Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Πέντε λέξεις χίλιες φωτογραφίες

EUROKINISSI/ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Ξύπνησα χθες, όπως πάντα, αξημέρωτα. Χιόνια «ολούθε», όπως έλεγε ο μεγάλος αδελφός μου. Ολοι μας έχουμε κάποιες λέξεις, κάποιες φράσεις-κλειδιά που μας κάνουν αναγνωρίσιμους. Τις λέμε συχνά και έτσι που δεν μπορεί να τις πει άλλος, χωρίς να θυμίσει εμάς.
Είναι κάτι σαν λεκτικό αποτύπωμα, σαν φραστικό DNA. Ο μικρός εγγονός μου έχει λέξη-σήμα το «όντως»∙ πάει τώρα στην τετάρτη δημοτικού, αλλά το χρησιμοποιεί από τη δευτέρα και πάντα με τη σωστή σημασία.
Οντως χιόνια ολούθε λοιπόν: στις τέντες, στις ταράτσες, στις κεραίες και στα πιάτα τηλεοράσεων, στις κουπαστές των μπαλκονιών, στα φυτά μου. Παντού, εκτός από τον δρόμο.
Δεν ξέρω πόσο θα ήταν ασφαλής άμα τον περπατούσες ή θα βρισκόσουν τ’ ανάσκελα, πάντως χιονισμένος δεν ήταν. Αποφάσισα να επιχειρήσω δοκιμαστική έξοδο, στο «και βλέπουμε…», καλά ντυμένος, φορώντας αρβυλάκια πορείας και βαστώντας ραβδί.
Μάλλον καλά ανηφόριζα. Δεν είχε παγώσει το χιόνι. Σκεφτόμουν το σπίτι στο Πήλιο, που προχθές τηλεφώνησα να δω πώς πάει, μου είπαν ότι ρίχνει χιόνι, πολύ, και ήθελα να ήμουν εκεί! Σκέψου να ήμουν! Τα βλέπουμε γραφικά πολλές φορές τα χιονισμένα ορεινά χωριά μας.
Μόνο που η πραγματικότητα δεν είναι μια ωραία φωτογραφία. Μια ωραία φωτογραφία με χιονισμένες στέγες, αλλά χωρίς καμινάδες να καπνίζουν, είναι μία φωτογραφία γυμνή, μελαγχολική και καθόλου ωραία.
Υπήρχαν κι άλλοι στον Υμηττό, με ή χωρίς σκυλιά, γνωστοί και άγνωστοι. Το χιόνι εμπνέει οικειότητα, κάνει τους ανθρώπους γελαστούς, ομιλητικούς. Λες και είναι άλλοι! Μιλώ για μας, τους νότιους. Δεν φαντάζομαι Εσκιμώο να κάνει με το χιόνι τις δικές μας χαρές!
Το μπόξερ του κυρίου, δυνατό, σήκωσε με τα δόντια μια χιονισμένη κλάρα δύο μέτρα. «Αρσιβαρίστας!» θαύμασα. «Βάλτε τον να φέρνει ξύλα για το τζάκι…» συνέχισα. «Σκύλο έχουμε, τζάκι δεν έχουμε!» αποκρίθηκε γελώντας. Πέντε λέξεις, ίσον χίλιες φωτογραφίες…
Πηγή www.efsyn.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου