Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Νίκος Μωραΐτης: Νεοφιλελευθερισμός ενός έτους
























Πίσω από την εικόνα του φαιδρού πρίγκιπα της οικογενειοκρατίας, ο οποίος αναγκάζεται για πρώτη φορά να βγει από τον πύργο του Μητσοτακέικου στην κοινωνία προκειμένου να χτίσει φιλολαϊκό προφίλ, υπάρχουν μερικά άλλα -σοβαρά αυτή τη φορά- αποτελέσματα που έφερε ο «ένας χρόνος Μητσοτάκη» στην ηγεσία της ΝΔ.
του Νίκου Μωραΐτη
 Ένας χρόνος Κυριάκος Μητσοτάκης στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να σημαίνει μερικά πολύ αστεία πράγματα: Πολιτικός κρατούμενος έξι μηνών και «γιατί γελάτε κύριοι», η οικογένειά του στο φωτογραφικό κλαρί για να φανεί συμπαθής, το γουρλό μάτι να ποζάρει, ο Αρκάς στη βουλή, το κλικ στο Da Capo πριν ανέβει η τιμή του καφέ, ο Κυριάκος για σκι, ο Κυριάκος σιχαίνεται να αγγίξει το προσφυγόπουλο, ο Κυριάκος ποδοσφαιριστής, ο Καραγκιόζης φούρναρης.
Αν θέλει κανείς, μπορεί να μείνει σε αυτά. Προσφέρουν γέλιο. Πίσω όμως από την εικόνα του φαιδρού πρίγκιπα της οικογενειοκρατίας, ο οποίος αναγκάζεται για πρώτη φορά να βγει από τον πύργο του Μητσοτακέικου στην κοινωνία προκειμένου να χτίσει φιλολαίκό προφίλ, υπάρχουν μερικά άλλα -σοβαρά αυτή τη φορά- αποτελέσματα που έφερε ο «ένας χρόνος Μητσοτάκη» στην ηγεσία της ΝΔ.
-Ποτέ άλλοτε το κόμμα αυτό δεν ήταν τόσο αποξενωμένο από οποιαδήποτε λαϊκή βάση. Το κόμμα του Καραμανλή (παλαιότερου και νεότερου) με το πρόσημο της κοινωνικής δεξιάς πέρασε στα νεοφιλελεύθερα γεράκια ενός αποκρουστικού θατσερισμού, όπου πάντων χρημάτων μέτρον… οι αριθμοί. Η καταψήφιση του επιδόματος στους μικροσυνταξιούχους δεν είναι μία τυχαία πράξη ούτε μία κακή στιγμή. Είναι πράξη ιδεολογική.
Πίσω από την επίφαση του φιλελευθερισμού, κυκλοφορεί στο κόμμα περισσότερο από ποτέ ό,τι πέταξε ο χρόνος. Από τα αδέσποτα του Σημίτη που ενθουσιάζονται με ό,τι αντιλαϊκό βγει στην αγορά μέχρι τους ακροδεξιούς που έφερε ο Σαμαράς, με αναβαθμισμένο όμως ρόλο. Ο υστερικός τηλε-βιβλιοπώλης δεν είναι πια ένας γραφικός βουλευτής της β’ Αθήνας. Είναι το Νο 2 του κόμματος.
-Ποτέ ένα κόμμα δεν είχε σφιχταγκαλιαστεί τόσο πολύ με τη Διαπλοκή, όσο η νέα ΝΔ του Μητσοτάκη. Ο αγώνας που έδωσε για να καταπέσει ο νόμος για τις τηλεοπτικές άδειες, η πολύμηνη άρνησή του να συγκαταθέσει στη σύσταση του ΕΣΡ, η αγωνιώδης προσπάθεια στήριξης κάθε συστημικού μεγαλοεκδότη. Φυσικά όχι χωρίς αντάλλαγμα. Οι εκδότες της Διαπλοκής πάντα στήριζαν το δίπολο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Τώρα όμως είναι σαν τα κανάλια και οι φυλλάδες τους να αποτελούν αγορασμένα παραρτήματα του κόμματος. Όλος ο Τύπος ένας Κήρυκας Χανίων.
-Ποτέ άλλοτε πολιτικό κόμμα δεν έχει σφυρίξει τόσο αδιάφορα απέναντι στις κατηγορίες για διαφθορά. Ο Χριστοφοράκος, οι Λίστες, η Novartis, ο Παπασταύρου, τα χρέη, τα ξεχασμένα δάνεια, το ελλειμματικό πόθεν έσχες του αρχηγού. Καταγγελίες με ονοματεπώνυμο για πρώτη φορά δεν απαντώνται ούτε… για τα μάτια του κόσμου. Ίσως γιατί ο νέος αρχηγός είναι μεγαλωμένος αλλιώς. Η διαφθορά δεν είναι για εκείνον κάτι που το ξορκίζεις, αλλά κάτι που το έχεις μέσα στο σπίτι σου.
Ο ένας χρόνος Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας έχει κάνει κι ένα μεγάλο καλό: τους πόλους πιο σαφείς. Με μία κυβέρνηση που καθυστερεί, κάνει λάθη και αδυνατεί να εφαρμόσει το κοινωνικό της πρόγραμμα, το «καλό» δεν είναι εύκολα ορατό, κανείς όμως δεν μπορεί πια να πει ότι δεν ξέρει ποιο είναι το «κακό».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου