Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Η ευρωζώνη εξακολουθεί να είναι ευάλωτη


europe2222Υπάρχει μία διάσημη γελοιογραφία του Γάλλου καλλιτέχνη Voutch, στην οποία ένας πελάτης σε μία κάβα ζητά από τον ιδιοκτήτη να του προτείνει «ένα μπουκάλι κρασί που θα ταιριάζει με τα πολύ κακά νέα τα οποία πρόκειται να πει στη γυναίκα του το βράδυ».Επί του παρόντος, υπάρχουν σίγουρα αρκετοί Ευρωπαίοι ηγέτες που να αναζητούν το ίδιο κρασί.
Το κρασί αυτό, σίγουρα θα ήταν χρήσιμο και για τον Pedro Passos Coelho, τον πρωθυπουργό της Πορτογαλίας, ενώ μετέφερε τα κακά μαντάτα περί πρόσθετων περικοπών δαπανών για την κάλυψη του κενού του ελλείμματος του προϋπολογισμού, το οποίο προέκυψε έπειτα από απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου. Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολλάντ έχει σίγουρα ήδη επισκεφτεί πολλές φορές την τοπική του κάβα, καθώς τα κακά μαντάτα για το έλλειμμα και την ανάπτυξη δεν έχουν τελειωμό, για να μην αναφερθούμε στα σκάνδαλα παραιτήσεων. Του Τζωρτζ Όσμπορν, Υπουργού Οικονομικών του Ηνωμένου Βασιλείου, θα του χρησίμευαν ένα-δυο τέτοια μπουκάλια όταν τον εγκατέλειψε το ΔΝΤ, και όταν αποδείχθηκε ότι η κρίσιμη ανάλυση της Carmen Reinhart και του Kenneth Rogoff σχετικά με το χρέος και την ανάπτυξη, είχε βασιστεί σε ένα αριθμητικό λάθος. Επιπλέον, ο Πρόεδρος της Ιταλίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο, σίγουρα θα μπήκε στον πειρασμό να ανοίξει ένα κιβώτιο Brunello, ενώ το κοινοβούλιό του αποτύγχανε να εκλέξει διάδοχο, αφήνοντάς τον να φυλάει ένα «μάλλον ασθενικό μωρό». Στα 87 του, πρόκειται για έναν μάλλον ηλικιωμένο γονέα.
Ενώ όλοι αυτοί οι εθνικοί ηγέτες αγωνίζονται για να στρώσουν τα οικονομικά τους, με μία ανεμελιά που προέρχεται από την έλλειψη πραγματικών ευθυνών, ο Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο επέλεξε την περασμένη εβδομάδα για να αναρωτηθεί εάν είναι βιώσιμες οι πολιτικές λιτότητας τις οποίες έχει προωθήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στα κράτη μέλη της ΕΕ. Η πολιτική αυτή, πρότεινε ο πρόεδρος της επιτροπής, «έχει φτάσει στα όριά της από πολλές απόψεις και ενδέχεται να μην έχει «ούτε την ελάχιστη πολιτική και κοινωνική στήριξη». Με τέτοιους φίλους, όπως λέει κι η παροιμία…
Είχαν ήδη περάσει δύο κακές εβδομάδες για την Ευρώπη, ακόμη και πριν αναφερθεί κανείς στις συνεχιζόμενες αναταραχές στην Κύπρο και στον αναβρασμό στη Σλοβενία. Τα τελευταία στοιχεία του δημόσιου χρέους, τα οποία μόλις κυκλοφόρησαν, δείχνουν ότι μόνο η Ελλάδα έχει σημειώσει πρόοδο στη μείωση του συνολικού βάρους του χρέους της τον τελευταίο χρόνο. Ωστόσο, οι αγορές έχουν αντιδράσει ελάχιστα. Οι αποδόσεις των ιταλικών ομολόγων υποχώρησαν στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων 18 μηνών. Πώς μπορεί να εξηγήσει κανείς αυτή την προφανή έλλειψη ενδιαφέροντος;
Μία πιθανή εξήγηση είναι το ότι παραμένουμε στο έτος του Ντράγκι. Η διαβεβαίωσή του για τη διατήρηση του ευρώ υπό όλες τις συνθήκες, θεωρείται ως μία αξιόπιστη υποστήριξη για τις αγορές κρατικών ομολόγων. Ακόμη και αν η κατάσταση έχει επιδεινωθεί περισσότερο μετά τις δηλώσεις του, οι στόχοι μείωσης του χρέους δεν έχουν επιτευχθεί και η τραπεζική ένωση την οποία επιδιώκει –με μία αξιόπιστη αρχή εξυγίανσης και αμοιβαία εγγύηση προστασίας των καταθέσεων- απέχει ακόμη πολύ από την πραγματικότητα. Οι αγορές φαίνεται να στοιχηματίζουν ότι τα προβλήματα αυτά θα επιλυθούν με κάποιο τρόπο, ίσως μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου.
Μία άλλη πιθανή εξήγηση είναι ότι το μήνυμα που στέλνουν οι αγορές είναι πολύ πιο λεπτό. Ενώ αληθεύει το γεγονός ότι οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων δεν έχουν εμφανίσει μεγάλα χάσματα, τα περιθώρια τα οποία καταβάλλονται από εταιρείες στην Ισπανία και στην Ιταλία σε σχέση με αυτά της Γερμανίας, είναι όσο υψηλά όσο ποτέ. Οι τράπεζες σε αυτές τις χώρες αγωνίζονται να βρουν κεφάλαια, και η πίστωση είναι περιορισμένη (όπως παραμένει πράγματι και στο Ηνωμένο Βασίλειο). Δε μπορούμε πλέον να προσποιούμαστε ότι υπάρχει μία ενιαία χρηματοπιστωτική αγορά στην Ευρώπη.  Ο διασυνοριακός δανεισμός έχει καταρρεύσει, καθώς οι τράπεζες βρίσκονται σε πλήρη υποχώρηση εντός των εγχώριων αγορών τους. Οποιεσδήποτε τυχόν διασυνοριακές ροές παραμένουν, είναι μεταξύ των κεντρικών τραπεζών.
Η κατάσταση δεν είναι σταθερή. Ενώ οι πολιτικοί εξακολουθούν να μιλούν διαρκώς για μία στενότερη ένωση, οι χρηματοπιστωτικές αγορές ακολουθούν εντελώς διαφορετικό μονοπάτι. Ο κίνδυνος είναι ότι ένα ακόμα σοκ, παρόμοιο με αυτό της Κύπρου, θα προκαλέσει επανεκτίμηση των κινδύνων του δημόσιου χρέους, ή ότι οι γερμανικές εκλογές θα αποτύχουν να παράγουν μία αποτελεσματική και εξυπηρετική κυβέρνηση. Αν συμβεί αυτό, το πιθανότερο είναι να χρειαστούν πολλές ακόμα επισκέψεις στην κάβα για μπουκάλια της παρηγοριάς.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Νέο ρεκόρ για την Ευρωζώνη της ανεργίας


Νέο ρεκόρ σημείωσε ο αριθμός των ανθρώπων που βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας στη ζώνη του ευρώ. Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν τη Μ. Τρίτη η ανεργία σκαρφάλωσε στο 12,1%. Αυξήθηκαν οι άνεργοι στη Γερμανία, υψηλά ποσοστά σε Ισπανία και Ιταλία. Στο 24% η ανεργία των νέων στην Ευρωζώνη. Πρωταθλήτρια παραμένει η Ελλάδα με ποσοστό 27,2%, σύμφωνα με τα στοιχεία Ιανουαρίου.

Τα υψηλότερα ποσοστά στην ΕΕ έχει η Ελλάδα με 27,2%, η Ισπανία με 26,7% και η Πορτογαλία με 17,5%. Στον αντίποδα, τα χαμηλότερα ποσοστά παρατηρούνται στον βορρά και συγκεκριμένα σε Αυστρία (4,7%), Γερμανία (5,4%) και Λουξεμβούργο (5,7%).

Η υψηλότερη αύξηση της ανεργίας το τελευταίο έτος σημειώθηκε σε Ελλάδα (27,2% από 21,5% τον Ιανουάριο 2012), Κύπρο (14,2% από 10,7%), Ισπανία (26,7% από 24,1%) και Πορτογαλία (17,5% από 15,1%) .

Η ανεργία των νέων στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) αυξήθηκε στο 23,5% το Μάρτιο, όταν πριν από ένα χρόνο ήταν στο 22,6%, ενώ έφτασε στο 24% στην ευρωζώνη (από 22,5%). Στην περιφέρεια οι άνεργοι νέοι είναι πολλοί περισσότεροι, στην Ελλάδα το ποσοστό αγγίζει το 59,1%.

Η ανεργία των νέων έχει χτυπήσει ρεκόρ επίσης στην Ισπανία (55,9%), την Ιταλία (38,4%) και την Πορτογαλία (38,3%), ενώ στα χαμηλότερα επίπεδα είναι στη Γερμανία και την Αυστρία (7,6% και στις δυο).

Στη Γερμανία ο συνολικός αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 4.000 άτομα τον Απρίλιο, στα 2,936 εκατομμύρια. Το ποσοστό της ανεργίας έμεινε αμετάβλητο στο 6,9%. Επισημαίνεται πάντως, ότι ο ρυθμός αύξησης της ανεργίας στη Γερμανία επιβραδύνεται. Το Μάρτιο ο αριθμός των ανέργων είχε αυξηθεί κατά 12.000 άτομα και τον Απρίλιο κατά 20.000 άτομα.

Στην Ιταλία το ποσοστό ανεργίας το Μάρτιο παρέμεινε σε ρεκόρ 11,5%. Στους νέους έως 25 ετών σκαρφάλωσε στο 38,4% από 37,8%. Η Istat αναθεώρησε το Φεβρουάριο το ποσοστό ανεργίας στο 11,5% από 11,6% προηγουμένως. Η ανεργία τον Ιανουάριο είχε ανέλθει στο 11,7%.
Πηγη tvxs.gr
 
Διαβαστε περισσοτερα............. »

«Η Ελλάδα παράγει πολλούς ανθρώπους που ζουν μέσα στο μίσος & το κόμπλεξ»

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Λιακόγκονα


Ο Αντώνης Κανάκης σήμερα δεν κάνει αντίστροφη μέτρηση μέσα από το «Ράδιο Αρβύλα» στο Top20 των βίντεο, αλλά απαντά σε 20 ερωτήσεις του aixmi.gr(αλήθεια, αυτή τη φορά φτάνει μέχρι το νούμερο 1…!) για ότι τον –και μας- πονά στην Ελλάδα. Αμφισβητεί τα κίνητρα του τρίο Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη στη συγκυβέρνηση, απορεί με το χαμηλό επίπεδο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αναφέρεται στην Χρυσή Αυγή ως μια Θεία Δίκη για τα κόμματα εξουσίας. Τι λέει για αναδιάρθρωση Δημοσιου, λίστα Λαγκάρντ, Κύπρο και Σκουριές Χαλκιδικής;

Τι του έμεινε από την πρόσφατη περιπέτειά του με τη Δικαιοσύνη και τα κυκλώματα εκβιασμού της νύχτας στη Θεσσαλονίκη; Και τι απαντά σε όσους επικρίνουν το ντοκιμαντέρ του ως αναδόχου της ActionAid στη Sierra Leone;

Ο Αντώνης αφήνει για λίγο τη σάτιρα, όχι φυσικά επειδή τη βαρέθηκε, φανερώνοντάς μου το προσωπείο ενός σκεπτόμενου, δραστήριου βορειοελλαδίτη. Μα, κυρίως, ενός βαθιά πολιτικοποιημένου ανθρώπου που αποστρέφεται τον σημερινό πολιτικό κόσμο, ενώ ταυτόχρονα πιστεύει αποκλειστικά και μόνο στους ανθρώπους και το ένστικτό τους…


20 | Η αναδιάρθρωση του Δημοσίου με απολύσεις επίορκων και αξιοκρατική αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού, είναι ένα από τα ζητούμενα της τρόικας. Πρέπει να γίνουν τόσο δραστικές κινήσεις; Χρειάζεται να σπάσουν πολλά αυγά για να φτιάξουμε την «ομελέτα της ελληνικής σωτηρίας»;

Η αναδιάρθρωση του Δημοσίου, οι απολύσεις των επίορκων και η αξιοκρατική αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού μπορεί να είναι αυτή τη στιγμή ζητούμενο της τρόικας, αλλά ήταν ζητούμενο της ελληνικής κοινωνίας εδώ και πάρα πολλά χρόνια –γιατί, πολύ απλά, είναι αυτονόητο. Για μένα είναι τρομακτικό με πόση ευκολία τα προσπερνάμε αυτά τα πράγματα και δε στεκόμαστε σε αυτό ακριβώς. 

Δε ζητάμε, δηλαδή, ευθύνες από τους διαχειριστές της χώρας μας όλα αυτά τα χρόνια, από όλες αυτές τις κυβερνήσεις που με ξεδιάντροπο και χυδαίο τρόπο προστάτευαν και διατηρούσαν αυτή την αρρωστημένη κατάσταση στο Δημόσιο.Υπάλληλοι, οι οποίοι διορίζονταν μόνο και  μόνο για να εξαγοραστεί η ψήφος τους, και οι κυβερνώντες δεν κάνανε μέχρι και την τελευταία στιγμή τίποτα για να διορθώσουν αυτή την αρρωστημένη κατάσταση, που έχει στοιχίσει απίστευτα στη χώρα. Έπρεπε να φτάσουμε στο σημείο να έρθει η τρόικα να μας υποχρεώσει, μόνο και μόνο για να φύγει η ευθύνη από πάνω τους. Ακόμα και τώρα λένε «δεν είναι δικές μας αποφάσεις, είναι αποφάσεις της τρόικας». Μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε μια χώρα που για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν σχεδόν κομμάτι της συνείδησής μας, της διαπαιδαγώγησής μας, ότι αυτό που πρέπει να κάνεις στη ζωή σου είναι να μπεις στο Δημόσιο, να μη δουλεύεις καθόλου και να πληρώνεσαι «μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει». Με αυτό το «μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει» έχουν μεγαλώσει γενεές και γενεές. Κι αυτά, λοιπόν, τα αυτονόητα πράγματα έπρεπε να έρθει κάποιος από το εξωτερικό για να τα αλλάξει. Τα αυγά θα έπρεπε να είχαν σπάσει εδώ και πάρα πάρα πολλά χρόνια. Τώρα νομίζω ότι σπάνε πολλά περισσότερα από αυτά που χρειαζόμαστε για να φτιάξουμε μια ομελέτα.

Η υπόθεση Λαγκάρντ και η Προανακριτική, είναι τσίρκο!

19 | Προανακριτική επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ. Ύβρεις, κωλυσιεργία στις εργασίες της, κλήσεις μαρτύρων και εξεταζομένων που απαντώνται με υπομνήματα αντί φυσικής παρουσίας, USB sticks πηγαινοέρχονταν και χρήματα ταξίδευαν. Τι γίνεται λάθος και τι σωστά στη διερεύνηση; Θα πληρώσουν οι ένοχοι;

Γενικότερα το θέμα της λίστας Λαγκάρντ από το ξεκίνημά του έως τώρα, εμπεριέχει πολλούς από τους λόγους, νοοτροπίες, συμπεριφορές, ανεπάρκειες, που οδήγησαν τη χώρα εδώ που βρίσκεται σήμερα. 
Η υπόθεση Λαγκάρντ, από την πρώτη στιγμή μέχρι και σήμερα ήταν και συνεχίζει να είναι τσίρκο. Η προανακριτική, με αυτήν την dream team που την αποτελεί, ήταν αναπόφευκτο ότι θα είναι και αυτή ένα τσίρκο. Φανερώνεται, για ακόμα μία φορά, το ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι στους οποίους έχουμε αναθέσει όλα αυτά τα τόσο σοβαρά ζητήματα και γενικότερα τη διαχείριση της χώρας και, κατά συνέπεια, τη διαχείριση των ζωών μας. Τώρα σχετικά με το αν θα πληρώσουν οι ένοχοι, σίγουρα θα υπάρξει μια μορφή τιμωρίας για κάποιους -και αυτό γιατί οι ημέρες μας πλέον το απαιτούν. Αυτό νομίζω είναι ένα σημαντικό χαρακτηριστικό στο οποίο αξίζει να αναφερθούμε, ότι δηλαδή ξαφνικά αρχίζουν να πληρώνουν κάποιοι ένοχοι, όχι τόσο γιατί αυτή ήταν από πάντα η φιλοσοφία του συγκεκριμένου κράτους, δηλαδή το να πληρώνουν οι ένοχοι, αλλά γιατί πλέον οι ημέρες το απαιτούν, ο λαός θέλει αίμα.Έχουν σημασία τα κίνητρα! Είναι τα σωστά κίνητρα; Είναι κίνητρα υψηλού αισθήματος δικαίου που διέπει ένα κράτος, ή τα κίνητρα είναι να ικανοποιηθούν οι ορέξεις της κοινής γνώμης αυτήν την περίοδο; Είμαστε υποχρεωμένοι, δηλαδή, να τιμωρήσουμε ανθρώπους μόνο και μόνο για να βουλώσουμε στόματα και να ρίξουμε στάχτη στα μάτια; Αν το κίνητρο ήταν πραγματικά η απόδοση δικαιοσύνης, τότε  θα είχαμε απόδοση δικαιοσύνης και τα προηγούμενα χρόνια, κατά τα οποία έγιναν όλα αυτά τα τέρατα που οδήγησαν τη χώρα εδώ.

18 | Τι θα ακολουθήσει τις εξελίξεις στην Κύπρο; Πολλοί κάνουν λόγο για crash test, ώστε να ξεκινήσει ένα τσουνάμι «μοναδικών περιπτώσεων» ανά την Ευρώπη. Πως ψυχανεμίζεσαι το μέλλον της ηπείρου; Και πόσο απαραίτητη είναι, τελικά, η παραμονή μας στο ευρώ;

Δεν αντιμετωπίζω τόσο ειδικά το όλο θέμα, δεν μπαίνω στη διαδικασία να αναλύω οικονομικά και νομισματικά όλες τις εξελίξεις, όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά στην Ευρώπη γενικότερα. Για μένα είναι γενικότερο σύνολο, παγκόσμιο αυτήν τη στιγμή. Έχει να κάνει με τη γενικότερη αντίληψή μας περί οικονομίας, οικονομικού, τραπεζικού και νομισματικού συστήματος το οποίο εδραιώθηκε πριν από πάρα πολλά χρόνια, ήταν καταδικασμένο να αποτύχει και ήταν αναπόφευκτο ότι θα οδηγούσε τους λαούς σε απίστευτα πλασματικά χρέη και, κατά συνέπεια, σε απίστευτα προβλήματα και δυστυχίες. Αυτό συμβαίνει τώρα, αυτό το οικονομικό-τραπεζικό-νομισματικό σύστημα, με μοναδικό του σκοπό αποκλειστικά και μόνο να συσσωρεύονται πλούτη και χρήματα σε συγκεκριμένα μέρη, πρόσωπα και ανθρώπους, καταρρέει σιγά σιγά και ιδιαιτέρως προβληματικά. Αυτό που ψυχανεμίζομαι για το μέλλον του πλανήτη και της ηπείρου γενικότερα, είναι ότι αυτό το σύστημα θα ανατραπεί και θα αντικατασταθεί από ένα το οποίο θα πρέπει να είναι πολύ πιο ανθρώπινο, να έχει ως προτεραιότητα τον άνθρωπο. Τώρα το πώς θα γίνει αυτή η ανατροπή… εγώ προσωπικά θέλω να ελπίζω ότι θα γίνει ήρεμα και σταδιακά, αλλά συγχρόνως δε σας κρύβω ότι πολύ φοβάμαι ότι θα γίνει βίαια. Από την άλλη βέβαια, το σύστημα έχει πάντα την ικανότητα να προσαρμόζεται, να αντιλαμβάνεται πότε κινδυνεύει, πότε έχει φέρει τον κόσμο στα όριά του και να κάνει διορθωτικές κινήσεις προκειμένου να ρίξει στάχτη στα μάτια του κόσμου και να κερδίσει έτσι χρόνο ζωής. Σχετικά με την παραμονή μας στο ευρώ ή όχι, για μένα τίθεται περισσότερο ζήτημα παραμονής, όχι μόνο δική μας, αλλά ολόκληρου του πλανήτη, στην ίδια οικονομική αντίληψη, η οποία τελικά καμία σχέση δεν έχει με την πραγματική έννοια της λέξης οικονομία.

Το «μαζί τα φάγαμε» έχει μεγάλο βαθμό αλήθειας

17 | Είσαι από τους υπέρμαχους ή κατακριτές του -κατά Πάγκαλο- «Μαζί τα φάγαμε»; Σε τι βαθμό βαραίνει τον μέσο πολίτη η σημερινή εθνική μας κατάντια; Η ανοχή σε μια κατάσταση πρέπει να θεωρείται συνενοχή;

Επί της ουσίας το “μαζί τα φάγαμε”, δυστυχώς, μπορεί και να έχει ένα μεγάλο βαθμό αλήθειας, γιατί ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας συμμετείχε σε κάποια τεράστια φαγοπότια που έγιναν σε σχέση  με το Δημόσιο. Απλά δε δικαιούται, σε καμία περίπτωση, ο Πάγκαλος και κανένας Πάγκαλος, κανένας άνθρωπος που βρισκόταν δηλαδή σε τόσο υψηλές θέσεις στις κυβερνήσεις της χώρας, επί τόσα πολλά χρόνια, να προβαίνει σε τέτοιες διαπιστώσεις. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δε βρίσκονται εκεί για να έρχονται εκ των υστέρων και να μας κάνουν διαπιστώσεις του τύπου “μαζί τα φάγαμε”, οι άνθρωποι αυτοί βρίσκονται εκεί για να φροντίσουν ότι δεν πρόκειται να υπάρχουν φαινόμενα του τύπου “μαζί τα φάγαμε” και να μη συμμετέχουν και σε κανένα φαγοπότι, να μην καλλιεργούν οι ίδιοι κανένα φαγοπότι και να μην επιτρέπουν και σε κανέναν άλλο να συμμετέχει σε κανένα φαγοπότι. Αναμφισβήτητα, η ανοχή σε μια κατάσταση θεωρείται συνενοχή και η σιωπή είναι συνενοχή.

16 | Βάσει των πιο πρόσφατων εκτιμήσεων το ποσοστό ανεργίας στους νέους έως 24 ετών φτάνει στο δραματικό 60%. Στις παραγωγικές ηλικίες 25- 34 ετών, ένας στους τρεις είναι άνεργος. Είσαι υπέρ ή κατά της φυγής των νέων στο εξωτερικό;

Είναι πάρα πολύ δύσκολη ερώτηση αυτή, γιατί δεν μπορεί κανένας με το χέρι στην καρδιά να κατηγορήσει κανένα νέο παιδί που διαπιστώνει ότι δεν έχει κανένα μέλλον σε αυτή τη χώρα και παίρνει την απόφαση για να επιβιώσει, αλλά και για να κάνει κάτι αξιόλογο στη ζωή του, να πάει στο εξωτερικό. Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να κατηγορήσω κανένα νέο άνθρωπο που παίρνει αυτή την απόφαση  σήμερα, αν και στεναχωριέμαι πάρα πολύ για αυτές τις αποφάσεις. Ιδανικά και θεωρητικά θα ήθελα να πω κι εγώ ότι αν θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα, δεν θα το καταφέρουμε σίγουρα με το να την εγκαταλείπουμε. Αλλά και η χώρα κάνει ό,τι μπορεί για να διώξει τα παιδιά της. Ζούμε σε τρελό κράτος. Θέλεις να μείνεις, θέλεις να δημιουργήσεις, θέλεις να προσφέρεις, και το κράτος κάνει ό,τι μπορεί για να σε αποθαρρύνει και να σε διώξει.Πολλά χρόνια τώρα συμβαίνει αυτό, αλλά βλέπετε ότι δεν έχουμε βάλει μυαλό, το κράτος συνεχίζει να είναι εχθρός της δημιουργικότητας, της διάθεσης για προσφορά, της υγιούς επιχειρηματικότητας κλπ.


15 | Πώς βλέπεις την πορεία της συγκυβέρνησης; Γίνεται δουλειά με το τρίο Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη; Μπορούν να συνυπάρξουν διαφορετικοί πολιτικοί σχηματισμοί; Πρέπει, τελικά;

Ούτε ένα τρίο της προκοπής δεν είναι ικανοί να κάνουν αυτοί. Δε νομίζω ότι τα κίνητρα που τους οδήγησαν να κάνουν αυτό το πολιτικό τρίο είναι ανιδιοτελή και αγνά, δε νομίζω δηλαδή ότι ξύπνησαν μια μέρα και διαπίστωσαν ότι αντί να σκοτώνονται (αφού όλοι θέλουν το καλό της χώρας), πρέπει να βάλουν μπροστά το καλό της πατρίδας και είπαν «ελάτε να συνεργαστούμε για το καλό της Ελλάδας». Δε νομίζω ότι συνέβησαν τέτοιες κοσμοϊστορικές αλλαγές στους εγκεφάλους τους. Υποχρεώθηκαν να συνεργαστούν και όταν τέτοιου είδους κινήσεις, οι οποίες θα έπρεπε να έχουν κάποια υψηλά ιδεώδη ως κίνητρα, γίνονται τελικά από υποχρέωση, δε νομίζω ότι μπορούν να λειτουργήσουν.

Οι πολιτικοί συνεχίζουν τις εξουσιομανίες, τις αλαζονείες, τους εγωισμούς

14 | Όλο και περισσότεροι πολίτες κάνουν λόγο πλέον για κενό πολιτικής αντιπροσώπευσης… Υπάρχει κάποιο από τα σημερινά κόμματα που να βρίσκεται, έστω κοντά, σε ένα εφικτό, υλοποιήσιμο πλάνο διάσωσης;

Παρατηρώντας τα σημερινά κόμματα, τους πολιτικούς στη Βουλή, όταν μιλάνε μεταξύ τους σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές, στις συνεντεύξεις που δίνουν, παρατηρώντας γενικότερα όλον τον πολιτικό κόσμο, νομίζω ότι οδηγούμαστε σε μια από τις χειρότερες ίσως και πιο απογοητευτικές διαπιστώσεις, ότι δηλαδή δεν έχουν καταλάβει τίποτα απολύτως αυτοί οι άνθρωποι. Ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα μέσα στο μυαλό τους, ότι συνεχίζουν να είναι οι ίδιοι, άλλης εποχής πολιτικοί με όλες αυτές τις εξουσιομανίες, τις αλαζονείες, τους εγωισμούς, τις παιδικές σχεδόν συμπεριφορές ενός ανούσιου μεταξύ τους ανταγωνισμού, κόντρες επιπέδου δημοτικού, ανεπαρκείς, άσχετοι, άτολμοι, παρωχημένοι κ.τ.λ.. Δε φαίνεται να έχουν χαμπαριάσει τίποτα απ’ ότι έχει συμβεί και δυστυχώς δε φαίνεται να έχουν εμφανιστεί άνθρωποι με πραγματικά νέα μυαλά, όχι μεταμφιεσμένοι νέοι, αλλά με πραγματικά νέες νοοτροπίες, με τόλμη, απαλλαγμένοι από όλες αυτές τις πολιτικές παθογένειες οι οποίες ουσιαστικά κατέστρεψαν τη χώρα μας. Αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει γιατί, και ας μην το ξεχνάμε αυτό, οι πολιτικοί είναι προέκταση και προϊόντα της κοινωνίας μας και δυστυχώς όλες αυτές οι παθογένειες συνεχίζουν να ταλαιπωρούν γενικότερα την κοινωνία μας, οπότε είναι αναπόφευκτο το ότι συνεχίζουμε να παράγουμε αυτού του είδους κι αυτής της νοοτροπίας πολιτικούς.

13 | Ποιος από τους κυβερνώντες των τελευταίων τριών δεκαετιών έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη, ποιος τη μικρότερη και γιατί;

Δε θα ήθελα να μπω στη διαδικασία να καταλογίζω ποσοστιαία ευθύνες, γιατί θεωρώ ότι το θέμα ευθύνης ενός ανθρώπου που κυβερνάει τη χώρα είναι περισσότερο ποιοτικό και όχι ποσοτικό.Ποιοτικά, λοιπόν, όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται στη διακυβέρνηση της χώρας, κυρίως από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 – τέλη της δεκαετίας του ‘70 μέχρι και σήμερα, έως και το ξέσπασμα της κρίσης, νομίζω ότι έχουν τεράστια, επί της ουσίας ευθύνη για όλο αυτό που έχει συμβεί στη χώρα. Σίγουρα οι βάσεις και όλες αυτές οι νοοτροπίες οι οποίες μας οδήγησαν εδώ, εδραιώθηκαν από τις αρχές τις δεκαετίας του ’80, εκεί που θα έπρεπε να γίνει ακριβώς το αντίθετο. Και στη συνέχεια ακολούθησε μια διαδοχή, λίγη σημασία έχει αν ήταν μπλε ή πράσινη, όπως αποδείχτηκε το ίδιο πράγμα ήταν, η οποία διαιώνισε όλες αυτές τις νοοτροπίες, τις συντήρησε, τις γιγάντωσε και προς τα τελειώματα λίγο πριν την κρίση, είχαμε και τους πλέον ανεπαρκείς χειρισμούς από ανθρώπους που αποδείχθηκαν πολύ μικρότεροι των περιστάσεων κι έτσι «έδεσε το γλυκό».


Τα κόμματα που κυβέρνησαν ευθύνονται για τη φασιστική Χρυσή Αυγή

12 | Η Χρυσή Αυγή ισχυροποιήθηκε και κατάφερε να μπει στη Βουλή λόγω της δυσαρέσκειας των πολιτών και μόνο, ή ανέδειξε ρατσιστικές διαθέσεις και άλλες παθογένειες της ελληνικής 
κοινωνίας;

Η παρουσία της Χρυσής Αυγής μέσα στη Βουλή θεωρώ ότι αποτελεί μια κατά κάποιο τρόπο Θεία Δίκη για τα κόμματα εξουσίας τα οποία με τα πράγματα που έκαναν και δεν έκαναν όλα αυτά τα χρόνια μας οδήγησαν εδώ. Η Χρυσή Αυγή είναι 100% δημιούργημα αυτών των ανθρώπων, γιατί αυτοί δημιούργησαν το κλίμα ανασφάλειας, απόγνωσης, φόβου, μη εμπιστοσύνης, φτώχειας, ελλείμματος παιδείας και ανεργίας -το τέλειο δηλαδή κλίμα για να ανθίσουν φαινόμενα φασιστικά, τύπου Χρυσής Αυγής. Κοινωνικά και πολιτικά είναι γνωστό και ιστορικά καταγεγραμμένο ότι όποτε υπάρχουν τέτοιου είδους συνθήκες, σε οποιοδήποτε κράτος, και ειδικά όταν αυτές οι συνθήκες συνδυάζονται και με ένα σημαντικό έλλειμμα Παιδείας, το οποίο δυστυχώς στη χώρα το έχουμε εδώ και πολλά χρόνια, είναι σίγουρο ότι θα ανθίσουν ακροδεξιές, φασιστικές οργανώσεις οι οποίες θα προσελκύσουν ένα κομμάτι του κόσμου το οποίο κυμαίνεται περίπου στο 8-12%. Σε ό,τι αφορά την κοινωνία, η Χρυσή Αυγή αποτέλεσε αφορμή για να πέσουν πολλές μάσκες και για να βγουν από την ντουλάπα, με περισσότερο θάρρος ή θράσος αν θέλετε, πολλές ρατσιστικές διαθέσεις και πολλές παθογένειες της κοινωνίας. Γιατί μπορεί να θέλουμε να νομίζουμε ότι είμαστε σε όλα τέλειοι σε αυτή τη χώρα, αλλά η αλήθεια είναι διαφορετική -και σιγά σιγά αυτό βγαίνει στην επιφάνεια. Από την άλλη, όμως, βγαίνει στην επιφάνεια και το ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτής της κοινωνίας είναι αντίθετη σε όλες αυτές τις νοοτροπίες και τις τακτικές- και αυτό είναι το ευχάριστο και ελπιδοφόρο κομμάτι της υπόθεσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ; Πρόσωπα, μηχανισμός, νοοτροπία, από το παρελθόν…

11 | Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρητικολογεί ή πιστεύεις ότι θα μπορέσει να τα φέρει εις πέρας στην περίπτωση που πιάσει το τιμόνι του τόπου; Φιλοδοξεί, τελικά, να γίνει το νέο ΠΑΣΟΚ; Τι συνέπειες θα είχε αυτό;

Ο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύω ότι είναι ένα πολύ ωραίο παράδειγμα που αποδεικνύει ότι κάποιες φορές λίγη σημασία έχει η ηλικία σε ό,τι αφορά αυτό που λέμε «νέοι άνθρωποι στην πολιτική», «νέες ιδέες στην πολιτική». Σημασία έχει να έχουμε εγκεφαλικά νέους ανθρώπους, με πραγματικά νέες νοοτροπίες. Όλος ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ, η ηγεσία του, τα πρόσωπά του, τα περισσότερα τουλάχιστον από αυτά, είναι πρόσωπα που έχουν χαλιναγωγηθεί μέσα στην καρδιά όλης αυτής της πολιτικής παθογένειας από την οποία τόσα χρόνια υποφέρει η χώρα μας, είναι προϊόντα όλων αυτών των μηχανισμών και των νοοτροπιών που μας οδήγησαν εδώ –και, κατά συνέπεια κουβαλάνε τις ίδιες νοοτροπίες και τις ίδιες αντιλήψεις για τα πράγματα. Η, αντιπολίτευση σήμερα έχει το ίδιο χαμηλό πολιτικό επίπεδο, βλέπουμε πάλι τις ίδιες πολιτικές εξυπνάδες στο βήμα της Βουλής, προσωπικές κόντρες, εντάσεις, είναι πάλι οχυρωμένοι σε στρατόπεδα χωρίς να είναι έτοιμοι να ακούσουν, να συζητήσουν ή να συνεννοηθούν, πάλι ο λαϊκισμός πρωταγωνιστεί και οι υποσχέσεις είναι στο κόκκινο, γενικά παρατηρούμε όλα τα φαινόμενα που όλα τα κόμματα, που έχουν πάρει τα τελευταία χρόνια την εξουσία, φαίνεται να έχουν. Οπότε,προσωπικά, δεν έχω αισθανθεί κάποια ελπίδα ουσιαστικής αλλαγής από αυτήν την πλευρά και δεν ξέρω, επίσης, και κατά πόσο οι συγκεκριμένοι άνθρωποι έχουν την ωριμότητα, την προσωπική και την πολιτική, να διαχειριστούν το γεγονός ότι από το 4% ξαφνικά βρέθηκαν παρ’ ολίγον κυβέρνηση. Υπάρχει μια ψαλίδα μεταξύ αυτών των δύο πραγμάτων, η οποία μπορεί να σε τρελάνει.

10 | Σκουριές, «Ελληνικός Χρυσός», οικιστική ανάπτυξη, οικολογική καταστροφή, πολιτική εκμετάλλευση, κοινωνική έκρηξη των πολιτών. Τι συνέβη στα ελληνικά μεταλλεία της πολύπαθης αυτής περιοχής;

Η «υπόθεση Χαλκιδική» είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη, αλλά και ιδιαίτερα απλή συγχρόνως, εξαρτάται από το πώς θα την προσεγγίσεις. Αναμφισβήτητα οι εξορύξεις σε οποιαδήποτε περιοχή προκαλούν περιβαλλοντικές καταστροφές, άσχετα με το κατά πόσο οι εταιρείες δεσμεύονται ότι θα τις αποκαταστήσουν, ή θα προσπαθήσουν να τις περιορίσουν στο ελάχιστο. Εξάλλου με την έως τώρα εμπειρία, κάτι τέτοιο δεν έχει επιτευχθεί ποτέ. Και επειδή εμείς γνωρίζουμε για τι μέρη μιλάμε, μέρη μοναδικά, μικροί παράδεισοι, και ειδικά εμείς που είμαστε και συναισθηματικά δεμένοι με τη Χαλκιδική, αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορούμε να συναινέσουμε σε κάτι τέτοιο. Από εκεί και πέρα είναι αρνητικά εντυπωσιακός ο ζήλος και τα ακαριαία αντανακλαστικά των διωκτικών αρχών που έχουν μετατρέψει σε εμπόλεμη ζώνη την περιοχή.

9 | Πόσο μακριά είναι μια κοινωνική έκρηξη στη χώρα; Πόσο εκτιμάς ότι θα αντέξει ακόμη η κοινωνία; Και πού πήγαν, αλήθεια, οι «αγανακτισμένοι»;

Ειλικρινά δε γνωρίζω, είναι πολύ δύσκολο να κάνεις τέτοιες προβλέψεις. Όταν μπαίνεις στη διαδικασία και παρατηρείς όλα αυτά τα φαινόμενα παγκοσμίως, όλοι αυτοί οι μηχανισμοί (είτε είναι των κυβερνήσεων, είτε των τραπεζών που είναι και οι πιο ισχυροί) έχουν τρομακτική ικανότητα χειραγώγησης των μαζών. Έχουν ανάγει τη χειραγώγηση σε  υψηλού επιπέδου τέχνη. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζω να πιστεύω στους ανθρώπους, στο ένστικτο, στο αίσθημα δικαιοσύνης που έχουν, ελπίζω σε σημαντικές παγκόσμιες αλλαγές, απλά ελπίζω ότι αυτές οι αλλαγές θα έρθουν, όχι από απλά θυμωμένους πολίτες, αλλά από συνειδητοποιημένους και ενημερωμένους πολίτες, οι οποίοι θα απαιτήσουν, με μέσα που ταιριάζουν περισσότερο στην πραγματικότητα του σήμερα, όλες αυτές τις αλλαγές. Οι «αγανακτισμένοι», ελπίζω ότι έχουν κρατήσει την αγανάκτησή τους, όπως όλοι μας, απλά ας μετατρέψουμε την αγανάκτηση σε ενημέρωση, σε συνείδηση, και οι ενέργειες μας και οι από δω και πέρα επιλογές μας, που είναι ιδιαίτερα σημαντικές και καθορίζουν και νομιμοποιούν πράγματα, ας είναι τέτοιες που θα φέρουν σταδιακά την ουσιαστική αλλαγή.

Η Ελλάδα παράγει πολλούς ανθρώπους που είναι μέσα στο κόμπλεξ και το μίσος


8 | Ορισμένοι «έπεσαν να σε φάνε» μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ που αφορούσε στην επίσκεψή σου στη Sierra Leone, που ουσιαστικά έγινε για να γνωστοποιήσει τις δράσεις τηςActionAid. Έκτοτε o αριθμός αιτήσεων για αναδοχή παιδιού έχουν εκτιναχθεί… Τι απαντάς σε όσους σε κατακρίνουν; Θεωρείς πως η πικρία από την κατάσταση που βιώνουμε κάνει ορισμένους να βλέπουν ακόμη και φιλανθρωπικές δράσεις με μισό μάτι;

Δεν σου κρύβω πως όταν συναντώ αυτήν την κακία, το φθόνο, τα κόμπλεξ κλπ, κάποιες φορές θλίβομαι και αναφέρομαι γενικότερα, όχι μόνο σε περιστατικά που αφορούν εμένα. Νομίζω ότι η χώρα είχε δυστυχώς πάντα τα πρωτεία στην παραγωγή τέτοιων ανθρώπων και τώρα ειδικά με όλες αυτές τις δυσάρεστες κοινωνικές συνθήκες, το φαινόμενο έχει ξεφύγει. Παραμένει, όμως, θλιβερή μειοψηφία ευτυχώς. Απλά η εμφάνιση του ίντερνετ, το οποίο δυστυχώς αποτέλεσε το τέλειο καταφύγιο για όλους αυτούς, σε συνδυασμό με ένα άρρωστο κομμάτι, όπως εγώ τουλάχιστον το χαρακτηρίζω, των παραδοσιακών Μέσων, το οποίο επικεντρώνει, προβάλλει και πολλές φορές εφευρίσκει μόνο το αρνητικό, κάνουν αυτή τη θλιβερή μειοψηφία να ακούγεται κάπως πιο δυνατά από ό,τι της αξίζει -και σε ποσοτικό, αλλά και σε ποιοτικό επίπεδο. Ειδικά για την περίπτωση του ντοκιμαντέρ, θα αδικήσω ιδιαίτερα την πραγματικότητα αν σταθώ σε αυτούς τους ορισμένους (που αναφέρεσαι και εσύ) και στις ανοησίες τους, τη στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία, εμάς τους δημιουργούς του ντοκιμαντέρ αλλά και την ActionAid μας συγκλόνισε με τα μηνύματα αγάπης, εκτίμησης για την κινηματογραφική αυτή δουλειά και συγκίνησης που μας έστειλαν και με τις πράξεις που, τελικά, έκαναν. Μια πρωτοφανής, σε παγκόσμιο επίπεδο απ’ ό,τι μαθαίνω, ανταπόκριση για το έργο της ActionAidσε σημείο που από τα άλλα κράτη ρωτάνε, τι συνέβη στην Ελλάδα και γίνεται αυτό το πρωτοφανές σε σχέση με την ActionAid; Είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο όλο αυτό, αυτή είναι η Ελλάδα που αγαπάω, αυτοί είναι οι άνθρωποι που εκτιμώ, που μου δίνουν ελπίδα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ακόμα και μέσα σε ένα πλαίσιο κρίσης και δυσκολιών ενεργοποιούνται αμέσως και σπεύδουν να βοηθήσουν συνανθρώπους τους που βρίσκονται στην άλλη πλευρά του κόσμου. Η φιλανθρωπική δράση ήταν περισσότερο του κόσμου, το ντοκιμαντέρ αυτό καθαυτό δεν είναι φιλανθρωπία. Όμως, όσο περισσότερο κάτι πετυχαίνει το στόχο του, τόσο περισσότερες αφορμές δίνει για να ανακαλύψουμε ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας μας βρίσκεται σε έναν τρομακτικό αρνητισμό, σε ένα τρομακτικό κυνισμό, κακοβουλία και κακεντρέχεια, ένα δηλητήριο,που πλήττει μεν την κοινωνία μας, αλλά φοβάμαι περισσότερο πλήττει τους ίδιους αυτούς ανθρώπους. Εγώ προσωπικά και δεν το λέω απαξιωτικά, λυπάμαι τους ανθρώπους που ζουν τη ζωή τους μέσα στον αρνητισμό, στα κόμπλεξ, τον θυμό και το μίσος, τους «haters» όπως εύστοχα τους αποκαλούν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μπορεί να είναι η μειοψηφία ευτυχώς, αλλά η χώρα μας όπως προανέφερα παράγει πολλούς τέτοιους ανθρώπους και θα πρέπει κάποια στιγμή να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό.


7 | Προ ημερών «ήρθες πιο κοντά» με τη Δικαιοσύνη, με αφορμή την κατάθεσή σου, με την ιδιότητα του συνιδιοκτήτη νυχτερινών μαγαζιών διασκέδασης, στη δίκη κυκλώματος εκβίασης και τοκογλυφίας, στη Θεσσαλονίκη. Τι σου έμεινε από αυτό;

Δεν έχω να πω και πολλά. Ήταν αναπάντεχα θετική εμπειρία για μένα, γιατί βρέθηκα αντιμέτωπος με μια ιδιαιτέρως και ουσιαστικά σοβαρή -και όχι σοβαροφανή, έδρα- με μια πολύ αξιόλογη πρόεδρο. Πολύ ελπιδοφόρο όλο αυτό για τον ταλαιπωρημένο χώρο της Δικαιοσύνης. Και επειδή είχα πληροφορηθεί ότι άκουσαν διάφορα απίστευτα αυτοί οι άνθρωποι, πήγα ως μάρτυρας όταν με καλέσανε, είπα όλη την αλήθεια (σε όλο τον πλανήτη γη, τα νυχτερινά μαγαζιά πληρώνουν για την προστασία και την ασφάλειά τους σε περιπτώσεις μικροεπεισοδίων), κάτι που έτσι και αλλιώς θα έκανα, και χάρηκα αν τους βοήθησα (έστω και λίγο) για να καταλήξουν σε κάποια συμπεράσματα.

Όρια στη σάτιρα πρέπει να βάζει μόνο ο δημιουργός της


6 | Η δουλειά σου στην τηλεόραση είναι κατεξοχήν σατιρική. Πρέπει να υπάρχουν όρια στη σάτιρα; Θεωρείς λυτρωτικό ή απλά ψυχαγωγικό αυτό που προσφέρει το «Ράδιο Αρβύλα»; Τι απαντάς σε όσους σε χαρακτηρίζουν opinion maker;

Το θέμα των ορίων της σάτιρας είναι κάτι που έχει συζητηθεί άπειρες φορές και θεωρώ ότι δε πρέπει να υπάρχουν όρια τα οποία προέρχονται από οπουδήποτε αλλού εκτός από τον ίδιο το δημιουργό. Τα μόνα όρια που μπορώ να αποδεχθώ στη δουλειά μας είναι τα προσωπικά όρια που έχουν να κάνουν με την όποια ποιότητά σου, καλή ή κακή, με τη φιλοσοφία σου, με τα ένστικτά σου κλπ. Σχετικά με το «Ράδιο Αρβύλα» σίγουρα δεν το θεωρώ απλά ψυχαγωγικό, όπως γενικότερα τη σάτιρα. Δεν ξέρω αν θα έφτανα στο σημείο να το χαρακτηρίσω λυτρωτικό, αλλά σίγουρα θέλω να πιστεύω ότι προσφέρει πολλά περισσότερα πράγματα από απλή ψυχαγωγία, αν και η ψυχαγωγία είναι κάτι πολύ σημαντικό. Opinion maker δεν ξέρω ποιος με χαρακτηρίζει. Γενικότερα μας χαρακτηρίζουν και μας δίνουν, όχι μόνο εμάς, ή εμένα, αλλά και σε άλλους ανθρώπους, διάφορες ταμπέλες. Πολλές φορές όταν εκτίθεσαι δημοσίως αποφασίζουν άλλοι για εσένα και σου προσάπτουν πράγματα, τα οποία εσύ ποτέ δεν ισχυρίστηκες, αντιθέτως θες να τα αποφύγεις «όπως ο διάολος το λιβάνι». Δε θέλω να είμαιopinion maker, σε καμία περίπτωση, και αυτό γιατί πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει τη δική του άποψη, τη δική του γνώμη, λαμβάνοντας υπόψη χιλιάδες ερεθίσματα και να μην παρασύρεται από τη γνώμη κανενός άλλου προκειμένου να καταλήξει στη δική του άποψη. Οποιονδήποτε λόγο διατυπώνεται δημοσίως, μέσα σε αυτούς και το δικό μου, επιθυμία μου είναι οι άνθρωποι να τον ακούν, να τον λαμβάνουν υπόψη τους, όπου συμφωνούν να συμφωνούν, όπου διαφωνούν να διαφωνούν, από όπου παίρνουν τροφή για σκέψη να πάρουν τροφή για σκέψη και από ‘κει και πέρα να καταλήγουν στα δικά τους συμπεράσματα και στις δικές τους απόψεις.

5 | Το ραδιόφωνο που κάνεις είναι καθαρά μουσικό. Δεδομένης της μη ύπαρξης δισκογραφίας στην Ελλάδα, πλέον, βλέπεις τη σημερινή ελληνική μουσική σκηνή φτωχή ή υπάρχουν αρκετές δουλειές που θα άξιζε να «φωτιστούν» και δεν τους δίδεται ο χώρος και ο χρόνος που πρέπει;

Το ραδιόφωνο για εμένα είναι κυρίως μουσική, αλλά και επικοινωνία. Και τα δύο μαζί. Η επικοινωνία και ο συνδυασμός με τη μουσική μέσω του ραδιοφώνου είναι μαγική υπόθεση. Η ελληνική μουσική σκηνή δεν είναι φτωχή και, γενικότερα, η μουσική δεν είναι ποτέ φτωχή. Αυτό που, ίσως, είναι φτωχό είναι τα πράγματα που βγαίνουν στην επιφάνεια. Υπάρχουν άπειρα συγκροτήματα σήμερα που δοκιμάζουν, παράγουν, πειραματίζονται, κάνουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα στην Ελλάδα. Απλά αυτά τα συγκροτήματα σε μια χώρα η οποία αποθεώνει συγκεκριμένα μουσικά ακούσματα, είναι καταδικασμένα να μένουν στην αφάνεια ή να απευθύνονται τέλος πάντων σε μια συγκεκριμένη μερίδα κόσμου. Προσωπικά, πάντα ήθελα να δίνω βήμα σε όλα αυτά τα παιδιά και σε όλες αυτές τις μουσικές, γιατί η μουσική είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου, παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι δεν τους δίνεται, όπως λες, ο χώρος και ο χρόνος που πρέπει.

Οι τηλεοπτικές ειδήσεις, δεν είναι ειδήσεις, αλλά talk shows

4 | Βλέπεις τηλεοπτικές ειδήσεις; Τι θα ήθελες να αλλάξει σε αυτές;
Τηλεοπτικές ειδήσεις βλέπω, αλλά περισσότερο το κάνω για να εξυπηρετήσω τις ανάγκες της εκπομπής. Όλοι γνωρίζουμε, δε χρειάζεται να το πω εγώ, ότι οι τηλεοπτικές ειδήσεις, εδώ και πολλά χρόνια, δεν είναι δελτία ειδήσεων, αλλά πολιτικά talk shows, τα οποία εξελίσσονται μέσα σε ένα πλαίσιο δελτίου ειδήσεων. Αυτό εγκυμονεί πολλούς κινδύνους, αλλά από τη στιγμή που η Ενημέρωση παίζει με τους ίδιους ακριβώς κανόνες τηλεοπτικού ανταγωνισμού, όπως οποιοδήποτε άλλο ψυχαγωγικό τηλεοπτικό πρόγραμμα, και δεν έχει φροντίσει κανείς να υπάρχει ένα πλαίσιο που να διαχωρίζει τελείως τα δελτία ειδήσεων από τους κανόνες ανταγωνισμού που διέπουν τα υπόλοιπα τηλεοπτικά προγράμματα, όλες αυτές οι αλλοτριώσεις και ο εκφυλισμός ήταν αναπόφευκτος.
Το Ίντερνετ κατέληξε καταφύγιο ανθρώπων βουτηγμένων στο μίσος


Ποιά η σχέση σου με τα νέα μέσα; Το internet έχει προσφέρει αυτό που οι περισσότεροι 
αποκαλούν «συμμετοχική δημοκρατία» ή πρόκειται για μέσο που ενέχει κινδύνους;

Με το ίντερνετ δεν έχω και ιδιαίτερη σχέση, πρέπει να σας ομολογήσω ότι με έχει απογοητεύσει πάρα πολύ τελευταία. Το ίντερνετ ξεκίνησε ως καταφύγιο των ανθρώπων με τις νέες ιδέες, τις νέες προτάσεις, των ανθρώπων με καλλιτεχνικές και όχι μόνο ανησυχίες και τελικά κατέληξε, ή κατάντησε καλύτερα, να είναι καταφύγιο όλων των ανθρώπων που είναι βουτηγμένοι στο μίσος, που από το πρωί ως το βράδυ δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να βρίζουν διαφόρους άλλους ανθρώπους. Κατέληξε να είναι καταφύγιο ανακριβειών, ψεμάτων, συκοφαντιών, διαφόρων κακόβουλων ενεργειών. Βέβαια δεν είναι μόνο αυτό το ίντερνετ, μέσα σε όλη αυτήν τη ζούγκλα που έχει δημιουργηθεί, συνεχίζουν και οι πρώτοι που προανέφερα, όλοι αυτοί οι δημιουργικοί άνθρωποι με τις διαφορετικές προτάσεις και προσωπικά προτιμώ να επικεντρώνω μόνο εκεί. Το ίντερνετ έβγαλε στην επιφάνεια τρομακτικές παθογένειες της κοινωνίας μας, έγινε (όπως προανέφερα) το καλύτερο καταφύγιο του άρρωστου κομματιού της κοινωνίας μας, όπου με την άνεση που το καθεστώς της ανωνυμίας προσφέρει, βγάζουν κάποιοι όλα τα απωθημένα τους, όλο τους το μίσος, όλον τον αρνητισμό, όλο τους το φασισμό κλπ. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, εμένα προσωπικά και στεναχωριέμαι που το λέω, το κυρίαρχο συναίσθημα που μου προκαλεί το ίντερνετ είναι η απογοήτευση. Υποστηρίζω, όμως, την ελεύθερη λειτουργία του. Η έλλειψη Παιδείας δεν πρέπει να οδηγεί σε απαγορεύσεις και ελέγχους αλλά σε προσπάθεια αποκατάστασης του ελλείμματος.

2 | Είσαι ιδιαίτερα αγαπητός στο κοινό, ειδικά στη νεολαία, την οποία φαίνεται ότι εκφράζεις και «εκπροσωπείς» σε ένα βαθμό, τουλάχιστον τηλεοπτικά. Τι θα συμβούλευες τον (π.χ.) 20ρη που βομβαρδίζεται από αρνητικές προβλέψεις για το οικονομικό, επαγγελματικό, οικογενειακό του μέλλον;

Όπως είπα και πριν, δε θέλω να εκπροσωπώ κανέναν, πόσο μάλλον τους νέους ανθρώπους. Αλήθεια σου το λέω, φίλε Βαγγέλη, δεν έχω να συμβουλέψω τίποτα και κανέναν. Το μόνο που ελπίζω για τους νέους είναι να μην τους παρασύρει τελείως όλος αυτός ο αρνητισμός, ο κυνισμός, ο οποίος συνεχώς αυξάνεται. Ο καλώς εννοούμενος, με την υγιή και όχι ουτοπική έννοια ρομαντισμός, είναι η προσωπική μου ελπίδα και για τους νέους αλλά και για όλους τους ανθρώπους. Δυστυχώς, όμως, ως κοινωνία απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τον υγιή ρομαντισμό και πηγαίνουμε όλο και περισσότερο πιο κοντά στον κυνισμό.

Πιο πολύ με ανησυχεί η μοναξιά από τον θάνατο

1 | Τι από τα παρακάτω φοβάσαι περισσότερο και τι λιγότερο (ταξινομήστε τα): Τρόικα, θάνατος, φτώχεια, μοναξιά.

Την τρόικα πρέπει να ομολογήσω ότι δεν τη φοβάμαι καθόλου (γέλια), τη φτώχεια επίσης δεν τη φοβάμαι πολύ, το θάνατο έτσι κι έτσι και -απ’ όσα έχεις αναφέρει- νομίζω πως η μοναξιά είναι αυτό που ανησυχεί περισσότερο κάθε άνθρωπο.


Πηγη www.aixmi.gr


Διαβαστε περισσοτερα............. »

Γυάλινο παιδί, σε γυάλινη χώρα


Άνθρωπος. Μελαχρινό αγόρι 15 ετών. Ήδη το μυαλό σας δημιούργησε την εικόνα κάποιου αγοριού. Ελάτε τώρα να αναδομήσουμε αυτό που δημιουργήσατε. Κάντε το ύψος του 0,80, αφαιρέστε λαιμό, πετάξτε το μισό κεφάλι, το προς τα πίσω… Πώς να σας το πω; Σαν να μην έχει στρογγυλάδα, αλλά να 'ναι ίσια κομμένο. Αχρηστεύστε τελείως το ένα χέρι, κάντε το και προς τα πίσω από το σώμα. Σπάστε τα δυο πόδια και σαν να 'ναι από πλαστελίνη γύρτε τα, με τις πατούσες προς τα μέσα, η μια να κοιτάζει την άλλη και η άλλη τον ουρανό. Τα πόδια να 'ναι σαν από βρέφος αλλά να έχουν τρίχες, πολλές τρίχες, κατάμαυρες, ενήλικα. Αφαιρέστε, μάλλον κάντε τα δόντια τοσοδούλια σαν κίτρινα ρυζάκια, βγάλτε έξω το σαγόνι, μπερδέψτε την άρθρωση, αλλάξτε, αλλάξτε. Βγάλτε ακόμα και ένα κόκαλο έξω από το σώμα σ΄ ένα τσεπάκι στο στήθος. Μη ρωτάτε "γιατί;". Γιατί έτσι. Και σ΄ όλο αυτό το τερατώδες, το απροσδιόριστο, βάλτε δυο μάτια. Δυο μάτια πανέξυπνα, κάρβουνα. Σας έχω μπερδέψει; Σας έχω αναστατώσει; Σας φρίκαρα; Μπορεί και να δραπετεύσατε από το σημερινό κείμενο της Βιτάλη που σας ανακάτεψε.
Τα ίδια συναισθήματα πέρασε και η μάνα του Παύλου και το 'σκασε πριν από 15 χρόνια που τον γέννησε. Δεν μπορεί να ήταν δικό της αυτό το… άντε, τερατάκι. Λογικά «θα 'πρεπε» κάποιο χέρι, κάποιου δίκαιου Θεού, να επέμβει. Να τον πάρει κοντά του. Πόσα χρόνια να ζήσει; Λες να δραπέτευσε και ο Θεός ο ίδιος από ευθύνες; Ο Παύλος. 15 ετών. Το γυάλινο παιδί στο ΠΙΚΠΑ Βούλας. Γυάλινος καθότι εύθραυστος. Μια αρρώστια σπάνια. Παντελής έλλειψη ασβεστίου. Τα κόκαλά του σαν από γυαλί. Σπάνε. Γι΄ αυτό θα έπρεπε να περάσει όλη του τη ζωή ξαπλωμένος. Να μην μετακινείται. Ο γυάλινος άνθρωπος. Ποιος να βρει τόσο κουράγιο να το διαθέσει στην ανατροφή του; Εδώ τη στερούν γονείς από υγιέστατα παιδιά, όχι από τέρατα. Ο Παύλος. Κι ωστόσο βρήκε στη ζωή του φύλακες-αγγέλους να παίξουν σε σκυταλοδρομία αγάπης. Γαμώτο… Κοίτα που το λες και τυχερό παιδί!
Αρχικά μια θετή μάνα που του έδωσε αφοσίωση στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης και δεν του τη στέρησε ποτέ και στη συνέχεια ένα ζευγάρι, ο Παντελής και η Πέπη, που του αφοσιώθηκαν μετά από μια επίσκεψη στο ΠΙΚΠΑ Βούλας γιατί «έλαμπαν τα μάτια του» (άκου, πού κοντοστάθηκαν πάνω του!). Στο ΠΙΚΠΑ Βούλας ήμουν προχθές. Κι ήταν μια μέρα μαγική και μια θάλασσα απλώνονταν ασήμι και παρακολούθησα μια ιστορία σκυταλοδρομίας ιδιωτών που νοιάζονται να προσφέρουν… Στα χρόνια της απόλυτης ξηρασίας. Τα εγκαίνια μιας καταπληκτικής παιδικής χαράς, δωρεά της εταιρείας μπισκότων Παπαδοπούλου, που για τον σκοπό αυτό είχε διοργανώσει ένα πάρτι που θα το θυμούνται μέρες και μέρες τα παιδιά και την αμέσως επόμενη μέρα την προσφορά της εταιρείας frozen yogurt YooMoo που θα διέθετε τις εισπράξεις όλων των καταστημάτων της, του Σαββάτου, για την αγορά τροφίμων. Ήταν μια μέρα που ο ουρανός μοίραζε υποσχέσεις αισιοδοξίας σε κείνη την πολιτεία εγκατάλειψης. «Η κρίση αυτή με τσάκισε κανονικά. Έχασα τη δύναμή μου», είπε η διευθύντρια του ιδρύματος. Δυο κουβέντες είπε όλες κι όλες και όλοι καταλάβαμε. Πάντα οι άνθρωποι που προσφέρουν πολλά μιλάνε λίγο. Μουσική λοιπόν, χαρές, τα παιδιά να χορεύουν με τον δικό τους τρόπο της απόλυτης παράδοσης στον ήχο… Τα ζήλεψα! Έτσι καθώς γίνονταν ήχος χωρίς να επεμβαίνει η λογική. Τα παιδιά-ήχος.
Και παρατηρούσα περιπτώσεις ασθενειών που έμοιαζαν να «κουμαντάρονται». Ευγνωμονούσες ότι υπάρχουν δοσμένοι στο πλευρό τους. Έδινες και υπόσχεση ότι θα κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για τον δικό τους σκοπό. Για μερικά παιδιά δε, προβληματιζόσουν αν έχουν κάποιο πρόβλημα ή όχι. Άμαθη! Δεν είχα ακόμα αντιληφθεί πόσες περιπτώσεις παιδιών βρίσκονταν σε κρεβάτια δωματίων γιατί δεν θα μπορούσαν να παρευρίσκονται σε εξωτερικούς χώρους… Άμαθη! Θα μάθαινα στη συνέχεια. Θα έβλεπα. Δωμάτια πεντακάθαρα που ωστόσο στα κρεβάτια τους χάνεται η μέρα, η ώρα, ο χρόνος. Άνθρωποι ή ζωάκια. Κάτι απροσδιόριστο. Μάτια που βυθίζονται στο κενό τους; Ναι, στο κενό! Λέω για να ημερώσω την ψυχή μου. "Όχι, δεν καταλαβαίνουν!", ξεπετάω βιαστικά. Κι αν; ΚΙ ΑΝ; Αυτό το "κι αν;" σε διαλύει. Πολλά σε διαλύουν. Το χέρι που βγαίνει μέσα από το κάγκελο για να σε πιάσει και συ φοβάσαι. Και ντρέπεσαι που φοβάσαι. Αμήχανος… Μα, δεν είναι περίεργο ζώο, είναι άνθρωπος. Δώσε το χέρι σου, στο ζητάει. Εσύ είσαι περίεργο ζώο. Εσύ, Ρέα, μπορεί να είσαι σε κλουβί. Δώσε το χέρι σου. Χαϊδευτείτε! Σπάσε χαμόγελο σε εκείνο το «σ΄ αγαπάω» των παιδιών που το πετάνε σαν πετονιά να ψαρέψουν κάτι από αγάπη. Κάτι από ζεστασιά στη Σιβηρία τους. Πόσο κουράγιο διαθέτουν οι άνθρωποι που χαρίζουν δυνάμεις σε όλα αυτά τα ιδρύματα! Τι ήρωες! Σε ποια τσέπη ψυχής κρύβουν στοκ δύναμης για να έχουν και για τη δική τους ζωή, για τα δικά τους παιδιά, για να χαϊδέψουν άντρα; Σχολάνε ποτέ από τη δουλειά τους;
Κοιτούσα τον Παύλο. Το «γυάλινο» παιδί. Τον κρατούσε μια νοσηλεύτρια του ΠΙΚΠΑ στην αγκαλιά της. Του μιλούσε, γελούσε, του ψιθύριζε λόγια λες και ήταν το ωραιότερο παιδί στον κόσμο… Πώς λένε οι μάνες «το καμάρι μου!»; Πήγα κοντά. Ο Παύλος μεμιάς σφίχτηκε στην αγκαλιά της. «Δεν θέλω να φοβάσαι. Είμαι εγώ κοντά σου. Μη φοβάσαι, Παυλάκο μου», του είπε και κείνος… Όπως σας το λέω… Έβγαλε τη γλωσσίτσα του. Το μόνο όργανο που διέθετε ατόφιο. Και την έγλυφε στο λακουβάκι του λαιμού της. Σαν σκυλάκι. Την έγλειφε. Και κείνη γελούσε και έλεγε «Βρε, Παύλο! Δεν σου έχω πει να μη γλείφεις; Κοίτα, κοίτα, ποιος έρχεται; Ο Παντελής» και ο Παύλος αμέσως είπε «γελάω, γελάω». Ούτε που φαντάζεστε πόσο συχνά λέει «γελάω». Και ήρθε ο Παντελής με μάτια πατέρα που νοιάζεται… (Δεν έχω δει στη ζωή μου τέτοιο βλέμμα, σας ορκίζομαι) και του είπε «Παυλάκο μου! Σου έφερα το χυμό σου». Κάθε μέρα ο Παντελής και η γυναίκα του Πέπη, εθελοντές αγάπης, περνάνε από τον Παύλο. Ο Παντελής του έχει τάξει ότι πάντα θα του φέρνει έναν χυμό. Πλέον άρχισαν να τον παίρνουν και στο σπίτι τους. Πριν δυο εβδομάδες τον πήρε και αγκαλιά. «Ο Παύλος μπορεί να σπάσει, είναι εύθραυστος. Αλλά σκεφτήκαμε ότι πρέπει να νιώσει κι αυτός την έννοια της ΑΓΚΑΛΙΑΣ. Και με τη βοήθεια του προσωπικού ο Παντελής τον έπιασε στην αγκαλιά του πριν δυο εβδομάδες. Πρόσφατα του έβαλε και ένα μπαλόνι πάνω από το κρεβάτι του και κείνος με το ένα του χέρι, που λειτούργει πια, το χτυπάει και καταδιασκεδάζει». «Γιατί λέτε "λειτουργεί πια;"», «Γιατί όντως άρχισε να λειτουργεί». Η αγάπη αυτό τουλάχιστον το αποκατέστησε. «Χρειάζεται αγάπη. Είναι τόσο απλό. Αγάπη. Αλλά υπεύθυνη». Αχ, βρε Πέπη! «Είναι τόσο απλό»… Το λες απλό;   
    
Ενώ έφευγα, κοντοστάθηκα. Κάτι. Κάτι. Κάτι περίεργο με τράβαγε. Μπήκα σ΄ ένα δωμάτιο. Κατερίνα σε καροτσάκι. Μιλήσαμε. Γελάσαμε. Αγαπηθήκαμε έτσι. Δεν έχει εξηγήσεις γιατί αγαπηθήκαμε. «Τι θέλεις να σου φέρω την άλλη φορά;», «Μια νοσηλεύτρια. Εμείς χωρίς νοσηλευτές δεν υπάρχουμε! Νιώθω ότι πάμε φούντο οικονομικά σε τούτη τη χώρα. Θα το κλείσουν μια μέρα. Και γω τι θα γίνω;». Κατερίνα…. Αχρείοι! Οι ιδιώτες ας σώσουν… Στα χρόνια της ξηρασίας. Στα χρόνια που ξηλώνονται όλα σαν νήμα από πουλόβερ. Αχρείοι!
Y.Γ.: Λόγια Πέπης: «Ο Παύλος έχει μεγάλη αίσθηση χιούμορ. Ακόμα και όταν νοσηλεύεται (πολύ συχνά, λόγω του κόκαλου που πιέζει τους πνεύμονές του) πετάει η καρδιά του για γέλιο. Πάνω απ΄ όλα μας παρηγορεί γιατί είναι εύθραυστος και πολύ δυνατός ταυτόχρονα και αφού μπορεί ο Παύλος μπορούμε όλοι». Αχρείοι! (Δικό μου)
Πηγη www.protagon.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ο καιρός σήμερα.

Ηλιοφάνεια στο μεγαλύτερο τμήμα της χώρας, με αραιές νεφώσεις κατά διαστήματα πυκνότερες στα δυτικά, τοπικές νεφώσεις στα βόρεια ορεινά τις μεσημεριανές ώρες και υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες περιμένουμε τη Μεγάλη Τρίτη 30 Απριλίου 2013. 

Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 13 έως 30 βαθμούς στη Βόρεια Ελλάδα, 16 έως 32 βαθμούς στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα, 17 έως 32 βαθμούς στη Δυτική Ελλάδα, 17 έως 28 βαθμούς στις Κυκλάδες και την Κρήτη και από 18 έως 32 βαθμούς στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και έως τους 28 βαθμούς στα Δωδεκάνησα. 

Οι άνεμοι θα πνέουν στο Αιγαίο από βόρειες διευθύνσεις μέτριοι 4-5 μποφόρ και τοπικά στα κεντρικά και βορειοανατολικά ισχυροί 6 μποφόρ, ενώ στο Ιόνιο από μεταβλητές διευθύνσεις ασθενείς. 

Ηλιοφάνεια περιμένουμε τη Μεγάλη Τρίτη στην Αττική. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 14 έως 31 βαθμούς Κελσίου, αλλά στα βόρεια και ανατολικά η μέγιστη θα είναι 2-3 βαθμούς χαμηλότερη. Οι άνεμοι θα πνέουν από βόρειες διευθύνσεις στα ανατολικά μέτριοι 4-5 μποφόρ, ενώ στο Σαρωνικό ασθενείς έως σχεδόν μέτριοι 3-4 μποφόρ. 

Ηλιοφάνεια περιμένουμε τη Μεγάλη Τρίτη στη Θεσσαλονίκη. Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 15 έως 29 βαθμούς Κελσίου. Οι άνεμοι στο Θερμαϊκό θα πνέουν από μεταβλητές διευθύνσεις ασθενείς.
Πηγη www.meteo.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Δευτέρα, 29 Απριλίου 2013

Πάλι νεύρα... στην Ιπποκράτους

Μεγαλώνει το χάσμα μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. εξαιτίας των αυξανόμενων αιφνιδιαστικών αποφάσεων Σαμαρά χωρίς ενημέρωση των κυβερνητικών εταίρων του. Κάμποσα τα τελευταία περιστατικά, που προκάλεσαν νέους τριγμούς στην κυβερνητική συνοχή και «πυροδοτούν» τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος επιμένει στην ανάγκη ενός ανασχηματισμού, που θα αποκαταστήσει, όπως πιστεύει, την κυβερνητική λειτουργία.
Την ώρα που το... όλον ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να αποτινάξει τις συνέπειες από τη δίκη Τσοχατζόπουλου, απανωτά περιστατικά και αποφάσεις του πρωθυπουργού προκαλούν μεγάλη δυσφορία στην Ιπποκράτους, που θεωρεί ότι ο Σαμαράς κινείται σαν αρχηγός μιας μονοκομματικής κυβέρνησης και όχι μιας κυβέρνησης συνεργασίας τριών κομμάτων. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Βενιζέλος έχει από καιρό διαμηνύσει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να δεχτεί άλλους συμβιβασμούς...
Σε αυτό το πλαίσιο είχε ζητήσει νέα συνάντηση των πολιτικών αρχηγών, για να ενημερωθούν πλήρως για το νομοσχέδιο - σκούπα της κυβέρνησης με στόχο την εκταμίευση της διπλής δόσης, αίτημα που δεν έγινε δεκτό. Αντί της συνάντησης, ο Σαμαράς έδωσε εντολή στον Στουρνάρα να ενημερώσει τους εκπροσώπους ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, κάτι που επιχειρήθηκε να γίνει προχθές, αλλά έληξε μάλλον άδοξα, λόγω της παρέμβασης... Βενιζέλου.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να απαντήσει στους αιφνιδιασμούς Σαμαρά αιφνιδιάζοντας με τη σειρά του τον... Στουρνάρα και την κυβέρνηση φυσικά! Την ώρα, λοιπόν, της διακομματικής σύσκεψης στο ΥΠΟΙΚ, ο Βενιζέλος τηλεφώνησε στον Φίλιππο Σαχινίδη και του έδωσε εντολή να θέσει επιτακτικά το θέμα της μείωσης του ΦΠΑ στην εστίαση από 23% σε 13%, ώστε να συμπεριληφθεί στο πολυνομοσχέδιο, καθώς και την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την ανάσχεση της ανεργίας, αλλά και το αίτημα να ισχύσουν οι ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία από το 2013.
Όπως αναμενόταν, ο Στουρνάρας δεν μπορούσε να απαντήσει στο ΠΑΣΟΚ, οπότε αναμένεται νέος γύρος διαβουλεύσεων με τον πρωθυπουργό. Όσο για τον αιφνιδιασμό του ΥΠΟΙΚ εκ μέρους του Βενιζέλου, προφανώς οφείλεται στην – μεγαλύτερη από ποτέ – ενόχληση της Ιπποκράτους από τις μονομερείς κινήσεις και αποφάσεις της κυβέρνησης.

«Ανταρσία»
Για να τα πάρουμε όμως με τη σειρά, ένα επεισόδιο στο σίριαλ... «κυβερνητικοί αιφνιδιασμοί», κρίσιμο για το ΠΑΣΟΚ, ήταν η απόφαση Σαμαρά για δημιουργία έξι νέων θέσεων υπουργών αναπληρωτών και μίας θέσης υφυπουργού, για την οποία ούτε ο Βενιζέλος ούτε ο Κουβέλης είχαν ενημερωθεί, με αποτέλεσμα να υπάρξουν νέες γκρίνιες από ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, αλλά και νέα σενάρια για ανασχηματισμό.
Παρότι το Μαξίμου επιχείρησε – ανεπιτυχώς – να υποβαθμίσει το θέμα, υποστηρίζοντας ότι οι θέσεις αυτές δημιουργήθηκαν για να καλυφθούν... νομικά κενά (!) και ότι αυτό δεν σημαίνει άμεσα κυβερνητικές αλλαγές, η Ιπποκράτους τόνιζε με μια άτυπη ενημέρωση ότι τυχόν εστίαση της δημόσιας συζήτησης στη συγκεκριμένη απόφαση του πρωθυπουργού, και μάλιστα «ερήμην του ΠΑΣΟΚ», ευτελίζει την ανάγκη για επικαιροποίηση της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων. Και επιπλέον, όπως επισημαινόταν, το κυβερνητικό σχήμα «δεν πρέπει να βολεύει στελέχη», αλλά να είναι λιτό, λειτουργικό και αποτελεσματικό...
Ένα ακόμη ζήτημα, που προκάλεσε μάλιστα «ανταρσία» από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ήταν μία διάταξη για τις ατομικές συμβάσεις των ναυτικών σε νομοσχέδιο του υπουργείου Ναυτιλίας, για την οποία δεν είχαν ενημερωθεί και την καταψήφισαν.
Επιπλέον, είχε προηγηθεί η διαφωνία του ΠΑΣΟΚ για το θέμα της λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές, με την Ιπποκράτους να κάνει λόγο για «μέτρο χωρίς λογική», αλλά και χωρίς ωφέλεια για τη συντριπτική πλειονότητα εμπόρων και καταναλωτών, που δοκιμάζει τις αντοχές επιχειρήσεων, μικρομεσαίων εργοδοτών και εργαζομένων, κάνοντας τον αρμόδιο υπουργό Κωστή Χατζηδάκη να μην το συμπεριλάβει τελικά στο πολυνομοσχέδιο.
Το κερασάκι ήρθε όταν ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης ζήτησε την παραίτηση του διοικητή του ΟΑΕΔ Ηλία Κικίλια, ενός στελέχους που άλλοι αποδίδουν στη ΔΗΜΑΡ και αυτή... στο ΠΑΣΟΚ, την ώρα που η Ν.Δ. διέρρεε ότι ο Κικίλιας... κάνει ρουσφέτια και στους δύο!

Ενόχληση
Ο Βενιζέλος, μάλιστα, πήρε τηλέφωνο τον υπουργό Επικρατείας Δημήτρη Σταμάτη υποστηρίζοντας την παραμονή Κικίλια στον ΟΑΕΔ και εκφράζοντας ακόμη μια φορά την ενόχλησή του για έλλειψη ενημέρωσης, ενώ με ανακοίνωσή της η Ιπποκράτους απάντησε σε δημοσιεύματα μερίδας του Τύπου, τα οποία αναφέρονταν σε εξυπηρέτηση ρουσφετιών του ΠΑΣΟΚ από τον διοικητή του ΟΑΕΔ.
Χαρακτήρισε «εξοργιστικό» το γεγονός ότι κάποιοι κύκλοι, επιδεικνύοντας «το λιγότερο κοινωνική αναλγησία», όπως επεσήμανε, επιχειρούν να εμφανίσουν το πρόγραμμα ανάσχεσης της ανεργίας ως ρουσφέτι. Τελικά η απομάκρυνση Κικίλια – προς το παρόν, όπως διαμηνύουν Συγγρού και Μαξίμου – «πάγωσε» με εντολή Σαμαρά, ώστε να ηρεμήσουν τα... νεύρα των δύο κυβερνητικών εταίρων του.
Αν δεν γίνει αυτός ο... ρημαδοανασχηματισμός, πάντως, τα νεύρα Βενιζέλου δεν προβλέπεται να καλμάρουν εύκολα, ιδίως αν συνεχίσει την ίδια τακτική ο Σαμαράς!
Πηγη topontiki.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ο καιρός σήμερα.

Καλό καιρό σε ολόκληρη τη χώρα, με αραιές νεφώσεις κατά τόπους στα ανατολικά και υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες, περιμένουμε την Μ. Δευτέρα 29 Απριλίου 2013. 

Η θερμοκρασία θα κυμανθεί από 12 έως 30 βαθμούς στη Βόρεια Ελλάδα, από 15 έως 30 στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα, από 14 έως 29 στη Δυτική Ελλάδα και από 16 έως 28 στα νησιά του Αιγαίου και στην Κρήτη. 

Ασθενείς μεταβλητοί άνεμοι θα πνέουν στο Αιγαίο και στο Ιόνιο.

Αραιές νεφώσεις περιμένουμε την Μ. Δευτέρα στην Αττική. Η θερμοκρασία θα φτάσει στους 28 ως 29 βαθμούς Κελσίου. Ασθενείς μεταβλητοί άνεμοι θα πνέουν στο Σαρωνικό και στο Νότιο Ευβοϊκό. 

Καλό καιρό περιμένουμε την Μ. Δευτέρα στη Θεσσαλονίκη. Η θερμοκρασία θα φτάσει στους 29 ως 30 βαθμούς Κελσίου. Ασθενείς νότιοι άνεμοι θα πνέουν στο Θερμαϊκό.
Πηγη www.meteo.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Ο Ρουπακιώτης "πατρονάρει" τον Βουτσά της εποχής μας

Γράφει η Άτροπος.



Ίσως τίποτα δε συμβόλισε περισσότερο τη φαυλότητα και κακοδαιμονία του νεοελληνικού κράτους από τη φράση του Κώστα Βουτσά «φτάνει να τρουπώσω», στην κλασσική κινηματογραφική κωμωδία, πριν από σχεδόν μισόν αιώνα.
Το όνειρο και ο στόχος των περισσότερων νεοελλήνων ήταν να «τρουπώσουν» στο Δημόσιο. Έτσι τους έμαθε η πολιτική τάξη, έτσι πορεύτηκαν.

– «Έστω με μιά τρίμηνη ή εξάμηνη σύμβαση», βρε αδερφέ.

– «Φτάνει να τρουπώσεις και έχει ο Θεός».

Τι έχει ο Θεός;
Προσφυγή στη Δικαιοσύνη
 και ασφαλιστικά μέτρα κατά της απόλυσης, όταν λήξει η σύμβαση. Και μετά, με έναν δικηγόρο -τζιμάνι, διαρκείς αναβολές στην εκδίκαση της ουσιαστικής υπόθεσης -αναβολές που μπορούν να φτάσουν και τα 5 -6 χρόνια.

Όταν έρθει η ώρα δε, η υπεράσπιση αναφωνεί «Κύριοι δικαστές δουλεύει στην υπηρεσία 5 ή 6 χρόνια, συνεπώς εξυπηρετεί μόνιμες ανάγκες, πώς είναι δυνατό να απολυθεί»;

Τόσο απλή είναι η «φάμπρικα» που έχουν στήσει, εδώ και δεκαετίες, υπουργοί, βουλευτές, διοικητές Οργανισμών, δήμαρχοι και περιφερειάρχες.

Έτσι, δημιουργήθηκαν οι πολίτες -πελάτες, που κρατούνται πολιτικοί όμηροι -και εκείνοι, με τη σειρά τους κρατούν όμηρο το δημόσιο.

Παρακολουθώντας την «ιερή οργή», που κατέλαβε τον υπουργό Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη, για το θέμα αυτό, προσπάθησα να καταλάβω το εξής απλό: ο νομομαθής υπουργός κόπτεται για το συμφέρον των συμβασιούχων (και του ιδιωτικού τομέα, σημειώνω) ή απλώς θέλει να παραμείνει το ίδιο ακριβώς καθεστώς;

Αν ισχύει το πρώτο, προφανώς έχει δίκιο και πρέπει να βρεθεί ο προσφορότερος τρόπος επίλυσης του προβλήματος.

Είναι, πράγματι, απαράδεκτο να προωθεί τέτοιο σχέδιο ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, χωρίς να έχει ενημερώσει καν τον αρμόδιο επί της Δικαιοσύνης υπουργό.

Αν, όμως, πρόκειται για το δεύτερο ανακύπτουν σειρά ερωτημάτων. Με πρώτο το αν ο Αντώνης Ρουπακιώτης ενεργεί ως θεράπων της Δικαιοσύνης ή ως δικηγόρος -εργατολόγος, που επί δεκαετίες υπεράσπιζε συμβασιούχους (και θησαύριζε από αυτούς).

Το ερώτημα είναι βασανιστικό δεδομένου ότι ένας άνθρωπος του επιπέδου του Ρουπακιώτη αποκλείεται να μην καταλαβαίνει ότι ο συμβασιούχος που «τρούπωσε» ως ρουσφέτι στο Δημόσιο, για λίγους μήνες, δεν μπορεί να καταλαμβάνει ετσιθελικά τη θέση χιλιάδων επιτυγχόντων του ΑΣΕΠ, που παραμένουν άνεργοι ενώ διαθέτουν όλα τα αναγκαία προσόντα…
Πηγη www.aixmi.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Τα κόκκινα μποτάκια του Αλέξη Τσίπρα.

Στον Π.Π.






Χρήστος Χωμενίδης

Υπάρχουν στη ζωή του καθενός επεισόδια που απωθούνται, ιστορίες που επειδή σου προξενούν αμηχανία προτιμάς να τις ξεχάσεις. Ένα τέτοιο μικρό περιστατικό μού θύμισε τις προάλλες ένας καλός φίλος. «Εσύ ειδικά», μου είπε με ύφος παιγνιωδώς σαδιστικό, «δεν δικαιούσαι να μιλάς για τον Τσίπρα! Εσύ είσαι από τους πρώτους που του έκαναν λεζάντα και μάλιστα σε πανελλαδική μετάδοση…».
Αναφερόταν στις δημοτικές εκλογές του 2006. Ως υποψήφιοι δήμαρχοι Αθηναίων είχαν κατέβει ο Νικήτας Κακλαμάνης από τη Νέα Δημοκρατία, ο Κώστας Σκανδαλίδης από το Πασόκ, ο Σπύρος Χαλβατζής από το ΚΚΕ και ο Αλέξης Τσίπρας από την παράταξη που οι μη παροικούντες την Ιερουσαλήμ δεν ήταν βέβαιοι αν λεγόταν επισήμως Συνασπισμός ή Σύριζα.
Η κρίση τότε ούτε που αχνοφαινόταν. Ο Κώστας Καραμανλής φάνταζε αδιαφιλονίκητος και η πολιτική ειδησεογραφία εξαντλούνταν σε ίντριγκες και σε αντιπαλότητες μεταξύ μεγαλοστελεχών, εφόσον τα τρανά σκάνδαλα, που έμελλε να αποσαθρώσουν τη «σεμνή και ταπεινή» διακυβέρνηση, δεν απασχολούσαν ακόμα την κοινή γνώμη.
Τα ιδιωτικά κανάλια, προκειμένου να τονώσουν την τηλεθέαση των πολιτικών εκπομπών τους, επεδίωκαν στα πάνελ να βρίσκονται και εκπρόσωποι του καλλιτεχνικού ή «πνευματικού» κόσμου της χώρας. Στην ουσία αναζητούσαν ατακαδόρους, οι οποίοι θα έσπαγαν κάπως την πλήξη του ξύλινου λόγου. Λάμβανα δυο τουλάχιστον προσκλήσεις τον μήνα. Κάπου-κάπου, άμα δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω, ανταποκρινόμουν. Όχι γιατί είχα την ψευδαίσθηση πως με τις παρεμβάσεις μου θα άνοιγα τα μάτια των τηλεθεατών. Ούτε επειδή με δελέαζε μια αποσπασματική δημοσιότητα που καμιά σχέση δεν είχε, στην πραγματικότητα, με το υπαρξιακό μου στοίχημα, δηλαδή με το συγγραφικό μου έργο. Πήγαινα στα πάνελ κυρίως για το χάζι, του να παρακολουθώ όλες εκείνες τις σοφές ή στεφανωμένες με την ψήφο του λαού κεφαλές να ακκίζονται στο μακιγιάζ, να ζητούν από τους καμεραμέν να τραβήξουν το «καλό» τους προφίλ, να ανταλλάσσουν κομπλιμέντα και πειράγματα ώσπου να ξεκινήσει η εκπομπή για να γίνουν «εχθροί» και να βγάλουν τα μαχαίρια. Μου φαινόταν διασκεδαστικό και διδακτικό συνάμα.
Στο ντιμπέιτ λοιπόν των δημοτικών εκλογών του 2006, γνώρισα τον Αλέξη Τσίπρα. Ήτανε σαν τη μύγα μες στο γάλα ανάμεσα στους συνυποψηφίους του. Ο Κακλαμάνης αγόρευε με τη σιγουριά του νικητή, του έκανε δε κλάκα ένας -άκουσον, άκουσον!- κοσμηματοπώλης, που φόραγε κάτι εκκεντρικά ματογυάλια κι επαναλάμβανε σαν ξόρκι τη φράση «η Αθήνα μας είναι αξία προαιώνια». Ο Σκανδαλίδης είχε τη βεβαιότητα της αξιοπρεπούς ήττας, δια της οποίας θα κλείδωνε την πρωτιά του στο ψηφοδέλτιο του Πασόκ στην Α΄ Αθηνών, πράγμα το οποίο και συνέβη ακόμα και το 2012.  Ο Χαλβατζής βρισκόταν εκεί από καθαρά κομματικό καθήκον – υπερασπιζόταν την υποψηφιότητά του με το ίδιο φιλότιμο και με την ίδια ακαμψία που θα το έκανε και αν τον είχε κατεβάσει το ΚΚΕ στη Στεμνίτσα είτε στο «Σωματείο Φίλων της Μεσογειακής Φώκιας».
Ο Αλέξης Τσίπρας τώρα. Έδειχνε -πρωτ’ απ’ όλα- νεότερος από την ηλικία του, χαμογελαστός και τρακαρισμένος σαν φοιτητής που τον έχουν ρίξει ξάφνου σε βαθιά, παγωμένα νερά. Οι αντίπαλοί του τον αγνοούσαν ή τον αντιμετώπιζαν έστω συγκαταβατικά. Τα όσα έλεγε (όποτε τον άφηναν να μιλήσει για παραπάνω από δυο λεπτά) δεν είχαν έμπνευση ούτε φανέρωναν γνώση και αληθινό ενδιαφέρον για την Αθήνα. Σάμπως όμως και οι άλλοι ήταν εμπνευσμένοι; Τον παρατηρούσα με αυξανόμενη συμπάθεια. «Εάν είχα μια μικρή αδελφή», συλλογιζόμουν, «δεν θα με χάλαγε να βγαίνει για κάνα εξάμηνο με ετούτον τον πιτσιρικά. Μπορεί να μην τη μυούσε στον Τζον Κασαβέτις, στον Σκρίμινγκ Τζέι Χόκινς, ούτε καν στο κάμα-σούτρα… Θα τη σεβόταν όμως, θα την ενθάρρυνε να ξεδιπλώσει τις ευαισθησίες της. Θα έκαναν ελεύθερο κάμπινγκ σε τίποτα Κουφονήσια, θα μάζευαν αχινούς και θα έψηναν πατάτες στη χόβολη… Το φθινόπωρο εκείνη θα τον εγκατέλειπε στην ψύχρα επειδή θα γνώριζε έναν αληθινά μεγάλο έρωτα. Κι εγώ, άμα λάχαινε, θα τον παρηγορούσα…». Τέτοια σκεφτόμουν ενώ οι παλιές καραβάνες της πολιτικής ανέπτυσσαν τα κούφια, μεγαλόπνευστα δήθεν, οράματά τους για την Αθήνα.
«Τι λέτε, κύριε Χωμενίδη;», με ρώτησε μελίρρυτη η οικοδέσποινα της εκπομπής. «Τα λόγια είναι περιττά», μου κατέβηκε φαεινή ιδέα. «Παρακαλώ τον κάμεραμαν να ζουμάρει στα παπούτσια των επίδοξων δημάρχων μας: Λουστρίνια από δέρμα φιδιού, σκαρπίνια άχαρα και στραβοπατημένα και ξαφνικά τα κόκκινα μποτάκια του Αλέξη Τσίπρα! Όποιος δεν ψηφίζει απλώς, μα ζει και περπατάει σε αυτήν την πόλη, θα βγάλει ευθύς τα συμπεράσματά του!». Ο κάμεραμαν ακολούθησε την προτροπή μου κι εγώ δεν ξανάνοιξα το στόμα μου.               
Σήμερα, που ο Αλέξης Τσίπρας έχει βγει από το μετεφηβικό κουκούλι του και οι υπόλοιποι έχουν χαθεί σχεδόν μες στο μεσόκοπο καβούκι τους, η ανάμνηση του παραπάνω περιστατικού, μου δημιουργεί κάποιο ελάχιστο ψήγμα ενοχής. «Ούτε εγώ άλλαξα στα έξι χρόνια που πέρασαν, ούτε ασφαλώς ο Τσίπρας», σκέφτομαι από την άλλη. «Η παρεξήγηση απλώς αποτελεί την κινητήριο δύναμη της Ιστορίας. Φτάνει να διαλύεται εγκαίρως».
Πηγη www.protagon.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »