Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Οι φίλοι


Οταν ένας φίλος «φεύγει» ξαφνικά και αναπάντεχα, ή δοκιμασμένος και εξουθενωμένος από μια σκληρή αρρώστια, «βρέχει» πάντα. Κι ας είναι άνοιξη ή κατακαλόκαιρο. Ενας χειμώνας βαρύς εγκαθίσταται μέσα σου. Η απουσία σε κοιτά κατάματα σαν να σε προκαλεί σε μια νέα δοκιμασία. Σαν να σου λέει: Για να δούμε, θα καταφέρεις να το ξεπεράσεις κι αυτό;
Σιωπηλός εσύ, αφήνεις τις πρώτες μέρες να κυλήσουν, να κοπάσει μέσα σου ο χαλασμός. Διαβάζεις τα τελευταία μηνύματα που ανταλλάξατε, κοιτάς τις φωτογραφίες όπου είστε μαζί. Θυμάσαι το γέλιο που κάνατε εκείνο το βράδυ όταν μεθύσατε, την πρώτη φορά που συναντηθήκατε, τη νύχτα που τσακωθήκατε για τα πολιτικά, το τηλεφώνημα που τα ξαναβρήκατε.
Οι κοινές σας στιγμές περνούν μπροστά από τα μάτια σου. Αλλοτε σαν ασπρόμαυρο φιλμ κι άλλοτε σαν πολύχρωμο παζλ, με τα κομμάτια να χάνονται κι έπειτα να ξαναενώνονται.
Αυτόματα, δίχως σκέψη, το χέρι σου αναζητά στο κινητό την πολυχρησιμοποιημένη «επαφή». «Δεν υπάρχει πια», λες. «Είναι μέσα σου, είναι μαζί σου», σου λένε οι άλλοι. Μα εσύ δεν το νιώθεις ακόμα.
Σου λείπουν η φυσική παρουσία, το ζεστό άγγιγμα των χεριών, η φιλόξενη αγκαλιά. Σου λείπει η φωνή, περισσότερο από όλα. Το γάργαρο γέλιο, ακόμα κι ο απογοητευμένος στεναγμός. Σου λείπει αυτή η βεβαιότητα πως ακόμα κι αν όλος ο κόσμος μπορεί να σε ξεχάσει, θα είναι πάντα εκεί. Να σε αποδεχτεί όπως είσαι.
Η ζωή προχωρά. Ναι, μόνο που σε αλλάζει διαρκώς. Σε διαμορφώνει ανάλογα με το τι κερδίζεις και τι χάνεις. Τι κι αν εσύ θέλεις να παγώσεις τον χρόνο σε μια πολύ μικρή στιγμή που όλα σού φαίνονται ιδανικά.
Μια στιγμή που όλοι οι δικοί σου άνθρωποι είναι καλά, που εσύ είσαι καλά. Να παγώσεις τον χρόνο στο δευτερόλεπτο που συνειδητοποιείς την ευτυχία. Οχι, η ζωή προχωρά στην επόμενη στιγμή που πρέπει πάλι να προσαρμοστείς, να αποδεχτείς τη ματαιότητα αλλά και την ομορφιά της.
Οι μέρες περνούν, η καθημερινότητα σε βάζει στους δικούς της ρυθμούς. Και μια μέρα, έτσι ξαφνικά, όπως περπατάς στον δρόμο, ακούς μέσα σου εκείνη την ατάκα της που σε έκανε να γελάς για ώρα. «Μαζί μου», μονολογείς, συνειδητοποιείς.
Λίγο πιο ανάλαφρος συνεχίζεις, σηκώνεις το κεφάλι και πας παρακάτω. Είμαστε ό,τι αφήσαμε μέσα στους άλλους ανθρώπους. Τυχεροί, που είχαμε και έχουμε καλούς φίλους.
Πηγή www.efsyn.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου