτικούς πράσινους ήλιους, στο μαρξιστικό λαϊκό μέτωπο και στα κόκκινα σφυροδρέπανα» έγραφε ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης, ο οποίος σε περίπτωση επικράτησης του ΠΑΣΟΚ πρόβλεπε «επιβολή μαρξιστικού ολοκληρωτισμού», ότι «θα έχουμε την τύχη του λαού του Αφγανιστάν» και θα αντιμετωπίσουμε «το μακελειό ενός αναπόφευκτου πολέμου», ένα «αναρχούμενο και καταποντιζόμενο κράτος», έναν «σκοτεινό Μεσαίωνα». Κατά τον Αθανάσιο Τσαλδάρη, «το ΠΑΣΟΚ στρώνει το δρόμο για τον κομμουνισμό», ενώ κατά τον Στέλιο Παπαδάκη το δίλημμα ήταν «Ελλάς ή μαρξισμός», εφόσον ο Ανδρέας επρόκειτο «να καταργήσει το Σύνταγμα». Τη θεωρία της «παγίδευσης των ψηφοφόρων» και την περιγραφή του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος με «απολυταρχική δομή, χιτλερική νοοτροπία και συγκαλυμμένη μαρξιστική ιδεολογία» θα επαναλάβει ο οικονομολόγος Γ. Ζουγρής («Βραδυνή», 15.10.1981).

Και για να μην ξεχνιόμαστε. Στην κορύφωση της προεκλογικής εκστρατείας, οι τότε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες θυμήθηκαν τις «μεγάλες ανασκαφές στη Θράκη», για τις οποίες έδειξε «ζωηρό ενδιαφέρον ο κ. Καραμανλής», ενώ η κυβέρνηση ενέκρινε νέα κονδύλια για τη συνέχιση των ανασκαφών («Βραδυνή», 3.9.1981). Και βέβαια, τότε ήταν που ανακοινώθηκε επισήμως και η ανακάλυψη άλλων δύο μακεδονικών τάφων στη Βεργίνα από τον Μ. Ανδρόνικο («Βραδυνή», 16.9.1981). Ουδεμία έκπληξη. Η καλή τύχη των ηγετών της Νέας Δημοκρατίας το έφερε έτσι ώστε ακόμα και το 1977, όταν ο Μανόλης Ανδρόνικος εισερχόταν πρώτη φορά στον ασύλητο τάφο της μεγάλης τούμπας στη Βεργίνα, το ημερολόγιο έγραφε 8 Νοεμβρίου. Οι εκλογές έγιναν δώδεκα μέρες αργότερα.

Μετά το σοκ της ήττας οι τόνοι της κινδυνολογίας ανέβηκαν. Το ΠΑΣΟΚ θα κατηγορηθεί ότι θέλει «να νομιμοποιήσει το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ» («Βραδυνή», 23.10.1981) και κυρίως ότι πρόκειται να κάνει απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων («Βραδυνή», 3, 12, 13.11.1981, 28 και 29.12.1981). Ταυτόχρονα, όμως, επισημαίνεται με περηφάνια ότι «η αγροτική πολιτική του ΠΑΣΟΚ είναι στο δρόμο που χάραξε η Νέα Δημοκρατία» («Βραδυνή», 7.11.1981) και ότι δεν θα καταργηθούν οι εξετάσεις για τα ΑΕΙ.

Στις 3 Δεκεμβρίου, σύσσωμη η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας θα παραβρεθεί στο μνημόσυνο για τη μάχη του Μακρυγιάννη στη Μητρόπολη και οι πιο «σκληροί», με επικεφαλής τους Αβέρωφ, Παπαδόγγονα και Εβερτ, θα συνεχίσουν για το ιστορικό κτίριο. Την παράσταση βέβαια έκλεψαν οι ακροδεξιοί, με φασιστικούς χαιρετισμούς και ξυλοδαρμό δημοσιογράφων. Υποχρεώθηκε κι η ΟΝΝΕΔ να διαχωρίσει τη θέση της με μια ανακοίνωση-επιτομή του νεοδημοκρατικού «διμέτωπου» αγώνα: «Ατομα με φασιστική και έξαλλη αντιδημοκρατική νοοτροπία αμαύρωσαν με συνθήματα χιτλερικά και απριλιανά την ιερή επέτειο κατά του Ερυθρού Ολοκληρωτισμού».

Κλείνουμε με μια παρατήρηση που αναφέρεται στην επίδραση που είχε εκείνη η προεκλογική περίοδος στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Γιατί δεν ήταν μόνο η Νέα Δημοκρατία που επηρεάστηκε τότε από τις πολιτικές εξελίξεις και την εξαναγκασμένη στροφή της προς τα δεξιά. Κάτω από την πίεση αυτής της προπαγάνδας και εν όψει της ανάληψης κυβερνητικών καθηκόντων ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι συνεργάτες του προσάρμοσαν τη δική τους στρατηγική στις απαιτήσεις της «αλλαγής». Ούτως ή άλλως με τις αλλεπάλληλες εκκαθαρίσεις στο εσωτερικό του κόμματος είχαν απαλλαγεί από τις ριζοσπαστικότερες τάσεις αλλά και από ομάδες όπως οι προερχόμενοι από τη Δημοκρατική Αμυνα που ζητούσαν εσωκομματικό διάλογο και δημοκρατικές διαδικασίες. Ηταν το πρώτο βήμα μετάλλαξης του ΠΑΣΟΚ σ’ αυτό που όλοι σήμερα γνωρίζουμε.

…………………………………………..

Ακροδεξιά «αυτοκριτική»

Η ήττα της Νέας Δημοκρατίας το 1981 υποχρέωσε το κόμμα σε αναθεώρηση του τρόπου που πολιτεύθηκε την προεκλογική περίοδο. «Η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική αναμέτρηση της 18ης Οκτωβρίου 1981 ήταν κατεξοχήν αμυντική», θα γράψει ο ημιεπίσημος βιογράφος του κόμματος Αγγελος Μπρατάκος. «Η έμφαση της εκλογικής προσπάθειας εστιάστηκε κυρίως στο να καταδειχτούν οι κίνδυνοι από την πιθανή εκλογική επικράτηση του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό επιστρατεύθηκαν επιχειρήματα όχι πάντα πειστικά, σε πολλές περιπτώσεις απλουστευτικά και πάντως αναποτελεσματικά» («Η ιστορία της Νέας Δημοκρατίας», σ. 324).

Την επομένη των εκλογών, τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας χωρίστηκαν στα δύο. Η μία μερίδα απέδωσε την ήττα στη δεξιά στροφή του κόμματος, στην εγκατάλειψη των βασικών ιδεολογικών του θέσεων κατά την τελευταία φάση της προεκλογικής περιόδου, αλλά και τη διαρκή αμφισβήτηση του Γεωργίου Ράλλη. Η άλλη μερίδα υποστήριζε το ακριβώς αντίθετο, ότι δηλαδή η ήττα ήταν απόρροια του πολιτικού κλίματος και της αποφυγής ευθείας ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης με το ΠΑΣΟΚ. Αυτή την άποψη φαίνεται να συμμερίζεται και ο Αγγ. Μπρατάκος που γράφει ότι «φαινόταν αφύσικο το περίφημο “δεν θέλω ουουου…” του Ράλλη στην πλατεία Συντάγματος» και ότι «η ήπια τακτική της Νέας Δημοκρατίας οδήγησε στην αποθράσυνση του ΠΑΣΟΚ και τροφοδότησε, αντί να περιστείλει, την επιθετικότητά του» (στο ίδιο, σ. 326).

Τα περί ηπίου κλίματος είναι μη σοβαρά. Η επίσημη γραμμή της Νέας Δημοκρατίας, όπως γλαφυρά περιγράφεται στα πρωτοσέλιδα του φιλοκυβερνητικού Τύπου που φιλοξενούμε στις διπλανές στήλες, έχει καταγραφεί σε ένα βιβλιαράκι 80 σελίδων, το οποίο έχει εκδώσει η ίδια η Κεντρική Διοίκηση της Νέας Δημοκρατίας με τίτλο «Το Πιστεύω του ΠΑΣΟΚ». Ο ανώνυμος συντάκτης είναι σαφής: «Το ΠΑΣΟΚ είναι μαρξιστικό κόμμα, όχι μόνο στη μέθοδο, αλλά στην κοσμοθεωρία και στις θέσεις του και στην πρακτική του. Ταυτόχρονα είναι ένας επαναστατικός, λαϊκιστικός και μονοκομματικός οργανισμός. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τελικά το ΠΑΣΟΚ είναι αντίθετο προς την κοινοβουλευτική δημοκρατία, ότι ενδιαφέρεται για την πάλη των τάξεων, για τη διάσπαση της κοινωνικής συνοχής και την κυριαρχία μιας τάξεως πάνω στις άλλες κοινωνικές ομάδες. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι, αν ποτέ επικρατήσει, θα ξανακάνει εκλογές. Οπως αποδείχθηκε στο μεσογειακό συνέδριο, το ΠΑΣΟΚ συντάχθηκε με τις πιο επαναστατικές κομμουνιστικές και μονοκομματικές χώρες. […] Η ιδεολογική ρευστότητα του ΠΑΣΟΚ έχει οδηγήσει στην προσέλκυση σ’ αυτά καιροσκοπικών ιδεολογικών φατριών που έχουν μετατρέψει το κόμμα σε ιδεολογική αιώρα. Αποτέλεσμα αυτού είναι η έλλειψη σταθερής γραμμής, οι ομαδοποιήσεις, η μετακίνηση των θέσεων ανάλογα με την επικρατούσα ομάδα. […] Η πολιτική του είναι εθνικά επικίνδυνη».

Στην πραγματικότητα, λοιπόν, η Νέα Δημοκρατία ασκούσε πολιτική Αβέρωφ με αρχηγό τον Ράλλη. Η τάξη αποκαταστάθηκε κατόπιν εορτής. Στις 7.12.1981 ο Ράλλης έχασε την εμπιστοσύνη της κοινοβουλευτικής του ομάδας, η οποία δυο μέρες αργότερα εξέλεξε τον Αβέρωφ. Ο νέος αρχηγός ευθύς αμέσως επιβεβαίωσε την προεκλογική γραμμή της κινδυνολογίας: «Το κυβερνών κόμμα οδηγεί τη χώρα προς ένα μονοκομματικό κράτος και εφαρμόζει μια ακατανόητη οικονομική πολιτική. Οραμά του είναι ο μαρξισμός. Εναντίον αυτής της πορείας καλούμεθα να θέσωμεν φραγμόν».

Στο ημερολόγιό του ο Ράλλης θα δώσει μια ενδιαφέρουσα ερμηνεία της επικράτησης του Αβέρωφ: «[Την επομένη των εκλογών, έξω από το γραφείο μου] στην άκρη του διαδρόμου είδα τον Αβέρωφ να συζητεί με ένα δημοσιογράφο του “Βήματος”. Σήμερα το πρωί (20.10.1981) στην πρώτη σελίδα του “Βήματος” φιλοξενείται ανώνυμη ανταπόκριση με τον τίτλο “Θέμα ηγεσίας έχει τεθεί από χθες στη Νέα Δημοκρατία”. Η ανταπόκριση προαναγγέλλει την αποδοκιμασία μου από την κοινοβουλευτική ομάδα» (Γεώργιος Ι. Ράλλης, «Ωρες ευθύνης», Ευρωεκδοτική, Αθήνα 1983, σ. 306).

Σε μεταγενέστερο βιβλίο του ο Γ. Ράλλης θα αποκαλύψει ότι ο δημοσιογράφος που φρόντιζε τα της διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία ήταν ο Σταύρος Ψυχάρης και θα προσθέσει ότι μόλις τον είδαν, αυτός κι ο Αβέρωφ «πάγωσαν» (Γεώργιος Ι. Ράλλης, «Πολιτικές εκμυστηρεύσεις», Προσκήνιο, Αθήνα 1990, σ. 280).

………………………………………………………………………………………………….

Διαβάστε

*Μιλτιάδης Αγγελου Εβερτ, «Αποκαλύπτω το “ΠΑΣΟΚ”», εκδ. Νέα Πολιτική, Αθήνα 1981. Περιγραφή των θέσεων του ΠΑΣΟΚ πριν από τις εκλογές του 1981, από τον τότε υπουργό Οικονομικών. Ο συγγραφέας θεωρεί ότι ο Παπανδρέου ταυτίζεται «με τη φιλοσοβιετική πτέρυγα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος».

*Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας, «Γενικές Θέσεις», Αθήνα 1981.
Ομιλίες του τότε αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Εθνικής Αμυνας, στις οποίες επισημαίνεται ότι το ΠΑΣΟΚ, «ένα κόμμα με τέτοιες κατευθύνσεις και τέτοιες φράξιες θα οδηγήσει τη χώρα σε μεγάλες περιπέτειες».

*Ευάγγελος Αβέρωφ-Τοσίτσας, «Αλλαγή: Ναι, ΠΑΣΟΚ: Οχι. Δόλωμα η “Πράσινη Αλλαγή”», Αθήνα 1981.
Προειδοποίηση ότι το ΠΑΣΟΚ θα εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που θα μοιάζει πάρα πολύ με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα των ανατολικών χωρών, και στην ουσία θα έχει μονοκομματισμό.

*Αγγελος Μπρατάκος, «Η ιστορία της Νέας Δημοκρατίας», εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 2002.
Περιγραφή της προεκλογικής περιόδου του 1981 με αντιφατικά συμπεράσματα για την ερμηνεία της ήττας, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει είκοσι χρόνια.

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς ios@efsyn.gr
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κυβέρνηση σε κατάρρευση

Στον ΣΥΡΙΖΑ εκτιμούν ότι ο Σεπτέμβριος θα είναι ο μήνας που θα κρίνει τον χρόνο των εκλογών. Ν. Παππάς: Ανεδαφική η προσδοκία του Μαξίμου για ευρεία συναίνεση στην καταστροφή. Θα κάνουμε τέτοια ανοίγματα που θα καταστήσουν εφικτό τον στόχο της αυτοδυναμίας.


Του Φώτη Παπούλια

«Ζούμε ένα διαρκές θέατρο του παραλόγου». Με τη φράση αυτή στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ συμπύκνωσε την εικόνα που εμφανίζει η πολιτική σκηνή της χώρας, εν μέσω προεδρολογίας, εκλογολογίας, κινήσεων πανικού της κυβέρνησης, ενώ ταυτόχρονα η κοινωνία βιώνει την πρωτοφανή κυβερνητική επίθεση με αποκορύφωμα τον ΕΝΦΙΑ.

Κοινοβουλευτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία συνομιλούν με συναδέλφους τους της συγκυβέρνησης, διατείνονται ότι «η εικόνα που εισπράττουμε αποτυπώνει εκείνη μιας κυβέρνησης που βρίσκεται εν αποδρομή», αφού τα σχόλια που λαμβάνουν είναι «τουλάχιστον απαξιωτικά για τον πρωθυπουργό και ικανό αριθμό υπουργών».

Ενιαίος λόγος

Οι εκτιμήσεις των στελεχών του κόμματος συγκλίνουν ότι «ο Σεπτέμβριος θα είναι ο μήνας που θα κρίνει και τον χρόνο των πρόωρων εκλογών», άρα απαιτείται όχι μόνο να «βρισκόμαστε σε θέση διαρκούς επίθεσης», αλλά κυρίως να εκπέμπεται ενιαίος πολιτικός λόγος ο οποίος θα δημιουργεί στην κοινωνία τη βεβαιότητα ότι όχι μόνον «είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε», αλλά κυρίως ότι «η αριστερή κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι κυβέρνηση παρένθεσης αλλά κυβέρνηση διαρκής και σταθερή». Αμεση απάντηση στα σενάρια που κυκλοφορούν από το μέγαρο Μαξίμου περί αδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ να εκλέξει ΠτΔ (αφού θα έχουν προηγηθεί εθνικές εκλογές) και επανάληψη του σεναρίου των διπλών εκλογών του Μαΐου 2012, αφού στην Κουμουνδούρου επιμένουν πως «οι εξελίξεις στην πολιτική δεν είναι ποτέ γραμμικές», αφήνοντας να εννοηθεί πως η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα αναδιατάξει πλήρως το πολιτικό σκηνικό, ανατρέποντας δεδομένα και σταθερές που το καθόριζαν τα τελευταία χρόνια.

Είναι χαρακτηριστική η απάντηση του Ν. Παππά (διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Αλ. Τσίπρα), ο οποίος χαρακτήρισε «ανεδαφική προσδοκία του Μαξίμου για ευρεία συναίνεση στην καταστροφή» τη συνέχιση της προεδρολογίας στο πρόσωπο του Φ. Κουβέλη και υπεραμύνθηκε του στόχου της αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας: «Θα κάνουμε τέτοια ανοίγματα που θα καταστήσουν εφικτό τον στόχο της αυτοδυναμίας τον οποίο θεωρώ απολύτως ρεαλιστικό» (Realnews).

Το κλίμα αισιοδοξίας που αρχίζει και διαμορφώνεται στα στελέχη του κόμματος, καθώς οι εξορμήσεις του καλοκαιριού πιστοποίησαν την αποδοχή των προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ και από τμήματα της κοινωνίας τα οποία «μέχρι χθες μας αντιμετώπιζαν μάλλον καχύποπτα», ήρθε να τονώσει και η πρώτη πανελλαδική δημοσκόπηση της εταιρείας PALMOS ANALYSIS. Αν και ακόμα καλοκαίρι, εν τούτοις η διαφορά που καταγράφηκε (8 μονάδες προηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ της Ν.Δ., και με αναγωγή αυτή φτάνει τις δέκα, ΣΥΡΙΖΑ 35%-Ν.Δ. 25%), επιτρέπει στα στελέχη της Κουμουνδούρου να κάνουν λόγο «για έκπληξη πρώτου μεγέθους στις εκλογές».

Από την άλλη πλευρά, οι κινήσεις του πρωθυπουργού, που «τη μία μέρα μάχεται κατά της τρόικας και την αμέσως επόμενη λέει ναι σε όλα» αποτυπώνουν την αδυναμία της κυβέρνησης να λειτουργήσει με γνώμονα το εθνικό όφελος.

Παράσταση…

Είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο του γραφείου Τύπου στο οποίο αναφέρεται: «Εν όψει της προπαρασκευαστικής συνάντησης με την τρόικα στο Παρίσι η κυβέρνηση για μια ακόμα φορά ανεβάζει την παράσταση “Κόκκινες γραμμές”, μόνο που όλοι πλέον γνωρίζουν πως τις κόκκινες γραμμές τις βάζουν κάθε φορά οι δανειστές και η κυβέρνηση ακολουθεί». Το οικονομικό επιτελείο του κόμματος όχι μόνο δεν συμμερίζεται το κλίμα «τεχνητής» αισιοδοξίας που προσπαθεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση, αλλά αντιθέτως εκτιμά ότι η τρόικα «θα σφίγγει περισσότερο τη θηλιά, πιστή στα γερμανικά κελεύσματα…».

Αρα οι όποιες πρωθυπουργικές εξαγγελίες για «γενικόλογες φοροελαφρύνσεις» μόνον αισθήματα κοροϊδίας γεννούν», λένε στον ΣΥΡΙΖΑ και επισημαίνουν: «Το ρεύμα της δημοκρατικής ανατροπής ενδυναμώνεται και η κυβέρνηση βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση».
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »