Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Τα ρούχα του βασιλιά

TA ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ, 1912, Α. ΝΤΑΝΚΑΝ ΚΑΡΣ

Συντάκτης: Αρχοντία Κάτσουρα
Παρακολουθώ πάντα με πολύ ενδιαφέρον τις επισκέψεις των μεγάλων ηγετών (στο «μεγάλων» μπορείτε να βάλετε όσα εισαγωγικά θέλετε), τις εκδηλώσεις τιμής και τις δηλώσεις φιλίας, συμπαράστασης, τις ανακοινώσεις για νέες οικονομικές συμφωνίες και εμπορικές ή ακόμη και πολιτιστικές ανταλλαγές - και τις… συναλλαγές.
Αναγκαία συνθήκη για έναν κόσμο ειρηνικό (εδώ κι αν χωράνε εισαγωγικά), όπου όλοι συνυπάρχουν με σχετική αρμονία και συνεργασία.
Πάντα μένω με μια απορία, βέβαια: πώς είναι αυτοί οι μεγάλοι στην πραγματική ζωή τους;
Το ερώτημα δεν έχει να κάνει με τα θέματα που συζητιούνται στις μεσημεριανές εκπομπές, έτσι για να γαργαλήσουν το μαλακό μας υπογάστριο - συζητιούνται ενίοτε και στις σοβαρές, εν είδει νότας χαλαρότητας, έτσι για να «σπάσει» η βαριά ατμόσφαιρα της πολιτικής ανάλυσης.
Αναρωτιέμαι πώς είναι στο σπίτι τους, με τους συντρόφους και τα παιδιά τους, αν είναι άνθρωποι σαν εμένα και σαν τους φίλους μου, που αν και κουρασμένοι συνεχίζουμε να δουλεύουμε ακόμη και από το σπίτι, όταν χρειάζεται, που μπαίνουμε στην κουζίνα και αγανακτούμε για τις καθημερινές υποχρεώσεις.
Συχνά είναι τόσο πολλές και τόσο πέρα από τον έλεγχό μας που δεν έχουμε πού να στραφούμε για βοήθεια -μεγάλη πολυτέλεια- ή για κατανόηση -ακόμη μεγαλύτερη.
Και αν όλοι αυτοί οι μεγάλοι και ισχυροί, έστω μερικές φορές, αισθάνονται τόσο βαθιά απογοήτευση από αυτά που συμβαίνουν γύρω τους, διότι ξέρουν ότι είναι αδύνατον να τα επηρεάσουν προς το καλύτερο ή το δικαιότερο.
Πιστέψτε με, οι βιογραφίες, πολλώ δε μάλλον οι αυτοβιογραφίες των πολιτικών, δεν απαντούν στο ζήτημα αυτό. Κι έχω διαβάσει αρκετές, συνήθως ανθρώπων που στο δικό μου μυαλό σημάδεψαν την ανθρώπινη ιστορία, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο.
Ξαναγυρίζω στο δημόσιο προφίλ τους, και στις εκφράσεις ή στα λόγια τους αναζητώ την αλήθεια: την αλήθεια του ανθρώπου, όχι του πολιτικού. Τι κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα και τους ενικούς αριθμούς στις προσφωνήσεις;
Θα την πω την αμαρτία μου, αυτά τα «αγαπητέ Αλέξη» «αγαπητέ Μπαράκ» -δεν θυμάμαι, δυστυχώς, κάποιον να αποκαλεί τη Γερμανίδα καγκελάριο «αγαπητή Ανγκελα», αλλά μπορεί να μην έχει τύχει να το ακούσω- πολύ μου άρεσαν.
Εχω την αίσθηση ότι είναι κάτι σχετικά καινούργιο. Και νομίζω ότι τα ακούω μόνο στις διεθνείς σχέσεις των χωρών -αν και όχι όλων- και όχι στην ελληνική εσωτερική πολιτική σκηνή.
Κι ας ξέρω ότι ενδεχομένως να μη συμβολίζουν τίποτα ή ότι την επόμενη φορά, με τα ίδια ή κάποια άλλα πρόσωπα, ίσως επανέλθουμε στους αυστηρούς πληθυντικούς. Και ας είναι απολύτως βέβαιο ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων δεν εκφράζουν σχέσεις ισοτιμίας.
Ωστόσο, μ’ αρέσει. Βλέπετε, μεγάλωσα σε έναν κόσμο που, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ο πληθυντικός συνδεόταν περισσότερο με τον φόβο και την απόσταση, παρά με τον σεβασμό και την εκτίμηση. Κι αυτός ο ενικός έχει κάτι πιο προσωπικό, πιο οικείο, περισσότερο ανθρώπινο.
Θα ήθελα να είμαι βέβαιη ότι εκφράζει και ένα ποσοστό ειλικρίνειας, αλλά δεν έχω τόσο μεγάλες απαιτήσεις.
Θα ήθελα να τον βλέπω πιο συχνά, ανάμεσα στους πολιτικούς όλων των χωρών αν είναι δυνατόν.
Θα ήθελα να επικρατήσει μια μορφή πολιτικής συμπεριφοράς, που δεν θα κρύβει πίσω της μόνο υπολογισμό συμφερόντων -ας μη γελιόμαστε, αυτό είναι η πολιτική-, αλλά θα εκφράζει μια πραγματική επιθυμία για συνεργασία.
Τρία «θα ήθελα» στη σειρά, άρα τρεις φρούδες ελπίδες στη σειρά.
Αλλά να, όταν βλέπεις αυτή την ευγενή οικειότητα, είναι σαν οι πολιτικοί να έχουν πετάξει για λίγο τα αόρατα ρούχα της βασιλείας, να έχουν γίνει πιο ανθρώπινοι, και στην ενδυμασία τους να βλέπεις τον άνθρωπο με τον οποίο μπορείς να συνεργαστείς, αλλά και να διαφωνήσεις και να συγκρουστείς.
Χωρίς απειλή, χωρίς φόβο και απόσταση, αποδεχόμενος τη διαφορά και χτίζοντας πάνω σ’ αυτήν.
Ωστόσο, γκρίζα σύννεφα μαζεύονται στον πολιτικό ουρανό του κόσμου και δεν είναι καθόλου ελπιδοφόρα.
Πηγή www.efsyn.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου