Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016


«Το να είσαι ο εαυτός σου μέσα σε ένα κόσμο που διαρκώς προσπαθεί να σε κάνει κάτι άλλο, είναι το μεγαλύτερο σου επίτευγμα», Ralph Emerson
Το ζυμωτήρι των ιδεών, των αντιλήψεων, των ανθρωπίνων κινητικοτήτων, αποκαλύπτει με τον πιο εύληπτο τρόπο την ποικιλία που επικρατεί στις ανθρώπινες κοινωνίες. Όλα αυτά, μην έχουμε αυταπάτες, συνιστούν ένα άτυπο είδος πολέμου, που λίγοι έχουν το θάρρος να το παραδεχτούν δημόσια, είτε τον έχουν κηρύξει οι ίδιοι, είτε απλά έχουν συμμετάσχει "στο πάρτι των άλλων" με δική τους πρωτοβουλία από οποιοδήποτε μετερίζι. Ασχέτως, αν κάποιοι τάσσονται με το ένα στρατόπεδο, κάποιοι με το άλλο, και οι υπόλοιποι ταλαντεύονται ανάμεσα στις δικές τους αντιφάσεις, αλλά και στις σχετικότητες της ίδιας της πραγματικότητας. Που δεν είναι μονοσήμαντη, που δεν μπορεί να ερμηνευθεί με επάρκεια και σχετική σοβαρότητα αν κάποιος ανέβει σε ένα άρμα και ωθεί τα ά-λογα σε ξέφρενες επελάσεις, μόνο και μόνο για να αισθανθεί πρόσκαιρα την "απόλυτη ελευθερία" της μέγιστης ταχύτητας...
Σε κάθε περίπτωση πάντως, και πέρα από διαφοροποιημένες διανοητικού περιεχομένου δυνατότητες, έχουμε διακρίνει πως η κατανόηση της ζωής δεν είναι υπόθεση (παραφορτωμένου...) πνευματικού υποβάθρου, αλλά κριτικής ικανότητας και κυρίως αναζήτησης και εξεύρεσης των πραγματικών όρων και όχι αναμασήματος ετοιματζήδικων πληροφοριών και γνώσεων από έντυπα συγγράμματα, ιντερνετικές πηγές, και πρόθυμα (για αχρείαστες φλυαρίες) στόματα. Το να είσαι -φερειπείν- θιασώτης μιας Ιδέας, δεν σημαίνει πως είσαι ανώτερος άνθρωπος. Ούτε πως εξάντλησες κάθε καθήκον και χρέος απέναντι στον εαυτό σου και τους γύρω σου.  Ίσα-ίσα, είναι μια επιλογή με μεγάλα βάρη, ενίοτε και δυσβάσταχτα τιμήματα, και οφείλει ο καθένας να συμβαδίζει με τη βαρύτητα μια τέτοιας συνειδησιακής κατάταξης και διαμόρφωσης. Σε μια διαδρομή που αγγίζει το περιεχόμενο και τη νοηματοδότηση της διαρκούς εξέλιξης, υπό την έννοια πως δεν ισχύει το "μια φορά κάτι, για πάντα το ίδιο"... Ευτυχώς ή δυστυχώς. Όποιος ψάχνει στην κάθε Ιδέα εύσημα, ένσημα, και γαλόνια, προλαβαίνει να περάσει από κάποιο απονεμητήριο δημόσιων "τιμών", φέρνοντας μαζί του το δικό του φωτογράφο... Γιατί η Ιδέα δεν μοιράζει τίποτα, παρά διαμοιράζεται ανάμεσα στους υπηρέτες της (στα μερίδια που αναλογούν)...
Ιδέες, λοιπόν. Θα μπορούσαν οι άνθρωποι να την αφήσουν -την κάθε μία ξεχωριστά- ανεπηρέαστη; Χωρίς να τη μολύνουν, χωρίς να τη λερώσουν;  Όχι. Μια θεώρηση των πραγμάτων που επιχειρεί να βγάλει στον αφρό τις θετικές πτυχές της αδιατάρακτης μέσα στους αιώνες ανθρώπινης φύσης, δεν γίνεται να μην δει απέναντι της είτε το είδωλο της, είτε αχαλίνωτα πάθη και μικροπρέπειες. Όπως κάθε τι που θυμίζει τι δεν είμαστε, λέγοντας μας ακριβώς τι είμαστε (με άλλο τρόπο).... Κατά καιρούς, παρατηρούνται κάθε είδους λοξοδρομήσεις. Εμείς, οι άνθρωποι, πληγώνουμε ποικιλοτρόπως κάποιες φορές την (κάθε) Ιδέα γιατί ο καθένας -για τους δικούς του λόγους- δεν μπόρεσε να βρει την απαραίτητη ισορροπία που απαιτείται για να την υπηρετήσει με συνέπεια, σταθερότητα, και ολική αφοσίωση. Οφείλουμε, δε, να ομολογήσουμε όλοι πως τα δέλεαρ της κάθε Σειρήνας χτύπησαν την πόρτα του καθενός. Άλλοι δεν την άνοιξαν ποτέ, άλλοι έπεσαν στην παγίδα από περιέργεια, και άλλοι ενδεχομένως να βρήκαν το κινητήριο καύσιμο που πάντα τους έλειπε.
Η ιστορία θα δείξει. Γιατί, κάθε εξέλιξη, κάθε πρόοδος, κάθε νέα Ιδέα, κάθε τι το σύγχρονο, οφείλει να πατάει γερά στο έδαφος της υλικής πραγματικότητας και της υπεράσπισης με αδιάλλακτο τρόπο της ανθρώπινης υφής της (αρχικής) Ιδέας. Και για να μην καταντήσει "εκσυγχρονισμός", ένα άδηλο μέσο κεντρισμού δίχως άδολα κίνητρα, θα πρέπει να κατανοεί πως παρέλαβε μια σκυτάλη από το χτες και πως χέρια γεμάτα αγωνία θα την (επι)ζητήσουν σε μέλλοντα χρόνο. Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε για τη συνείδηση μας, δεν πρέπει να κρυβόμαστε πίσω από αφηρημένες και γενικόλογες ατακαδόρικου περιεχομένου "απαντήσεις". Που έχουν κατασκευαστεί πριν καν τεθεί το ερώτημα. Γιατί ο "σωστός παίκτης" ξέρει καλά ποιες θα είναι οι ερωτήσεις που θα του γίνουν μόλις "ολοκληρωθεί" το ματς...
Στη θέση ενός λαϊκιστικού περιεχομένου προπαγανδισμό μιας ψευδοενότητας που απλά υλοποιεί το προαποφασισμένο, οφείλουμε να αντιτάξουμε τη δημιουργική και προωθητική σύνθεση, που δεν επιτίθεται στη βασική Ιδέα, αλλά την εμπλουτίζει, την ανανεώνει, και την ισχυροποιεί.  Όχι σαν αχταρμάς, αλλά σαν σεβασμός, σύνεση και οξυδέρκεια, συνάμα. Δεν πρέπει να είμαστε επακριβεία τυπολάτρες, παρά μόνο φρουροί της (κάθε) Ιδέας και της ουσίας της. Δίχως εξαλλοσύνες, παρορμητισμούς, αλλά ως συνείδηση και ανάγκη. Το παρελθόν δεν εξυπηρέτησε τα θέλω του παρόντος, παρά μόνο τη δική του αυτοτέλεια. Αν απλά υπήρξε ως "δούλος των επόμενων", τότε το κάθε μέλλον θα έχει αβέβαιη χροιά. Αν κοιτάξουμε πίσω και με βάθος, τότε αυτόματα θα στοιχειοθετηθεί το μέλλον με ανοικτούς ορίζοντες.
Πηγή www.efsyn.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου