ΦΑΤΣΟΥΛΑ

του Μάνου Παπάζογλου. Ο Αύγουστος είναι μοναδικός μήνας μέσα στον χρόνο. Ο μόνος μήνας κατά τον οποίο επιτέλους μειώνονται οι ρυθμοί εργασίας για όλο τον κόσμο, μπορούμε να έχουμε χωρίς τύψεις μία ράθυμη διάθεση, να κάνουμε περισσότερα από τα πράγματα που μας αρέσουν και κυρίως με αυτούς που αγαπάμε. Ακόμη, είναι ο μήνας που βρίσκει την Ελλάδα στα καλύτερά της. Σε όλη την επικράτεια και στα πλέον απομακρυσμένα νησιά και χωριά υπάρχει ζωή, ξανασμίγουν οικογένειες και φίλοι, ζωηρές γιορτές και πανηγύρια παντού. Ο Αύγουστος, όμως, είναι και ένα οριακό σημείο για όλους. Η ανάπαυλα και η ανανέωση δίνουν την αφορμή για περισυλλογή. Τι έκανα έως σήμερα, τι πρέπει να αλλάξω, να προγραμματίσω για μετά; Έτσι, οδηγεί σε ένα νέο αφετηριακό σημείο: νέοι στόχοι εργασίας, νέα τάξη ή έτος σπουδών για μαθητές και φοιτητές. Δεν θα ήταν άδικο να ξεκινάει μία νέα ημερολογιακή χρονιά τον Σεπτέμβριο, όπως συμβαίνει με το εκκλησιαστικό έτος. Ποιους λόγους, όμως, έχει αυτό τον Αύγουστο ένας άνθρ...

των Nίκου Deji Odubitan και Ανδρομάχης Παπαϊωάννου. Τελικά για να γίνει κάποιος Έλληνας χρειάζεται πολύ περισσότερα από το να έχει γεννηθεί ή μεγαλώσει στην Ελλάδα. Αυτό που όλοι καταλάβαμε πριν από έναν μήνα είναι ότι για να γίνει κάποιος Έλληνας πρέπει να μπει (τουλάχιστον) στο NBA draft. Γιατί προφανώς, οτιδήποτε άλλο είναι απλά λίγο. Το να έχει κάποιος τελειώσει το σχολείο ή το πανεπιστήμιο εδώ δεν φτάνει, το να δουλεύει, να ζει και να δημιουργεί εδώ δεν είναι αρκετό. Γιατί να δώσουμε, άραγε, την ιθαγένεια σε έναν γιατρό, υδραυλικό, μουσικό ή δάσκαλο μεταναστευτικής καταγωγής από τη στιγμή που δεν μας κάνει εθνικά υπερήφανους στο εξωτερικό; Γιατί φυσικά στη δική τους λογική τα παιδιά που γεννιούνται και μεγαλώνουν στην Ελλάδα από μετανάστες γονείς δεν είναι άξια να λέγονται Έλληνες. Είναι άξιοι όμως όλοι εκείνοι που είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν στην Ελλάδα ή να φέρουν μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες και ας μη μιλάνε λέξη ελληνικά. Και μετά προσπαθούν να μας πείσο...

της Σώτης Τριανταφύλλου Δεν θα σχολιάσω εδώ το κλείσιμο της ΕΡΤ: ήδη γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά - ο καθένας μπορεί να σκεφτεί και να εξαγάγει συμπεράσματα. Το σίγουρο είναι, όπως σε πλείστες περιπτώσεις, ότι τα πράγματα παρουσιάζουν πολυσημία κι ότι δεν διακρίνεται εύκολα το καλό από το κακό, το σωστό από το λανθασμένο. Η διαμάχη που ξέσπασε -μία ακόμη από τις αλλεπάλληλες των τελευταίων χρόνων- καταδεικνύει ορισμένες μορφές συλλογικής σκέψης και συμπεριφοράς που έχουν παγιωθεί με δογματικό τρόπο στο κοινωνικό μας σώμα. Η πρώτη είναι ένα αυτόματο αντανακλαστικό: η κήρυξη απεργίας. Σε οποιαδήποτε κρατική δράση, οι Έλληνες απαντούν με απεργία: το φαινόμενο απαιτεί βαθύτερη ανάλυση° μας χαρακτηρίζει άραγε έλλειψη φαντασίας, προχειρότητα, ή απλώς παρασυρόμαστε από τη συνήθεια, την επαναληπτικότητα και το στείρο πνεύμα του συνδικαλισμού; Οι απεργίες, όπως έχουμε ξανασυζητήσει, έχουν νόημα στον τομέα της παραγωγής -ως πίεση στον εργοδότη- στερούνται όμως εντελώς νοήματος όταν ...

του Γιάννη Σακιώτη Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης ήταν δημοκράτης, Αριστερός, οικολόγος και φεντεραλιστής**. Εργάστηκε ως δημόσιο πρόσωπο, σωστότερα ως statesman, επί πολλά χρόνια, υπηρετώντας το όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης, με κοινωνική δικαιοσύνη, υψηλού επιπέδου δημοκρατία, περιβαλλοντική προστασία και ποιότητα ζωής. Αυτές τις ιδιότητες του Μιχάλη πιστεύω ότι θα πρέπει να έχει και ένα ρεαλιστικό, προοδευτικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση. Το σχέδιο αυτό σήμερα δεν έχει καν σχηματισθεί από τον προοδευτικό κόσμο της Ευρώπης. Υπάρχουν όμως πολλά επιμέρους στοιχεία που μπορούν να συντεθούν σε ένα πειστικό σχέδιο, ένα σχέδιο που θα οραματισθεί και θα δρομολογήσει ριζικές αλλαγές στις θεσμίσεις που υπάρχουν σήμερα και οι οποίες δεν αποδείχθηκαν ικανές στη μεγάλη κρίση που διανύουμε να διασφαλίσουν τις εγγυήσεις που είχε ανάγκη η κοινωνία και η οικονομία. Το κεντρικό στοιχείο και σημείο αναφοράς για την εκπόνηση ενός τέτοιου σχεδίου είναι η έννοια της δικαιοσύνης. Χρειαζόμαστ...

του Νίκου Χαραλαμπίδη Αυτό δεν το είχα κάνει ούτε στα νιάτα μου. 10 ώρες κρεμασμένος σε ένα σκοινί κάποια μέτρα από το έδαφος. Ούτε στα Μετέωρα, ούτε σε κάποια βουνοπλαγιά. 10 ώρες κρεμασμένος  έξω από τη μεγαλύτερη γαλακτοβιομηχανία της χώρας . Όχι, δεν ήμουν μόνος. Είχα μαζί μου πάνω από 50.000 ανθρώπους που έχουν ζητήσει από τη συγκεκριμένη εταιρεία (όπως και από άλλες) να αντικαταστήσει την εισαγόμενη σόγια που χρησιμοποιεί στις ζωοτροφές, με ντόπια κτηνοτροφικά φυτά. Ξέρεις τώρα: κουκί, ρεβίθι, μπιζέλι, λούπινο … Οι αποφάσεις, αλλά κυρίως οι πράξεις έχουν επείγοντα χαρακτήρα την ώρα που η τιμή της σόγιας εκτοξεύεται λόγω της παγκόσμιας διατροφικής κρίσης που – με τη σειρά της – επηρεάζει και την τιμή βασικών προϊόντων για τη διατροφή μας. Κάθε εταιρεία που παρουσιάζεται ως σοβαρή και επιζητά την εμπιστοσύνη των καταναλωτών, οφείλει τώρα περισσότερο από ποτέ, να τους προστατεύσει και να συμβάλλει στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Κάθε χρόνο εξάγουμε εκατοντάδες ε...

του Τάσου Γιαννίτση. Η γνωστή φράση σου μαζί τα φάγαμε ή μαζί τα τρώμε υποκίνησε μια μεγάλη διαμάχη σε μια φάση που η κοινωνία ψάχνεται και ο νέος κόσμος (και όχι μόνο) βρίσκεται σε απόγνωση. Θα αναγνωρίσω ευθέως, ότι πράγματι, στον δρόμο που πήραμε για δεκαετίες – που δεν ήταν ευθύγραμμος - πολλά ή και όλα τα παραδείγματα που επισημαίνεις ήσαν πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που σε διάφορες εκδοχές συνεχίζεται ακάθεκτα ακόμα και σήμερα, εν μέσω κοινωνικής και οικονομικής κατάρρευσης. Οι Υδραίοι και πολλοί άλλοι νησιώτες ή στεριανοί υπέρμαχοι του διαρκούς σκανδάλου κλοπής φόρων σε βάρος των φορολογούμενων, των άνεργων και της χώρας είναι το πιο χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα. Οι σπατάλες του κράτους ή και απλές δαπάνες για μισθούς, συντάξεις, έργα, τομείς της κυβερνητικής δραστηριότητας, η εύνοια σε πρόσωπα, διορισμοί, προμήθειες, παρανομίες, τα «σκάνδαλα» σε ΔΕΚΟ, στην κεντρική πολιτική σκηνή ή στην αυτοδιοίκηση, οπουδήποτε, δημιούργησαν απασχόληση, εισοδήματα – νόμιμα ...

της Αλεξάνδρας Μπουτοπούλου. Οι στενάχωρες ιστορίες, πάντα με πληγώνουν, αγαπημένο ημερολόγιο. Ακόμα και επιδερμικά, όταν δεν αφορούν ανθρώπους που αγαπώ, πάντα νιώθω άσχημα όταν γνωρίζω πως ένας άλλος άνθρωπος βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Θα ήθελα να έχω τρόπους να τού απαλύνω τον πόνο, ή να τού βρω μια λύση. Από το πρωί σήμερα, ακούω τα νέα των «βάσεων» των ΑΕΙ. Παιδιά που πέτυχαν στη σχολή που ήθελαν, φίλοι ή γνωστοί… Και παιδιά που δεν πέτυχαν. Στέκομαι σε ένα περιστατικό που τραβάει την προσοχή μου. Μια γυναίκα μιλάει στο τηλέφωνο με την κόρη της φίλης της, η οποία περίμενε να περάσει στο Μαθηματικό, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. «Δεν πειράζει κορίτσι μου, σιγά. Δεν έγινε και τίποτα. Δε σωζόμαστε με ένα πανεπιστήμιο, ξέρεις πόσοι δεν πέρασαν και τα κατάφεραν στη ζωή τους; Κοίτα να βγεις να διασκεδάσεις τώρα και αν θες θα ξαναδώσεις, αν δε θες, δεν έγινε και κάτι». Καταλαβαίνω φυσικά πως η πρώτη έννοια των ανθρώπων απέναντι σε κάτι στενάχωρο, είναι να μη δώσουν μεγάλη βαρύτη...

του Γιώργου Προκοπάκη . Από τους εραστές των μαγικών λύσεων για το πρόβλημα του χρέους είχε μπει στο τραπέζι - όχι πολύ έντονα είναι αλήθεια - το moratorium χρέους. Δηλαδή, η συμφωνία με τους πιστωτές να μην πληρώνονται τόκοι και χρεολύσια επί ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (ας πούμε, τρία χρόνια). Με το πέρας της περιόδου αναστολής πληρωμών, το χρέος θα έχει προσαυξηθεί μόνον κατά τους κεφαλαιοποιημένους τόκους. Για να έχει έννοια αυτή η διαδικασία, από μιας αρχής πιστωτές και οφειλέτης πρέπει να έχουν συμφωνήσει τι θα κάνουν (περίπου τουλάχιστον, αλλά δεσμευτικά και εντός ορίων) με το χρέος όταν λήξει το moratorium. Με το PSI, η πολιτική του moratorium ξεχάστηκε. Μόνον τρελός θα σκεφτόταν μια λύση για να ξαναβρεί μπροστά του σε τρία χρόνια το σύνολο του χρέους συν τους τόκους, τη στιγμή που διαπραγματευόταν τη διαγραφή του 30% του χρέους του. Έχει ο καιρός γυρίσματα, όμως, και το moratorium επανέρχεται ως μια ακόμη ελκυστική εναλλακτική. Ας το δούμε. Το ελληνικό χρέος, πέ...

του Ανδρέα Κούτρα. Έχουν περάσει λίγα χρόνια από τότε που είπαμε αντίο στην Δραχμή. Πάρα πολλοί θυμούνται με νοσταλγία τα τελευταία χρόνια της Δραχμής, κυρίως το 1998-2001, τότε που αγόραζαν μετοχές από τις παραλίες και ο Γενικός Δείκτης του χρηματιστηρίου Αθηνών ξεπέρναγε τις 6000 μονάδες. Σήμερα του λείπει ένα μηδενικό και κάτι ψιλά. Εγώ θα θυμίσω πως ήταν η οικονομική ζωή στην Ελλάδα της Δραχμής την δεκαετία της μεγάλης σοσιαλιστικής αλλαγής του 80 και 90. Πως γινόντουσαν οι συναλλαγές τότε που είχαμε υπερήφανη ανεξάρτητη εθνική νομισματική πολιτική. Οι πέντε σκηνές που περιγράφω δεν είναι από Ελληνικές ταινίες του 1950 με την Βασιλειάδου. Είναι η πραγματικότητα μέχρι περίπου τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Ας τις δούμε μια μια. Σκηνή Α. Ο σερβιτόρος στην παραλιακή ταβέρνα όμορφου κυκλαδίτικου νησιού φέρνει το λογαριασμό σε πελάτες που μιλάνε ξενικά. Βγάζουν ένα χιλιάρικο να πληρώσουν και ο σερβιτόρος σε σπαστά αγγλικά απαντά «Νο ντράχμα, γκιβ γιου μπετερ ιν ντόλαρς ορ τζέρμ...