«Λύπη» σημαίνει «ζωή»

της Αλεξάνδρας Μπουτοπούλου.


Οι στενάχωρες ιστορίες, πάντα με πληγώνουν, αγαπημένο ημερολόγιο. Ακόμα και επιδερμικά, όταν δεν αφορούν ανθρώπους που αγαπώ, πάντα νιώθω άσχημα όταν γνωρίζω πως ένας άλλος άνθρωπος βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Θα ήθελα να έχω τρόπους να τού απαλύνω τον πόνο, ή να τού βρω μια λύση.

Από το πρωί σήμερα, ακούω τα νέα των «βάσεων» των ΑΕΙ. Παιδιά που πέτυχαν στη σχολή που ήθελαν, φίλοι ή γνωστοί… Και παιδιά που δεν πέτυχαν. Στέκομαι σε ένα περιστατικό που τραβάει την προσοχή μου. Μια γυναίκα μιλάει στο τηλέφωνο με την κόρη της φίλης της, η οποία περίμενε να περάσει στο Μαθηματικό, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. «Δεν πειράζει κορίτσι μου, σιγά. Δεν έγινε και τίποτα. Δε σωζόμαστε με ένα πανεπιστήμιο, ξέρεις πόσοι δεν πέρασαν και τα κατάφεραν στη ζωή τους; Κοίτα να βγεις να διασκεδάσεις τώρα και αν θες θα ξαναδώσεις, αν δε θες, δεν έγινε και κάτι».

Καταλαβαίνω φυσικά πως η πρώτη έννοια των ανθρώπων απέναντι σε κάτι στενάχωρο, είναι να μη δώσουν μεγάλη βαρύτητα, πιστεύοντας πως με αυτόν τον τρόπο ο συνομιλητής τους θα στεναχωριέται λιγότερο. Πολλοί, δε θέλουν επίσης να αντιμετωπίσουν τη στεναχώρια. Δε θέλουν να σκύψουν περισσότερο κοντά στον άνθρωπο που πονάει και που ίσως εκείνη την ώρα να περιμένει την συμπαράστασή τους. Αλλοι πάλι, δεν ξέρουν πώς. Δεν έχουν μάθει να απορροφούν τα αρνητικά συναισθήματα των ανθρώπων και να τα μετατρέπουν – όσο γίνεται – σε βάλσαμο. Οπότε επιλέγουν μια σύντομη λύση, που εστιάζει σε μια μελλοντική χαρά («βγές να διασκεδάσεις») χωρίς όμως να απασχολούνται και ιδιαιτέρως, αν αυτό είναι εφικτό.

Αναρωτιέμαι όμως πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, γι αυτόν τον συνομιλητή που εκείνη τη στιγμή αντιμετωπίζει μια αποτυχία, αν άκουγε κάτι σαν «Μην στεναχωριέσαι κορίτσι μου. Ξέρω πως προσπάθησες πολύ όλη τη χρονιά. Ξέρω πως ήθελες πολύ να περάσεις στη σχολή. Καταλαβαίνω τον πόνο σου και την απογοήτευσή σου. Δεν ήταν εύκολο. Να ξέρεις πως έχω πίστη σε σένα, κάτσε να δεις πού χρειάζεσαι κι άλλη προετοιμασία, οπλίσου με θάρρος και βάλε ακόμα πιο πολύ τα δυνατά σου. Δεν το βάζουμε κάτω με την πρώτη αναποδιά»

Τι σημαίνει «δεν έγινε και τίποτα;». Πόσο ισοπεδωτικό ακούγεται αυτό το «δεν έγινε και τίποτα» σε έναν άνθρωπο που τα τελευταία χρόνια πιέστηκε, διάβασε, αγχώθηκε, κόπιασε όσο μπορούσε. Ειδικά δε, σε έναν νέο άνθρωπο που δεν είναι ακόμα συνηθισμένος από τις περίπλοκες καταστάσεις που πολλοί αντιμετωπίζουν κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Δεν περνάνε μόνο οι άριστοι στο πανεπιστήμιο. Ούτε φυσικά περνάνε με μαγικές συνταγές. Χρειάζεται ικανότητα, επιμονή, προσπάθεια σε μεγάλο βαθμό. Προσωπικά, βρίσκω τις κρίσεις «δεν έγινε και τίποτα, βγες να διασκεδάσεις» την ίδια εκείνη ώρα που η στεναχώρια έχει σκάσει μέσα στα χέρια σου, τρομερά ανόητες. Πώς να διασκεδάσεις; Τη στιγμή που τρέχεις να διαβάσεις το όνομά σου ανάμεσα στους επιτυχόντες και δεν το βλέπεις, σπάει η καρδιά σου. Πώς να διασκεδάσεις; Ξέρεις πως πρέπει να ξαναπροσπαθήσεις, να περάσεις από μια επίπονη διαδικασία, να ισορροπήσεις βλέποντας τους φίλους σου να πηγαίνουν να γραφτούν στην καινούρια τους σχολή, να μένεις πίσω… Πώς να διασκεδάσεις; Τρελαθήκατε όλοι πια;

Φυσικά και ένα τέτοιο περιστατικό δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μόνιμου πόνου. Φυσικά και δεν μπορείς να περάσεις όλη την υπόλοιπη ζωή σου κλαίγοντας γι’αυτό. Tη στιγμή όμως που η λύπη έρχεται και σε βρίσκει, ζήσε το. Ζήσε τον πόνο σου, βγάλε τη στεναχώρια σου, σκέψου πώς μπορείς να το καταφέρεις καλύτερα την επόμενη φορά, μάθε από αυτό, προχώρα παρακάτω. Η λύπη σου τώρα, είναι η ζωή σου αύριο.

Η επιμονή των ανθρώπων που απαξιώνουν ηθελημένα στενάχωρα περιστατικά, δεν σταματά ποτέ να με εκπλήσσει. Σίγουρα τίποτα, πλην του θανάτου, δεν είναι οριστικό. Η θέληση και η προσπάθειά μας, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, μπορεί να αλλάξει τα πάντα σχεδόν. Όμως νιώθω πάντα πως έχει μεγάλη σημασία να ζούμε την στεναχώρια μας, όταν αυτή συμβαίνει, αντί να την σκεπάζουμε με ένα σεντονάκι του «Δεν έγινε και τίποτα». Εχει μεγάλη σημασία για την εξέλιξη, έχει σημασία για το «μετά».

Ένα «μετά», καλύτερο ενδεχομένως, το οποίο αφού ξορκίσει την στεναχώρια, με κόπο και συνειδητοποίηση, μπορεί να μας δώσει την ευκαιρία για μεγάλες απολαύσεις στη ζωή μας. Ακόμα και αν αρχικά, φαίνεται πως ο κόσμος όλος καταρρέει γύρω μας.

Εύχομαι σε όσα παιδιά κόπιασαν, αλλά δεν τα κατάφεραν φέτος, να έχουν το θάρρος και τη δύναμη να προχωρήσουν ξανά, ακολουθώντας το στόχο τους. Διάβασα πριν λίγες μέρες κάτι που στάθηκε σε μια γωνιά του μυαλού μου: «Γι’αυτό που δε σταματάς να σκέφτεσαι καθημερινά, η προσπάθεια τελειώνει μόνο όταν το επιτύχεις. Σταμάτα να το σκέφτεσαι και κάντο».

Εύχομαι να το κάνουν.

*Η Αλεξάνδρα Μπουτοπούλου εργάζεται στον χώρο της διαφήμισης και της επικοινωνίας.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
Πηγη www.protagon.gr