Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Το στοίχημα της επόμενης μέρας στην κεντροαριστερά





















Με καθαρή εντολή στην Φώφη Γεννηματά, αλλά και με έναν ισχυρό δεύτερο πόλο που εκπροσωπείται πλέον από τον Νίκο Ανδρουλάκη, έκλεισε ο κύκλος της εκλογής ηγεσίας στον νέο φορέα της κεντροαριστεράς.
Η χθεσινή εκλογική αναμέτρηση ωστόσο, η οποία έδωσε την νίκη στην Φώφη Γεννηματά με 56,7% έναντι 43,3% του Νίκου Ανδρουλάκη, ανοίγει άμεσα και την επόμενη και πιο δύσκολη φάση του εγχειρήματος – την προγραμματική, ιδεολογική και οργανωτική συγκρότηση του νέου φορέα.
Σε πρώτο χρόνο όλες οι πλευρές, νικητές και ηττημένοι, χαιρέτησαν το αποτέλεσμα με δεσμεύσεις ενότητας και κοινής πορείας, την οποία όπως επεσήμαναν επιβάλλει και η υψηλή συμμετοχή στην ψηφοφορία. Η συμμετοχή έφθασε χθες στους 156.000 ψηφοφόρους έναντι 210.000 στον πρώτο γύρο, με το ποσοστό της αποχής ανάμεσα στις δύο εκλογικές Κυριακές να φθάνει το 27%. Πρόκειται για ένα ποσοστό που ικανοποίησε και τους υποψηφίους και την επιτροπή Αλιβιζάτου, ενώ ως ενδεικτικό μέτρο σύγκρισης επισημαίνεται ότι στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη του αρχηγού της ΝΔ η αποχή στον δεύτερο γύρο σε σχέση με τον πρώτο ήταν της τάξης του 29%.
Οι δεσμεύσεις ενότητας, όμως, και ουσιαστικής ανασύνταξης του ευρύτερου χώρου του κέντρου και της κεντροαριστεράς μένει τώρα να δοκιμαστούν στην πράξη, με δεδομένη και την απόσταση που χωρίζει τους τέσσερις βασικούς πρωταγωνιστές της εκλογικής κούρσας σε δομικά ζητήματα.
Το πρώτο ερώτημα είναι η δυναμική που πραγματικά θα έχει το εγχείρημα μιας ευρείας ανασύνταξης της κεντροαριστεράς, καθώς η χθεσινή τελική μάχη για την ηγεσία ήταν μια μάχη «ΠΑΣΟΚ vs ΠΑΣΟΚ». Τόσο η Φώφη Γεννηματά όσο και ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι αμιγώς πολιτικά τέκνα του ΠΑΣΟΚ, το κοινό ποσοστό που πήραν στον πρώτο γύρο ξεπερνά το 65% των 210.000 ψηφοφόρων και παραμένει ζητούμενο το εάν θα καταφέρουν να πείσουν ότι απευθύνονται και σε κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις πέραν των κομματικών τειχών.
Ανοιχτό είναι επίσης και το πώς θα προσδιοριστούν, και ποιες πιθανές συμφωνίες θα κάνουν, με την νέα ηγεσία οι δύο εκπρόσωποι του μεταρρυθμιστικού κέντρου, ο Γιώργος Καμίνης και ο Σταύρος Θεοδωράκης, που έμειναν μακράν πίσω σε ποσοστά και δεν πέτυχαν την εκλογική διεύρυνση και διείσδυση που θα επιθυμούσαν. Οι πληροφορίες φέρουν τον δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη να σχεδιάζει την δημιουργία δικής του τάσης, με συγκεκριμένο και διακριτό ιδεολογικό στίγμα, εντός του νέου φορέα, ενώ άγνωστο παραμένει ακόμη το πώς θα κινηθεί ο επικεφαλής του Ποταμιού. Ο ίδιος, πάντως, χθες στο συγχαρητήριο μήνυμα του προς την Φώφη Γεννηματά ζήτησε ενότητα, αλλά και «γενναίες συμμαχίες» και «τολμηρές προτάσεις».
Εξίσου πολιτικά ενδιαφέρον είναι και το μοντέλο «συγκατοίκησης» που θα διαμορφωθεί ανάμεσα στην αρχηγό Φώφη Γεννηματά και τον δεύτερο Νίκο Ανδρουλάκη –ένα μοντέλο που, σε μεγάλο βαθμό, θα καθορίσει και την προγραμματική και ιδεολογική πορεία του νέου φορέα.
Η Φώφη Γεννηματά, μετά το χθεσινό αποτέλεσμα, πιστώνεται μια καθαρή επικράτηση σε μια εκλογική μάχη με ρίσκα που η ίδια τόλμησε να δρομολογήσει . Ταυτόχρονα όμως ο Νίκος Ανδρουλάκης γίνεται πλέον το ισχυρό «Νο 2» τόσο του νέου φορέα όσο και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ.
Οι καθαροί αριθμοί της χθεσινής εκλογής είναι, άλλωστε, ενδεικτικοί και των νέων πολιτικών συσχετισμών: Με ενσωμάτωση αποτελεσμάτων κοντά στο 95%, η Φώφη Γεννηματά πήρε χθες 82.368 ψήφους και ο Νίκος Ανδρουλάκης 62.937, ενώ η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ήταν πρώτη σε όλες τις περιφέρειες της χώρας εκτός από την Κρήτη. Στην Κρήτη, το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν το αντίστροφο του πανελλαδικού, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να συγκεντρώνει ποσοστό 54,3% έναντι 45,6% της Φώφης Γεννηματά.
Οι αριθμοί αυτοί σημαίνουν ότι η Φώφη Γεννηματά είναι μεν η αδιαμφισβήτητη επικεφαλής του εγχειρήματος της νέας κεντροαριστεράς, αλλά είναι εξίσου σαφές ότι δεν μπορεί να χαράξει πολιτική πορεία χωρίς να λάβει υπ’όψιν της ισχύ του 43,4% που κομίζει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Κι εδώ το μεγάλο ζητούμενο είναι το πόσο «κέντρο» και πόση «κεντροαριστερά» θα εμπεριέχει η νέα ισορροπία δυνάμεων. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την τοποθέτηση του νέου φορέα και της νέας ηγεσίας του απέναντι στο δίπολο Αριστεράς – Δεξιάς…
Πηγή tvxs.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Πέντε τρόποι για να βελτιωθεί η επικοινωνία στη σχέση

























Οι περισσότεροι από εμάς αντιμετωπίζουμε προβλήματα επικοινωνίας στην σχέση μας και (δυστυχώς) δεν σκεφτόμαστε να δώσουμε μία λύση,παρά τα αφήνουμε και διογκώνονται.
Είναι γεγονός ότι η καθημερινότητα και οι πολλές υποχρεώσεις, όπως είναι λογικό και αναμενόμενο, φθείρουν μία σχέση. Τα προβλήματα επικοινωνίας όμως θα μπορούσαμε να τα βελτιώσουμε με απλούς τρόπους:
1. Σημαντικό είναι να βρίσκουμε τον σωστό χρόνο για να κάνουμε διάλογο με το σύντροφό μας. Όσο πιεστικό και να είναι το καθημερινό μας πρόγραμμα, θα ήταν καλό να αναζητούμε μία ώρα που μας βολεύει και τους δύο και να συζητάμε όσα μας απασχολούν (συνήθως το βράδυ, αφού βάλουμε για ύπνο τα παιδιά…).
2. Ας σταματήσουμε μια στιγμή εμείς… και ας ακούσουμε τον σύντροφό μας, προφανώς κάτι έχει να μας πει και (ίσως) τον αγνοούμε. Ας του δώσουμε χώρο για να εκφράσει τις επιθυμίες του και τις ανάγκες του και μην τον διακόπτουμε βάζοντας το εγώ μας μπροστά.
3. Να είμαστε ειλικρινείς, μόνο τότε υπάρχει σωστή επικοινωνία. Πρέπει να εκφράζουμε αυτά που σκεφτόμαστε ανοιχτά, χωρίς να κρυβόμαστε. Εάν διστάζουμε και φοβόμαστε ή θεωρούμε ανούσιο το να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας, τις επιθυμίες μας στο σύντροφό μας τότε δεν χτίζουμε τη σωστή επικοινωνία, δεν την θεμελιώνουμε σε βάσεις εμπιστοσύνης… Είναι σημαντικό να μιλάμε με τον σύντροφό μας χωρίς εντάσεις αλλά με ηρεμία.
4. Δεν χρειάζεται να σιωπούμε σε όποια δυσκολία προκύπτει. Πολλές φορές η σιωπή αντί να επιλύσει το πρόβλημα μας απομακρύνει από το σύντροφό μας. Καλύτερο θα ήταν να συζητάμε τα όποια προβλήματα προκύπτουν.
5. Άλλο ένα βασικό κομμάτι της σωστής επικοινωνίας είναι αδιαμφισβήτητα ο αλληλοσεβασμός και η κατανόηση μεταξύ των συντρόφων. Να αφουγκραζόμαστε ο ένας τις ανάγκες του άλλου, να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον σε οποιαδήποτε προσπάθεια κι αν κάνουμε και να δείχνουμε (πάνω από όλα) ο ένας στον άλλο το θαυμασμό μας.
Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Σύμβουλος Γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή», simvouleftikigamou.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Σε αδιέξοδο ο σχηματισμός κυβέρνησης στη Γερμανία – Συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις

  • Η διορία έληξε στις 19:00 (ώρα Ελλάδας) και οι συνομιλίες συνεχίζονται ακόμη
  • Μια αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης θα μπορούσε να πυροδοτήσει τη χειρότερη πολιτική κρίση στη Γερμανία εδώ και δεκαετίες, δεδομένου ότι οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) έχουν ήδη διαμηνύσει ότι δεν προτίθενται να στηρίξουν την κυβέρνηση αλλά θα παραμείνουν στην αντιπολίτευση
  • Η αποτυχία θα μπορούσε να οδηγήσει στη διεξαγωγή νέων εκλογών, κάτι που τα κόμματα θέλουν οπωσδήποτε να αποφύγουν καθώς φοβούνται ότι θα είχαν ως αποτέλεσμα την περαιτέρω αύξηση των ποσοστών της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD)
Σε αδιέξοδο φαίνεται πως έφτασαν οι συνομιλίες των κομμάτων που μετέχουν στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού στη Γερμανίασε ό,τι αφορά την πολιτική που θα ακολουθήσουν στο μεταναστευτικό και στο κλίμα, καθώς η διορία που είχαν θέσει για να συμφωνήσουν στο κυβερνητικό πρόγραμμα πέρασε χωρίς να γίνει καμία ανακοίνωση.
Η διορία έληξε στις 19:00 (ώρα Ελλάδας) και οι συνομιλίες συνεχίζονται ακόμη.
Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, τα τρία κόμματα, οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) της καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ, οι Ελεύθεροι Δημοκράτες (FDP) και οι Πράσινοι, αναγκάστηκαν να επιδιώξουν τον σχηματισμό του λεγόμενου συνασπισμού «Τζαμάικα»που δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στο παρελθόν σε ομοσπονδιακό επίπεδο.
Μια αποτυχία τους να σχηματίσουν κυβέρνηση θα μπορούσε να πυροδοτήσει τη χειρότερη πολιτική κρίση στη Γερμανία εδώ και δεκαετίες, δεδομένου ότι οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) έχουν ήδη διαμηνύσει ότι δεν προτίθενται να στηρίξουν την κυβέρνηση αλλά θα παραμείνουν στην αντιπολίτευση. Οι άλλες επιλογές θα ήταν η προκήρυξη νέων εκλογών ή ο σχηματισμός κυβέρνησης μειοψηφίας, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας.
«Το FDP αναμένει τώρα τους Πράσινους και τους συντηρητικούς για να διαπιστώσει πόσο μακριά είναι έτοιμοι να πάνε και αν θα μπορούμε να κοιτάμε οι μεν τους δε στα μάτια» είπε η γενική γραμματέας του κόμματος, Νίκολα Μπέερ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι τώρα είναι η σειρά των άλλων κομμάτων να κάνουν παραχωρήσεις.
Ενώ το FDP εξακολουθεί να ζητά μειώσεις φόρων, φαίνεται ότι το πιο ακανθώδες ζήτημα αφορά τη μετανάστευση, αφού οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας (CSU), το αδελφό κόμμα του CSU, επιμένει να τεθεί όριο στις νέες αφίξεις, στις 200.000 ετησίως. Από την άλλη, οι Πράσινοι διαφωνούν με το μέτρο αυτό και ταυτόχρονα θέλουν να διατηρηθεί ο κανόνας που επιτρέπει σε όλους εξασφαλίζουν άσυλο στη Γερμανία να φέρνουν στη χώρα και την οικογένειά τους.
Η αποτυχία να επιτευχθεί συμφωνία θα μπορούσε να οδηγήσει στη διεξαγωγή νέων εκλογών, κάτι που τα κόμματα θέλουν οπωσδήποτε να αποφύγουν καθώς φοβούνται ότι θα είχαν ως αποτέλεσμα την περαιτέρω αύξηση των ποσοστών της ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), η οποία εισήλθε στο κοινοβούλιο τον Σεπτέμβριο.
Ο αντιπρόεδρος των Χριστιανοδημοκρατών, Φόλκερ Μπουφιέ, εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι παρά τις δυσκολίες υπάρχουν ευκαιρίες συνεννόησηςδεν απέκλεισε ωστόσο το ενδεχόμενο οι συνομιλίες να συνεχιστούν ως τις πρωινές ώρες.
«Είμαι ακόμη της άποψης ότι μπορεί να γίνει. Αλλά βρισκόμαστε στην κόψη του ξυραφιού. Το θέμα είναι αν θέλουμε να καταλήξουμε σε κάτι βιώσιμο, το οποίο θα μας αντιπροσωπεύει όλους, αλλά θα πρέπει όλοι να κάνουν συμβιβασμούς», δήλωσε και πρόσθεσε ότι «υπάρχουν ακόμη διαφορές, αλλά αξίζει τον κόπο να μπούμε σε διαπραγματεύσεις», καταλήγοντας ότι η συζήτηση μπορεί να διαρκέσει ως το πρωί.
Από την πλευρά των Πρασίνων, o διευθυντής του κόμματος, Μίχαελ Κέλερ, δήλωσε στο ZDF ότι «όσο οι συζητήσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί, δεν υπάρχει και αποτέλεσμα», ενώ παραδέχτηκε ότι η συζήτηση αυτή την ώρα αφορά το κλίμα και την μετανάστευση.
(ΑΠΕ-ΜΠΕ – Reuters)
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Ο ανάγωγος της Κυριακής: Το μπαζωμένο φυγείν αδύνατο



























Ένδοξες ευρωπαϊκές στιγμές έζησε για ακόμα μία φορά η Ελλάδα, με περιοχές γύρω από την πρωτεύουσά της να πνίγονται στη λάσπη μέσα σε δύο ώρες. Τι πακέτα Ντελόρ, τι ΕΣΠΑ, τι επιδοτήσεις εκατομμυρίων κι ακόμη στην Ελλάδα του σήμερα πνίγονται άνθρωποι από καταιγίδες και σε κάνουν να ντρέπεσαι και να αναρωτιέσαι σε ποια γ@μημένη Ευρώπη του 21ου αιώνα ζούμε. 19 νεκροί και 3 αγνοούμενοι ο απολογισμός στις πλημμύρες με τα περισσότερα θύματα εδώ και 40 χρόνια σε όλη τη χώρα.
Μια καινούρια Οδύσσεια για τους ανθρώπους και ο σύγχρονος Όμηρος έτσι θα ξεκινούσε να τη γράφει. Μάνδρα μοι έννεπε, μούσα πολύτροπον…
Και μέσα στον κακό χαμό και τις καταστροφές και τον ανείπωτο πόνο, να έχεις τον ΣΚΑΪ που ψάχνει ευκαιρία να ξαναβρίσει την κυβέρνηση. Ο ΣΚΑΪ πρέπει να κάνει μια έρευνα επίσης για το πώς πρέπει να γίνονται οι αναδασώσεις. Γιατί αν σε ένα βουνό που έχει καεί βάλεις μόνο πεύκα, τότε στην πρώτη μεγάλη καταιγίδα το βουνό θα φύγει ολόκληρο. Γιατί σε κάτι άλλες χώρες τα βρίσκουν κάποιοι με τις εταιρείες αναδάσωσης για να παίρνουν προμήθειες και έτσι βλέπουμε, ας πούμε, μόνο πεύκα, ενώ πρέπει να γίνεται μελέτη ώστε η αναδάσωση να λειτουργεί σαν ανάχωμα στις καταιγίδες. Όχι να βάζεις στον φαλακρό περούκα που θα την πάρει ο πρώτος αέρας.
Αυτός ο Γιώργος Τσελίκας, ο ρεπόρτερ ντε που παίρνει τους δρόμους από τα άγρια χαράματα, πήγε και έχωσε το μικρόφωνο στο στόμα στους ανθρώπους που έχασαν το βιο τους και τους ρωτούσε: «Τι θα λέγατε στον Τσίπρα αν τον βλέπατε μπροστά σας;»
Τι θα λέγατε, επίσης, στον Μητσοτάκη αν τον βλέπατε μπροστά σας, τι θα λέγατε και στον Βενιζέλο και στον Σημίτη και στον Παπανδρέου αν τους βλέπατε μπροστά σας; Τι θα λέγατε αν βλέπατε και τον μαλάκα μπροστά σας;
Κάποια στιγμή να κηρύξουμε εθνικό πένθος για τη συνολική κατάντια μας…  
Υ.Γ.1: Ασφαλώς και θα ερωτηθεί η Ρένα Δούρου και η Περιφέρεια Αττικήςπου είναι αρμόδια για τα αντιπλημμυρικά έργα που έγιναν ή που δεν έγιναν στη Μάνδρα. Αν έγιναν γιατί έγιναν λάθος κι αν δεν έγιναν, γιατί δεν έγιναν; Έχουν ενταχθεί τα έργα στον προϋπολογισμό της Περιφέρειας; Έχουν δεσμευθεί οι πόροι; Έγιναν οι διαγωνισμοί και τι ακριβώς προβλέπουν; Απαντήσεις που ψάχνουν εναγωνίως οι πληγέντες της περιοχής και οι συγγενείς των θυμάτων. Και οι αρμόδιοι πρέπει να τις δώσουν. Αυτή τη φορά οι κάτοικοι πρέπει να πάρουν μια ολοκληρωμένη απάντηση. Όταν ένα βουνό φεύγει από τη θέση του ξεκινάς από πολύ παλιά και βρίσκεις όλες τις ευθύνες σε όλους τους χρόνους. Και στο τώρα βέβαια.
Υ.Γ.2: Ναι, είναι αλήθεια ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες της Περιφέρειας δήλωσαν στις 6 Νοεμβρίου, εννιά μέρες πριν το κακό, «έτοιμες να ανταποκριθούν στις επερχόμενες συνθήκες της χειμερινής περιόδου».Φανταστείτε, δηλαδή, και να μην ήταν έτοιμες.

Υ.Γ.3: Δεν ξέρω αν το μάθατε, αλλά ο αγαπημένος χουντικός της καρδιάς μας, ο Άδωνις Γεωργιάδης, σταματάει, λέει, τις τηλεοπτικές πωλήσεις. Και πώς θα μπαίνει το ψωμάκι στη φαμίλια; Μόνο ο βουλευτικός μισθός, τα έσοδα από τις εκδόσεις Γεωργιάδη και τα έσοδα από τα σεμινάριά του, πώς θα θρέψουν Άδωνη και σία;Τελευταίο προϊόν που πούλησε ήταν το γνωστό – από τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο – νανοβιονικό γιλέκο στο οποίο ο αντιπρόεδρος της ΝΔ προσέδωσε ευεργετικές ιδιότητες.
Δεν ήξερες ρε Άδωνη, εσύ που δεν αφήνεις άρθρο για άρθρο αδιάβαστο, ότι η Γενική Γραμματεία Προστασίας Καταναλωτή είχε βάλει πρόστιμο 150.000 ευρώ στην τηλεοπτική εκπομπή Zougla, με βάση τη σχετική νομοθεσία και τον νομό 2251/94 για παραπλανητική διαφήμιση;
Για να δούμε, θα επέμβει εισαγγελέας ή όχι; Το πρόστιμο στον Τριανταφυλλόπουλο μπήκε. Στον Άδωνη;
Υ.Γ.5: Και μιας και αναφέρθηκα στην άμοιρη Κεντροαριστέρα, ο νέος φορέας θα αποκτήσει απόψε και επίσημα αρχηγό. Οι στοιχηματικές εταιρίες παίζουν ως ακλόνητο φαβορί, με απόδοση 1,05, τη Γεννηματά.Εγώ, πάλι, αν ήμουν Ιστορία και όχι στοιχηματική, θα έπαιζα Ανδρουλάκη. Διότι η Φώφη θα τους αφήσει στου δρόμου τα μισά.
Υ.Γ.6: Τόσους πανηγυρισμούς στην Πειραιώς για τη συμμετοχή στις εκλογές της Κεντροαριστεράς, ούτε στη Χαριλάου Τρικούπη δεν είδα! Θα μου πεις πάντα η μητρική εταιρεία παίρνει χαρά όταν το παράρτημα που τους αντιπροσωπεύει πάει καλά.
Υ.Γ.7: Της offshore το κάγκελο. Διέρρευσαν τα ελληνικά ονόματα που βρίσκονται στα Paradise Papers και ρίχνοντας μια ματιά βρήκα έναν παλιό μου συμμαθητή, τον λοχία μου από το Κέντρο Νεοσυλλέκτων στο Ναύπλιο και έναν πρώην ένοικο της απέναντι πολυκατοικίας που είχε φύγει «νύχτα», χωρίς να πληρώσει τα τελευταία ενοίκια.
252 καταχωρήσεις διευθύνσεων, η πλειονότητά των οποίων εντοπίζεται στην Αττική και κυρίως σε περιοχές όπως η Εκάλη, η Πολιτεία, ο Διόνυσος, το Παλαιό και το Νέο Φάληρο, το Μαρούσι, η Γλυφάδα, η Αγία Παρασκευή, η Κηφισιά, η Βουλιαγμένη και η Βούλα.Οι περιοχές, δηλαδή, που είχαν βγάλει «Ναι» στο δημοψήφισμα…
Υ.Γ.8: Είναι μέρες τώρα που οι Έλληνες κοιτούν συνέχεια τους ουρανούς. Δεν ξέρουν πια τι να περιμένουν και από πού. Η κυβέρνηση χτυπά αλύπητα με φόρους, ο Μητσοτάκης χτυπάει αλύπητα με ανέφικτες υποσχέσεις, ο Άδωνις, ο οποίος ούρλιαζε κάποτε για το αν είναι ηθικό να έχει κάποιος καταθέσεις εκτός Ελλάδας, έφτασε να λέει πως όταν είναι βαριά η φορολογία δικαιολογούνται οι φοροφυγάδες και οι παναμοπέιπερς. Ε, τι να κάνουν και οι ουρανοί; Συγχύστηκαν.
Υ.Γ.9: Όλοι είμαστε δίπλα στους ανθρώπους αυτούς που ζούνε αυτόν τον εφιάλτη της λάσπης. Τα βουνά ξεκόλλησαν. Γιατί όταν το σύστημα είναι σάπιο και τα βουνά δεν μπορούν πια να σταθούν στη θέση τους.
Κουράγιο σε όλους μας.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η «άλλη» γενιά του Πολυτεχνείου

Μιχαλολιάκος θυμάται τη δράση του τον Νοέμβρη του 1973, ως μέλος της «4ης Αυγούστου»Ο Μιχαλολιάκος θυμάται τη δράση του τον Νοέμβρη του 1973, ως μέλος της «4ης Αυγούστου»

Σε μια στιγμή της δίκης της Χρυσής Αυγής, ο γνωστός ποινικολόγος Τάκης Μιχαλόλιας, επικεφαλής των συνηγόρων της ναζιστικής οργάνωσης και αδελφός του αρχηγού της, επιχείρησε να διαψεύσει το ότι ο Ν. Μιχαλολιάκος και η ομάδα του είχαν δράση κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, στο πλευρό βέβαια της χούντας.
Στο ζήτημα αυτό έχει αναφερθεί αναλυτικά η «Εφ.Συν.» πριν από τέσσερα χρόνια («Οι “χρυσαυγίτες” στο Πολυτεχνείο του ’73», 15.11.2013). Το επιχείρημα του κ. Μιχαλόλια έμοιαζε ατράνταχτο: «Γνωρίζετε ότι ο κ. Μιχαλολιάκος γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1957, οπότε τον Απρίλιο του 1967 ήταν εννιάμισι ετών;»
Μόνο που κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι ο μετέπειτα αρχηγός της Χρυσής Αυγής συμμετείχε στο πραξικόπημα. Η ένταξή του στις νεοναζιστικές ομάδες κρούσης και η στράτευσή του στο πλευρό των διωκτικών αρχών της δικτατορίας χρονολογείται από το 1973, την περίοδο ακριβώς της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Και αντίθετα από όσα θα ήθελε να αποδείξει με τον ισχυρισμό του ο κ. Μιχαλόλιας, διαθέτουμε όλες τις αποδείξεις για τη δράση του αδελφού του το τριήμερο της εξέγερσης.
Ηταν βέβαια και τότε πολύ νέος ο Ν. Μιχαλολιάκος, μόλις 16 χρόνων. Αλλά την ίδια ηλικία είχε και ένας άλλος νέος που βρέθηκε στο Πολυτεχνείο τη βραδιά της φονικής επέμβασης.
Ηταν ο μαθητής Διομήδης Κομνηνός, ο οποίος δολοφονήθηκε από τις χουντικές δυνάμεις καταστολής μπροστά στην πύλη του Πολυτεχνείου. Και όποιοι μετείχαν στην εξέγερση δεν ξεχνούν τον ιδιαίτερο ρόλο που έπαιξαν στην εξέλιξή της οι μαθητές, οι οποίοι συνεδρίασαν και σε ειδική γενική συνέλευση μέσα στο κατειλημμένο Ιδρυμα.
Δεν θα είχε καμιά σημασία να ανατρέχει κανείς σ’ αυτές τις νεανικές αμαρτίες του Ν. Μιχαλολιάκου, αν δεν φρόντιζε να τις επικαλείται με υπερηφάνεια ο ίδιος, καταρρίπτοντας φυσικά το παραπειστικό επιχείρημα του αδελφού του.
Μπορεί βέβαια ο κ. Μιχαλόλιας να μη γνώριζε τη δράση του αδελφού του, γιατί ο ίδιος βρισκόταν εκτός Ελλάδος. Την περίοδο της δικτατορίας σπούδαζε στην Ιταλία, όπου κι εκείνος ανέπτυξε πολιτική δράση και σύμφωνα με την κλασική μελέτη του Ανδρέα Λεντάκη, «το 1963 ήταν υπεύθυνος των υποψηφίων φοιτητών της ΕΚΟΦ και το 1971-73 ανάπτυξε “δυναμική” δραστηριότητα στην [νεοφασιστική] ESESI [Εθνικός Σύνδεσμος Ελλήνων Φοιτητών Ιταλίας] με έδρα τη Ρώμη» («Το Παρακράτος και η 21η Απριλίου», Προσκήνιο, Αθήνα 2000, σελ. 200).
Αλλά δεν είναι ανάγκη να πιστέψει εμάς ο κ. Μιχαλόλιας. Αρκεί να ρωτήσει τον αδελφό του.

Η περήφανη ομολογία

Φέρνουμε σήμερα στη δημοσιότητα ένα ντοκουμέντο σχετικό με τη δράση του Ν. Μιχαλολιάκου και της ομάδας του στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973. Πρόκειται για ομιλία του Αρχηγού της Χρυσής Αυγής τον Νοέμβρη του 2012 σε μέλη της οργάνωσής του, τα οποία προσπαθεί να πείσει ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου υπήρξε ένας «μύθος».
Το βίντεο με το σχετικό απόσπασμα της ομιλίας αναρτούμε στον ιστότοπο της «Εφ.Συν.», έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το περιεχόμενό της. Ο Ν. Μιχαλολιάκος όχι μόνο επιβεβαιώνει την προσωπική του συμμετοχή, αλλά αποκαλύπτει και πολύ σοβαρά στοιχεία της δράσης του.
           

Αφορμή της ομιλίας του το 2012 ήταν οι αντιδράσεις που ξεσηκώθηκαν για την προκήρυξη που κυκλοφόρησε η ναζιστική οργάνωση στην Καλαμάτα, με τα ακόλουθα συνθήματα: «Οχι στο παραμύθι του Πολυτεχνείου, όχι στους ψεύτικους νεκρούς.
Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι υπεύθυνη για τη δυστυχία μας. Ολοι οι κλέφτες φυλακή! Πολυτεχνείο, ζητούνται νεκροί, ο ευρών αμειφθήσεται». Η σχετική φιλολογία είναι πολύ παλιά. Ο μύθος του «αναίμακτου Πολυτεχνείου» είναι το αγαπημένο καταφύγιο των ακροδεξιών κάθε λογής, από τους σκληρούς εθνικοσοσιαλιστές έως τους λάιτ απολογητές της χούντας, τύπου Καρατζαφέρη ή Γεωργιάδη.
«Βγάλαμε μια προκήρυξη στην Καλαμάτα με τίτλο “Οχι στο μύθο του Πολυτεχνείου”», ξεκίνησε την ομιλία του ο Μιχαλολιάκος. Και συνέχισε: «Επεσαν όλοι να μας φάνε ότι αμφισβητούμε κ.λπ. Το πράγμα έχει βάθος. Ο Βίσμαρκ λέει ότι για να φτιάξεις ένα έθνος χρειάζεσαι μία ιστορία και ένα νεκροταφείο.
»Αυτοί λοιπόν φτιάξαν μία ιστορία ψεύτικη και ένα νεκροταφείο επίσης ψεύτικο. Θα σας μιλήσω λοιπόν για το Πολυτεχνείο, πώς έγινε, τι έγινε και θα σας πω και ορισμένα στοιχεία τα οποία είναι άγνωστα, γιατί εκείνη την εποχή ήμουν ήδη πολιτικά ενεργός καίτοι δεν είχα συμπληρώσει ακόμη τα 16 μου έτη και έχω μάρτυρα για το γεγονός αυτό [γελάει] τον συναγωνιστή Χαρλαύτη. [Απευθύνεται σε κάποιον από το κοινό:] Τότε ήσουν τομεάρχης στην 4η Αυγούστου στην οδό Μπουμπουλίνας, Γιώργο; [“Ναι”, ακούγεται κάποιος από το κοινό] Θαυμάσια!».
Η προκλητική προκήρυξη της Χρυσής Αυγής για το Πολυτεχνείο (οργάνωση Καλαμάτας, 2012) | 
Μέσα σε λίγα λόγια ο «φίρερ» της Χρυσής Αυγής τα χώρεσε όλα. Και πρώτα πρώτα επιβεβαίωσε το γεγονός ότι ήταν πολιτικά «ενεργός» την κρίσιμη περίοδο της εξέγερσης, παρά τα όσα λέει σήμερα στη δίκη ο υπερασπιστής, αδελφός και μέντοράς του.
Θα δούμε παρακάτω πώς διοχέτευε τότε την πολιτική του ενέργεια. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι επιβεβαιώνει κι αυτός ότι από τότε ήταν «ενεργό» μέλος της νεοφασιστικής οργάνωσης του Κώστα Πλεύρη «Κόμμα 4ης Αυγούστου», με έδρα την οδό Μπουμπουλίνας, πολύ κοντά στο Πολυτεχνείο, αλλά και στο κολαστήριο της χουντικής Ασφάλειας και της ΚΥΠ. Οσο για τον Γιώργο Χαρλαύτη, αυτός είναι μεγαλύτερης ηλικίας και υπήρξε ήδη από τότε στέλεχος της ίδιας οργάνωσης.
Και ο Χαρλαύτης θυμάται τη δράση του τον Νοέμβρη του 1973, ως μέλος της «4ης Αυγούστου». Από την μπλούζα του όρθιου χρυσαυγίτη δεν λείπει η νεκροκεφαλή των Ες Ες και ο κωδικός 88 (Χάιλ Χίτλερ) | 

Συγχωροχάρτι στον δικτάτορα

Ο Μιχαλολιάκος φροντίζει να απαλλάξει τη χούντα και ειδικά τον Γεώργιο Παπαδόπουλο από την ευθύνη για τις δολοφονίες άοπλων πολιτών. Το μόνο που καταλογίζει στον δικτάτορα είναι ότι επιχείρησε να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς: «Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε τότε από μία λάθος εκτίμηση του Γεωργίου Παπαδοπούλου, ότι μπορεί να πολιτικοποιήσει το καθεστώς.
»Και με τη συμβουλή -καθόλου τυχαίο για μένα- ενός πρώην κομμουνιστή, του Βύρωνα Σταματόπουλου, ο οποίος ήτο υφυπουργός Τύπου, απεφάσισαν να κάνουν φοιτητικές εκλογές. Αυτό έδωσε το πρώτο έναυσμα λίγους μήνες πριν με τα επεισόδια της Νομικής, ήταν Μάιο-Απρίλιο. Στη συνέχεια, γύρω στα μέσα Νοεμβρίου έγινε μία αναστάτωση στο Πολυτεχνείο και ήταν μία υπόθεση πραγματικά πάρα πολύ απλή, από τις 13-14 που είχε αρχίσει αυτό το πράγμα, να μπουν μέσα 100 αστυνομικοί και να το τελειώσουν.
»Το άφησαν και εξελίχθηκε. Ηταν μία προβοκάτσια. Κάποιοι την χρεώνουν στον Ιωαννίδη. Δεν μπορώ να πω ότι ευθύνεται ο Ιωαννίδης για τη γιγάντωση του θέματος, για τον απλούστατο λόγο ότι ο Ιωαννίδης δεν θα μπορούσε τότε να εμποδίσει τον Παπαδόπουλο αν διέτασσε τον αρχηγό της αστυνομίας Δασκαλόπουλο και την κυβέρνηση Μαρκεζίνη».
Σε άλλο σημείο ο Μιχαλολιάκος θα ξαναθυμηθεί την οργάνωση του Πλεύρη: «Πόσοι ήταν στο Πολυτεχνείο; Στην πραγματικότητα ήταν λίγες εκατοντάδες μέσα. Κάποιοι απ’ αυτούς ήταν πολιτικοποιημένοι, αριστεροί, αλλά υπήρχαν και πολλοί άσχετοι μέσα στη μόδα των ημερών.
»Δεν φαινόταν ούτε ότι σφαίρες θα πέσουν ούτε τίποτε. Ενα πανηγυράκι γινόταν όπως το ξέρει ο Γιώργος [Χαρλαύτης]. Γιώργο, τα γραφεία μας στην Μπουμπουλίνας ήταν σε απόσταση 200 μέτρων. [“Λιγότερο”, λέει ο Χαρλαύτης] Και λιγότερο. Τα γραφεία της 4ης Αυγούστου, δηλαδή».

Ομάδα κρούσης στο Πολυτεχνείο

Το ποια σημασία έχει αυτή η γειτνίαση το πληροφορούμαστε από έναν άλλο «συναγωνιστή» τους στο Κόμμα 4ης Αυγούστου, τον Ιωάννη Περδικάρη, ο οποίος συνδέθηκε από τότε με τον Μιχαλολιάκο και λίγα χρόνια αργότερα θα μετείχε στην ίδρυση της Χρυσής Αυγής και θα αναλάμβανε τον ρόλο του «θεωρητικού» της ναζιστικής οργάνωσης.
Με το ψευδώνυμο Ιων Φιλίππου, ο Περδικάρης έχει περιγράψει σε πρόσφατο βιβλίο του τη δράση της ομάδας τους τις μέρες του Πολυτεχνείου: «Την πρώτη βραδιά της εξέγερσης, μια μεγάλη ομάδα εκατό νεολαίων ξεκίνησε από τα γραφεία της 4ης Αυγούστου με κατεύθυνση τους δρόμους πέριξ του Πολυτεχνείου.
»Εκεί συναντήσαμε και αρκετούς άλλους αντιφρονούντες [σ.σ.: δηλ. χουντικούς, αντιφρονούντες προς το φοιτητικό κίνημα] και “αντιφρονούντες”, δηλαδή παρακρατικούς και ασφαλίτες. Αργότερα, οι αντιφρονούντες πύκνωσαν σημαντικά, ώστε σε μια σύσκεψη του δρόμου στις 11.00 τη νύχτα, αποφασίστηκε η οργάνωση εισβολής στο Πολυτεχνείο. Η έλλειψη σχεδιασμού αλλά κυρίως στιβαρής ηγετικής ομάδας, αποσόβησε τελικά μια τέτοια εξέλιξη.
Ετσι, επιδοθήκαμε μέχρι πρωίας στην παρεμπόδιση και αποτροπή της τροφοδοσίας των εγκλείστων από τις εξωτερικές ομάδες περιφρούρησης, περιφερόμενοι στους κήπους του Μουσείου, την Τοσίτσα και την Στουρνάρη. Πρέπει να σημειώσω ότι η ηγεσία της 4ης Αυγούστου εκείνες τις ημέρες ήταν άφαντη» (Ιων Φιλίππου, «Χρυσή Αυγή. Πολιτικός Οδοδείκτης», σ. 24-25).
Προφανώς αυτή η «άφαντη» ηγεσία ήταν ο Κώστας Πλεύρης, ο οποίος δεν είχε καμιά διάθεση να αναμιχθεί στις επιθέσεις της ομάδας κρούσης. Την ίδια τακτική έχει αντιγράψει στα δικά του Τάγματα Εφόδου ο Μιχαλολιάκος, στέλνοντας κι αυτός από την ασφάλεια των γραφείων του τους υπαρχηγούς του να κάνουν τη βρομοδουλειά.

Μεσήλικοι νοσταλγοί...

Αλλά οι αποκαλύψεις δεν σταματούν εδώ. Θέλοντας να δείξουν ότι η οργάνωσή τους είχε πολύ μεγάλη επιρροή, Μιχαλολιάκος και Χαρλαύτης συνεχίζουν την περιγραφή της δράσης τους στο πλάι των χουντικών.
Χαρλαύτης: «Τη δεύτερη μέρα υπήρχε φίλος της 4ης Αυγούστου, ο Αθανασίου, έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου. Και έλεγε, “4η Αυγούστου, το όργανο των Ελλήνων εθνικιστών”. Είχαν πάει δεκαπέντε παιδιά. Εγώ δεν ήμουνα».
Μιχαλολιάκος: «Ναι, το θυμάμαι το γεγονός».
Χαρλαύτης: «Πρόσεξε: Δεν πήγε κανένας να τους πειράξει. Από το φόβο».
Μιχαλολιάκος: «Είχε βάλει μάλιστα η αστυνομία ένα φυλάκιο πίσω από την πύλη του Πολυτεχνείου, όπου είχα πάει εγώ μετά, τέλη του 1973 με τον Ηλία, ας μην αναφέρουμε το επώνυμο, και του λέει ο Ηλίας: “Με τα κουμμούνια που είχαν καταλάβει το Πολυτεχνείο καθαρίσατε εύκολα. Εάν εμείς ποτέ το καταλάβουμε και κάνουμε εξέγερση δεν θα μπορέσετε να μας σταματήσετε”. Τα είπε του ασφαλίτη που ήταν εκεί. Αυτή είναι η ιστορία. Τη ζήσαμε δηλαδή».
Οι περιγραφές είναι αποκαλυπτικές. Δεν έχει τόσο σημασία η ακρίβεια των αναμνήσεων των δύο μεσήλικων νοσταλγών της χούντας.
Η πώληση του φασιστικού εντύπου, λ.χ., έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου δεν ήταν δυνατόν να γίνει τη δεύτερη μέρα της εξέγερσης, γιατί τότε δεν ήταν δυνατόν να πλησιάσει κανείς από την παρέα τους. Ο φόβος είχε σπάσει ήδη από το πρώτο βράδυ (14.11.1973), όταν η συγκέντρωση είχε γίνει πλέον μαζική και η αστυνομία είχε αποσυρθεί.

Ο «συναγωνιστής» δολοφόνος

Αλλά ποιος είναι αυτός ο Ηλίας, του οποίου «ας μην αναφέρουμε το επώνυμο» και ο οποίος, συνοδευόμενος από τον νεαρό Μιχαλολιάκο είχε το θράσος να χαριεντίζεται με τους ασφαλίτες φρουρούς του Πολυτεχνείου, απειλώντας τους ότι θα υπάρξει και «φασιστική» κατάληψη;
Πρόκειται για τον Ηλία Τσιαπούρη, για τον οποίο και πάλι μας μιλά ο Περδικάρης-Φιλίππου. Ο Τσιαπούρης ήταν εκείνος που το βράδυ της σφαγής «ανέλαβε δράση πυροβολώντας εναντίον των επιτιθέμενων διαδηλωτών από την ταράτσα του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως μαζί με άλλους παρακρατικούς».
Ο παρακρατικός δηλαδή Τσιαπούρης ήταν μέλος της στενής παρέας του Μιχαλολιάκου, μαζί με τον Περδικάρη και έναν άλλο γνώριμό μας από τη βαριά καταδίκη του για βομβιστικές ενέργειες της μεταπολιτευτικής περιόδου, τον Αριστοτέλη Καλέντζη, όπως και πάλι μας ενημερώνει ο Περδικάρης (Φιλίππου, ό.π., σ. 25-26). Το παραπεμπτικό βούλευμα για τη σφαγή καταλογίζει στον Τσιαπούρη τουλάχιστον δύο φόνους, αλλά ουδέποτε δικάστηκε. Είχε διαφύγει εκτός Ελλάδος προτού συλληφθεί.
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Μιχαλολιάκος επαινεί τον επικεφαλής του άρματος Μιχαήλ Γουνελά: «Υπεύθυνος ήταν ένας υπίλαρχος, το μικρό του όνομα Μιχάλης -δεν θέλω να αναφέρω επώνυμο- πατριώτης μου, κοντοχωριανός μου όπως και πολλών από εσάς, μια και καταγόμαστε από τη Μάνη, ένας υπίλαρχος τεθωρακισμένων, ο οποίος πήγε κατηγορούμενος γιατί έριξε την πόρτα του Πολυτεχνείου και αθωώθηκε παρακαλώ πανηγυρικά».
Και τον επικεφαλής του τανκ στο Πολυτεχνείο Μιχαήλ Γουνελά παρουσιάζει ως χρυσαυγίτη ο Μιχαλολιάκος | 
Βέβαια ο Γουνελάς καταδικάστηκε παμψηφεί στη δίκη του Πολυτεχνείου και έμεινε 13 μήνες στον Κορυδαλλό, αλλά ο Μιχαλολιάκος τον αθωώνει, γιατί όπως αποκαλύπτει, «στις τελευταίες εκλογές μίλησα μαζί του και μάλιστα έδωσε αγώνα για μας ο άνθρωπος»…

«Από εξοστρακισμένες σφαίρες...»

Εκεί που δίνει ρέστα ο Μιχαλολιάκος είναι στην περιγραφή της επομένης της σφαγής: «Να σας πω κάτι το οποίο έζησα την επόμενη μέρα, το 1973. Πήγαινα ακόμα τότε σχολείο, στο 6ο Γυμνάσιο Αρρένων. Ακουγόντουσαν οι ριπές. Κάναμε μάθημα κανονικά. Ουδέν πρόβλημα». Ουδέν πρόβλημα οι ριπές... Αλλά λίγο παραπάνω ο ίδιος λέει ότι όλοι οι νεκροί ήταν από αυτές τις ριπές: «Κάποιος έδωσε τη βλακώδη διαταγή να ρίχνουν με τα πολυβόλα στον αέρα.
Μέσα σε αστικό χώρο. Και υπήρχαν κατ’ άλλους δώδεκα κατ’ άλλους δεκαέξι νεκροί. Ποιοι ήταν αυτοί; Κανείς δεν ξέρει. Το πώς ήταν αυτοί οι νεκροί και αν ήταν πολιτικός ο θάνατός τους. Εγώ ξέρω μία περίπτωση, του γιατρού του Γρηγόρη του Μελά, ο οποίος έφαγε μια σφαίρα στο πόδι και ο οποίος είναι εθνικιστής και είναι και χρυσαυγίτης ο άνθρωπος. Τυχαία, εντελώς»...
Και για όποιον δεν κατάλαβε: «Οι νεκροί του Πολυτεχνείου ήταν άτυχοι συμπατριώτες μας, οι οποίοι από μια άτυχη εντός εισαγωγικών ή ηθελημένη αναταραχή, η οποία δρομολόγησε εξελίξεις, όπως όλοι γνωρίζετε, πέθαναν [sic] εκείνο το βράδυ.
Δεν υπήρχε καμία δολοφονική πρόθεση». Επεμβαίνει ο Χαρλαύτης: «Σκοτώθηκαν από εξοστρακισμένες σφαίρες». Διορθώνει ο Μιχαλολιάκος: «Από εξοστρακισμένες σφαίρες. Πλην τριών, τεσσάρων, πέντε, οι οποίοι ήταν από προβοκάτορες»...
Ακόμα και σήμερα, δηλαδή, δεκαετίες μετά τη δίκη του Πολυτεχνείου, αλλά και μετά τη δημοσίευση της ειδικής επιστημονικής έρευνας για τους νεκρούς εκείνων των ημερών που συνέταξε το Εθνικό Ιδρυμα Επιστημών με τη διεύθυνση του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, η ομάδα των οπαδών του Πλεύρη, του Μεταξά και... του Χίτλερ επιμένει να αμφισβητεί το μακελειό στο κέντρο της Αθήνας και να το αποδίδει σε «εξοστρακισμούς», σε «προβοκάτορες», αλλά και στη «Μοσάντ»!
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η ανερχόμενη πολιτική ισχύ του «κόμματος των συνταξιούχων»






















    Γιώργος Στάμκος 

«Όσο ζεις φρόντισε να μορφώνεσαι. Μη φαντάζεσαι πως τα γηρατειά κουβαλούν μαζί τους και τη λογική», Σόλων 
  Με ή χωρίς την οικονομική κρίση της τελευταίας δεκαετίας η πληθυσμιακή συρρίκνωση και η δημογραφική γήρανση του ελληνικού πληθυσμού ήταν κάτι το προδιαγεγραμμένο ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο περίφημος δείκτης γονιμότητας έπεσε κάτω από το κρίσιμο όριο του 2,1 παιδιών ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας, που θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση για την ομαλή “αντικατάσταση των γενεών” και τη σταθεροποίηση του πληθυσμού. Από τότε η όποια πληθυσμιακή αύξηση της Ελλάδας οφειλόταν κυρίως στην παλιννόστηση Ελλήνων της διασποράς και φυσικά στην αθρόα έλευση μεταναστών που, ανάμεσα στα άλλα, έκαναν ένα είδους “λίφτινγκ” στο κουρασμένο δημογραφικό προφίλ της χώρας “φρεσκάροντας” το και καθυστερώντας αξιοσημείωτα τη ραγδαία δημογραφική γήρανση του ελληνικού πληθυσμού που είχε ήδη προδιαγεγραφεί.
   Η έλευση ωστόσο της οικονομικής κρίσης από το 2008 και μετά, και κυρίως η, εξαιτίας της  εφαρμογής ακραίων οικονομικών πολιτικών λιτότητας λόγω των Μνημονίων, οικονομική ύφεση της 4ετιας 2010-2013, που οδήγησε σε απώλεια του 25% του ΑΕΠ της χώρας, σε εκρηκτική άνοδο της ανεργίας στο 29% (60% στους νέους κάτω των 25 ετών) και στη μαζική φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας, επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τη δημογραφική εικόνα της Ελλάδας. Πλέον, εκτός από τη συρρίκνωση του πληθυσμού εξαιτίας της καθαρής υπεροχής των θανάτων έναντι των γεννήσεων (η Ελλάδα έχασε έτσι το 3% του πληθυσμού της από το 2011 ως το 2016), υπήρξε ταυτόχρονα και μια τεράστια αιμορραγία ελληνικού πληθυσμού, κυρίως νέας και παραγωγικής ηλικίας, που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό προς αναζήτηση εργασίας και ευκαιριών.  Όχι μόνον οι ελληνικής καταγωγής κάτοικοι της Ελλάδας, αλλά και δεκάδες χιλιάδες  μετανάστες από τα Βαλκάνια και τη ανατολική Ευρώπη, που είχαν κάνει τη χώρα μας  “δεύτερη πατρίδα” τους, αναγκάστηκαν κι εκείνοι να μεταναστεύσουν και πάλι, εξαιτίας της κρίσης.
Σωρευτικά, το διάστημα 2008-2013, 427.000 μόνιμοι κάτοικοι Ελλάδας έφυγαν από τη χώρα. Από αυτούς σχεδόν 223.000 ήταν νέοι, ηλικίας 25-39 ετών, εξειδικευμένοι και με πανεπιστημιακή μόρφωση οι περισσότεροι. Πρόκειται για μια μαζική φυγή εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού (brain drain), από την οποία η Ελλάδα θα χρειαστεί δεκαετίες για να συνέλθει, και αποτελεί αναμφίβολα τον χειρότερο “φόρο αίματος” που αναγκάστηκε η χώρα μας να πληρώσει στα χρόνια της κρίσης. Το γεγονός αυτό, εκτός που δημιούργησε ένα ξαφνικό πληθυσμιακό κενό άνω του μισού εκατομμυρίου (από 11,2 εκ. ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας έπεσε στο 10,7 εκατομμύρια), επιδείνωσε ακόμη περισσότερο τη δημογραφική εικόνα της χώρας, συντάραξε την ούτως ή άλλως ανισόρροπη ηλικιακή της πυραμίδα, οδηγώντας σε μια άνευ προηγουμένως δημογραφική γήρανση.
Ήδη η μέση ηλικία του σημερινού ελληνικού πληθυσμού είναι τα 46 έτη, που σημαίνει πως ο μισός πληθυσμός της χώρας είναι κοντά, πλησιάζει ή ανήκει στην ομάδα των ηλικιωμένων (με μέσο προσδόκιμο ζωής ανεξαρτήτως φύλου τα 81,1 έτη), που είναι εκ φύσεως λιγότερο παραγωγικοί και σε κάθε περίπτωση δεν μπορούν να συμβάλλουν στην δημογραφική ανανέωση της χώρας, καθώς έχουν περάσει το βιολογικό όριο για να καταφέρουν να κάνουν παιδιά και οικογένειες, που τόσο έχει ανάγκη η χώρα μας. Κοντολογίς η Ελλάδα μετατράπηκε ήδη σε μια χώρα γερόντων, σ' ένα απέραντο άτυπο γηροκομείο, και αυτό έχει τεκτονικής φύσεως επιπτώσεις, τόσο στην οικονομία, στην κοινωνική συγκρότηση και φυσικά στην πολιτική σκηνή, αλλάζοντας πολλά δεδομένα κι “ανακατεύοντας και πάλι την τράπουλα”.
Δημιουργείται πλέον ένα ισχυρό και σχεδόν πλειοψηφικό “γκρίζο λόμπι”, που διαπερνά οριζόντια όλη την ελληνική κοινωνία και πολιτική γεωγραφία, που ήδη επηρεάζει και αναμένεται να επηρεάσει καθοριστικά τις εξελίξεις. Αυτό το “γκρίζο λόμπι” έκανε ήδη μία πρώτη επίδειξη δύναμης στις πρώτες εκλογές για την ανάδειξη του νέου αρχηγού της υπό διαμόρφωση “ενιαίας” Κεντροαριστεράς, όπου τα ποιοτικά χαρακτηριστικά κατέδειξαν πως το 65% των όσων προσήλθαν στις κάλπες ήταν άνω των 55 ετών! Με άλλα λόγια αυτοί που θα αποφασίσουν το ποιος θα ηγηθεί τελικά μιας παραδοσιακής ελληνικής πολιτικής παράταξης, που είχε και ενδεχομένως θα έχει σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει στις μελλοντικές εξελίξεις, είναι άνθρωποι που βρίσκονται είτε στο κατώφλι της συνταξιοδότησης είτε είναι ήδη συνταξιούχοι και σε κάθε περίπτωση δεν είναι νέοι. Και η ειρωνεία είναι πως οι πολίτες αυτής της ηλικίας, που χαρακτηρίζονται παραδοσιακά “συντηρητικοί”, θα είναι αυτοί που θα επιλέξουν όχι μόνον τον αρχηγό αλλά και θα στηρίξουν με την ψήφο τους σε μελλοντικές εκλογές μια παράταξη που χαρακτηρίζεται παραδοσιακά “προοδευτική”. Αντιφατικό και παράδοξο δε νομίζετε; Καλώς ήλθατε στην Γκρίζα Ελλάδα του 21ου αιώνα, όπου θα κυριαρχεί το “Γκρίζο Λόμπι”!
Η γκρίζα Ελλάδα
Όσο η Ελλάδα θα γερνά, τόσο λιγότερα θα κάνει για να αλλάξει τη μοίρα της. Το πεπρωμένο της θα είναι όλο και πιο άκαμπτο. Η γήρανση θα ενισχύσει την υπογεννητικότητα και με τη σειρά της η μικρή γεννητικότητα θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τη γήρανση, σ’ ένα φαύλο κύκλο όπου το αποτέλεσμα θα είναι μια όλο και μικρότερη και γηραιότερη Ελλάδα. Το βάρος στην οικονομία θα γίνεται δυσβάσταχτο και πολλά, ήδη θιγμένα λόγω Μνημονίων, «κεκτημένα δικαιώματα» θα πρέπει να θιγούν ακόμη περισσότερο για να μην καταρρεύσουν τα δημοσιονομικά και η χώρα εισέλθει και πάλι σε ύφεση διαρκείας. Το εργατικό δυναμικό θα συρρικνωθεί ραγδαία και μόνον η συνεχόμενη «μετάγγιση αίματος» από τους μετανάστες θα μπορεί να σώσει την παραγωγικότητα από χειμερία νάρκη διαρκείας.
Οι μετανάστες αποτελούν μια αναπόφευκτη λύση, προσωρινή ωστόσο, γιατί με τη σειρά τους και αυτοί θ’ αρχίσουν να γερνούν. Άλλωστε, μετά το 2060, οι γεννήσεις και οι θάνατοι στον αναπτυσσόμενο κόσμο αναμένεται να ισοσκελιστούν, οι πληθυσμοί του νοτίου ημισφαιρίου θα σταθεροποιηθούν και κατόπιν θ’ αρχίσουν να μειώνονται σε απόλυτους αριθμούς. Ο αυτοματισμός και η ρομποτική είναι βεβαίως μια λύση, αλλά κυρίως για τον βιομηχανικό τομέα και όχι για μια οικονομία υπηρεσιών, όπως είναι η Ελλάδα. Η πιο ενδεδειγμένη λύση αποτελεί ασφαλώς η ανάκαμψη των γεννήσεων, που πρέπει βέβαια να ξεπεράσουν τα 2,1 παιδιά ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας (από 1.33 που είναι σήμερα) προκειμένου να γίνεται ομαλά η αντικατάσταση των γενεών. Η τελευταία αισιόδοξη λύση θα έρθει, σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία μετά το 2050 και τα ευεργετικά της αποτελέσματα θα φανούν μετά το 2075…
Πολιτική υποταγμένη στις επιθυμίες του «Γκρίζου Λόμπι»
Μέχρι να συμβεί ωστόσο αυτή η θετική εξέλιξη το όλο και μεγαλύτερο γερασμένο εκλογικό σώμα της Ελλάδας θα πιέζει ασφυκτικά τις εκάστοτε κυβερνήσεις για μεγαλύτερες συντάξεις, για καλύτερη ποιότητα ιατρικής περίθαλψης και για νέα υψηλής τεχνολογίας, πλην όμως πανάκριβα, φάρμακα κλπ.. Δεν θα τους ενδιαφέρει και τόσο το μέλλον, ούτε και τι θα γίνει με το δυσβάσταχτο δημόσιο χρέος, που θα μετακυληθεί στις μελλοντικές γενιές, καθώς οι ίδιοι δεν έχουν να ζήσουν ακόμη πολλά χρόνια -αρκετοί μάλιστα δεν έχουν καν παιδιά κι εγγόνια για να νοιαστούν- οπότε τους ενδιαφέρει πρωτίστως το “Εδώ και Τώρα” -σκέφτονται και δρουν μόνο βραχυπρόθεσμα. Αν κάποια κυβέρνηση, αφού καταφέρει να εκλεγεί με την ανοχή έστω του “Γκρίζου Λόμπι”, επιχειρήσει ν’ αντιδράσει με ριζοσπαστικές αλλαγές του ασφαλιστικού συστήματος και με δραστικές περικοπές του Κράτους-Πρόνοιας, θα εμφανίζονται από το πουθενά «κόμματα συνταξιούχων» που θα τιμωρούν τους επίδοξους μεταρρυθμιστές. Οποιοσδήποτε Έλληνας πολιτικός τολμήσει να αμφισβητήσει τα κεκτημένα δικαιώματα του “Γκρίζου Λόμπι”, τις όποιες συντάξεις του και το προσανατολισμένο προς τους συνταξιούχους (και όχι π.χ. στις μονογονεϊκές οικογένειες) Κράτος-Πρόνοιας, θα εξαφανίζεται από τον πολιτικό χάρτη της χώρας!
Το λεγόμενο “Γκρίζο Λόμπι”, που ήδη διαμορφώνεται, θα είναι ένα κίνημα ανθρώπων τρίτης ηλικίας με ισχυρή αγοραστική δύναμη, που θα σχηματίζουν ομάδες πίεσης ενάντια στον κοινωνικό τους αποκλεισμό, αλλά και διεκδικώντας το δικαίωμα στην ηδονή και στη σπατάλη του δημοσίου πλούτου. Έτσι οι ηλικιωμένοι θα καταστούν τα τελευταία «χαϊδεμένα παιδιά» της ελληνικής κοινωνίας.
Για να  ικανοποιήσουν «γκρίζο λόμπι» οι πολιτικοί ηγέτες του κοντινού μας μέλλοντος θα προβούν σε δραστικές περικοπές στον τομέα της παιδείας, της έρευνας και της εθνικής άμυνας, δρώντας έτσι σε βάρος του μέλλοντος των όλο και λιγότερων νέων. Οι γέροι θα στριμώξουν πολιτικά τους νέους στη γωνία, θα τους περιθωριοποιήσουν και θα αναγκάσουν να εργάζονται περισσότερο και να πληρώνουν μεγαλύτερους φόρους. Σε περίπτωση που υποταχθούν οι νέοι θα βρίσκονται συνεχώς κάτω από τη ληστρική κηδεμονία των γηραιότερων. Το σίγουρο όμως είναι πως θα αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην παθητικότητα και στην επανάσταση.
Για να μην υπάρξει κοινωνική επανάσταση εκ μέρους των νέων, οι πολιτικοί ηγέτες θ’ αφήσουν κατά μέρος τις εθνικιστικές και ακροδεξιές λαϊκιστικές ρητορικές και θ’ ανοίξουν διάπλατα τις πόρτες στους μετανάστες, μόνο και μόνο για να μην αναγκαστούν να παρατείνουν υπερβολικά τον εργάσιμο χρόνο για τη συνταξιοδότηση πέρα από τα υφιστάμενα 67 έτη και να δυσαρεστήσουν έτσι και το πανίσχυρο «γκρίζο λόμπι». Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί η συγκέντρωση όλης της εκλογικής δύναμης στα χέρια των γέρων, θα είναι, εκτός από το να καθιερωθεί άμεσα υποχρεωτική Ψήφος από τα 16 (ίσως και από τα 12 στο απώτερο μέλλον), να δοθεί το δικαίωμα σε κάθε εργαζόμενο Έλληνα η ψήφος του -τουλάχιστον στις εθνικές εκλογές- να μετρά για δύο, ενώ σε κάθε συνταξιούχο να μετρά κανονικά. Αυτό θα έφερνε κάποιου είδους ισορροπία αποτρέποντας έναν μακροχρόνιο ακήρυχτο “πόλεμο των γενεών”. Είναι βέβαιο όμως πως το «γκρίζο λόμπι» θα αντιδράσει πραξικοπηματικά και δεν θα επιτρέψει μια τέτοια εξέλιξη, η οποία θα περιορίζει τη δύναμή του.
Αποφεύγοντας τις περιπέτειες
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής το «γκρίζο λόμπι» θα αναγκάσει την Ελλάδα, επειδή θα έχει συνεχώς ανάγκη από εισαγωγές κεφαλαίων προκειμένου να χρηματοδοτήσει το αντιπαραγωγικό της ασφαλιστικό σύστημα και Κράτος-Πρόνοιας, να μετατραπεί σε “επιτήδειο ουδέτερο” και παθητικό παρατηρητή των διεθνών εξελίξεων, αποφεύγοντας με κάθε τρόπο το κόστος μιας πολεμικής εμπλοκής. Δεν θα υπάρχει διάθεση για ριψοκίνδυνες αποφάσεις, για δυναμική στάση και θα ευνοείται η διαμόρφωση μιας «σταθερής» εξωτερικής πολιτικής, δύσκαμπτης, «ουδέτερης» και αναγκαστικά φιλειρηνικής. Στόχος θα είναι πάντα η ασφάλεια, η σταθερότητα και η αποφυγή των κινδύνων.
Ο Ελληνικός Στρατός του μέλλοντος θα είναι αριθμητικά συρρικνωμένος, αναγκαστικά επαγγελματικός και εξοπλισμένος με οπλικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας, που θα σε αναπληρώνουν σε ισχύ πυρός την έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού. Σπάνια ωστόσο αυτός ο στρατός θα παίρνει εντολή να αναπτύσσεται και να εμπλέκεται σε εμπόλεμες ζώνες, καθώς ο ρόλος του θα είναι καθαρά αμυντικός και αποτρεπτικός, θυμίζοντας περισσότερο αστυνομική δύναμη παρά δύναμη ταχείας επέμβασης. Εξάλλου η Ελλάδα θα βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα του κοινού Ευρωπαϊκού Στρατού, ο οποίος με τη σειρά του θα είναι περισσότερο δύναμη αποτροπής παρά επέμβασης. Η γηραιά Ευρώπη θα καταστεί ένας πλούσιος παρατηρητής, υπολογίσιμος σε  δύναμη, αλλά όχι και τόσο ικανός να αναλάβει ενεργό διεθνή ρόλο. Αν η μελλοντική γερασμένη Ευρώπη στριμωχτεί από κάποια εχθρική δύναμη είναι σίγουρο πως θα προτιμήσει να την απειλήσει ευθέως με στρατηγικά πυρηνικά πλήγματα, παρά να επιχειρήσει μια ριψοκίνδυνη επέμβαση εναντίον της με συμβατικές δυνάμεις.
Ακόμη και ως οργανικό τμήμα του σκληρού πυρήνα μιας μελλοντικής ευρωπαϊκής ομοσπονδίας, που θα είναι πολυπολιτισμική και γερασμένη κοινωνία, η γκρίζα Ελλάδα θα είναι αναγκασμένη να προωθεί μια ουδέτερη και κατευναστική εξωτερική πολιτική τόσο στην περιφέρειά της, όσο και διεθνώς. Θα εμφορείται διαρκώς από μια διάθεση συμβιβασμού κι από ένα πνεύμα υποχωρητικότητας. Θα δίνει την εντύπωση μιας χώρας εσωστρεφούς, κουρασμένης από την ιστορία, που προτιμά την απόσυρση σ’ ένα νοσταλγικό παρελθόν, παρά την ενεργό συμμετοχή σ’ ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Ποιος θα κερδίσει τους ηλικιωμένους ψηφοφόρους
Όπως και να ‘χει η γήρανση του πληθυσμού της Ελλάδας θα πυροδοτήσει μια κρίση διαρκείας στην ελληνική οικονομία, οδηγώντας ενδεχομένως σε παρατεταμένο τέλμα την παραγωγικότητά της. Ένας γερασμένος πληθυσμός έχει λιγότερες απαιτήσεις, ζει πιο εύκολα από την ακίνητη περιουσία και δεν επενδύει στην ανανέωση των εξοπλισμών, ούτε και αποταμιεύει για το μέλλον, ειδικότερα αν δεν έχει παιδιά. Οι ηλικιωμένοι δεν προσαρμόζονται εύκολα στις νέες τεχνολογίες και γι’ αυτό η ελληνική οικονομία θα χάσει κάποια στιγμή το «τρένο» των τεχνολογικών εξελίξεων και οι αναπτυξιακές της δυνατότητές θα περιοριστούν. Οι γέροι δεν συνηθίζουν να επενδύουν, ούτε γενικώς να ρισκάρουν, αλλά υπολογίζουν τα πάντα. Δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον και ο χρονικός τους ορίζοντας είναι απελπιστικά στενός. Είναι φανατικοί του Status Quo και του κομφορμισμού, κι εκφράζονται συνήθως μέσω συντηρητικών πολιτικών κομμάτων.
Μια «γκρίζα Ελλάδα» θ’ αποτελεί τον θρίαμβο του ησυχασμού και του συντηρητισμού. Ως γνωστόν τα συντηρητικά κόμματα είναι συνήθως Δεξιάς πολιτικής κατεύθυνσης, που εγγυώνται την κοινωνική ηρεμία και γαλήνη. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η Δεξιά θα καρπωθεί αποκλειστικά τα πολιτικά οφέλη από τη γήρανση του ελληνικού πληθυσμού. Έχει αποδειχθεί πως και η Αριστερά μπορεί να είναι εξίσου συντηρητική και μάλιστα μ’ έναν «βελούδινο» τρόπο κι επιπλέον έχει το πλεονέκτημα πως εγγυάται ακόμη και το πιο σπάταλο Κράτος-Πρόνοια, το οποίο είναι γνωστό πως αναδιανέμει τα εισοδήματα προς όφελος της μεσαίας τάξης, αγνοώντας τους πραγματικά φτωχούς.
Συνήθως οι γέροι γεμίζουν τις εκκλησίες, πράγμα που σημαίνει πως η Ορθόδοξη Εκκλησία θα βρει όλο και περισσότερο πιστούς, αλλά όχι και τόσο φανατικούς, για να καθοδηγήσει. Ένα συντηρητικό ορθόδοξο κίνημα ξενόφοβης, αλλά όχι απαραίτητα αντιμεταναστευτικής -ίσως μάλιστα ακριβώς το αντίθετο!-, κατεύθυνσης θ’ αποτελέσει ίσως τον κυριότερο πολιτικό φορέα έκφρασης της «γκρίζας Ελλάδας», ενώ πολιτικοί ηγέτες-ιεράρχες –οι «Χριστόδουλοι» του 2040!– μπορεί να πάρουν κάποια στιγμή τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας. Η κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία θα είναι ίσως μια παράδοξη μορφή «ορθόδοξης σοσιαλδημοκρατίας», που θα εγγυάται από τη μια το αντιπαραγωγικό Κράτος-Πρόνοιας κι από την άλλη θα στηρίζει πολιτικά και οικονομικά το «μεταφυσικό μονοπώλιο» της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η «γκρίζα Ελλάδα» δεν θα είναι ωστόσο χωρίς πλεονεκτήματα. Θα υπάρχει λιγότερη εγκληματικότητα, τρομοκρατία, λιγότερες κοινωνικές αναταραχές και γενικώς απροθυμία για εμπλοκή σε πολέμους κι εθνικιστικές περιπέτειες. Άλλωστε δεν θα υπάρχουν και τα αναγκαία αποθέματα αδρεναλίνης για κάτι τέτοιο...
* Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας, ανάμεσα στ' άλλα και του βιβλίου “Γκρίζα Ελλάδα” και δημιουργός του Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com).
Πηγή tvxs.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »