Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Ευρωζώνη: Η τελική μάχη της επιβίωσης



Καθώς η προσοχή των ελληνικών αλλά και των ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης βρισκόταν, δικαιολογημένα, στραμμένη στη στάση που θα τηρούσε η Ελλάδα στα διαδοχικά eurogroup, η εφημερίδα Financial Times παρουσίασε μια πολιτική βόμβα για το μέλλον της ευρωζώνης, η οποία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη. Ο γνωστός δημοσιογράφος, Πίτερ Σπίγκελ, αποκάλυψε έκθεση του Γιούνκερ, η οποία θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως την γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Στο κείμενο, το οποίο εκτός από την υπογραφή του προέδρου της Κομισιόν, έφερε και τα ονόματα του επικεφαλής του eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ και του προέδρου του Συμβουλίου, Ντόναλντ Τασκ, γίνεται σαφής αναφορά στην αδυναμία της ευρωζώνης να αντιπαρατεθεί με την αμερικανική οικονομία και προτείνονται μια σειρά λύσεων.
Εν συντομία ο Γιούνκερ εμμέσως πλην σαφώς προτείνει τη χάραξη ενός κοινού προϋπολογισμού των χωρών της ευρωζώνης, τη δημιουργία νέου κοινοβουλίου των χωρών μελών της νομισματικής ένωσης αλλά και την ύπαρξη ενός μηχανισμού που θα τιμωρεί τα «απείθαρχα» μέλη της ένωσης.
Παραμένει άγνωστο εάν η ΕΚΤ ήθελε εξ αρχής να «διαρρεύσει» τις θέσεις της ή αν κάποιος άλλος ισχυρός παίχτης προσπάθησε με αυτό τον τρόπο να προκαταβάλει τυχόν εξελίξεις. Αρκετοί αναλυτές πάντως έσπευσαν να σημειώσουν ότι σε βάθος χρόνου το συγκεκριμένο κείμενο μπορεί να έχει πολύ πιο δραστικές επιπτώσεις για το μέλλον του ευρώ αλλά και για την διαρκή οικονομική αντιπαράθεση ΗΠΑ – Ευρώπης, σε σχέση με τις εξελίξεις γύρω από το ελληνικό ζήτημα.
Το σκεπτικό του κειμένου στηρίζεται στην ορθή, καταρχήν, παρατήρηση ότι μια νομισματική ένωση δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική. «Δεν υπάρχει νόμισμα χωρίς κράτος» μας έλεγε πριν από μερικά χρόνια ο διάσημος οικονομολόγος (και μέντορας του Α.Παπανρέου) Σαμίρ Αμίρ αναφερόμενος και αυτός στα δομικά προβλήματα που αναπόδραστα αντιμετωπίζει κάθε νομισματική ένωση η οποία δεν μπορεί να χαράξει μια κοινή οικονομική πολιτική.
Το κλασικό παράδειγμα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η οικονομία των ΗΠΑ, η οποία αναλαμβάνει να αντιμετωπίζει τις αδυναμίες που ενδέχεται να αντιμετωπίζει κάποια πολιτεία, με τη μεταφορά πόρων από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή απ’ ότι συμβαίνει στην ευρωζώνη, όπου μια λεόντειος συμφωνία μεταξύ άνισων οικονομιών εξασφαλίζει ότι τα ελλείματα της περιφέρειας μετατρέπονται σε πλεονάσματα του οικονομικού κέντρου – δηλαδή της Γερμανίας.
Εξίσου σωστή είναι και η παρατήρηση του κειμένου ότι η κρίση, που αντιμετωπίζει σήμερα η ευρωζώνη, ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και από το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα και μετεξελίχθηκε σε δημοσιονομική κρίση, καθώς τα κράτη «αναγκάζονταν» να προστατεύουν τις τράπεζες που θεωρούνταν πολύ μεγάλες για να αφεθούν να καταρρεύσουν (too big to fail).
Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι σε εκθέσεις σαν κι αυτή, που προορίζονται για εσωτερική κατανάλωση και όχι για το ευρύ κοινό, δεν συναντάμε τις γνωστές κορώνες για τους «τεμπέληδες» Έλληνες ή Ισπανούς αλλά αναγνωρίζεται ότι όλες οι χώρες (με εξαίρεση την Εσθονία και το Λουξεμβούργο) είχαν παραβιάσει τους στόχους για τα ελλείματα και τα χρέη που έθετε το σύμφωνο σταθερότητας.
Η ουσία του κειμένου όμως βρίσκεται λίγες γραμμές πριν από το τέλος του, όπου επισημαίνεται ότι «η ζώνη του ευρώ δεν κατάφερε να ανακάμψει από την κρίση με τον ίδιο τρόπο που το πέτυχαν οι ΗΠΑ, γεγονός που μάλλον αποδεικνύει ότι μια ατελής νομισματική ένωση προσαρμόζεται πολύ πιο δύσκολα στις συνθήκες». Η έκθεση λοιπόν εκφράζει την έντονη ανησυχία ισχυρών κύκλων της ευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ ότι η ευρωπαϊκή οικονομία κινδυνεύει να χάσει οριστικά τη μάχη με τους ανταγωνιστές της στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Αρκετοί αναλυτές εκτιμούσαν ότι οι προτάσεις Γιούνκερ έχουν τη σφραγίδα του Παρισιού αλλά παραμένει άγνωστο αν θα λάβουν το πράσινο φως του Βερολίνου, το οποίο είναι φυσικά ο τελικός κριτής σε κάθε σχέδιο για την μεταρρύθμιση της Ε.Ε. Η Γερμανία θα ήταν βέβαια έτοιμη να δεχθεί νέους μηχανισμούς «τιμωρίας» των οικονομιών που παρεκκλίνουν από τους στόχους (και υπάρχουν ίχνη τέτοιων προτάσεων στο κείμενο) αλλά είναι αμφίβολο εάν θα ήθελε ένα νέο κοινοβούλιο της ευρωζώνης που θα ενίσχυε τους δημοκρατικούς θεσμούς στην καρδιά της Ε.Ε. Πολύ περισσότερο είναι αμφίβολο εάν προτίθεται να βάλει το χέρι στην τσέπη για τη δημιουργία μιας λειτουργικές νομισματικής ένωσης ή εάν θα αρκεστεί να συμπεριφέρεται στις ασθενέστερες οικονομίες σαν αυτοκρατορική δύναμη.
Το βέβαιο είναι ότι η πρόταση για τη δημιουργία ενός σκληρού πυρήνα των χωρών της ευρωζώνης αναμένεται να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις μεταξύ των χωρών που ανήκουν στην Ε.Ε και οι οποίες είτε δεν θέλησαν είτε δεν έγιναν δεκτές στην νομισματική ένωση. Στην πρώτη κατηγορία ανήκει κυρίως η Μεγάλή Βρετανία, τα φιλοευρωπαϊκά διαπιστευτήρια της οποία θα κριθούν και στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου. Ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον έχει υποσχεθεί τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την παραμονή της χώρας στην ΕΕ. Το μόνο λοιπόν που δεν θα ήθελαν να δουν οι φιλο-ΕΕ δυνάμεις του Λονδίνου είναι να σχηματίζεται η εντύπωση ότι οι χώρες της ευρωζώνης ετοιμάζονται ούτως η άλλως να τους πετάξουν έξω από την «πρώτη ταχύτητα».
Παρόμοια ανησυχία, αλλά από θέση υποτέλειας και όχι ισχύος, εκφράζουν και αρκετά νέα μέλη της Ε.Ε από την ανατολική Ευρώπη οι οικονομικές ελίτ των οποίων θα ήθελαν να έχουν ενταχθεί στην ευρωζώνη αλλά βρήκαν τις πόρτες ερμητικά κλειστές.
Σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους στην ιστορία της ευρωζώνης ο Γιούνκερ έρχεται να ζητήσει εμβάθυνση των θεσμών αναγνωρίζοντας ότι η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Η ευρωζώνη, φαίνεται να είναι το μήνυμά του, ή θα επιδιορθωθεί ή θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη.
Άρης Χατζηστεφάνου για το περιοδικό “Επίκαιρα” Φεβρουαρίου
Πηγη info-war.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Επιβεβαίωση για «το άγνωστο δράμα του Αδ.Γεωργιάδη»


Στις 4 Φεβρουαρίου είχαμε ένα «αποκλειστικό» ρεπορτάζ με τίτλο «Το άγνωστο δράμα του Αδ. Γεωργιάδη». Συγκεκριμένα, δημοσιεύσαμε την παρακάτω «αποκλειστική» φωτογραφία:
adonis 2

Δεν πέρασαν πολλές μέρες και ο ίδιος ο Αδ. Γεωργιάδης, με ανάρτηση του στο twitter, επιβεβαίωσε το «αποκλειστικό» ρεπορτάζ μας:

adonis georgiadis

Μετά από αυτή την «επιτυχία» θα συνεχίσουμε τα «αποκλειστικά» με μεγαλύτερο κέφι. Αυτή τη στιγμή εργαζόμαστε για ένα «αποκλειστικό» ρεπορτάζ για τον Γιάνη Βαρουφάκη. Μόλις «βγάλουμε το θέμα» θα το δημοσιοποιήσουμε αμέσως.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Το τρίτο πακέτο: Η μεγάλη παγίδα για τους «άπληστους» Ελληνες


Η παγίδα του «τρίτου πακέτου» - και ουσιαστικά του τρίτου Μνημονίου –βγαίνει αιφνιδίως (;) στο ευρωπαϊκό προσκήνιο και απειλεί να τορπιλίσει κάθε γέφυρα για “new deal” και για την όποια αλλαγή όρων στις σχέσεις Ελλάδας και Ευρώπης.

Η «είδηση» έσκασε χθες το βράδυ από το γερμανικό πρακτορείο ΜΝΙ και το timing, όσο και το μέσο, δεν είναι καθόλου τυχαία:
Το ΜΝΙ είναι σχεδόν το… ημι-επίσημο όχημα διαρροών της γερμανικής κυβέρνησης, το δε σχέδιο για νέο πακέτο ύψους 30 δις προς την Ελλάδα «αποκαλύφθηκε» στο παρά πέντε της, σημερινής, ψηφοφορίας στη γερμανική Βουλή για την έγκριση της συμφωνίας παράτασης του Eurogroup.
Σύμφωνα με το πρακτορείο, που επικαλείται πηγή της ευρωζώνης, οι πιστωτές θεωρούν ότι η Ελλάδα μπορεί να χρειαστεί νέο δάνειο, ύψους τουλάχιστον 30 δις για την επόμενη διετία και, ως εκ τούτου, βγάζουν από τα συρτάρια σχετικό σχέδιο που είχε συζητηθεί περίπου προς εξαμήνου με πρωτοβουλία του Βερολίνου.
Στην πραγματικότητα, η είδηση δεν είναι καν… είδηση: Το ΜΝΙ επαναφέρει σε πρώτο πλάνο το περίφημο «σχέδιο Σόιμπλε» που είχε δημοσιοποιηθεί για πρώτη φορά την άνοιξη του 2014 και μπήκε ξανά στο τραπέζι τον περασμένο Σεπτέμβριο σε κάποιες ευρωπαϊκές συσκέψεις κεκλεισμένων των θυρών: Τότε είχε γίνει γνωστό ως «τρίτο πακέτο με ρήτρα μεταρρυθμίσεων» και προέβλεπε ένα νέο δάνειο τουλάχιστον 30 δις προς την Ελλάδα που θα συνοδευόταν, βεβαίως, από νέους όρους και μέτρα λιτότητας. Εκτοτε, όμως, «χάθηκε»,  κάπου ανάμεσα στις σειρήνες του… success story της κυβέρνησης Σαμαρά και τις ακροβασίες ανάμεσα στην «προληπτική γραμμή στήριξης» και τις πρόωρες εκλογές.
Τώρα, το γερμανικό πρακτορείο, και ο «αξιωματούχος της ευρωζώνης» που επικαλείται, επαναφέρουν το εν λόγω σχέδιο, με την επισήμανση ότι «η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να είναι έτοιμη για πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα». Και με την υποσημείωση ότι η συμφωνία του τελευταίου Eurogroup «μπορεί να αλλάξει»», καθότι υπάρχει «έλλειμμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης και τη νέα ελληνική κυβέρνηση».
Το πλαίσιο αυτό, στη μορφή και τη στιγμή που τίθεται, δεν είναι καθόλου τυχαίο και, όπως επεσήμαναν χθες το βράδυ κυβερνητικές πηγές, έχει τριπλή στόχευση:
-Να δυναμιτίσει το κλίμα την ημέρα ψήφισης της συμφωνίας του Eurogroup στην γερμανική Βουλή, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο τον πήχη των απαιτήσεων του Βερολίνου για πιστή εφαρμογή των παλαιών δημοσιονομικών μέτρων: Οι – κατά την Blid – «άπληστοι» έλληνες δεν μπορούν να ετοιμάζονται και για τρίτο δάνειο, όταν αρνούνται να εφαρμόσουν τους όρους του προηγούμενου.
-Να τορπιλίσει κάθε συζήτηση για απομείωση του χρέους: Την στιγμή που η Ελλάδα διακηρύσσει πως η μόνη οριστική διέξοδος από την κρίση είναι η ελάφρυνση του χρέους, η Γερμανία αντιπροτείνει το εντελώς αντίθετο - ένα τρίτο Μνημόνιο κι ένα τρίτο δάνειο που θα διογκώσει ακόμη περισσότερο το χρέος.
-Να ακυρώσει κάθε συζήτηση για ένα ευρωπαϊκό, αναπτυξιακό «new deal»: Αντί για στροφή σε αναπτυξιακού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεις, το νέο Μνημόνιο θα φέρει και νέα μέτρα λιτότητας. Και θα επαναβεβαιώσει την κυριαρχία του τιμωρητικού, προτεσταντικού οικονομικού δόγματος της Γερμανίας στην Ευρώπη.
Προς επίρρωση όλων αυτών, οι ίδιες κυβερνητικές πηγές σημείωναν ότι ο ευρωπαίος αξιωματούχος που επικαλείται το ΜΝΙ ανέφερε πως «μέσα στο επόμενο τετράμηνο δεν θα υπάρξει συζήτηση περί ελάφρυνσης του χρέους».
Η συζήτηση, άλλωστε, περί τρίτου πακέτου με όλους τους επαχθείς  όρους που μπορεί να περιέχει, γίνει όλο και πιο έντονη στη Γερμανία τις τελευταίες ημέρες. Μετά το δημοσίευμα της Rheinische Post, που ανέφερε ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ετοιμάζεται για τρίτο πακέτο στήριξης, τη σκυτάλη πήρε και ο αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Σοσιαλδημοκρατών, Κάρστεν Σνάιντερ:
«Το αποφασιστικό ερώτημα», είπε, «θα τεθεί πριν το καλοκαίρι: Αν η Ελλάδα είναι να παραμείνει στην ευρωζώνη, πρέπει να της δοθεί ένα τρίτο πακέτο ύψους λίγων δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ».
Πηγη tvxs.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Reuters: Σχέδιο «ασφυξίας» της Ελλάδας από τους πιστωτές

Αποκάλυψη



H  «επιχείρηση ασφυξία» είναι το νέο όπλο των πιστωτών κατά της Ελλάδας, όπως επιβεβαιώνει και το Reuters, δείχνοντας ως σαφή στόχο να συρθεί η Αθήνα στη λήψη επώδυνων μέτρων έως το τέλος Απριλίου.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του πρακτορείου, αξιωματούχοι της ευρωζώνης ελπίζουν ότι η έλλειψη ρευστότητας θα αναγκάσει την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα να συμφωνήσει σε «μεταρρυθμιστικά σχέδια που έχει απορρίψει» πριν από το τέλος Απριλίου.
 
«Η χρηματοδοτική ασφυξία χρησιμοποιείται για να πιέσει τους Έλληνες να αρχίσουν πολύ γρήγορα συζητήσεις για την αξιολόγηση και να την ολοκληρώσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα, χωρίς να περιμένουν καν το τέλος Απριλίου» φέρεται να είπε στο Reuters αξιωματούχος της ευρωζώνης.
 
Το δημοσίευμα αναφέρει ότι πέραν της εκταμίευσης χρημάτων από τους πιστωτές οι Ελλάδα δεν φαίνεται να έχει πλέον άλλες επιλογές για να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό. Η μία λύση,  όπως σημειώνει, η μεταφορά 1,9 δισ. ευρώ από τα κέρδη των ελληνικών ομολόγων της ΕΚΤ, δεν θα είναι δυνατή μέχρι να κλείσει η αξιολόγηση της Ελλάδας.
 
Τα 11 δισ. ευρώ του ΤΧΣ είναι πλέον δεσμευμένα, ενώ η μόνη επιλογή για άμεση χρηματοδότηση είναι η έκδοση εντόκων ή βραχυπρόθεσμων ομολόγων τρίμηνης και εξάμηνης διάρκειας. Όμως, το όριο για την έκδοση εντόκων έχει τεθεί στα 15 δισ. ευρώ, ένα νούμερο που έχει ήδη πιάσει η ελληνική κυβέρνηση, και η ΕΚΤ αρνείται να το αυξήσει.
 
Παράγοντας με γνώση των τεκταινόμενων στην ΕΚΤ φέρεται δήλωσε στο Reuters πως μια αύξηση του ορίου των εντόκων είναι «εξαιρετικά απίθανη». Πάντως, ανώτατος Έλληνας τραπεζίτης υποστήριξε πως οι προσδοκίες στην Αθήνα είναι πως η ΕΚΤ θα κάνει πίσω και θα αφήσει κάποια περιθώρια για τα έντοκα.
 
Το  Reuters σημειώνει ακόμη ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να εξοικονομήσει χρήματα καθυστερώντας πληρωμές σε προμηθευτές ή δανειζόμενη από κρατικούς φορείς, όπως τα ασφαλιστικά ταμεία, ωστόσο η ελληνική κυβέρνηση είναι πιθανόν να έχει ήδη εξαντλήσει μέρος αυτών, όπως αναφέρει μια πηγή που γνωρίζει το θέμα.
 
Σε κάθε περίπτωση το πρακτορείο επισημαίνει ότι οι επιλογές αυτές θα έδιναν μία ανάσα στην Αθήνα μόνο για μερικές εβδομάδες.
 
Μετά από την αποπληρωμή δανείου του ΔΝΤ το Μάρτιο, η Αθήνα θα πρέπει να πληρώσει τόκους ύψους 800 εκατ. τον Απρίλιο με σημαντικότερο σκόπελο την αποπληρωμή 8 δισ. στους επίσημους πιστωτές, εκ των οποίων τα 6,5 στην ΕΚΤ. «Στο τέλος δε θα έχουν άλλες επιλογές από το να υιοθετήσουν τα μέτρα και να κινηθούν γρήγορα», φέρεται να είπε ο αξιωματούχος της ευρωζώνης.
Πηγη tvxs.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ενδελεχής έλεγχοι από την εφορία σε offshore και κατέχοντες


Μητρώο offshore εταιριών πρόκειται να συγκροτηθεί από την Εφορία. Ανάλογο μητρώο θα δημιουργηθεί για όλα τα σκάφη αναψυχής, ενώ θα εγκατασταθεί και σύστημα επιτήρησης εισροών-εκροών σε όλο το κύκλωμα διακίνησης υγρών καυσίμων.
Παράλληλα η εφορία θα αποκτήσει πρόσβαση σε τραπεζικές καταθέσεις, μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια και δάνεια, ώστε να καταρτιστεί ένα περιουσιολόγιο
Στόχος ο εντοπισμός «μαύρου χρήματος» και η πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου.
Στα σκοπευτικά της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων θα μπούν κυριως επιχειρήσεις και επαγγέλματα υψηλής παραβατικότητας και φορολογούμενοι με μεγάλο πλούτο.

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Σε είσπραξη 2,5 δισ. από τη φοροδιαφυγή μέχρι το καλοκαίρι στοχεύει ο Π.Νικολούδης


Την ύπαρξη σημαντικής φορολογικής ύλης που η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να εντοπίσει επεσήμανε ο υπουργός Επικρατείας για την καταπολέμηση της διαφθοράς Παναγιώτης Νικολούδης σε συνέντευξή του στους New York Times. «Δεν έχω τίποτα εναντίον των πλουσίων, είμαι εναντίον των ανέντιμων πλουσίων. Και είμαι εδώ για να τους πιάσω» είπε χαρακτηριστικά ο υπουργός στην αμερικανική εφημερίδα της οποίας το άρθρο έχει τίτλο: "Στην Ελλάδα, η διάσωση μπορεί να συνδέεται με το κυνήγι των μεγάλων ψαριών".
Ο νέος υπουργός Επικρατείας κατά της Διαφθοράς που ως πρώην εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ασχολούνταν για δεκαετίες με υποθέσεις ξεπλύματος χρήματος, λαθρεμπορίου καυσίμων και διαφθοράς σχεδιάζει να βάλει στο στόχαστρο τους ολιγάρχες της Ελλάδας.
Ο κ. Νικολούδης αναφέρει σε συνέντευξή του στους New York Times έχει στα χέρια του 3.500 ελέγχους οφειλόμενους φόρους ύψους 7 δισ. ευρώ, από τους οποίους ευελπιστεί πως μέχρι το καλοκαίρι θα έχουν εισπραχθεί 2,5 δισ. ευρώ. Σύντομα θα βρεθούν στο στόχαστρο άλλες 22.000 υποθέσεις, ύψους αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ, συμπληρώνει.
Κατά τον υπουργό, υπάρχει σημαντικός αφορολόγητος πλούτος εκτός Ελλάδας, στον οποίον περιλαμβάνονται περισσότεροι από 2.000 ελληνικοί τραπεζικοί λογαριασμοί στην Ελβετία, που περιλαμβάνονται στη λίστα Λαγκάρντ η οποία εστάλη στην Ελλάδα το 2010. Συνολικά εκτιμάται πως εκτός Ελλάδας υπάρχουν 120 δισ. ευρώ, κυρίως σε επενδυτικούς λογαριασμούς στους οποίους, όπως σημειώνει ο κ. Νικολούδης, η Ελλάδα δεν έχει πρόσβαση.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

«Μόνη διέξοδος η φυγή προς τα εμπρός!»

EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Συντάκτης: 
Σπύρος Λαπατσιώρας, Γιάννης Μηλιός, Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος

1. Εισαγωγή
Μία αποτίμηση της «μεταβατικής» συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου είναι ότι αποτελεί ανακωχή που επετεύχθη με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και αποδοχή από την άλλη πλευρά (των «θεσμών»). Στο επόμενο διάστημα, μέχρι το πέρας του τετραμήνου, θα διαμορφωθούν οι όροι διαπραγμάτευσης για την επόμενη συμφωνία.
Αυτό κατά μία έννοια σημαίνει ότι δεν κρίθηκε τίποτα ακόμη. Όμως, η αποτίμηση αυτή είναι επισφαλής. Πρώτον, η ίδια η «μεταβατική» συμφωνία αλλάζει το συσχετισμό δύναμης. Δεύτερον, επειδή οι «εχθροπραξίες» θα συνεχίζονται σε όλη τη διάρκεια του τετραμήνου (έλεγχος των δεσμεύσεων και επανερμηνεία των όρων της από κάθε πλευρά) απαιτείται να κατανοήσουμε πρώτα το τοπίο των διαπραγματεύσεων.
2. Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου: Ένα πρώτο βήμα σε ολισθηρό έδαφος …
2α. Οι στόχοι της διαπραγμάτευσης
Η ελληνική κυβέρνηση προσήλθε στο Eurogroup της 12ης Φεβρουαρίου, δηλαδή στην πρώτη ουσιαστική φάση της διαπραγμάτευσης, με αίτημα μια συμφωνία σε ένα νέο «πρόγραμμα-γέφυρα», δηλώνοντας ρητά ότι είναι αδύνατη η παράταση του υπάρχοντος προγράμματος, που έχει απορριφθεί από τον ελληνικό λαό:
1. Το «πρόγραμμα-γέφυρα» δεν θα περιελάμβανε όρους, αξιολογήσεις κλπ., αλλά μια επίσημη αποτύπωση της βούλησης όλων των πλευρών για διαπραγμάτευση χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς και χωρίς οποιαδήποτε μονομερή ενέργεια.
2. Στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα θα παραιτείτο από τις εναπομείνασες δόσεις του προηγούμενου προγράμματος – πέραν των 1, 9 δις ευρώ που οφείλουν να επιστρέψουν η ΕΚΤ και οι Κεντρικές Τράπεζες των κρατών-μελών από τα κέρδη που είχαν από τη διακράτηση ελληνικών ομολόγων (προγράμματα SMP και ANFA) – και θα της δινόταν η δυνατότητα έκδοσης εντόκων γραμματίων πέρα από το όριο των 15 δις, ώστε να καλύψει τυχόν έκτακτες ανάγκες.
3. Στο τέλος της μεταβατικής αυτής περιόδου, (α) η Ελλάδα θα καταθέσει τις τελικές της προτάσεις, που σύμφωνα με τις Προγραμματικές Δηλώσεις της κυβέρνησης θα περιλαμβάνουν ένα νέο πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικήςγια τα επόμενα 3-4 χρόνια και ένα νέο εθνικό σχέδιο μεταρρυθμίσεων και παράλληλα (β) θα τεθεί το ζήτημα της διαπραγμάτευσης για αναδιάρθρωση-ελάφρυνση του δημόσιου χρέους. Η γερμανική κυβέρνηση αλλά και οι «θεσμοί» (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) προσήλθαν στη διαπραγμάτευση με τη θέση ότι η Ελλάδα έπρεπε να ζητήσει εξάμηνη «τεχνική επέκταση» του υφιστάμενου Προγράμματος (το οποίο για επικοινωνιακούς λόγους δέχθηκαν να μετονομαστεί σε «υφιστάμενο διακανονισμό» – existing arrangement), ώστε να γίνει δυνατή η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης (successful completion of the review).
2β. Η έκβαση της διαπραγμάτευσης
Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου περιλαμβάνει τετράμηνη παράταση της «Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης (Master Financial Assistance Facility Agreement, MFFA), η οποία θεμελιώνεται σε ένα σύνολο δεσμεύσεων».
Η παράταση της Σύμβασης («η οποία θεμελιώνεται σε ένα σύνολο δεσμεύσεων») σημαίνει: (α) αξιολογήσεις από τους τρεις «θεσμούς», (β) δεσμεύσεις ή όρους, (γ) συνέχιση της χρηματοδότησης με βάση το πλάνο των δόσεων του υφιστάμενου Προγράμματος, εφόσον υπάρξει θετική αξιολόγηση, (δ) επιστροφή των κερδών της ΕΚΤ και των εθνικών ΚΤ από τη διακράτηση ελληνικών ομολόγων, και πάλι όμως εφόσον υπάρξει θετική αξιολόγηση από τους «θεσμούς» (δεδομένης μάλιστα της «ανεξαρτησίας» της ΕΚΤ). Με δυο λόγια πρόκειται για την απόρριψη-απόσυρση των σημείων (1) και (2) με τα οποία προσήλθε η ελληνική κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση.
Πρέπει επίσης να σημειώσουμε εδώ ότι δεν υπάρχει καμία ρητή αναφορά στην κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών (π.χ. ότι θα επιτραπεί η έκδοση εντόκων για να πληρωθούν χρεολύσια, τόκοι και έκτακτες ανάγκες) μέχρι την ολοκλήρωση της αξιολόγησης – εκτός αν η αναφορά στην «ανεξαρτησία της ΕΚΤ» υπονοεί την «ευχέρεια» αυτής να εξετάζει κατά πόσο η ελληνική κυβέρνηση ανταποκρίνεται «θετικά» στις «δεσμεύσεις» που συνοδεύουν την επέκταση της συμφωνίας (γεγονός το οποίο αναμφισβήτητα δυσχεραίνει τις όποιες «ερμηνευτικές» προσπάθειες προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση σχετικά με τη συμφωνία).
Ταυτόχρονα, στη Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου περιλαμβάνεται η θέση: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύθηκαν επίσης να εγγυηθούν τα απαραίτητα πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα ή τα έσοδα που απαιτούνται για να εγγυηθούν τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως όριζε το ανακοινωθέν του Γιούρογκρουπ του Νοεμβρίου του 2012».
Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση παραιτείται από το στόχο διαπραγμάτευσης για την αναδιάρθρωση-απομείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους και υιοθετεί το «πρόγραμμα βιωσιμότητας» που στηρίζεται στην «πληρωμή του κεφαλαίου του χρέους» μέσω πρωτογενών πλεονασμάτων. Αυτό σημαίνει την απόρριψη-απόσυρση και του σκέλους (β) του σημείου (3) με το οποίο προσήλθε η ελληνική κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση.
Αυτό που κέρδισε η ελληνική κυβέρνηση (πέρα από την αλλαγή στην ορολογία, για την οποία έγινε τόση συζήτηση), είναι:
Α) Το σκέλος (α) του σημείου (3) των προτάσεών της, δηλαδή την ευχέρεια να προτείνει εκείνη προς έγκριση από τους «θεσμούς» τις μεταρρυθμίσεις για τη δημοσιονομική σταθεροποίηση και την ανάπτυξη. Έτσι απορρίφθηκαν τα μέτρα που είχε συμφωνήσει η προηγούμενη κυβέρνηση (μείωση συντάξεων και αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά) και συμφωνήθηκε να δοθεί το βάρος στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της λαθρεμπορίας, στη μεταρρύθμιση του δημοσίου, στην αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος κλπ.1
Β) Η διαπραγμάτευση για το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος του 2015. Αντί του συμφωνημένου 3% του ΑΕΠ, η συμφωνία αφήνει το ζήτημα ανοιχτό για τον προσδιορισμό ενός χαμηλότερου ποσοστού: «Οι θεσμοί, σε ό, τι αφορά τον στόχο για το πρωτογενές πλεόνασμα το 2015, θα λάβουν υπόψη τους τις οικονομικές συνθήκες του 2015». Επομένως καθίσταται σαφές ότι αν η συμφωνία συνιστά ανακωχή, στην προκειμένη περίπτωση ανακωχή δεν σημαίνει «ισοπαλία»: Η συμφωνία αποτελεί ένα πρώτο βήμα σε ολισθηρό έδαφος. Ναι μεν δίνεται χρόνος για το επόμενο βήμα, αλλά το τοπίο που οργανώνεται είναι ασφυκτικό, ελάχιστα θυμίζει τα minimum που επιζητούσε η κυβέρνηση μέχρι και τις 12 Φεβρουαρίου.
3. Υπάρχει ακόμα περιθώριο για αμφισβήτηση του νεοφιλελευθερισμού; 3α. Η επιτήρηση ως ισορροπία ανάμεσα σε «πολιτικό» και «ηθικό» κίνδυνο. Η πολιτική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή εκείνης της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που επιδιώκει να εναποθέσει όλες τις κοινωνικές διαδικασίες (από την εκπαίδευση και την κοινωνική ασφάλιση μέχρι το δημόσιο χρέος) στη δικαιοδοσία και το «ρυθμιστικό ρόλο» των αγορών. Η ευρωπαϊκή Αριστερά επιδιώκει έτσι να διασφαλίσει εκείνη την ελευθερία άσκησης κυβερνητικής πολιτικής, που θα της επιτρέψει να περιορίσει την ισχύ των αγορών, φέρνοντας στο προσκήνιο τις κοινωνικές ανάγκες.
Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ένα «πρόγραμμα» συνεχούς ενίσχυσης των συμφερόντων του κεφαλαίου, σε βάρος των συμφερόντων των εργαζομένων, των επαγγελματιών, των συνταξιούχων, της νεολαίας, των μικρομεσαίων. Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, όπως εκφράζεται, για παράδειγμα, από τον κ. Σόιμπλε, δεν στερείται ορθολογικών στόχων και στρατηγικής, παρά τις ρητορικές ευκολίες που δίνει ο περί του αντιθέτου ισχυρισμός σε όποιον τον χρησιμοποιεί. Επιχειρεί να επιλύσει και μέχρι στιγμής το κάνει, ορθολογικά, δύο προβλήματα:
Πρώτον, τη νομιμοποίηση ενός εργασιακού μοντέλου χωρίς δικαιώματα και κοινωνική προστασία, με χαμηλές και εύκαμπτες αμοιβές, χωρίς ουσιαστική διαπραγματευτική δυνατότητα από τη μεριά των εργαζομένων, έτσι ώστε να δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες για την κερδοφορία και τη συσσώρευση κεφαλαίου.
Δεύτερον, την οργάνωση της Ευρωζώνης (συντονισμός δημοσιονομικών πολιτικών, τραπεζική ενοποίηση, προγράμματα διάσωσης κλπ.) με στόχο μία Οικονομική και Νομισματική Ένωση στην οποία τα κράτη μέλη δεν θα υποκύπτουν στον «ηθικό κίνδυνο» να στηρίζουν κοινωνικές (ή άλλες) δαπάνες προσφεύγοντας στον δημόσιο δανεισμό. Τα κράτη υποβάλλονται στο δίλημμα λιτότητα-περικοπές-ιδιωτικοποιήσεις ή κίνδυνος χρεοστασίου, με αποτέλεσμα στη δεύτερη περίπτωση την αποδοχή ενός προγράμματος διάσωσης, το περιεχόμενο του οποίου είναι φυσικά και πάλι λιτότητα-περικοπές-ιδιωτικοποιήσεις.
Αυτή η ακραία οπτική επιθυμεί ιδιωτικοποιήσεις και πρωτογενή πλεονάσματα για να αποπληρωθεί το χρέος ενώ δεν αντιτίθεται σε μεταρρυθμίσεις όπως αυτές τις οποίες προτείνει η ελληνική κυβέρνηση (και ενδεχομένως έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία) – όπως η καλύτερη οργάνωση των συστημάτων είσπραξης (φόροι, εισφορές), η αναδιοργάνωση του δημοσίου τομέα, 2 η αποδυνάμωση γενικά των ολιγοπωλίων. Μπορεί ακόμα να καλωσορίσει ένα νέο πολιτικό προσωπικό, καθώς κατανοεί ότι έχει επιταχυνθεί ο κύκλος φθοράς και έλλειψης λαϊκής νομιμοποίησης του παλιού πολιτικού προσωπικού. Η διατήρηση του παλιού προσωπικού, εφόσον αυτό έχει απαξιωθεί στη συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας, θεωρείται από τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική «πολιτικός κίνδυνος», διότι μπορεί να οδηγήσει στις ανεξέλεγκτες ατραπούς μιας κοινωνικής έκρηξης. Ο νεοφιλελευθερισμός θεωρεί όμως παράλληλα «ηθικό κίνδυνο» (moral hazard) κάθε πολιτική που στηρίζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, διευρύνει το δημόσιο χώρο, επεκτείνει το κοινωνικό κράτος, θέτει την αναπαραγωγή της κοινωνίας πέρα και έξω από την εμβέλεια δράσης των αγορών. Με άλλα λόγια, το ζητούμενο του νεοφιλελευθερισμού είναι τόση λιτότητα, όση απαιτείται ώστε να μην αυξάνει ο «πολιτικός κίνδυνος», ενώ ταυτόχρονα αποτρέπεται ο «ηθικός κίνδυνος».
Γενικά μιλώντας, οι δύο κίνδυνοι, «ηθικός» και «πολιτικός», κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση, λόγω των συνεπειών με τις οποίες είναι συνδεδεμένοι στην τρέχουσα συγκυρία. Όταν μειώνεται ο «ηθικός» κίνδυνος, αυξάνει ο «πολιτικός» και αντίστροφα. Επομένως, η ένταση μεταξύ αυτών των δύο αυτών τάσεων καταλήγει, όταν συναντούνται, στην ανίχνευση της εκάστοτε κατάλληλης ισορροπίας μεταξύ «ηθικού κινδύνου» (όταν οι κυβερνήσεις υποκύψουν στον «κίνδυνο» να αποδεχθούν συμφέροντα των κατώτερων τάξεων) και «πολιτικού κινδύνου» (να αποδιαρθρωθούν οι πολιτικές ελίτ και να προκύψουν φαινόμενα ανεξέλεγκτων μαζικών κινητοποιήσεων).
Οι «ανεξάρτητες αρχές» που δεν ελέγχονται «δημοκρατικά», ειδικά για θέματα που αφορούν την «οικονομία», με κύριο παράδειγμα την «ανεξαρτησία» της ΕΚΤ, είναι μία μέθοδος ανίχνευσης της ισορροπίας ανάμεσα στους δύο «κινδύνους». Αυτό όμως δεν θεωρείται επαρκές. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον καθοριστικό ρόλο έχει πλέον αναλάβει η «αξιολόγηση των συμφωνιών». Αν προσέξουμε τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου θα δούμε ότι δεν είναι εντελώς κλειστή για αιτήματα που αυξάνουν τον «ηθικό κίνδυνο», δηλαδή προωθούν ρυθμίσεις υπέρ του κοινωνικού κράτους και της εργασίας. Όμως, βασικό σημείο της συμφωνίας είναι ότι οι «θεσμοί» θα αξιολογούν ποιες μεταρρυθμίσεις (δεν) δημιουργούν προβλήματα στα δημόσια οικονομικά, στις προοπτικές οικονομικής μεγέθυνσης και στη σταθερότητα και ομαλή λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Η αξιολόγηση, δηλαδή η επιτήρηση, αποτελεί σημαντική τροχοπέδη στην υλοποίηση του προγράμματος και των κοινωνικών μετασχηματισμών που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ. Πέραν του ρητώς ανοικτού ακόμη ζητήματος της κάλυψης των χρηματοδοτικών αναγκών, δείγματα γραφής της συνεχούς αξιολόγησης, που εγείρει τόσο η συμφωνία όσο και η σχέση με την ΕΚΤ ως έμμεσου χρηματοδότη, αποτελεί τόσο η επιστολή της ΕΚΤ, αλλά και αυτή του ΔΝΤ, που «ερμηνεύουν» τις μεταρρυθμίσεις ως «ισοδύναμα» μέτρα των δεσμεύσεων που περιγράφονταν στο παλιότερο «Πρόγραμμα». Ειδικά το ΔΝΤ δεν παραιτείται από την ολοκλήρωση των μέτρων για το άνοιγμα των επαγγελμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις, την αγορά εργασίας και το ασφαλιστικό, που περιγραφόταν στο παλιότερο «Πρόγραμμα». Αξίζει να σημειωθεί ότι η μη-ποσοτικοποίηση των στόχων, το μη-καθορισμένο έλλειμμα, η απουσία οποιασδήποτε ρητής συζήτησης για τον υπολογισμό του δημοσιονομικού κενού, καθιστά ανοικτό και συνεχώς «ερμηνεύσιμο» ζήτημα τον υπολογισμό της απόδοσης των μέτρων ως «ισοδυνάμων».
4 3β. Πού κρίθηκε η διαπραγμάτευση: Για τη διαπραγματευτική τακτική και στρατηγική Το βασικό ερώτημα για τη σημασία της συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου, πέραν των στρατηγικών που διαπλέκονται και συμπυκνώνονται σε αυτήν, είναι τι δυνατότητες (παρά τα ασφυκτικά περιθώρια) αφήνει στην κυβέρνηση για να υλοποιήσει το πρόγραμμά της. Προηγουμένως όμως χρειάζεται να ανιχνεύσουμε τις «δυσκολίες» που οδήγησαν την κυβέρνηση στην αναδίπλωση της 20ής Φεβρουαρίου. Η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου καθορίστηκε προφανώς τόσο από εξωτερικούς παράγοντες, το δεδομένο και γνωστό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο των «θεσμών», όσο όμως και από εσωτερικούς, οι οποίοι τελικά έπαιξαν και τον καθοριστικό ρόλο. Δευτερεύουσα μόνον σημασία έπαιξε η ελλιπής προετοιμασία της κυβέρνησης και οι αντιφατικές τακτικές του ΥΠΟΙΚ, όπως για παράδειγμα:
Πρώτον: Η απουσία σοβαρού σχεδίου που να στηρίζεται σε αριθμούς και ανάλυση. Ακόμη και στο Παράρτημα που δημοσίευσε το ΥΠΟΙΚ ως τεχνική σύνοψη φαίνεται το επιφανειακό επίπεδο. Επιπλέον, σε αυτό γίνεται η κρίσιμη παραδοχή ότι η βιωσιμότητα του χρέους συνδέεται με τα πρωτογενή πλεονάσματα (θέση που συνιστά σημαντική στρατηγική υποχώρηση).
Δεύτερον: Η εκφορά κάποιων γενικών αρχών της πρότασης για την απομείωση του χρέους από το Λονδίνο. Εδώ υπάρχει τακτικό σφάλμα: Χωρίς συνάντηση με την ΕΚΤ ανακοινώνεται μία πρόταση, από χώρα εκτός Ευρωζώνης, η οποία εμπλέκει τα ομόλογα που κατέχει η ΕΚΤ σε συμφωνία ανταλλαγής. Πρόκειται για πρόταση αλλαγής των κανόνων της ΕΚΤ, η οποία ωθεί την ΕΚΤ κατευθείαν, χωρίς δεύτερη κουβέντα, σε θέση άρνησης για προφανείς λόγους που συνδέονται με την πολιτική της και τις ισορροπίες που τηρούνται στο ΔΣ, αλλά και την επίθεση που ήδη δέχεται για «παραβίαση των κανόνων» που την διέπουν, με την πολιτική «ποσοτικής χαλάρωσης».
Είναι επίσης προφανές ότι δεν χρειάζεται να εμπλακεί άμεσα η ΕΚΤ σε μία τέτοια συμφωνία, αλλά το ίδιο μπορούσε να γίνει με άλλους τρόπους, οι οποίοι είναι συμβατοί με τις τρέχουσες ισορροπίες.Το άλλο κομμάτι της πρότασης, τα δάνεια σε EFSF συνδεδεμένα με τους ρυθμούς μεγέθυνσης, συνιστά γενικόλογη πρόταση και προφανώς αφορά το δεύτερο στάδιο της διαπραγμάτευσης.
Τρίτον: Φάνηκε ότι η κυβέρνηση έδωσε πολύ μεγάλο βάρος στην επικοινωνιακή διαχείριση του θέματος, σε σχέση με άλλες διαστάσεις. Αυτό αποτελεί αρνητικό σημάδι και για το εσωτερικό και για το εξωτερικό. Για παράδειγμα, το περιστατικό με τον Ντάιεσεμπλουμ προφανώς τόνωσε το «εθνικό αίσθημα», αλλά συγχρόνως αφαίρεσε διαπραγματευτική ισχύ από τη στιγμή που όλο το Σαββατοκύριακο ασχολήθηκε η κυβέρνηση με το να καθησυχάζει τις αγορές που θα άνοιγαν την Δευτέρα, γεγονός που σηματοδότησε ότι η κυβέρνηση δεν έχει σταθερή τακτική διαπραγμάτευσης (και φυσικά στην ίδια συνάντηση ακόμη και σε μη έμπειρους παρατηρητές φάνηκε ότι δεν υπάρχει και ομάδα ισότιμων κυβερνητικών μελών στη διαπραγμάτευση).
Είναι εύκολα κατανοητό πώς αυτή η κακά στημένη διαπραγμάτευση, παρά τις εργατοώρες που αφιέρωσαν οι πρωταγωνιστές της, είχε τα χαρακτηριστικά άλματος με δεμένα μάτια. Επίσης, οι διαφορές και οι κακοί χειρισμοί και οι μετατοπίσεις έδειξαν στους εταίρους ότι η ελληνική πλευρά είναι επιδεκτική χειρισμών. Όμως τελικά η διαπραγμάτευση δεν κρίθηκε τόσο στο επίπεδο των τακτικών κινήσεων ή στο εξωτερικό, όσο στο εσωτερικό.
Εκείνο που καθόρισε την αναδίπλωση της ελληνικής πλευράς ήταν η στρατηγική πολιτική απόφαση για οικοδόμηση συμπαγών σχέσεων κοινωνικής εκπροσώπησης με εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που θεωρούν ως αδιανόητη τη διαταραχή της «ομαλότητας της αγοράς», τη στιγμή που όλοι γνώριζαν τη σημασία και το χαρακτήρα της αναμέτρησης. Το συζητημένο σενάριο ενός bankrun οφείλει πάντα να εντάσσεται (και άρα να εξετάζεται, πέρα από τις επιμέρους τεχνικές αντιμετώπισης) στο πλαίσιο ενός κοινωνικού συσχετισμού δύναμης.
Παράλληλα είναι αδιανόητο να υιοθετείται το επιχείρημα ότι συνέχεια μιας υποτιθέμενης «κατάρρευσης των τραπεζών» θα ήταν η «έξοδος από το ευρώ», ένα σενάριο μηδενικής πιθανότητας, που αποτέλεσε απλώς «επιχείρημα» των κυβερνήσεων Παπανδρέου – Παπαδήμου – Σαμαρά για να αποδεχθεί η ελληνική κοινωνία τα Μνημόνια, και αποτελεί πάντα «όπλο» ακραίων νεοφιλελεύθερων, τύπου Σόιμπλε.
5 3γ. Το διακύβευμα: Τίποτα δεν είναι δυνατό να αλλάξει, ή ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός; Όσα προηγήθηκαν μας οδηγούν στο συμπέρασμα, με την πιο ήπια διατύπωση, ότι έχει συνομολογηθεί μία συμφωνία, η οποία περιορίζει σημαντικά την άσκηση πολιτικής στα δημόσια οικονομικά αλλά και σε άλλους τομείς. Επομένως, το οικονομικό τοπίο στο οποίο βασίζεται η κυβέρνηση για τη διαπραγμάτευση και την αξιολόγηση της τελικής συμφωνίας είναι ολισθηρό. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση επιλέγει να παρουσιάζει την προφανή υποχώρηση και την αναγκαστική αλλαγή του προγράμματός της ως «νίκη», αποτελεί κακό σημάδι για τη συνέχεια, επειδή δείχνει ότι περισσότερο ενδιαφέρεται για την επικοινωνία παρά για την ουσία. Αυτό ίσως προοπτικά να αποτελέσει την πραγματική ήττα, εφόσον το σήμα το οποίο εκπέμπεται και εισπράττεται από την κοινωνία ενισχύει την πεποίθηση: «μην πιστεύεις τους πολιτικούς σε ό, τι λένε, επάγγελμα κάνουν για να είναι κυβέρνηση».
Ας αναλογιστούμε το εξής απλό δεδομένο: Η κυβέρνηση αυτή δεν προήλθε επειδή υποστήριξε το 70% του Μνημονίου – αν μάλιστα το είχε υποστηρίξει ίσως να μην περιλαμβανόταν καν στον κοινοβουλευτικό χάρτη σήμερα. Η επιχείρηση επανεγγραφής της εντολής της, ώστε να περιλαμβάνει το 70% του Μνημονίου αποτελεί εγχείρημα αλλαγής των σχέσεων εκπροσώπησης και των κοινωνικών συμμαχιών στις οποίες στηρίζεται. Επειδή προφανώς το 70% αυτό καθαυτό είναι ένα νούμερο του αέρα (γιατί όχι 68% ή 72%; με βάση τις σελίδες, τα υποκεφάλαια, ή τα μέτρα;), η επιλογή του αποτελεί διακύβευμα ερμηνείας και συγκρότησης σχέσεων εκπροσώπησης.
Το ερώτημα, το οποίο είναι ανοικτό ακόμη για την κυβέρνηση, είναι αν θα επικρατήσει η επικοινωνιακή λογική της «νίκης» και της παράβλεψης των κρίσιμων ζητημάτων που αναδείχθηκαν, ή θα επιχειρηθεί να αναλυθεί σε βάθος η υποχώρηση που συνιστά η συμφωνία και οι όροι αυτής της υποχώρησης όσο υπάρχει χρόνος (πολύ λίγος, μιας και άμεσα ξεκινά ήδη ο επόμενος γύρος διαπραγμάτευσης). Με τα νέα αρνητικά δεδομένα που συνεπάγεται η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν μία μόνο οδό εξόδου από το αδιέξοδο του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού κλοιού:
Την έφοδο προς τα εμπρός! - Την έφοδο προς τα εμπρός με όχημα την αλήθεια: Να ξεκινήσει κανείς από την παραδοχή των υποχωρήσεων, με στόχο να αναζητηθούν οι τρόποι, ώστε να μην υπάρξει μακροπρόθεσμη βλάβη, δηλαδή η κυβέρνηση να επαναφέρει στην ημερήσια διάταξη τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις για αναδιανομή εισοδήματος και ισχύος προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, για ανοικοδόμηση του κοινωνικού κράτους, για δημοκρατία και συμμετοχή.
- Την έφοδο προς τα μπρος, με όχημα τόσο τη ριζική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος, ώστε επιτέλους το κεφάλαιο να επωμιστεί τα βάρη που του αναλογούν, όσο και με την εξυγίανση της δημόσιας ζωής από τις έκνομες πρακτικές στις οποίες επιδίδεται μερίδα της ελληνικής ολιγαρχίας: Λαθρεμπορία πετρελαιοειδών και προϊόντων καπνού, ενδο-ομιλικές συναλλαγές, φοροδιαφυγή, καταχρηστική δανειοδότηση κλπ.
Απαιτείται δηλαδή άμεσα μια νέα ορμητικότητα αλλαγών στο εσωτερικό της χώρας, έτσι ώστε να οικοδομηθούν σε νέες βάσεις οι συμμαχίες με τις κατώτερες τάξεις. Μεταφορικά, αυτό που λείπει και που δυστυχώς μοιάζει να απομακρύνεται με τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, είναι ένα εσωτερικό «μνημόνιο για τον πλούτο», με παράλληλη βελτίωση των όρων ζωής των λαϊκών τάξεων. Ο στόχος «να πληρώσει η ολιγαρχία» δεν ήταν ποτέ περισσότερο επίκαιρος. Σε μια κοινωνία που η απώλεια του 25% του ΑΕΠ και η φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος του πληθυσμού δεν είναι παρά η ορατή όψη της ραγδαίας όξυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, σε μια κοινωνία που η τεράστια ανεργία είναι το συμπλήρωμα ενός εκτεταμένου εργασιακού μεσαίωνα, σε μια κοινωνία πολλαπλών αντιθέσεων αλλά και υψηλών προσδοκιών, η «δημοτικότητα» της κυβέρνησης δεν θα διατηρηθεί στο 87% ή στο 80% για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Για να παραμείνει η κυβερνητική πολιτική ηγεμονική, θα πρέπει να ταχθεί καθαρά με τα συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, να αμφισβητήσει τη στρατηγική νεοφιλελευθερισμού. Περιθώριο για «εθναρχική» πολιτική, που να υπερασπίζεται γενικά και αόριστα κάθε τι «ελληνικό» ή «ευρωπαϊκό» δεν υπάρχει, δεν υπήρξε άλλωστε ποτέ, αλλά ούτε και θα υπάρξει ποτέ στην προβληματική της Αριστεράς. 1 Και στο σημείο αυτό βέβαια, οι τελικές αποφάσεις απαιτούν την έγκριση των «θεσμών»: «Οι ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από την ακύρωση μέτρων και από μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την ανάκαμψη της οικονομίας ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αυτά αξιολογούνται από τους θεσμούς».
2 Αλλά και εδώ ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες: στις μορφές που θα λάβει η αναδιοργάνωση. 3 Να μην ξεχνάμε για παράδειγμα, ότι η μεγέθυνση στο τρέχον πρόγραμμα εξαρτάται από τις εξαγωγές και η αύξηση των μισθών θεωρείται ότι μειώνει τους βαθμούς ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και εμποδίζει την αύξηση των εξαγωγών (λανθασμένη άποψη, όπως προκύπτει πλέον και εμπειρικά, αλλά αυτή είναι η κυρίαρχη θεώρηση των «θεσμών»). Επίσης, άλλο παράδειγμα, η ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» προφανώς επηρεάζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα και επομένως είναι υπό αίρεση ως πρόγραμμα αλλά και ως προς τον βαθμό, το χρόνο και τους όρους εφαρμογής της αν υπάρξει ως πρόγραμμα.
4 Στην επιστολή του προς τον Jeroen Dijsselbloem με ημερομηνία 24/2/2015, ο Mario Draghi επισημαίνει: «Σημειώνουμε ότι οι δεσμεύσεις που περιγράφονται από τις [ελληνικές] αρχές διαφέρουν από τις υπάρχουσες δεσμεύσεις του προγράμματος σε ορισμένους τομείς. Σε τέτοιες περιπτώσεις, θα πρέπει να αξιολογηθεί κατά τη διάρκεια της επανεξέτασης, εάν τα μέτρα που δεν γίνονται αποδεκτά από τις αρχές αντικατασταθούν με μέτρα ίσης ή καλύτερης ποιότητας όσον αφορά την επίτευξη των στόχων του προγράμματος». (“We note that the commitments outlined by the authorities differ from existing programme commitments in a number of areas. In such cases, we will have to assess during the review whether measures which are not accepted by the authorities are replaced with measures of equal or better quality in terms of achieving the objectives of the programme”).
5 To “Grexit” ως επαρκή λόγο συμβιβασμού χρησιμοποιεί, π.χ., ο James Galbraith: «Μη συμφωνία θα σήμαινε ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, ή διαφορετικά κατάρρευση τραπεζών, χρεοστάσιο και πρόωρη έξοδο από το ευρώ» (“No agreement would have meant capital controls, or else bank failures, debt default, and early exit from the Euro”): “Reading The Greek Deal Correctly”, http://www.socialeurope.eu/2015/02/greek-deal 
Πηγη www.efsyn.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ανακάλεσε τις κτιριακές μελέτες για τις Σκουριές ο Παν. Λαφαζάνης (upd)

Η ανάκληση έγινε για να γίνει επανέλεγχος των υποβληθεισών μελετών, στις οποίες βασίστηκε η θεώρηση |ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΑΡΑΣ / ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ


Σε ανάκληση της θεώρησης της αρχιτεκτονικής και μηχανολογικής μελέτης του εργοστασίου στις Σκουριές Χαλκιδικής προχώρησε ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με απόφαση που προκάλεσε την αντίδραση των εργαζομένων στην επιχείρηση.
Η ανάκληση έγινε προκειμένου να γίνει επανέλεγχος για το κατά πόσον οι υποβληθείσες μελέτες, στις οποίες βασίστηκε η θεώρηση, είναι σύμφωνες με τις πολεοδομικές και περιβαλλοντικές διατάξεις.
«Ο επανέλεγχος αυτός κρίθηκε επιβεβλημένος, μετά από έγγραφες καταγγελίες φορέων και έχει ως στόχο να προασπίσει με όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικό και ουσιαστικό τρόπο τη νομιμότητα και πρώτα απ' όλα το περιβάλλον και το δημόσιο συμφέρον», αναφέρει το ΥΠΑΠΕΝ.
Στην απόφασή του ο Παναγιώτης Λαφαζάνης επικαλείται ότι η τεχνική μελέτη της Μονάδας Εμπλουτισμού Σκουριών καθώς και η αρχιτεκτονική και ηλεκτρομηχανολογική μελέτη εγκρίθηκαν με βάση νομοθεσία που θεσπίστηκε μεταγενέστερα από την έκδοση των αδειών.
Επιστολή εργαζομένων προς τον πρωθυπουργό
«Ο πιο "αριστερός" υπουργός, θεωρητικά, αυτής της κυβέρνησης, αντί να τηρήσει τον λόγο του απέναντι σε εργαζόμενους, προτίμησε να κάνει το χατίρι σε πρόσωπα αμφιβόλου ηθικής και εντιμότητας, των οποίων τις απόψεις επικαλείται στη σημερινή απόφασή του» αναφέρουν τα Σωματεία Εργαζομένων στα Μεταλλεία Κασσάνδρας σε επιστολή προς τον Αλέξη Τσίπρα.
Στην επιστολή υποστηρίζουν ότι ο κ. Λαφαζάνης είχε υποσχεθεί ότι «πριν λάβει οποιαδήποτε απόφαση θα ερχόταν πρώτα στη Χαλκιδική για να ενημερωθεί και να δει από κοντά τους χώρους που εργάζονται 2.000 κάτοικοι της βορειανατολικής Χαλκιδικής».
Τα σωματεία καλούν τον επενδυτή να συνεχίσει τη στήριξη του επενδυτικού έργου και δηλώνουν ότι «αν γίνουμε δυσάρεστοι στην κυβέρνηση, ας στείλει τα ΜΑΤ».
Την επιστολή υπογράφουν ο πρόεδρος του Σωματείου Εργατοτεχνιτών Υπαλλήλων «Αγία Βαρβάρα» Γιώργος Χατζής και ο πρόεδρος του Σωματείου Μεταλλωρύχων Υπογείων Στοών Μεταλλείων Κασσάνδρας Χρήστος Ζαφειρούδας.
Την έκπληξή του εκφράζει το υπουργείο στην επιστολή των εργαζομένων
Κύκλοι του υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας εξέφραζαν την έκπληξή τους για την αντίδραση της συνδικαλιστικής ηγεσίας των εργαζομένων στις Σκουριές, υποστηρίζοντας πως η απόφαση του υπουργού, Π. Λαφαζάνη, με την οποία ανακαλείται προς επανέλεγχο η συγκεκριμένη άδεια δεν θίγει κατά κανένα τρόπο τα συμφέροντά τους.
«Αντίθετα, η απόφαση του υπουργού ήταν απολύτως επιβεβλημένη προκειμένου να προστατευθεί με τον όσο το δυνατόν ουσιαστικότερο τρόπο το περιβάλλον και το δημόσιο συμφέρον, κάτι το οποίο πρώτοι οι εργαζόμενοι προασπίζουν για τη ζωή τους, το μέλλον του τόπου τους και το μέλλον των παιδιών τους», σημειώνουν μεταξύ άλλων.
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κρυφογελούν οι ΗΠΑ για την ήττα της Μέρκελ στο Αμβούργο


 Πανηγυρίζουν διακριτικά τα αμερικανικά ΜΜΕ για το εκλογικό αποτέλεσμα του Αμβούργου, όχι τόσο γιατί το κόμμα της Άνγκελα Μέρκελ αποδυναμώθηκε σημαντικά (χάνοντας έξι μονάδες από τις εκλογές του 2011), αλλά επειδή «δικαιώνονται» ως προς τις προειδοποιήσεις τους στο Βερολίνο σχετικά με το ευρωσκεπτικιστικό (και όσο πάει πιο ακροδεξιό) κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία.

Βέβαια, ουδείς αμφισβητεί ότι η Μέρκελ, παρά την αναμενόμενη ήττα του CDU στο προπύργιο των Σοσιαλδημοκρατών, συνεχίζει να είναι παντοδύναμη και να απολαμβάνει τα υψηλότερα ποσοστά δημοτικότητας πανεθνικά. Ούτε αμφισβητεί κανείς πως τα αποτελέσματα του Αμβούργου είναι ανησυχητικά ως προς το τι θα ακολουθήσει.

Έτσι όπως το βλέπουμε τώρα, η σχετική αποδυνάμωση της Μέρκελ σε μια ευκατάστατη δυτική περιοχή επιβεβαιώνει ότι οι πιέσεις που πρόκειται να δεχτεί η καγκελαρία από τα δεξιά αναμένεται να αυξηθούν στο επόμενο διάστημα – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πολιτική που θα ακολουθήσει το Βερολίνο.

Πριν από την εκλογική διαδικασία στο Αμβούργο ο κυβερνητικός συνασπισμός συνέχιζε να αποδίδει τη δημοφιλία της Εναλλακτικής για τη Γερμανία στις «διαφορές βιοτικού επιπέδου» ανάμεσα στην ανατολική και τη δυτική Γερμανία και πίστευε – τουλάχιστον αυτό δήλωνε – πως πρόκειται για ένα κόμμα διαμαρτυρίας, το οποίο πολύ σύντομα θα εξαφανιστεί, δεδομένης της ισχυρής γερμανικής οικονομίας που – αργά ή γρήγορα – θα έφερνε απτά αποτελέσματα και στα φτωχότερα κρατίδια.

Έλα όμως που τα πράγματα δεν φαίνεται να εξελίσσονται προς αυτή την κατεύθυνση. Το Αμβούργο – η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας και μια από τις πλουσιότερες στην Ευρώπη – έδωσε 6% στην Εναλλακτική για τη Γερμανία, φέρνοντάς την στο πολιτικό προσκήνιο. Εάν λάβουμε υπόψη το πώς απαντάει μέχρι στιγμής η καγκελαρία στις εκ δεξιών πιέσεις, μια τέτοια εξέλιξη δεν μπορεί παρά να μας προβληματίσει.

Δεξιά πίεση

Όπως και όλα τα υπόλοιπα συντηρητικά παραδοσιακά κόμματα εξουσίας (και όχι μόνο) από άκρη σε άκρη στην Ευρώπη, έτσι και το CDU ακολουθεί την πεπατημένη: όσο πιο πολύ πιέζουν από τα δεξιά, τόσο πιο πολύ ενδίδουν στην ατζέντα τους.

Πλέον, με τις επαναλαμβανόμενες διαδηλώσεις «κατά της ισλαμοποίησης» (όπως τις αποκαλούν οι εμπνευστές της) στη Δρέσδη και σε άλλες γερμανικές πόλεις υπάρχουν μεγαλύτερες πιθανότητες «να ακουστεί η φωνή τους» σε επίπεδο κεντρικής εξουσίας.

Η Μέρκελ δεν αποκλείεται να αρχίσει να «σκέφτεται» σοβαρά τα αιτήματα για επιβολή μεγαλύτερων ελέγχων στα ενδο-ευρωπαϊκά σύνορα, αμφισβητώντας την εφαρμογή της Σένγκεν έτσι όπως τη γνωρίζουμε μέχρι τώρα. Παρομοίως, οι αξιώσεις της Εναλλακτικής για τη Γερμανία σχετικά με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η κρίση στην ευρωζώνη – τις οποίες συμμερίζεται μεγάλο μέρος του δεξιού πολιτικού φάσματος (CSU και Ελεύθεροι Δημοκράτες) – πιθανόν να σκληρύνουν ακόμη περισσότερο τη στάση του Βερολίνου έναντι της «αμαρτωλής περιφέρειας» και, συγκεκριμένα, της Ελλάδας.
Πηγη www.topontiki.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ο Latuff ξαναχτυπά με νέο σκίτσο



 Με νέο σκίτσο επανέρχεται ο Αραβοβραζιλιάνος καρτουνίστας Carlos Latuff Ασχολείται και πάλι με την Ελλάδα και τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με τους Ευρωπαίους εταίρους.

Στο σκίτσο του πρωταγωνιστεί ο Αλέξης Τσίπρας, η θυμωμένη Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Έλληνας πρωθυπουργός καταϊδρωμένος απέναντι από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που του κάνει σήμα ότι όλα βαίνουν καλώς, τη στιγμή που η Ελλάδα αρκετά θυμωμένη κρατά έναν μεγεθυντικό φακό και διαβάζει τα ψιλά γράμματα στη συμφωνία, ενώ κοιτά δολοφονικά τον Αλέξη Τσίπρα. Το σχόλιο που συνοδεύει το σκίτσο είναι ενδεικτικό: «Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει παραχωρήσεις για να φτάσει σε συμφωνία με το Eurogroup».  

Please RT! @syriza_gr makes concessions to reach a deal w/Eurogroup (via @operamundi) @tsipras_eu 
Υπενθυμίζεται ότι στο προηγούμενο σκίτσο του ο Latuff αναπαριστούσε την εξαντλημένη Ελλάδα υποβασταζόμενη από τον Αλέξη Τσίπρα να παραδίδουν το κείμενο- άρνηση στη λιτότητα.

Ο Αραβοβραζιλιάνος καρτουνίστας ειδικεύεται στα σκίτσα που αφορούν στην ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη, ενίοτε ασχολείται με θέματα πολιτκού περιεχομένου που απασχολούν την επικαιρότητα. Έτσι λοιπόν δεν θα μπορούσε να αφήσει ασχολίαστη την τελική συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους που κυριαρχούν σε όλο το διεθνή τύπο.
Πηγη www.topontiki.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Αυτά είναι τα τρία ελληνικά προϊόντα για τα οποία ίσως αρθεί το ρωσικό εμπάργκο



Εκτός των περιορισμών του ρωσικού εμπάργκο και ...εντός της ρωσικής αγοράς ενδέχεται να βρεθούν ξανά τα ελληνικά ροδάκινα, φράουλες και πορτοκάλια, αν αποδώσει καρπούς η συζήτηση που πραγματοποιήθηκε σήμερα, στη Θεσσαλονίκη, για την εξαίρεσή τους από τον αποκλεισμό, μεταξύ του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Παναγιώτη Σγουρίδη και του εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Γεωργίας, Αλέξιε Αλεξένκο (Alexie Alekseenko).

Συγκεκριμένα, έπειτα από αίτημα του 'Ελληνα υπουργού, ο κ.Αλεξένκο δεσμεύτηκε να στείλει επιστολή στον Ρώσο πρωθυπουργό Μεντβέντεφ, γνωμοδοτώντας υπέρ της εξαίρεσης των τριών ελληνικών προϊόντων από τον αποκλεισμό, που η Ρωσία επέβαλε τον περασμένο Αύγουστο σε οπωροκηπευτικά προέλευσης κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης, ως αντίμετρο στις κοινοτικές κυρώσεις σε βάρος της χώρας.

«Δεν μπορώ βέβαια να προδικάσω την απόφαση του Ρώσου πρωθυπουργού, αλλά θα κάνω θετική εισήγηση για το θέμα, καθώς θεωρώ το αίτημα ρεαλιστικό" είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι "οι κυρώσεις δεν είναι κάτι μόνιμο" και ότι το θέμα τού εμπάργκο κάποια στιγμή θα διευθετηθεί, "αφού υπάρχουν πάντα πιο ειρηνικά μέσα για να λύνονται τα θέματα".

Απαντώντας σε ερώτημα του ΑΠΕ-ΜΠΕ σχετικά με το πότε αναμένεται να αρθεί το εμπάργκο στα κοινοτικά προϊόντα, ο κ.Αλεξένκο, που είναι ο επικεφαλής της ισχυρής Ομοσπονδιακής Κτηνιατρικής και Φυτοϋγειονομικής Υπηρεσίας της Ρωσίας (ROSSELKHOZNADZOR), είπε χαρακτηριστικά: "Κάποια στιγμή [...], ενδεχομένως σύντομα, θα αρθεί αλλά είναι πολύ δύσκολο να πούμε πότε", υπογραμμίζοντας ότι πολλά θα εξαρτηθούν από το αν θα υπάρξουν νέες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας από πλευράς της ΕΕ.

Ο κ. Σγουρίδης από την πλευρά του, δήλωσε αισιόδοξος ότι το αίτημα για την εξαίρεση των συγκεκριμένων προϊόντων θα γίνει δεκτό. "Υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα για τα δύο-τρία αυτά προϊόντα, που βρίσκονται εντός εμπάργκο, ν' απελευθερωθούν" επισήμανε.
 
Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα του εμπάργκο βρέθηκε επίσης στο επίκεντρο της συζήτησης, καθώς πρόθεση και των δύο πλευρών -όπως αυτή διατυπώθηκε δια στόματος των κυρίων Σγουρίδη και Αλεξένκο- είναι να βρίσκονται σε ετοιμότητα, ώστε το εμπόριο να αποκατασταθεί άμεσα "την εποχή μετά τις κυρώσεις".

Προς αυτή την κατεύθυνση, ο κ. Σγουρίδη δήλωσε ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να δεχθεί όλους τους ελέγχους (σ.σ. φυτοϋγειονομικούς κ.ά.) και προτίθεται να προσκαλέσει εμπειρογνώμονες από τη Ρωσία, οι οποίοι θα πιστοποιήσουν την ασφάλεια και την ποιότητα των ελληνικών προϊόντων.

Μεγάλη πτώση στις ελληνικές εξαγωγές λόγω του εμπάργκο

Εν αναμονή της επόμενης μέρας πάντως, η πίεση που ασκεί το εμπάργκο στις ελληνικές εξαγωγές οπωροκηπευτικών στη Ρωσία είναι ισχυρή. "Το 2012 η Ρωσία εισήγε απευθείας από την Ελλάδα 158.000 τόνους ελληνικών φρούτων και λαχανικών. Το 2013, λόγω της μειωμένης ελληνικής παραγωγής, η χρονιά δεν εξελίχθηκε 'κανονικά' και έκλεισε τους 140.000 τόνους. Το 2014 όμως, μέχρι την επιβολή του εμπάργκο στις 7 Αυγούστου, είχαμε εξαγωγές 93.000 τόνους, με άλλα λόγια μείωση όγκου κατά περίπου 41%" δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο ειδικός σύμβουλος του Συνδέσμου Ελληνικών Επιχειρήσεων Εξαγωγής και Διακίνησης Φρούτων Λαχανικών και Χυμών, Γιώργος Πολυχρονάκης.

Πρόσθεσε ότι οι εξαγωγείς τού κλάδου χαιρετίζουν την απόφαση για τη διερεύνηση του ενδεχομένου εξαίρεσης των τριών προϊόντων από το εμπάργκο και "θέλουν να πιστεύουν ότι το αίτημα θα γίνει δεκτό". Πρόσθεσε ότι θεωρεί εφικτό, εφόσον οι κυρώσεις ισχύουν μέχρι τον Αύγουστο το 2015, το εμπάργκο να μην παραταθεί πέραν της ημερομηνίας αυτής.

Ανά προϊόν που ενδέχεται να εξαιρεθεί από τις κυρώσεις, η εικόνα είναι η εξής: το 2012 (που κατά τον κ.Πολυχρονάκη είναι η συγκρίσιμη χρονιά με το 2014 καθώς το 2013 η ελληνική παραγωγή ήταν "αφύσικα" μειωμένη επηρεάζοντας την εικόνα των εξαγωγών), οι απευθείας ελληνικές εξαγωγές ροδάκινων στη Ρωσία ανήλθαν σε 31.900 τόνους (28.164 το 2014), φραουλών σε 14.500 τόνους (13.400 πέρυσι), νεκταρινιών σε 14.100 τόνους (8.123 το 2014) και πορτοκαλιών σε 750 τόνους (394 το 2014).

Όπως διευκρίνισε, τα στοιχεία αυτά αφορούν μόνο τις απευθείας εισαγωγές των εν λόγω ελληνικών προϊόντων στη Ρωσία, καθώς υπολογίζεται ότι και τα τρία χρόνια υπήρξαν εισαγωγές ελληνικών φρούτων και μέσω άλλων κρατών, όπως η Μολδαβία ή η Λευκορωσία, που αν συνυπολογιστούν ο συνολικός όγκος αυξάνεται κατά 30%-35%.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με προσωρινά στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, τα οποία επικαλείται σε πρόσφατο ενημερωτικό του σημείωμα το γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων της ελληνικής πρεσβείας στη Μόσχα, οι ελληνικές εξαγωγές προϊόντων που εμπίπτουν στη ρωσική απαγόρευση, οι οποίες αποτελούν το 21,5% των συνολικών προς τη Ρωσία, σημείωσαν μείωση της τάξης του 38,5% σε αξία το 2014, υποχωρώντας στα 77 εκατ. ευρώ.

Νέα αγορά για τα ελληνικά προϊόντα

Πάντως, τα οπωροκηπευτικά δεν ήταν το μόνο προϊόν που ετέθη επί τάπητος σήμερα. Όπως δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Στέφανος Μπίλλας, πρόεδρος και διευθύνων του οργανισμού πιστοποίησης A-CERT, διοργανωτή της σημερινής συνάντησης, η Ελλάδα φιλοδοξεί να ξεκλειδώσει μια νέα αγορά στη Ρωσία, αυτή των ελληνικών εξαγωγών ζώων και πολλαπλασιαστικού υλικού (φυτικού και ζωικού), ζήτημα το οποίο αναμένεται να υποβοηθηθεί και σε διακρατικό επίπεδο. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της διεθνούς έκθεσης τροφίμων DETROP της ΔΕΘ-Helexpo.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Τα πέντε πρώτα νομοσχέδια και προαναγγελία Εξεταστικής για το Μνημόνιο στο Υπουργικό Συμβούλιο


Μαρία Μητσοπούλου

 Η προετοιμασία του κυβερνητικού έργου βρίσκεται στο επίκεντρο του υπουργικού συμβουλίου το οποίο συγκαλείται στις 7.30 το απόγευμα - η εισήγηση του πρωθυπουργού θα μεταδοθεί σε απευθείας τηλεοπτική κάλυψη.

Ο πρωθυπουργός θα εξαγγείλει τα πρώτα νομοσχέδια που θα προωθήσει η κυβέρνηση την ερχόμενη εβδομάδα, αρχής γενομένης από την Δευτέρα και στη συνέχεια θα ενημερώσει  τους υπουργούς, αναπληρωτές υπουργούς και υφυπουργούς για τον σχετικό σχεδιασμό της προώθησης του κυβερνητικούς έργου και τις λεπτομέρειες των νομοσχεδίων.

Πρόκειται για πέντε νομοσχέδια: για την ανθρωπιστική κρίση, για την προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς, για τις 100 δόσεις (ληξιπρόθεσμες οφειλές σε εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία), για την ΕΡΤ και την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Παράλληλα, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, σε λίγες μέρες θα κατατεθεί αίτημα για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το πώς μπήκε η χώρα στο Μνημόνιο, κάτι το οποίο θα προαναγγελθεί στο Υπουργικό Συμβούλιο από τον πρωθυπουργό. Υπενθυμίζεται πως σε δηλώσεις του ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς ανέφερε ότι η συγκρότηση προανακριτικής για το μνημόνιο αποτελεί «προτεραιότητα» για την κυβέρνηση.

Νωρίτερα σε έκτακτη σύσκεψη στο Μαξίμου τέθηκε μεταξύ άλλων, η προώθηση του κυβερνητικού έργου.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, ο υπουργός Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας, και Τουρισμού Γιώργος Σταθάκης, ο αναπληρωτής υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, Ευκλείδης Τσακαλώτος και η αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη.
Πηγη www.topontiki.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η συμφωνία σε απλά ελληνικά


Σταύρος Χριστακόπουλος

«Οι Έλληνες σίγουρα θα έχουν μία δυσκολία να εξηγήσουν τη συμφωνία στους ψηφοφόρους τους».

Με αυτήν τη χαιρέκακη – και γερμανικής κατανάλωσης – ατάκα ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προσπάθησε να πει στο εσωτερικό της χώρας του, από τη Βουλή της οποίας θα πρέπει να ψηφιστεί η νέα τετράμηνη συμφωνία - γέφυρα για την Ελλάδα, ότι είναι ο μεγάλος νικητής στην αναμέτρηση με τη χώρα των «τεμπέληδων» και «μπαταχτσήδων» του Νότου και την εξτρεμιστική και αυθάδη κυβέρνησή της.

Από τις γερμανικές ειρωνείες που εκστομίστηκαν αυτές τις μέρες κρατάμε ακόμη δύο:

◆  «Το να είσαι στην κυβέρνηση είναι ένα ραντεβού με την πραγματικότητα, και η πραγματικότητα πολλές φορές δεν είναι τόσο όμορφη όσο τα όνειρα» (Σόιμπλε).

◆ «Γελάσαμε ακούγοντάς το, αλλά δεν θελήσαμε να του δώσουμε συνέχεια» (άνθρωπος από το περιβάλλον του Σόιμπλε στον ανταποκριτή του «Βήματος» στο Βερολίνο Νίκο Χειλά ειρωνευόμενος «την προσπάθεια του Γιάνη Βαρουφάκη και του Αλέξη Τσίπρα να παρουσιάσουν το αποτέλεσμα του Eurogroup σαν δική τους νίκη»).

Ο Σόιμπλε φαινόταν βέβαιος για το τι η κυβέρνηση θα δυσκολευόταν να εξηγήσει στην Ελλάδα. Οι αντιδράσεις προσωπικοτήτων της Αριστεράς (Μίκης Θεοδωράκης, Μανώλης Γλέζος) και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη γνωστές, καθώς αρκετοί θεωρούν ότι η κυβέρνηση υποχώρησε άτσαλα και γρήγορα από βασικές διεκδικήσεις της.

Είναι όμως αμφίβολο το αν οι ενστάσεις αυτές θα παίξουν ρόλο στην εξέλιξη της διαπραγμάτευσης, η οποία μόλις άρχισε και θα διαρκέσει όλο το επόμενο τετράμηνο.

Κάνοντας μια πρώτη αποτίμηση μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση επέδειξε ταχεία προσαρμογή στο πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει τα προηγούμενα χρόνια τόσο οι δανειακές συμβάσεις με τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ όσο και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και οι συμφωνίες κορυφής που έχουν δομηθεί εν μέσω της κρίσης (δημοσιονομικό σύμφωνο).

Προφανώς ο Βαρουφάκης ήταν ειλικρινής όταν έλεγε, στην αρχή της διαπραγμάτευσης, ότι αναζητούνται νέοι... ευφημισμοί για να προκύψει ο «έντιμος» και «αμοιβαία επωφελής» συμβιβασμός. Είναι επίσης προφανές ότι η κυβέρνηση έκανε πολλές υποχωρήσεις αποκομίζοντας κέρδη τα οποία είναι σαφώς μικρότερα και υπό όρους. Είναι όμως σαφώς μεγαλύτερα από αυτά που είχαν κατά καιρούς αποσπάσει οι προκάτοχοί της.

Άλλωστε, όπως ο καθένας μπορεί να καταλάβει, η κυβέρνηση Τσίπρα, αμέσως μόλις εξέθεσε τους «μαξιμαλιστικούς» στόχους της στους δανειστές, είδε κατά πρόσωπο το... «θηρίο», που δεν ήταν άλλο από την άμεση και ευθεία απειλή για πιστωτική ασφυξία, η οποία θα την έφερνε πολύ σύντομα αντιμέτωπη με πολύ δυσάρεστα ενδεχόμενα:

◆  Να τρέξει σύντομα παρακαλώντας για μια νέα συμφωνία, εξαιρετικά ετεροβαρή και με πλήρη αποδοχή πολύ σκληρών όρων.

◆  Να αντιμετωπίσει κλειστές τράπεζες και την οργή του κόσμου, που έως τότε τη στήριζε ενθέρμως, με συνέπεια η κυβερνητική επιβίωση να μετατραπεί σε όνειρο θερινής νυκτός.

Πλην όμως σε κάθε περίπτωση μπορεί να δηλώνει – και είναι – κερδισμένη από τη διαπραγμάτευση, διότι έχει πάρει μια ευκαιρία να εφαρμόσει σημαντικό μέρος από την πολιτική που προεκλογικά εξήγγειλε. Υπό τον απαράβατο όρο της... αποτελεσματικότητας βεβαίως.

◆ Το ένα μέρος της συμφωνίας αποτελεί τη σύμπτωση απόψεων του ΣΥΡΙΖΑ (κόμματος - κορμού της κυβέρνησης) και των δανειστών στην καταπολέμηση της διαφθοράς, η οποία φαίνεται να θεωρείται η μόνη εναλλακτική δυνατότητα άντλησης περαιτέρω φορολογικών εσόδων παγκοσμίως. Αλλά και της αναδιοργάνωσης του κράτους, η οποία αποτέλεσε προεκλογική δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ και ταυτοχρόνως απαίτηση των δανειστών, που δεν υλοποιήθηκε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

◆ Το άλλο μέρος της ίδιας συμφωνίας αποτελεί η μεταφορά των περισσότερων βασικών προβλέψεων του δεύτερου μνημονίου (με κορωνίδα τη «μεταρρύθμιση» του ασφαλιστικού) στη νέα μεταβατική περίοδο, ώστε σε δύο στάδια – τέλος Απριλίου το πρώτο και τέλος Ιουνίου το δεύτερο – να γίνει η αξιολόγηση πρώτα των κοστολογημένων προτάσεων της ελληνικής κυβέρνησης και ύστερα των πεπραγμένων. Μαζί βεβαίως με τη διαπραγμάτευση για το επόμενο πρόγραμμα.

Οι «ευφημισμοί»

Ξεκινώντας τον απολογισμό πρέπει να σημειώσουμε τα εξής στοιχεία:

1. Δεν καταργείται, αλλά μετονομάζεται η τρόικα (Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ), η οποία στο εξής θα αποκαλείται «θεσμοί». Ερώτημα αποτελούν οι λεπτομέρειες της τυπικής λειτουργίας των «θεσμών», δηλαδή ο τρόπος με τον οποίο θα λειτουργούν αυτό το μεταβατικό διάστημα οι εκπρόσωποι των επιτηρητών σε σχέση με τους υπουργούς κ.λπ. Όμως η ουσία του ρόλου τους δεν αλλάζει: με αυτούς επιτηρητές θα κλείσει η αξιολόγηση του προηγούμενου μνημονίου, την οποία αρχικά η κυβέρνηση είχε αρνηθεί.

2. Δεν καταργείται, αλλά αλλάζει όνομα το μνημόνιο, το οποίο θα αποκαλείται εφεξής «πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων». Βεβαίως δεν μεταφέρεται αυτούσιο το μνημόνιο στη μεταβατική περίοδο, αφού λείπουν βασικές παράμετροί του. Αυτό άλλωστε σημειώνει και η κατάληξη της επιστολής Ντράγκι προς τον πρόεδρο του Eurogroup για την κυβερνητική πρόταση επί των μεταρρυθμίσεων: «Οι δεσμεύσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης διαφέρουν από αυτές του τρέχοντος προγράμματος σε αρκετά σημεία».

Στην πραγματικότητα λοιπόν υπάρχουν σοβαρές παραχωρήσεις εκ μέρους των δανειστών, οι οποίες προσφέρουν όχι μόνο ανάσα, αλλά και την ευκαιρία στην κυβέρνηση να αποδείξει ότι ένα διαφορετικό πρόγραμμα, εναντίον της λιτότητας και της ύφεσης, μπορεί να είναι εφαρμόσιμο και λειτουργικό. Κάτι που θα της επιτρέψει να μπει με άλλον «αέρα» στην επόμενη και πιο σοβαρή διαπραγμάτευση.

3. Η κυβερνητική πρόταση για το πακέτο μεταρρυθμίσεων έγινε δεκτή από τους δανειστές και τα τρία μέρη της τρόικας, αλλά μόνο ως επαρκής βάση για να αρχίσει η αξιολόγηση. Μάλιστα το ΔΝΤ διά της Κριστίν Λαγκάρντ σημείωσε ότι «δεν είναι ξεκάθαρες οι ελληνικές δεσμεύσεις για τις μεταρρυθμίσεις που αφορούν τις συντάξεις και τον ΦΠΑ, την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, τις οποίες το ΔΝΤ θεωρεί ζωτικής σημασίας για την επίτευξη των βασικών στόχων του προγράμματος χρηματοδότησης».

Όμως αυτές που σημειώνει η Λαγκάρντ δεν είναι οι μόνες ασάφειες στην επιστολή Βαρουφάκη. Το ότι, ωστόσο, έγιναν αποδεκτές είναι μια νίκη της κυβέρνησης, ιδιαίτερα αν συγκρίνουμε την εν λόγω επιστολή με το περίφημο mail του Χαρδούβελη, το οποίο δεχόταν ρητά και κατηγορηματικά μια σειρά επώδυνα μέτρα. Αν μη τι άλλο, παραμένει ανοιχτό το πεδίο της διαπραγμάτευσης.

Οι υποχωρήσεις

Επί της ουσίας το e-mail του Βαρουφάκη – ακόμη και αν αποδειχθεί τελικά ότι πρόκειται για τυπική και όχι ουσιαστική υποχρέωση – αποδέχεται αρκετά σημεία από την προηγούμενη συμφωνία, παρότι η νέα είναι αρκετά τροποποιημένη. Τα τέσσερα πιο καυτά είναι:

◆  Δεν σταματούν οι τρέχουσες ιδιωτικοποιήσεις ούτε ακυρώνονται οι ήδη διενεργηθείσες, παρότι υπάρχει ένα απειροελάχιστο περιθώριο κινήσεων με την αναφορά ότι «στην περίπτωση που ο διαγωνισμός έχει προκηρυχθεί, η κυβέρνηση θα σεβαστεί τη διαδικασία σύμφωνα με τον νόμο».

◆  Παραπέμπεται στο μέλλον η ρύθμιση για τον κατώτατο μισθό. Συγκεκριμένα: «Η έκταση και ο χρόνος των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους ευρωπαϊκούς και διεθνούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένου και του ILO, ενώ θα ληφθούν υπόψη οι συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος (independent body) για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα».

◆  Επιπλέον η κυβέρνηση βάζει νερό στο κρασί της για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, καθώς δεσμεύεται για μια «σταδιακή νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης. Αυτό περιλαμβάνει τη φιλοδοξία (σ.σ.: και όχι τη δέσμευση) για εξορθολογισμό και, σε βάθος χρόνου, την αύξηση του κατώτατου μισθού με έναν τρόπο που θα διαφυλάσσει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης».

◆  Συνεχίζεται η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος με περαιτέρω σύνδεση των εισφορών και των συντάξεων, στην κατεύθυνση του ανταποδοτικού συστήματος (κόντρα στην προηγούμενη λογική του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία στήριζε την αναδιανεμητική λογική), και προχωράει η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων, που σημαίνει ότι και τα αυτοχρηματοδοτούμενα ταμεία, τα μη εξαρτώμενα από τον προϋπολογισμό, θα πέσουν στη δίνη της ασφαλιστικής κρίσης. Άλλωστε καταργούνται όλες οι χρεώσεις υπέρ τρίτων, οι οποίες στήριζαν τη λειτουργία των ταμείων αυτών, χωρίς να είναι ακόμη γνωστό από τι – και αν – αντικαθίστανται.

◆  Καταρρίπτεται η – ουτοπική άλλωστε – προγραμματική δέσμευση για χρήση των κεφαλαίων του ΤΧΣ για την ελάφρυνση των «κόκκινων» δανείων, τα οποία θα αντιμετωπιστούν τελικά σε συνεννόηση με τις τράπεζες και τους δανειστές και υπό μια σειρά όρους.

Τα θετικά βήματα

Στον – θετικό – αντίποδα έρχεται η αποδοχή, εκ μέρους των δανειστών και της τρόικας, των προτεινόμενων από την κυβέρνηση παρεμβάσεων σε αρκετά θέματα, έστω και αν αυτά θα περάσουν από την κρησάρα των δανειστών και των επιτηρητών ή η εφαρμογή τους θα κριθεί από τις δημοσιονομικές δυνατότητες. Πρόκειται κυρίως για τα κεφάλαια:

◆   Φοροδιαφυγή, φοροαποφυγή και αναδιάρθρωση του συστήματος βεβαίωσης και είσπραξης φόρων με στόχο την καταπολέμηση της παραοικονομίας και την αύξηση των εσόδων.

◆   Λειτουργία των ΜΜΕ – καταβολή αντιτίμου στο κράτος σε τιμές αγοράς για τις συχνότητες που χρησιμοποιούν και απαγόρευση λειτουργίας ΜΜΕ με συνεχόμενες ζημιογόνες χρήσεις χωρίς διαφανή ανακεφαλαίωσή τους.

◆   Διαφάνεια στους δημόσιους διαγωνισμούς – με μέτρα που θα εξειδικευθούν.

◆   Παράκαμψη των δεκάδων χιλιάδων απολύσεων στο Δημόσιο, οι οποίες δεν υπάρχουν στο e-mail Βαρουφάκη που έγινε δεκτό από τους δανειστές – αντ’ αυτών η δέσμευση αφορά μισθολογικές ανακατανομές που δεν θα επηρεάσουν τη δημοσιονομική ισορροπία.

◆   Αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Εδώ η εξέλιξη είναι σίγουρα θετική, αφού πρώτη φορά γίνεται αναφορά σε δεσμευτικό κείμενο, αλλά θα πρέπει να δούμε πόσες και ποιες ρυθμίσεις θα επιτραπούν, αφού τα περιθώρια θα εξεταστούν υπό το πρίσμα της δημοσιονομικής ισορροπίας.

Δημιουργική ασάφεια

Στη διάρκεια της τετράμηνης περιόδου που ανοίγει, τον πιο κρίσιμο ρόλο θα παίξει η χρήση – από τις δύο πλευρές – του όρου «ευελιξία», την οποία επικαλέστηκε και ο Ντάισελμπλουμ το βράδυ της Παρασκευής 20 Φεβρουαρίου μετά την κρίσιμη συνεδρίαση και την κατ’ αρχήν συμφωνία μεταξύ των υπουργών Οικονομικών για το θέμα της Ελλάδας. Όπως περιέγραψε στο «Βήμα της Κυριακής» (ρεπορτάζ Ν. Χειλάς) κυβερνητική πηγή της Γερμανίας, το Βερολίνο είναι έτοιμο να κάνει θετική χρήση:

«Όταν λέμε ότι αποδεχόμαστε μια μέγιστη δυνατή ευελιξία εκ μέρους της Αθήνας εντός του τρέχοντος προγράμματος, το εννοούμε στα σοβαρά. Όπως εννοούμε στα σοβαρά ότι συμφωνούμε και με την πρόταση του Έλληνα υπουργού για διατήρηση του 70% του σημερινού προγράμματος και την αντικατάσταση του 30% με μέτρα που θα επιλέξει ο ίδιος».

Ενδιαφέρον είναι το παράδειγμα «ευελιξίας» που χρησιμοποιεί η κυβερνητική αυτή πηγή, το οποίο αφορά τις αποκρατικοποιήσεις.

«Αν η Αθήνα λέει ότι η ιδιωτικοποίηση εταιρειών του Δημοσίου είναι ασύμφορη επειδή δεν βρίσκει αγοραστές, ή επειδή η τιμή πώλησης είναι εξευτελιστική, εντάξει, το αποδεχόμαστε. Τότε όμως πρέπει να αντικαταστήσει το κενό σε έσοδα που προκύπτει από τη μη πώληση με εισπράξεις από την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου τσιγάρων και την πάταξη της φοροδιαφυγής».

Με λίγα λόγια, η... δημιουργική ασάφεια που διακρίνει τη συμφωνία επί του e-mail Βαρουφάκη αφήνει πολλά περιθώρια άσκησης μέρους της πολιτικής της στην ελληνική κυβέρνηση, αλλά και πολλά περιθώρια βέτο στην πλευρά δανειστών και επιτηρητών, οι οποίοι – ας μην το ξεχνάμε –, μπορεί να ενδύθηκαν την προβιά, αλλά παραμένουν λύκοι. Οι οποίοι μάλιστα διαθέτουν το πανίσχυρο όπλο του ελέγχου της ρευστότητας για μια χώρα που βρίσκεται εκτός αγορών.

Από την άλλη πλευρά δεν είναι λίγο να βλέπει κανείς πρώτη φορά, στη λήξη μιας σκληρής διαπραγμάτευσης, ελληνικό χρώμα σε μια συμφωνία με τους λύκους της ευρωζώνης. Ο ένας μήνας κόντρας δεν πήγε χαμένος, όσο και αν η κατάσταση επιβάλλει περισσότερη προσοχή και λιγότερους πανηγυρισμούς...
Πηγη www.topontiki.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »