Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Κομμουνιστής της τσέπης μας σφετεριστής

Διόδια EUROKINISSI/ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ

Δράκος χωρίς παραμύθι/ δίχως κουκί και ρεβίθι/ παρατημένος στη λήθη/ νέοι καιροί, παλιά ήθη/ λογίζεται κουτορνίθι/ όποιος προτάσσει τα στήθη/ στην εξουσία που βρίθει/ και μολαταύτα τον πείθει/ πως απ’ τη μοίρα εκλήθη/ να διαφεντεύει ηλίθι–/ ες μάζες κι άβουλα πλήθη.// Με πένσες και καλώδια/ κι άλλα πολεμοφόδια/ έτρεχε στα διόδια/ κι ανέβαζε τις μπάρες/ σαν χθες θυμάμαι και ριγώ/ τον φουρκισμένο αρχηγό/ ορθό πάνω σε φορτηγό/ να αμολάει φανφάρες./
Ινδαλμα τον καμαρώνω/ πριν από κανένα χρόνο/ σε οξύ κι άτεγκτο τόνο/ να φωνάζει Δεν Πληρώνω./ Και να κράζει από τον θρόνο/ έπειτα πως διαβρώνω/ τις αρχές μου και φορτώνω/ βάρη τον λαό σαν όνο./ Τρίμηνα πέρασαν οχτώ/ και με φιρμάνι μουλωχτό/ ταμεία τριάντα οχτώ/ στήνει στην Εγνατία/ πρωθυπουργό κομμουνιστή/ εκλέξαμε κι όχι ληστή/ της τσέπης μας σφετεριστή/ εξπέρ στην πειρατεία.// Σέρνει με τη Μέρκελ τάνγκο/ και δεν θα μας μείνει φράγκο./ Τα κεφάλια μας στον πάγκο/ του χασάπη από σπάγκο/ κρεμασμένα σαν τα μάνγκο/ τ’ ακούς Βάγγο κι εσύ Γιάγκο/ εφεξής μαύρο και δάγκω–/ τό σε κάθε σαλτιμπάγκο.
Οπωσούν ξεκίνησα εμμέτρως, πλην σαφώς, αλλά οι αμετροεπείς ασάφειες της πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς με κάνουν να χάνω τα μέτρα και τα σταθμά, τ’ αυγά και τα πασχάλια, οπότε ξεπεζεύω από το ατίθασο άτι της μούσας και εξακολουθώ πεζή. Μούσια μας πουλούσαν, φούμαρα, φύκια για μεταξωτές κορδέλες, καθρεφτάκια και φανταχτερά φο μπιζού προς αφελείς ιθαγενείς. Στης μνήμης μου την αιθάλη, φέρνω τον ΘΑλέξη να θάλλει, σε ξέφρενο καρναβάλι –όχι πάλι. Τα γεγονότα είναι ξεκάθαρα. Εχουμε και λέμε:
Διά να ικανοποιήσουν τη βουλιμία προσφιλών εργολάβων οι επάρατοι Σαμαροβενιζέλοι έσπειραν αφειδώς άπασαν την επικράτεια με σταθμούς διοδίων. Στα όρια της αντοχής του ο κόσμος, ήταν επόμενο να ξεσηκωθεί. Η ράχη του δεν άντεχε. Νισάφι πια. Το κίνημα «Δεν πληρώνω» αναπτύχθηκε μοιραία σαν χιονοστιβάδα. Ο φιλόδοξος ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε εξαρχής να το προσεταιρισθεί. Αρπαξε την ευκαιρία, μ’ άλλα λόγια, να ανέλθει χωρίς να καταβάλει κόμιστρα στη Θεσσαλονίκη των ψευδαισθήσεων και της αυταπάτης του. Τσάμπα μαγκιά, πά’ να πει.
Ιδιοτελώς ο ευφυής ηγέτης του υποστήριξε την οιονεί ανταρσία των πολιτών, σηκώνοντας σχεδόν ιδιοχείρως τις μεταλλικές ράβδους που απαγόρευαν τη διέλευση των οχημάτων. Στην πίσω πλευρά του μυαλού του κυριαρχούσε ήδη η ιδέα της αναρρίχησης στην εξουσία κι ήταν διατεθειμένος να προβεί σε οιανδήποτε ενέργεια προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του. Χαιρέτισε, λοιπόν, εγκαρδίως τους απείθαρχους και ευχήθηκε να επεκταθούν παρόμοιες δράσεις σε ολόκληρο το φάσμα της δημόσιας ζωής. Εύπιστοι εκείνοι, βασίστηκαν στις διαβεβαιώσεις του και σταμάτησαν να αποδίδουν τα πρόστιμα.
Ανέκρουσεν πρύμναν μόλις στρογγυλοκάθισε στους θώκους ο ερίφης κι άρχισε να λειτουργεί ως σερίφης. Διότι το είδος της Αριστεράς που πρεσβεύει συμβιβάζεται ενίοτε προ υπερτέρων δυνάμεων, αντιλαμβάνεται ότι οι εργολάβοι δεν είναι όλοι εξοβελιστέοι, διευρύνει το δούναι λαβείν με ορισμένους εξ αυτών, κατανοώντας πως τα διόδια αποτελούν εφόδια για την ανάπτυξη της οικονομίας. Αμνήμων, καθότι μνημονιακός, κατασκευάζει τριάκοντα και οκτώ νέους σταθμούς κατά μήκος της Εγνατία και τους εγκαινιάζει, πίνοντας στην υγειά των κορόιδων.
Πηγή www.efsyn.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου