ΦΑΤΣΟΥΛΑ

του Ηλία Μαμαλάκη. 21.12.12 Αν λοιπόν διαβάζετε αυτές τις γραμμές πάει να πει ότι ζείτε, ότι δεν ήρθε η καταστροφή του κόσμου και εγώ χαίρομαι πολύ που σας τσίγκλησα και σας έβαλα σε αγαπησιάρικες σκέψεις. Αν λοιπόν ζείτε, δεν πραγματοποιήσατε το όνειρό σας για αγαπησιάρικες συγκεντρώσεις. Αν λοιπόν ζείτε, δεν συνευρεθήκατε με αμερικάνες στριπτιζέζ και άφθονο ουίσκι. Αν λοιπόν ζείτε και είστε μανούλα μεταξύ μας τίποτε δεν κάνατε για να σώσετε τα παιδιά σας. Δεν καταλαβαίνω πρέπει να έρθει η καταστροφή του κόσμου για να κινητοποιηθείτε; Η διαπίστωση λοιπόν είναι μια, ότι μας λείπει η εκδήλωση της αγάπης. Όλοι μας κάποιους αγαπάμε, αλλά δεν το δείχνουμε. Οι παλιοί φίλοι ντρέπονται να αγκαλιαστούν στο δρόμο, οι γιοι αποφεύγουνε το αγκάλιασμα της μάνας , το θεωρούν υποτιμητικό. Για δες η νεολαία πιστεύει ότι η τρυφερότητα είναι κακό πράγμα. Οι ερωτευμένοι όταν συναντιόνται φιλιούνται λίγο απόμακρα. Έτσι ήμουν και εγώ ντροπαλός και συνεσταλμένος. Και ξέρετε που έμαθα τη...

του Άρη Μαλανδράκη. Το 1962 ήταν μια χρονιά που σημαδεύτηκε από πολλά αξιοσημείωτα γεγονότα: το διεθνές συνέδριο αφοπλισμού στη Γενεύη, η κρίση της Κούβας που απείλησε την παγκόσμια ειρήνη, η πρώτη υπερατλαντική τηλεοπτική μετάδοση μέσω του δορυφόρου Telstar 1, η κυκλοφορία του πρώτου δίσκου των Μπιτλς «Love Me Do», η άφιξη του πρώτου αμερικανικού διαστημικού οχήματος, Ranger 4, στο φεγγάρι, αλλά και η επίσημη ανακοίνωση του ΟΗΕ ότι ο πληθυσμός της Γης είχε φθάσει τα 3 δισεκατομμύρια. Ανάμεσά τους και ένα κοριτσάκι που συνδέθηκε, κατά κάποιο τρόπο, με τα υπόλοιπα γεγονότα εκείνης της χρονιάς. Αν και ήταν μόλις 5 χρονών (στα χαρτιά), κατάφερε να γίνει μεγάλη φίρμα στα κόμικς, να δώσει το όνομά της σε μια κεντρική πλατεία του Μπουένος Αϊρες και να ανακηρυχθεί μια από τις 10 πιο διάσημες γυναίκες της Αργεντινής. Η Μαφάλντα, που εφέτος γιορτάζει τα πεντηκοστά γενέθλια από την παρθενική της εμφάνιση, υπήρξε δημιούργημα του Αργεντινού σχεδιαστή Χοακίν Σαλβαδόρ Λαβάδο, πιο γνωστού μ...

του Δημήτρη Καμπουράκη. Αυτή μπήκε ξαφνικά στην πλατεία του χωριού περπατώντας μεγαλόπρεπα, σαν θεά την ημέρα της γιορτής της. Αυτός ήταν καθισμένος στο συνηθισμένο τραπεζάκι του στην αυλή του καφενείου, καπνίζοντας σιωπηλός όπως πάντα. Αυτή κοντοστεκόταν κάθε τόσο και χαιρετούσε ανθρώπους που είχε να δει από το περσινό καλοκαίρι, χαμογελώντας πλατιά σαν όλους τους ανθρώπους που έχουν περάσει χορτασμένη ζωή. Αυτός την κοίταζε σχεδόν κρυφά κάτω απ’ τα σμιχτά του φρύδια, σαν όλα τα πληγωμένα αγρίμια. Του ‘βαλα τσικουδιά και τσουγκρίζοντας τα ποτηράκια τον παρότρυνα να το κατεβάσει, για να πνίξει τον συγκλονισμό που ανέβαινε απ’ τα σπλάχνα του και τον κυρίευε. Κάθε χρόνο τον Αύγουστο η ίδια ιστορία. Αυτή κατέβαινε στο χωριό απ’ την Αθήνα για λίγες μέρες, πότε μόνη, πότε με παρέα, κάθε χρόνο ομορφότερη, πιο μεγαλόπρεπη, πιο πληθωρική, πιο καλοντυμένη, πιο επιτυχημένη. Και τον εύρισκε πάντα εκεί, στο ίδιο τραπεζάκι, κάτω από την ίδια μουριά, να πίνει την ίδια τσικουδιά, κάθε χρόνο...

της Χριστίνας Ταχιάου. Άκουγα μια πολύ ωραία μουσική, αρκετά δυνατά. Ξάφνου έφτασε μια φωνή από το δρόμο. Δεκαπενταυγουστιάτικα, στην έρημη γειτονιά μου, ποιος μπορεί να φώναζε; Βγήκα στο μπαλκόνι κι ανακάλυψα στα 80 μέτρα έναν ακορντεονίστα να τραγουδά πολύ δυνατά, μάλλον ιταλικά, ήταν αρκετά μακριά για να τον ακούσω καθαρά. Δεν τραγουδούσε μόνο: λικνιζόταν κιόλας, σ’ ένα χορό που έμοιαζε ξένοιαστος, χαρούμενος, ειλικρινής, γελαστός. Στον έρημο δρόμο, μόνο δυο πιτσιρικάδες βρίσκονταν και πήγαιναν προς το μέρος του χορεύοντας. Δεν θα ήταν πάνω από 13 – 14. Τον πλησίασαν και του έδωσαν ένα κέρμα. Έκλεισα τη μουσική μου και παρακαλούσα μέσα μου να έρθει προς την πολυκατοικία μου και να παίξει Μπρέγκοβιτς. Με άκουσε φαίνεται και πλησίασε παίζοντας και τραγουδώντας με βροντερή φωνή το Ederlezi απ’ τον Καιρό των Τσιγγάνων. Πίσω του μια γυναίκα μ’ ένα μικρό κοριτσάκι μέσα σ’ ένα απ’ τα καρότσια που χρησιμοποιούν οι διάφοροι «πλανόδιοι» για να μαζεύουν τα απομεινάρια απ’ τα σκουπί...