Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Ο ουρανοξύστης

Ο ουρανοξύστηςΤο νέο κουτί των προδομένων ονείρων μας δεν θα είναι όπως κάθε άλλο κουτί. Θα είναι κουτί που θα ανεβαίνει ψηλά, θα αγγίζει τα ουράνια...

Στη φάση αυτή της ελεύθερης, και όχι μόνο οικονομικής, πτώσης έχει δρομολογηθεί για τη χειμαζόμενη κοινωνία μας οδός ουρανίας διαφυγής. Υπάρχει μια λέξη που σου αποκαλύπτει πως ό,τι δεν μπορείς να βρεις εδώ κάτω στη βασανισμένη γη μας, λίγη αισιοδοξία, κάποια ανάταση, μπορεί να το βρεις, ή να φανταστείς ότι το βρήκες, κοιτάζοντας εκεί ψηλά στον ουρανό.
Τη μαγική αυτή λέξη την ψιθυρίζουν χείλη άτολμα, χείλη μη δυνάμενα να φέρουν το βάρος του νέου -νεοφιλελεύθερου- οράματος. Οχι και τόσο νέου, είναι αλήθεια, αφού στοιχειώνει εδώ και καιρό τις ισπανικές παραλίες γεμάτες έρημα σκέλεθρα, αλλά και τις πόλεις-φαντάσματα της Κίνας, ενώ πιο κοντά σε μας επίκειται η νέα παρουσία του αν ευοδωθούν τα σχέδια της δυστοπίας που μας υπόσχονται στο Ελληνικό η Λάμδα Ντιβέλοπμεντ και τα αραβικά εμιράτα.
Οράματος πιο παλιού ακόμα, βυθισμένου στη μνήμη που όλα τα αλέθει και ακούει στο όνομα «Κουτίων εγκώμιον», όπως ήταν ο τίτλος ενός ατυχούς άρθρου που έγραψε στον Μεσοπόλεμο ο κατά τα άλλα συμπαθής και αξιόλογος Ηλίας Ηλιού για να υμνήσει την πολυκατοικία, που σάρωσε κάθε χαρακτήρα και κάθε αναπνοή που σωζόταν στην Αθήνα. Η λέξη αυτή που οδηγεί στην κατακόρυφη δραπέτευση είναι η λέξη ουρανοξύστης. Και μάλιστα παρά θίν' αλός, στον Αγιο Κοσμά.
Το νέο κουτί των προδομένων ονείρων μας δεν θα είναι όπως κάθε άλλο κουτί. Θα είναι κουτί που θα ανεβαίνει ψηλά, θα αγγίζει τα ουράνια για να μπορούν οι κάτοικοί του με μηδενικό κόστος να πηδούν στους υπερουράνιους τόπους χωρίς νεκροφόρες και κόλλυβα που δεν συμφέρουν λόγω του άτιμου του ΦΠΑ.
Που κι αυτός ανεβοκατεβαίνει χωρίς αιδώ, γίνεται ασήμαντος στις περιόδους των υποσχέσεων όταν τα λόγια φτάνουν στο ζενίθ, και φτάνει ο ίδιος ως πραγματικότητα πλέον στο ζενίθ, όταν ο λαός αγγίζει το ναδίρ, έχει ζαλιστεί από λόγια και όλα του φαίνονται μικρά. Γιατί νιώθει μικρό και τον εαυτό του, μηδαμινό μπροστά στα μεγέθη που τον θερίζουν με κάθε είδους μηχανή αλέσεως, μνήμης, λήθης, ζιζανίων.
Οι δραπετεύσεις προς τα πάνω και προς τα μπρος, όσο η πραγματικότητα κατρακυλά προς τα κάτω, κρίνονται όσο ποτέ απαραίτητες. Καθώς ανοίγει ένα ακόμα κεφάλαιο των διαπραγματεύσεων από αύριο, που και αυτό, ω σύμπτωσις, θα έλεγα, αν όχι οποία μονοτονία, έχει σαν στόχο του τον δανειολήπτη, τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον άνεργο, που δεν πρέπει με τίποτε να γίνει ενεργός πολίτης.
Πρόκειται για το κεφάλαιο των «κόκκινων» δανείων. Είμαστε μια χώρα δανειοληπτών, έχουμε-δεν έχουμε δάνεια, μεγάλα, μικρά, μικρομεσαία. Ολοι και όλες αντιμετωπιζόμαστε συλλήβδην ως ενιαίο σώμα, ένα σώμα καταραμένο και βδελυρό, στο οποίο απαγορεύονται φαντασιώσεις, επιθυμίες, σχέδια ανάστασης.
Αυτή η απαγόρευση ελπίδας απειλεί τα πόδια μας με ηθική και φυσική παράλυση. Ούτε μπρος ούτε πίσω. Μετέωροι όχι σαν τον φίλο Μετέωρο αλλά μέσα σε ένα δίχτυ που παγιδεύει τις αισθήσεις και τρέφει τις παραισθήσεις. Πώς θα μπορέσει να πιστέψει και σε τι ένας λαός που δηλώνει στην πλειονότητά του προοδευτικός αλλά πληροφορήθηκε από αρμόδια χείλη εσχάτως ότι αυτό υποχρεωτικά σημαίνει και κατά συνεκδοχήν άθεος;
Δεν μπορώ να αποδείξω την ύπαρξη του θεού και το μάθημα των θρησκευτικών δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Αλλά αυτό που με νοιάζει είναι πως έχουν απαγορεύσει στον κάθε έναν από μας να είναι υπερβατικός, ανοιχτός στην υπέρβαση, στην ελπίδα ότι μπορούμε να ανασάνουμε, να αντισταθούμε. Να αντισταθούμε «εδώ και τώρα» όπως έλεγε και το αλήστου μνήμης σύνθημα που το ΠΑΣΟΚ είχε εμπνευστεί από το «freedom now» της αμερικανικής νεολαίας του '70.
Το κουτί του ουρανοξύστη υψώνεται ήδη, άυλη προοπτική που όμως κιόλας λειτουργεί σαν ένα γιγάντιο απειλητικό τοτέμ. Ζητούνται οι ιθαγενείς, οι πρωτόγονοι που θα αρνηθούν να χορέψουν ευπειθώς προς τιμήν του.
Πηγή www.efsyn.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου