Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Ομολογώντας τη βλακεία (μας)

Βύρων Πολύδωρας - Προκόπης ΠαυλόπουλοςEUROKINISSI / TATIANA ΜΠΟΛΑΡΗ & EUROKINISSI / ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Παίζουν ρόλο τα πρόσωπα σε ό,τι αφορά τους θεσμούς και το λαϊκό αίσθημα; Βεβαίως και παίζουν· ο καθείς και το ήθος του, το έργο του. Πού «ανακάλυψε» η «Αριστερά» τον στρατηγό των ανέμων, τον αρχαιοθολοκουλτουριάρη; Θα πείτε, ποιος δαίμονας την έσπρωξε να προτείνει τον Πάκη Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας;
Εχουν δοθεί, δυστυχώς, απαντήσεις σ' αυτά τα αφελή(;) ερωτήματα. Η εξουσία (και η διατήρησή της) πάνω απ' όλα; Ποιος διαφωνεί; Εννοείται ποιος τολμά να διαφωνήσει;
Ο Βύρων Πολύδωρας, λοιπόν, με τις ασυνάρτητες ελληνικούρες του και τον ανερμάτιστο πατριωτισμό του - βδελύγματα για τους ιδεολόγους αριστερούς τέτοια πράγματα.
Οπως, όμως, δείχνουν τα νέα δεδομένα αυτά ίσχυαν κάποτε, όταν οι «αριστεροί» δεν ήσαν στην εξουσία· τώρα έχουν αλλάξει όλα. Ο κάποτε «εχθρός» σήμερα είναι χρήσιμος -δεν έχει σημασία εάν είναι ολίγος ή ηλίθιος, η... συναίνεση πάνω απ' όλα, ώστε να διατηρήσουμε τις καρεκλίτσες μας. Παρακαλώ;
Τι έπαθε το ελληνικό σύμπαν και χαμογελά ολάκερο; Μα τι ερώτηση είναι τούτη; Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέσυρε από τη ναφθαλίνη (από την ανυπαρξία) ένα φανατικό υποστηρικτή της συνάντησης του πολιτικού κόσμου με το νεοναζιστικό εν Ελλάδι κόμμα (εντός Βουλής μην ξεχνιόμαστε).
Είναι λόγος αυτός να γελάει ο κόσμος όλος; Μάλλον ναι - και δεν χρειάζεται αιτιολόγηση. Πώς, διάβολε, τα καταπίνουμε όλα αμάσητα; Πώς γίνεται και άνθρωποι με δημοκρατικό φρόνημα ανέχονται κάθε τι αντιδημοκρατικό (για τα μέτρα τους, τουλάχιστον) που ξερνάει κάθε τόσο η «αριστερή» κυβέρνηση;
Εντάξει, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα· κατανοητό. Η τσίπα δεν έχει σημασία και όποιος έχει αντίρρηση ας πάει σπίτι του, στο χωριό του, στη «στενοκέφαλη» ή ιρασιοναλιστική του κοινότητα. Παίζουμε τώρα, ή κυβερνάμε; Και με τον διάβολο θα συμμαχήσουμε το λέγανε και οι παλιοί αριστεροί - εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Χριστός κι αρχιεπίσκοπος...
Απορώ, έψαξαν πολύ τα κυβερνητικά (ή μήπως κομματικά) στελέχη ώστε να καταλήξουν στον αρχαιολάτρη (αλλά στην ουσία άμοιρο της ελληνικής γραμματείας) ετούτον πολιτικό; Αυτός ήταν η απόληξη της τρικυμίας εν κρανίω αυτών που τον επέλεξαν;
Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κάποιος στα όσα (ασύλληπτα) κατά καιρούς έχει εκστομίσει - δεν έχει νόημα. Εάν επιμείνουμε στο ποιόν του ανθρώπου (και του πολιτικού) θα φανούμε αφελείς.
Το ενδιαφέρον είναι το πώς υποδέχτηκαν την κυβερνητική πρόταση τα στελέχη και οι υποστηρικτές της. Μούδιασαν; Θύμωσαν; Εξοργίστηκαν; Απογοητεύτηκαν; Εβρισαν;
Βρε, μπας και τους φάνηκε μια χαρά πρόταση, κάτι σαν συνέχεια του Προέδρου της Δημοκρατίας ή, και αυτού του προέδρου της ΕΡΤ; Μήπως έχουν εθιστεί στην πολιτική παρανόηση και -πια- δεν τους καίγεται καρφί;
Κομμάτι δύσκολο να απαντήσει κανείς έτσι που καταντήσαμε (μας κατάντησαν) όλοι μας. Ολα αυτά εκπορεύονται από τα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας· ουδέποτε ρωτήθηκε η βάση (η κοινωνία καλέ) για το εάν συμφωνεί ή όχι.
Ή μήπως οι αποφάσεις παίρνονται από την πεφωτισμένη ηγεσία και η πλέμπα υπάρχει μόνο για να επινεύει ή να χειροκροτεί;
Επικροτούμεν μετ' ευλαβείας και άνευ μαλακίας; Ισως. Ισως ποντοπορούμεν, παντομέδοντες, ταξιδευτές, ακυβέρνητοι, ανενημέρωτοι. Βρεγμένη σανίδα που μας χρειάζεται, ποιος όμως θα δέρνει; Να καταλήξουμε στην αυτομαστίγωση;
Κάποια στιγμή βγαίνεις από τα ρούχα σου, εκτός πια κι αν το 'χεις συνηθίσει και τούτο (κάτι που είναι πολύ δύσκολο εάν δεν έχεις εξασκηθεί - όσο κι αν έχεις εξασκηθεί, η κάθε φορά είναι μαρτύριο). Τέλος πάντων. Προσπαθείς να κατανοήσεις.
Μάταιος κόπος. Προσπαθείς να δικαιολογήσεις. Καταντά φριχτό. Προσπαθείς να κάνεις τον μαλάκα, ότι τάχα δεν καταλαβαίνεις τους υπαινιγμούς και τις «συναινετικές» διαδικασίες της κυβέρνησης. Ομολογείς, τότε, τη βλακεία σου.
Πηγή www.efsyn.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου