ΦΑΤΣΟΥΛΑ

Η υφυπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής και Ασύλου, Σοφία Βούλτεψη    EUROKINISSI/ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ Αντα Ψαρρά Σε μια ιδιαίτερα νευραλγική θέση, η οποία απαιτεί ευαισθησία απέναντι στους πιο ευάλωτους συνανθρώπους μας, ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε να τοποθετήσει ένα γαλάζιο στέλεχος σεσημασμένο για ξενοφοβία και υποτιμητικά σχόλια προς κοινωνικές ομάδες όπως οι Ρομά ● Αναδείχθηκε μέσα στη Ν.Δ. από τον πατέρα της επί Κων. Μητσοτάκη, ενώ βρήκε πολιτική «στέγη» στον σκληρό «σαμαρισμό». Ο πρωθυπουργός έχει πάψει πλέον να κρύβεται. Τα πρόσωπα στα οποία αναθέτει κρίσιμους τομείς του κυβερνητικού έργου είναι ενδεικτικά των προθέσεών του. Από τον Μάκη Βορίδη, που θέλει να βρει τρόπους να εξαφανίσει την Αριστερά, ώς τον Γεώργιο Στύλιο που αποφαινόταν ότι η Λιάνα Κανέλλη «θέλει Κασιδιάρη», το μήνυμα του ανασχηματισμού είναι μονοσήμαντο: δεξιότερα Μητσοτάκη! Ισως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη της Σοφίας Βούλτεψη, στην οποία ανατέθηκε η πολιτική για το άσυλο και τη μετανά...

Γράφει: Κατερίνα Χαμαλέλη Τις τελευταίες ημέρες, εκτός των επίσημων ανακοινώσεων της ΝΔ για τον πολιτικό όρκο και την παρουσία της  Ζωής Κωνσταντοπούλου  στην ορκωμοσία του υπουργικού συμβουλίου, υπήρξαν και αντιδράσεις από τον δεξιό χώρο για τις  ενδυματολογικές προτιμήσει ς της νεοσύστατης κυβέρνησης (χωρίς γραβάτα), ακόμη και για τις  γαστριμαργικές συνήθειες  των μελών της. Μέχρι εδώ όλα καλά, αν και πιστεύω πως στον όρκο ή στο lifestyle δεν βρίσκεται η ουσία.  «Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά» , που λέει και ο απλός λαός… Προσωπικά θα προτιμούσα εποικοδομητική κριτική στην κυβέρνηση για πράγματα ουσιώδη και όχι επουσιώδη. Σήμερα, όμως, είδα κάτι που ξεπερνά κάθε όριο. Η γνωστή και μη εξαιρετέα  Έλλη Παπαγγελή, υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος με τον Γιώργο Κουμουτσάκο, έκανε στο twitter  χυδαίους υπαινιγμούς  για τον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικό εκπρόσωπο  Γαβριήλ Σακελλαρίδη . Το tweet αυτό, το ο...

Γράφει: Μανόλης Δημελλάς . Είναι φλου, κουνημένη  και το δείγμα τυπώθηκε μέσα στη βιασύνη. Ο φωτογράφος άρπαξε, είναι αλήθεια λίγο τσαντισμένα, το αρνητικό και πλησίασε το δεξί μάτι και το αριστερό χέρι, ευθεία πάνω στην κατακόκκινη λάμπα του σκοτεινού θαλάμου. Μα το ριμάδι, είναι από τη μάνα του έτσι, ήταν ο χειριστής της μηχανής, ο φωτογράφος, Θεός να τον κάνει, που τα κάμε όλα μούσκεμα. Μάλλον δεν θα ήταν και πολύ σχετικός, έβαλε χαμηλή ταχύτητα και τρύπωσε παραπανίσιο φως, πάνω στο νευρικό γαλάκτωμα. Άσε που μέσα στην εικόνα, τρέχουν, άνθρωποι και αντικείμενα, και δεν πρόλαβε να τα τσακώσει παγωμένα. Ο επαγγελματίας σκέφτηκε πόσοι πελάτες του κομπάζουν , για τη φωτογραφική δεινότητα τους, και στο τέλος όλα, αρνητικά και φωτογραφίες, πάνε σαν αποφάγια στα σκουπίδια, όμως για στάσου, κάτι τρέχει με αυτό, το παράξενο ασπρόμαυρο καρέ. Έσβησε τη λάμπα, έκλεισε και τον μεγενθυντήρα, για να μην ανάψει, και βγήκε από το μικρό δωμάτιο. Μόλις είχε σηκώσει...

Γράφει: Cosmina Furchi Gliatas . Βράδυ Σαββάτου, Τα Φώτα Ανάβουν στη Σκηνή και ο Κουρσάρος, με τη Σφεντόνα του, πάνω σε Ένα Καράβι Παλιό Σαπιοκάραβο, με Ένα Νέγρο Θερμαστή από το Τζιμπουτί, στέλνει Χαιρετίσματα στην Εξουσία, λέει Όχι Σε Όλα, ενώ έξω, στους Δρόμους της Πόλης, Ερημιά, Ερινύα, Πάλι Βρέχει και Φυσάει, Μπουρίνι, Άρρωστος Καιρός και εγώ κοιτώ Το Δελτίο των Οκτώ. Το Πάρτι Αρχίζει!  S.O.S, ορίστε Τα Χάλια Μου… μας!! Χάσαμε την Ταυτότητα, Το Μέτρο. Ακούγεται Το Τραγούδι της Πλατείας. Μιλάνε για τις Μέρες που Δικάζουν. Λοιπόν, Τι Κάνουμε Εδώ; Το Παιχνίδι Παίζεται, ο δημοσιογράφος, ο Λεγεωνάριος, φοράει Μάσκες και, Ελεύθερος και Μόνος, λες και κάνει Μονόλογο Στο Μπαρ, λέει το Μελόδραμα, μιλάει για Απεργία, για Δημόσιους Υπάλληλους, για το “Παράπονο Του Ιούδα”, αλλά όχι για Δικαιοσύνη, λες και μιλάει για Εχθρό Λαού. Όλα τα Έχει ο Μπαξές! Μάλιστα κύριε δημοσιογράφε, Χτύπα Χτύπα, Το πας φιρί φιρί, Δεν Σε Γουστάρω, Όλα για ένα κουστούμ. Πάρε Τα Δώρα από το Πανηγύρι ...

Γράφει:  Cosmina Furchi Gliatas Πόσες φορές στη ζωή μας έχουμε ακούσει ή έχουμε ξεστομίσει τη φράση του τίτλου; Μιλάμε και δεν ακουγόμαστε ή δεν ακούμε τον κόσμο γύρω μας. Ένας τοίχος ανάμεσά μας κτίζεται κάθε μέρα και ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά. Τούβλο με τούβλο, υψώνουμε όλο και ψηλότερα το φράκτη του αποκλεισμού μας, του εγωισμού μας, του φόβου μας, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα είμαστε περισσότερο ασφαλείς… Πόσο γελασμένοι είμαστε!  Αόρατα   ή   μη, τα   τείχη   κάνουν   την   εμφάνισή   τους   στη   ζωή   μας, ρυθμίζοντας   την   πορεία   της.  Τα έφερε η κρίση, η τεχνολογία … ο άνθρωπος; Όποια και να είναι η απάντηση, τώρα μας ανήκουν… είναι δική μας περιουσία και όχι μόνο ακίνητη, αφού τα κουβαλάμε όπου και να πάμε. Τείχη ανάμεσα στους ανθρώπους, που όλο και πιο πολύ μας κρατάνε σε απόσταση, ώστε να μην αισθανόμαστε, να μη μοιραζόμαστε, να μην ανακατεύονται οι ζωές μας,...

Γράφει Cosmina Furchi Cliatas Μια φορά κι έναν καιρό μια ιστορία θα σου πω, για μια χώρα μαγική όπου ζούσαν οι Θεοί. Ξεκινούν όλα από εκεί, τόσους αιώνες κι άλλα χρόνια πριν, είναι μύθος ή παραμύθι με κουκί και το ρεβίθι;… Ποιος να ξέρει, ποιος μπορεί, την απάντηση να βρει; Και τι σημασία έχει;… Αυτή την απάντηση γυρεύουμε όλοι,  στη χώρα του Αισώπου όπου το παραμύθι ζει και βασιλεύει, σαν τον ήλιο, που κάθε μέρα δύει και ανατέλλει … Παραμυθάδες έρχονται και πάνε, ο Οδυσσέας πάντα ψάχνει την όποια Ιθάκη του να βρει, ο μίτος της Αριάδνης ξετυλίγεται και μαζεύεται χωρίς κανείς να μπορεί να βρει την αρχή κι έτσι -με τη σειρά μου- ας πω κι εγώ ένα παραμύθι διαφορετικό. Μια φορά κι έναν καιρό, άκου τι έχω να σου πω. Σε μια χώρα φανταστική, προικισμένη από φυσικές ομορφιές, σοφία και αρετές, ζούσαν πολλά μυρμήγκια μέσα σε φωλιές.  Δούλευαν ασταμάτητα, φρόντιζαν τη φωλιά τους και το μόνο που λαχταρούσαν ήταν να κρατήσουν τον κάθε εισβολέα μακριά τους. Και ...

Γράφει Αργύρης Κωστάκης. Έζησα για να το δω κι αυτό! Οδός Πατησίων, μεσημέρι. Ο μπόμπιρας με την τσάντα στην πλάτη και τη μπάλα στα χέρια, βγαίνει ιδρωμένος από το σχολείο. Τον περιμένει ο πατέρας του για να γυρίσουν σπίτι. Ένα χαμόγελο. Ένα φιλί. Μια αγκαλιά. Και μια  ερώτηση –   «μαχαιριά».  «Θα μου πάρεις παγωτό σήμερα;» Αμηχανία και θλίψη. «Το Σάββατο καλύτερα που θα πάμε στο πάρκο κι έχει εκείνο το ωραίο χωνάκι»… Δεν φαντάζομαι να είχε ο άνθρωπος χρήματα και να μην του έπαιρνε ένα παγωτό δύο ευρώ. Προφανώς, δεν του περίσσευαν. Συναντώ καθημερινά τέτοιες δύσκολες καταστάσεις. Εικόνες της Ελλάδας του 2013.  Άνθρωποι ανήμποροι να γευτούν μια απλή χαρά. Ένα παγωτό.  Που κοιμούνται και ξυπνάνε με μόνο έναν στόχο. Να επιβιώσουν και αύριο. Η περίφημη αλληγορία του σπηλαίου μιλάει για ανθρώπους αλυσοδεμένους στη σκοτεινή σπηλιά. Βλέποντας μόνο τις σκιές των αντικειμένων, οι οποίες προβάλλονται πάνω στα τοιχώματα από ένα φως πίσω τους. Όταν ο φυλ...

Γράφει Αργύρης Κωστάκης. Δυό εικόνες δεν θα σβήσουν από τη μνήμη μου το φετινό Πάσχα. Δύο πλάσματα του Θεού, που βίωσαν το καθένα με το δικό του τρόπο το Γολγοθά και τη Σταύρωση, αλλά νομίζω ότι δύσκολα θα έρθει – αν έρθει – κάποτε Ανάσταση. Ο αλλοδαπός και το σκυλάκι είναι οι δύο «πρωταγωνιστές» της σημερινής ιστορίας – ψυχής. Ο αλλοδαπός που με πλησίασε στο φανάρι μεσημέρι της Μεγάλης Πέμπτης,  στη διασταύρωση Βασιλίσσης Σοφίας και Ρηγίλλης, όταν σταμάτησα με τη μοτοσικλέτα με ρώτησε με ένα καλοσυνάτο βλέμμα που ομοιό του είχα να δω πολλά χρόνια: «έχεις ντουλειά, γιατί εγώ πολλά ντύσκολα, ντεν ξέρω αν ζω». Τι να του απαντήσω του ανθρώπου; Ότι δουλειά μπορεί να μην είχα, αλλά ένα πιάτο φαΐ για την οικογένειά μου και μία στέγη υπήρχε; Δεν μου ζήτησε ελεημοσύνη , δεν πήγε στο αυτοκίνητο που ήταν πίσω μου να καθαρίσει το παρμπρίζ, αλλά κάθισε και μιλήσαμε λίγα δευτερόλεπτα. Το χαμόγελό του ήταν αληθινό και περίμενε μιά γλυκειά κουβέντα. Το ένιωσα που να πά...

Γράφει Αργύρης Κωστάκης. Τι εμπνευσμένη σκέψη ήταν αυτή; Το σύνθημα στον τοίχο κοντά στην πλατεία Μαβίλλη έγραφε «Πώς αισθάνεσαι που είσαι μπαταρία»; Πέντε λέξεις οι οποίες αντικατοπτρίζουν τις ζωές των περισσοτέρων Ελλήνων, στην Ελλάδα του 2013. Ένα σύνθημα που είναι μακράν ο καλύτερος δημοσιογραφικός τίτλος γιά την καθεύδουσα κοινωνία.  Μια   πολύ σκληρή αλήθεια που σοκάρει και αποτύπωσε με το σπρέι του ο άγνωστος νεαρός σε έναν τοίχο.  Δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς είμαστε μπαταρίες με ημερομηνία λήξης. Κυριολεκτικά. Άλλοι νωρίτερα κι άλλοι αργότερα. Γι αυτό μας έχει προορισμένους το σύστημα. Γιά να σβήσουμε. Το πολιτικό σύστημα μας κατάντησε ανθρώπινες μπαταρίες. Το βρωμερό πολιτικό σύστημα που οι περισσότεροι τύποι που το απαρτίζουν μου θυμίζουν τους πρωταγωνιστές του σήριαλ επιστημονικής φαντασίας το οποίο προβάλλεται στην Αμερική Fringe και καθηλώνει εκατομμύρια τηλεθεατές. Σε αυτό το σήριαλ, εκτός από τον πλανήτη Γη υπάρχει κι άλλος ένας «π...

Γράφει:  Αργύρης Κωστάκης Μερικά πράγματα που συμβαίνουν γύρω σου κάθε ημέρα, ιδίως αυτά τα μικρά θαύματα της ζωής ή οι εικόνες της ελπίδας και της αισιοδοξίας, πρέπει για να τα κατανοήσεις, να τα «συλλάβεις», απλώς να τα δεις να έχεις κάνει την ψυχή σου πολύ λεπτή. Σαν τσιγαρόχαρτο. Ο Νίκος βρήκε στο βουνό του Γραμματικού ένα σκυλάκι «σαλονιού».  Ήταν τόσο φοβισμένο, αλλά και τόσο γενναίο όταν μου το έδειξε, για να προσπαθήσω να βρω μιά οικογένεια να το φροντίσει. Ο Χαϊλάντερ, όπως τον «βάπτισα» - από τον αθάνατο ήρωα της ομότιτλης κινηματογραφικής ταινίας το 1986 – βρήκε αμέσως στέγη και αγάπη. Από την Ευαγγελία και τη μητέρα της τη Σοφία. Ο σκυλάκος επέζησε τουλάχιστον έναν σκληρό χειμώνα μόνος και απροστάτευτος στο βουνό και ο κτηνίατρος ο Παναγιώτης δεν πίστευε ότι επέζησε. Όμως, αυτό το μικρό κανίς τα κατάφερε και ο Θεός τον οδήγησε στα πόδια του Νίκου με την ψυχή τσιγαρόχαρτο. Ξέρω ότι το καλό που κάναμε όλοι, ο Παναγιώ...

Γράφει:  Αντριάνα Παρασκευοπούλου Αυτοπυρπολήθηκε. Μπροστά στο πάρκο που πηγαίνω τους γιους μου για ποδήλατο.  Στο σημείο που στεκόμουν λίγες ώρες νωρίτερα αλλά και ώρες αργότερα. Στη γειτονιά μου. “Μα γιατί γράφεις συνέχεια θλιβερά πράγματα; Γράψε και κάτι διαφορετικό.” Αυτή τη φράση, που είχα ακούσει από φίλους αλλά και από ανθρώπους που δεν ξέρω καν προσωπικά, σκεφτόμουν, ακριβώς τη στιγμή που χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν μια φίλη μου, μητέρα ενός μικρού αγοριού. “Μην έρθεις στο πάρκο,” μου είπε. “Φεύγουμε και εμείς. ‘Εγινε κάτι τρομερό.” Άκουσα τη σειρήνα του ασθενοφόρου. Ο 50χρονος άντρας, που ήταν άνεργος τα τελευταία τρία χρόνια, καθώς η επιχείρηση που εργαζόταν, λόγω κρίσης, έβαλε λουκέτο, ακόμη και μέσα στο ασθενοφόρο έλεγε ξανά και ξανά “αφήστε με να πεθάνω.” Από τον περασμένο Σεπτέμβριο όταν έκλεισε η μικρή βιοτεχνία που προσπάθησε να φτιάξει και δεν έβρισκε ούτε σκόρπια μεροκάματα, η υγεία του είχε κλονιστεί. Ήταν πρωί. Μου είπαν πως τον έβλεπ...

Γράφει Βαγγέλης Λιακόγκονας. Συζητούν περπατώντας  υπό βροχή  στο λιμάνι. Τόλμησαν να φορέσουν ανοιξιάτικα ρούχα. Μπήκε η Άνοιξη και οι μετεωρολόγοι τους είχαν τάξει ότι η Κυριακάτικη βόλτα τους θα ήταν λαμπερή.  Ψέματα . Κι όμως, συνηθισμένοι πια, δεν τους πείραζε, αφού έχουν ακούσει μια σειρά από τέτοια τα τελευταία χρόνια…  Απέκτησαν ανοσία. Γύρω τους, άλλα ζεύγη ανθρώπων περπατούν και συζητούν χαμηλόφωνα. Σήμερα κανείς δεν κρατά το χέρι του άλλου, κανείς δεν αγκαλιάζει, κανείς δεν αγγίζει τον άλλον. Λες και πρόκειται για την « Παγκόσμια Ημέρα Απόστασης μεταξύ των ανθρώπων ». -        Ξέρεις τι με φοβίζει περισσότερο; -         Όχι, αλλά μπορώ να φανταστώ… Επιπλέον μειώσεις στο μισθό σου, ακόμη υψηλότεροι φορολογικοί συντελεστές, οι νέες ανατιμήσεις σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, το «τέρας της ανεργίας».   -         ...

Γράφει:  Cosmina Furchi Gliatas Στέκεται μπροστά μου, πανέμορφη με τα γαλαζοπράσινα νερά της, λουσμένη από το φως ενός ανοιξιάτικου ήλιου. Ήρεμη, γλυκιά, όπως δεν την έχω ξαναδεί, λες και κοιμάται και μαζί της όλα … Γύρω μου σιωπή, κανένας ήχος, καμία ανθρώπινη φωνή. Ο αέρας ούτε καν αναπνέει για να μην την ξυπνήσει, για να μην την τσακίσει ούτε ένα κύμα, να μην αλλάξει το όμορφο χρώμα της. Είμαστε μόνοι μας, εγώ και αυτή. Της μιλώ με τα μάτια και αυτή μου απαντάει με τη σιωπή της … Πόσες λέξεις χωράνε σε μια σιωπή  … Ποτέ μου ως τώρα δεν το είχα φανταστεί … Σιγά σιγά έρχονται απαντήσεις και κομμάτια, προσθέτονται στο παζλ της ζωής. Εκεί μακριά, στον ορίζοντα και ακόμα παραπέρα, ο νους μου ταξιδεύει ώσπου να συναντήσει χαρούμενα κορίτσια να παίζουν στην άμμο. Χαμόγελα να απλώνονται στα όμορφα πρόσωπά τους και η χαρά να φωλιάζει στην καρδιά τους. Πανέμορφα κοχύλια να γεμίζουν τις παλάμες τους και να στολίζουν τα κάστρα, που υψώνονται περήφανα στην ακρογιαλι...