Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

«Χάιδεψε μου την κοιλίτσα!» - Η πιο τρυφερή συνάντηση μιας φώκιας με έναν δύτη… (ΒΙΝΤΕΟ)


Ο 55χρονος Γκάρι Γκρέισον από το Σάλφορντ πέρασε στις διακοπές του πολύ χρόνο κάτω από το νερό.
Σε μία από αυτές τις καταδύσεις, σε νησάκι ανοιχτά των ακτών της Μεγάλης Βρετανίας, ο 55χρονος είχε μία ξεχωριστή συνάντηση.
Μία υπερβολικά φιλική φώκια τον πλησίασε και ξεκίνησε να του κάνει… αγάπες! Εκείνος άρχισε να τη χαϊδεύει στην κοιλιά και η φώκια γύρισε ανάσκελα και απολαμβάνε τα χάδια σαν σκυλάκι...
Οι «περιπτύξεις» κράτησαν σχεδόν τρία λεπτά και το βίντεο που ανέβασε ο φίλος του Γκρέισον στο διαδίκτυο έκανε θραύση. 
Ο 55χρονος άνδρας όπως δήλωσε, έχει κολυμπήσει με κροκοδείλους, δελφίνια, καρχαρίες ωστόσο αυτή η συνάντηση ήταν όπως λέει μια αξέχαστη, ανεπανάληπτη εμπειρία…
Δείτε το υπέροχο βιντεο:

                                     

Πηγη  www.topontiki.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Το πένθος κράτησε μια… μέρα



Τσίπρας: « Όποιος θέλει να πενθήσει, ας πενθήσει.Εμείς προχωράμε μπροστά». Αυτό κάνουν οι δυνατοί, οι ρεαλιστές οι στοχοπροσηλωμένοι, ωστόσο, από ψυχολογικής- τουλάχιστον- άποψης το «πένθος» δεν τελειώνει με διοικητικά μέτρα και αποφάσεις. Τέτοιου είδους «διαταγές» αφορούν μάλλον όσους δεν έχουν κάτι (κάποιον) να «κλάψουν».
Προφανώς ο πρωθυπουργός δεν έχει κάτι να «κλάψει». Δεν βιώνει απώλεια που να αφαιρεί κάποιο κομμάτι από τον εαυτό του —την (ιδεολογική) του ταυτότητα, ας πούμε. Λεπτομέρειες για όποιον «φεύγει μπροστά», προς τον στόχο του…
Οι «ρεαλιστές», τελικά, είναι καταδικασμένοι να ακροβατούν στο όριο του κυνισμού καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια- πετώντας βάρη ακόμα και κομμάτια της «ζωής» τους από πάνω τους-- για να «πετύχουν». Σε μια τέτοια προσπάθεια, πράγματι, δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε δύναμη για πένθος. «Πάμε παρακάτω στα γρήγορα» ή μ άλλα λόγια «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»...
Στην προκειμένη περίπτωση ο σκοπός όπως τον περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας είναι «μεγάλος»: η σωτηρία της πατρίδας, με κάθε μέσο. Ωστόσο, τα μέσα «σωτηρίας» που μας επιδεικνύει ο πρωθυπουργός είναι γνωστά και διαπιστωμένα ως προς την αναποτελεσματικότητά τους εδώ και μια πενταετία. Και καθ ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την οξύνοια και τη διεισδυτικότητα της σκέψης του πρωθυπουργού προκύπτει το ερώτημα: ποιος τελικά είναι ο στόχος; Η εξουσία;
Η (πολιτική) ιδιοτέλεια, πράγματι δεν επιτρέπει το πένθος και είναι πρόθυμη όχι μόνο να θυσιάσει αρχές και να αναιρέσει υποσχέσεις, αλλά και να χαμογελάσει με συγκατάβαση σε όσους επιμένουν να θυμούνται και να «πενθούν».
Αυτοί οι στοχοπροσηλωμένοι ωστόσο ξεχνούν ότι η θλίψη δεν είναι αδυναμία αλλά αναγκαιότητα και πως η άρνησή της δεν είναι γενναιότητα, αλλά διαβατήριο για το σίγουρο ταξίδι στις ερήμους της (πολιτικής) μοναξιάς.
Υ.Γ. όσοι θέλουν, προφανώς, έχουν δικαίωμα και μπορούν να προχωρήσουν «μπροστά» και να δικαιολογούν τις επιλογές τους με όποιον τρόπο νομίζουν. Σε καμία περίπτωση όμως και με κανέναν τρόπο δεν θα μπορέσουν να ξεφορτωθούν από πάνω τους το βάρος της (πολιτικής) προδοσίας που θα τους συνοδεύει μέχρι οι «καιροί» να τους τοποθετήσουν στα μεγάλα ράφια της λήθης…
Πηγη www.topontiki.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ο Μελανσόν ανακοινώνει πρώτος συμπόρευση με Λαφαζάνη και Ζωή


Τη συνεργασία του με τη Λαϊκή Ενότητα του Παναγιώτη Λαφαζάνη ανακοίνωσε και επίσημα ο πρώην ηγέτης του Αριστερού Κόμματος της Γαλλίας Ζαν Λικ Μελανσόν.
Όπως έγραψε την Κυριακή στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter «επιλέξαμε να ανοίξουμε συνεργασία με το ελληνικό κόμμα Λαϊκή Ενότητα».
Παράλληλα, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν ανακοίνωσε μέσω Twitter -μια ημέρα πριν από την συνέντευξη Τύπου της Ζωής Κωνσταντοπούλου- τη συνεργασία της Προέδρου της Βουλής με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. «Είμαστε χαρούμενοι γιατί μάθαμε ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα συμμετάσχει στη Λαϊκή Ενότητα», έγραψε χαρακτηριστικά ο Γάλλος πολιτικός.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Εγώ, ο Αλέξης Τσίπρας

Στάθης Σταυρόπουλος

Το όχι είμαι εγώ!
Το όχι δεν το χαρίζω σε κανέναν. Μόνο στον κ. Σόϊμπλε.
Το όχι είμαι εγώ, διότι μόνον εγώ μπόρεσα να το κάνω ναι.
Η αντίσταση στο προηγούμενο μνημόνιο είμαι εγώ.
Το νέο μνημόνιο είμαι εγώ.
Ο αντιμνημονιακός Σαμαράς είμαι εγώ.
Ο μνημονιακός Σαμαράς είμαι εγώ.
Ο καλύτερος διαχειριστής  του χειρότερου μνημονίου είμαι εγώ.
Εγώ είμαι οι γκαουλάϊτερ στα υπουργεία.
Εγώ είμαι η σύνταξη των 300 Ευρώ.
Εγώ είμαι ο μισθός των 400 Ευρώ.
Εγώ είμαι οι τριάντα χιλιάδες νέοι άνεργοι μετά τα κάπιταλ κοντρόλς.
Διότι εγώ ήμουν οι διαπραγματεύσεις,
Εγώ είμαι η αντίσταση στους εκβιασμούς που επέτρεψα να μου ασκηθούν.
Εγώ είμαι η υποταγή σ΄ αυτούς τους εκβιασμούς.
Εγώ παραδέχθηκα την ήττα, διότι δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Και μόνον εγώ , θα μπορούσα να κάνω αυτήν την ήττα , σημαία της νίκης που διεκδικώ.
Εγώ παραδέχθηκα , όπως ο Παπανδρέου, όπως ο Σαμαράς,
το αξίωμα του Έλληνα Πρωθυπουργού μπορεί να καθαιρεθεί σε επίπεδοτοποτηρητή του Βερολίνου, σε επίπεδο ανδρείκελου των δανειστών.
Εγώ είμαι η κάθε λέξη του Συντάγματος που υπέταξα στο μνημόνιο.
Εγώ έγινα η Αριστερά που γονάτισε.
Εγώ νομιμοποίησα το διεφθαρμένο παλιό πολιτικό σύστημα που υπερψήφισε μαζί μου τα μνημόνια. Εγώ το ξανάφερα στη ζωή.
Όμως εγώ ο ίδιος δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη σε αυτούς που μου έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης και τώρα τους πάω σε αιφνιδιαστικές εκλογές.
Διότι εγώ είμαι πιο έξυπνος από εκείνους στους οποίους έδινα τον λόγο μου ότι δεν θα αιφνιδιάσω.
Οι εκλογές είμαι εγώ.
Διότι, όπως σας είπα σε συνέντευξή μου, είχα πάρει την απόφαση να πάω σε εκλογές ήδη από τις 12 Ιουλίου. Κι έτσι οι αποστάτες από την υπερψήφιση του μνημονίου, δεν μπόρεσαν να με ρίξουν.
Έριξα την πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς από μόνος μου.
Διότι θέλω την ανανέωση της εμπιστοσύνης σας για να υπερασπισθώ τη δημόσια περιουσία, πουλώντας τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, την ενέργεια, τα ορυκτά κι όλους μας τους πόρους. Όμως σε ευρώ κι όχι σε δραχμές. Ευρώ που θα ανακεφαλαιώσουν τις τράπεζες για να σας πάρουν αύριο τα σπίτια
Διότι εγώ είμαι ο καλύτερος διαχειριστής όσων έλεγα ότι δεν θα κάνω
Εγώ εξαπάτησα τους γεωργούς.
Εγώ είμαι οι φωτοτυπίες των βιβλίων με τις οποίες θα ανοίξουν φέτος τα σχολεία.
Εγώ είμαι οι γιατροί που νοσηλεύονται από υπερκόπωση στα ίδια τους τα νοσοκομεία. 
Εγώ είμαι το αποτέλεσμα των εκλογών, διότι τα γκάλοπ ποτέ δεν πέφτουν έξω. Εγώ είμαι το αποτέλεσμα των εκλογών, διότι η διαπλοκή με την οποία δεν συγκρούσθηκα λέει αποστάτες όσους συντρόφους δεν μπόρεσε να μεταμορφώσει.
Εγώ είμαι η σκιά του εαυτού μου.
Και καλύτερος από μένα είμαι μόνον εγώ.
Εγώ είμαι ο πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός από τη μεταπολίτευση που μίλησα ελαφρά τη καρδία για «εμφύλιο» πόλεμο. Για κίνδυνο εμφυλίου στη χώρα, αν δεν έκανα ό,τι μου έλεγε ο Σόιμπλε.
Εγώ ξεσκέπασα το σχέδιο του Σόιμπλε για επιστροφή στη δραχμή κι από τότε κάνω ό,τι μπορώ για να μας ληστεύουν σε Ευρώ.
Μόνον εγώ μπορώ να διαπραγματευθώ στο μέλλον το χρέος., Όπως διαπραγματεύθηκα το μνημόνιο.
Ή εγώ ή το χάος.
Μπορεί το μνημόνιο να οδηγεί στο χάος και μάλιστα στο εγγύς μέλλον, αλλά με πέντε δέκα ισοδύναμα μέτρα που δεν μπορούμε να πάρουμε, θα αντέξουμε αυτό το χάος ως το απώτερο μέλλον, το 2072 και βλέπουμε…
Ως τότε θα είμαστε ασφαλείς μέσα στη λιτότητα και χωρίς Σύνταγμα - θα έχουμε μνημόνιο.
Ούτε προεκλογικό πρόγραμμα χρειάζομαι – έχω το μνημόνιο. 
Σ’ αυτές τις εκλογές λοιπόν, κυρίες και κύριοι, σύντροφοι και συντρόφισσες δεν υπάρχουν διλήμματα. Εγώ είμαι η απάντηση στο δίλημμα που σας θέτω.
Εγώ, ο αντιμνημονιακός μνημονιακός.
Εγώ, ο αριστερός που ασκεί δεξιά πολιτική καλύτερα απ’ τους δεξιούς.
Εγώ, ο πρόμαχος των φτωχών που το δικό μου μνημόνιο κάνει φτωχότερους.
Εγώ που χωρίς εμένα δεν θα έχω πια να κάνω τίποτα…
Πηγη tvxs.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ως ανεξάρτητη με τη «Λαϊκή Ενότητα» η Ζωή Κωνσταντοπούλου

«Επιχειρείται να διαλυθεί η προοπτική και η ελπίδα του λαού» | ΕUROKINISSI / ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ


Ως ανεξάρτητη με τη «Λαϊκή Ενότητα» θα συμπράξει στις επικείμενες εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου η Ζωή Κωνσταντοπούλου, όπως δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου από το κτίριο της ΕΣΗΕΑ, που είναι σε εξέλιξη.
Νέα επίθεση στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ εξαπέλυσε η Πρόεδρος της Βουλής, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν θα κατέβει υποψηφία με τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά με αυτά της ΛΑ.Ε.
«Η χώρα οδηγείται σε εκλογές για να συνεχίσει να παραβιάζει η κυβέρνηση τη λαϊκή εντολή, έχοντας απαλλαγεί από αυτό που οι δανειστές αποκαλούν βαρίδι» σημείωσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου και πρόσθεσε «αυτό που και ο πρώην πρωθυπουργός χαρακτήρισε "κατάλοιπα", δηλαδή τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς που εξακολουθούν να υπηρετούν το πρόγραμμα με το οποίο εκλέχθηκαν».
Η κ. Κωνσταντοπούλου υποστήριξε ότι η «Λαϊκή Ενότητα» αποτελεί το πρώτο ανάχωμα εναντίον εκείνων που προσπαθούν με τις εκλογές να βάλουν στο περιθώριο την κοινωνία. Επίσης, χαρακτήρισε κομβικής σημασίας τη σύμπραξη του Μανώλη Γλέζου και της Σοφίας Σακοράφα στη ΛΑΕ.
Κατά την έναρξη της τοποθέτησής της η πρόεδρος της Βουλής σημείωσε ότι «θεωρώ αναγκαίο και επιβεβλημένο σε αυτή την ιστορική πολιτική στιγμή να προβώ σε δημόσιο απολογισμό και τοποθέτηση για όσα έχουν συμβεί και ταυτόχρονα πάρω θέση σε σχέση με όσα πρέπει, κατά την άποψή μου, να γίνουν».
«Το πλέον εντυπωσιακό είναι ότι στα πέντε χρόνια του μνημονίου είναι η πρώτη φορά που οι δανειστές/εκβιαστές δεν αντιλέγουν σε μια δημοκρατική διαδικασία» είπε με νόημα η κ. Κωνσταντοπούλου.
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Το «κρυφό σχέδιο» Σαμαρά για τους πρόσφυγες

Πρόσφυγες συνωστισμένοι στο λιμάνι της Κω | ΕUROKINISSI / ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΡΑΚΟΖΙΔΗΣ

Συντάκτης: 
Αντα Ψαρρά

Το «κρυφό σχέδιο» για τους πρόσφυγες της συγκυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ δικαιώνει πλήρως όλες τις ενέργειες και τους σχεδιασμούς της τέως αναπληρώτριας υπουργού Τασίας Χριστοδουλοπούλου.
Με έγγραφο σταλμένο πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου -το οποίο αποκαλύπτει σήμερα η «Εφ.Συν.»- ο αρμόδιος γ.γ. της κυβέρνησης Σαμαρά για το προσφυγικό-μεταναστευτικό είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την ανυπαρξία δομών και ανθρώπινης διαχείρισης και κυρίως για την τρομακτική αύξηση των προσφυγικών ροών.
Επανειλημμένα τόσο προς τον ίδιο τον πρωθυπουργό Αντ. Σαμαρά όσο και προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη Βασ. Κικίλια υπογράμμιζε την αναγκαιότητα λήψης άμεσων μέτρων.
«Σχέδιο ΙΩΝΗ»Το έγγραφο του Άγγελου Συρίγου | 
Ο Αγγελος Συρίγος στο τελευταίο έγγραφο με ημερομηνία 2/12/2014, που κοινοποιούσε σχεδόν στη μισή τότε κυβέρνηση, πρότεινε μέτρα στο πλαίσιο του ονομαζόμενου «Σχεδίου ΙΩΝΗ», τα οποία ίσως ήταν και περισσότερο προωθημένα από εκείνα που πήρε η αρμόδια αναπληρώτρια υπουργός Τασία Χριστοδουλοπούλου αμέσως μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά της: γρήγορη ταυτοποίηση και απόδοση καθεστώτος πρόσφυγα και ταξιδιωτικών εγγράφων, κέντρα υποδοχής και όχι κράτησης, ναύλωση πλοίων για μεταφορά, δυνατότητα προστασίας και εργασίας στους πρόσφυγες, παρατηρητήριο και, τέλος, ενεργοποίηση κονδυλίων που παραμένουν στα αζήτητα.
Η τότε κυβέρνηση όμως, είτε πριν από την προεκλογική περίοδο του 2015 είτε και στη διάρκειά της, έκανε το… παγόνι! Είναι γνωστό ότι το επιχείρημα πως ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε διάπλατα τις πόρτες για να μπουν μέσα οι μετανάστες και οι πρόσφυγες ήταν, είναι και παραμένει το ισχυρό φοβικό όπλο της δεξιάς και της ακροδεξιάς προπαγάνδας.
Ας δούμε όμως ακριβώς τι ανέφερε ο κ. Συρίγος στο αποκαλυπτικό εσωτερικό και απόρρητο έγγραφο:

«Προτάσεις για Σύρους

Ο αριθμός των υπηκόων Συρίας που εισέρχονται παράνομα στην Ελλάδα έχει εκτιναχθεί το 2014 (σ.σ. παραθέτει αριθμούς).
Σήμερα οι εισερχόμενοι Σύροι παίρνουν εντολή απομακρύνσεως, η ισχύς της οποίας αναστέλλεται για έξι μήνες (ανανεούμενη για όσο καιρό συνεχίζεται η συριακή κρίση) και αφήνονται ελεύθεροι.
● Το Σχέδιο “Ιώνη” μπορεί να διαχειριστεί μαζικές εισροές Σύρων μόνον για λίγες ημέρες.
● Λόγω των κανόνων Σέγκεν οι Σύροι δεν μπορούν να μεταβούν σε άλλα κράτη-μέλη. Εγκλωβίζονται στην Ελλάδα έχοντας ως μόνο εφόδιό τους τη συγκεκριμένη αναστολή απομακρύνσεως.
● Οι Σύροι θέλουν να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες μόνον σε άλλα κράτη-μέλη της E.E. όπου το καθεστώς του πρόσφυγα συνοδεύεται από στέγαση και μηνιαίο επίδομα (π.χ. Σουηδία, Γερμανία, Ολλανδία). Γι’ αυτό δεν υποβάλλουν αίτηση για άσυλο στην Ελλάδα.

Επείγοντα μέτρα

■ Αμεση απόδοση καθεστώτος πρόσφυγα και ταξιδιωτικών εγγράφων: Προτείνεται η άμεση προώθηση των νεοεισερχόμενων Σύρων στη διαδικασία υποβολής και χορήγησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας και η άμεση αναγνώρισή τους ως προσφύγων. Ακολούθως θα πρέπει η αστυνομία να εκδίδει άμεσα τον τίτλο διαμονής που αποτελεί και ταξιδιωτικό έγγραφο. Με αυτά οι Σύροι έχουν τη δυνατότητα προσωρινής μετακίνησης σε άλλο κράτος-μέλος της E.E.
■ Ναύλωση πλοίου: Για την ταχεία διεκπεραίωση αυτών των ενεργειών προτείνεται η ναύλωση ενός ή δύο πλοίων με δυνατότητα στεγάσεως 2.000 Σύρων. Μετά την απόδοση ταξιδιωτικών εγγράφων θα παύει η φιλοξενία στο πλοίο. Οσοι επιθυμούν, θα μπορούν να φύγουν στο εξωτερικό νομίμως. Ούτως ή άλλως πρέπει να ζητηθούν επιπλέον κονδύλια για τη ναύλωση του πλοίου.
■ Χώρος φιλοξενίας: Για τους Σύρους που ήδη βρίσκονται μέσα στη χώρα, προτείνεται η μετατροπή ενός από τα κέντρα κρατήσεως σε χώρο προσωρινής φιλοξενίας, όπου θα διεκπεραιώνονται οι ανωτέρω διαδικασίες.
■ Ενεργοποίηση Ευρωπαϊκής Οδηγίας 55/2001 για την Προσωρινή Προστασία (Π.Δ. 80/2006): Η Οδηγία ενεργοποιείται σε περίπτωση μαζικής εισροής εκτοπισθέντων. Δίνει τη δυνατότητα μεταγωγής των εκτοπισθέντων σε άλλα κράτη σε εθελούσια βάση. Το σχετικό αίτημα για την ενεργοποίηση της Οδηγίας υποβάλλει το υπουργείο Εξωτερικών προς την Επιτροπή.

Μεσοπρόθεσμα μέτρα

● Ρύθμιση καθεστώτος προσωρινής διαμονής: Ενεργοποίηση των διατάξεων του άρθρου 37, παρ. 5 του ν. 3907/2011 έως τη στιγμή που θα καταστεί η απομάκρυνση των Σύρων εφικτή. Η εν λόγω διάταξη προβλέπει ότι με Π.Δ. καθορίζονται οι τομείς απασχόλησης, οι περιοχές της χώρας, το ασφαλιστικό καθεστώς κ.λπ. όσων υπηκόων τρίτων χωρών έχει αναβληθεί η απομάκρυνση. Μπορεί έτσι να αξιοποιηθεί προσωρινά το εν λόγω εργατικό δυναμικό σε τομείς απασχόλησης που υπάρχει ζήτηση (π.χ. εποχική εργασία στη γεωργία ή την κτηνοτροφία).
● Υιοθέτηση εθνικού καθεστώτος “προσωρινής προστασίας”, με το οποίο στην ουσία αναγνωρίζεται η κατ’ αρχήν ιδιότητα του πρόσφυγα στους υπηκόους Συρίας με υπουργική απόφαση και πολύ γρήγορες διαδικασίες.
● Ενημέρωση και παρεμβάσεις στο Συμβούλιο της E.E. & της Ευρωπαϊκής Επιτροπής: Να ζητηθεί μετ’ επιτάσεως κοινή ευρωπαϊκή προσέγγιση στη διαχείριση των ως άνω πληθυσμών.
● Αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου σε σχέση με την πρόσβαση των αιτούντων άσυλο στην ελληνική αγορά εργασίας, ώστε αυτή να είναι άμεση και όχι υπό την αίρεση εύρεσης κενής θέσης εργασίας.
● Προώθηση συμφωνιών εποχικής εργασίας με τρίτες χώρες (ιδίως Μπανγκλαντές, Πακιστάν […]).
● Να ζητηθεί από την E.E. η δημιουργία παρατηρητηρίου στην Ελλάδα ή την Κύπρο για τις χριστιανικές κοινότητες στην περιοχή σε συνεργασία με τον ΟΗΕ».
Το καίριο ερώτημα φυσικά παραμένει τι θα γινόταν αν τότε δεν άλλαζε η κυβέρνηση και δεν αναλάμβανε την υλοποίηση του σχεδίου η αρμόδια υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.

Το παραλήρημα

Θα μιλούσαν τα ΜΜΕ για διάπλατα ανοιχτές πόρτες; Θα προσφωνούσαν τον κύριο Συρίγο κυρ Αγγελο; Τύποι σαν τον Γεωργιάδη θα τολμούσαν να ζητήσουν να κλείσουν τα σύνορα; Τέλος, θα ξεκινούσε και πάλι όλο το ξενοφοβικό παραλήρημα που γνωρίζουμε πολύ καλά πού κατέληξε το 2012, όταν ο Αντώνης Σαμαράς στην προεκλογική του ομιλία έλεγε: «Οχι, δεν θα αφήσουμε τη χώρα ξέφραγο αμπέλι για κάθε παράνομο και για κάθε λαθρομετανάστη. Η Ελλάδα θα πάψει να είναι “μαγνήτης” για τους λαθρομετανάστες. Θα ξαναγίνει φυσιολογική χώρα».
Ο κ. Μεϊμαράκης διατήρησε τη γνωστή ρητορική ήδη από την πρώτη του προεκλογική ομιλία λέγοντας ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους ΑΝ.ΕΛΛ. μετέτρεψαν τη χώρα σε μαγνήτη για μετανάστες». Μένει να δούμε σε ποια κατεύθυνση θα κινούνται οι επικείμενες προγραμματικές δηλώσεις του για το μεταναστευτικό. Στο πνεύμα του σχεδίου «Ιώνη» ή στη γνώριμη ρατσιστική-ξενοφοβική αντιμετώπιση;
 Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Τα σκάνδαλα των γερμανικών κολοσσών διόγκωσαν το ελληνικό χρέος

Άρθρο με αιχμές από τη Liberation | EUROKINISSI/ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ


Η γαλλική εφημερίδα, αναδημοσιεύοντας κείμενο του γαλλικού πρακτορείου ειδήσεων, σχολιάζει πως η ενώ η Γερμανία παρουσιάζεται ως σοβαρή και ευσυνείδητη, αρκετές από τις εμβληματικές βιομηχανίες της κατηγορούνται για συμμετοχή σε σκάνδαλα διαφθοράς στην Ελλάδα που διόγκωσαν το χρέος της χώρας.
Όπως σχολιάζει η Liberation, η αφρόκρεμα των γερμανικών βιομηχανιών, Siemens, Daimler, Rhainmetall, έχουν απασχολήσει με κάμποσες υποθέσεις διαφθοράς στην Ελλάδας, ενώ, το Βερολίνο συνεχίζει να προειδοποιεί για τα ασταθή οικονομικά της Αθήνας.

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην μεταπολεμική Ελλάδα

Αναφερόμενη στη Siemens η εφημερίδα τονίζει ότι το αμερικανικό CorpWatch έχει χαρακτηρίσει την υπόθεση ως «το μεγαλύτερο εταιρικό σκάνδαλο στην μεταπολεμική Ελλάδα». Σημειώνει, ακόμη, ότι μπορεί να μην έχει οριστεί ακόμη δικάσιμος για τα 19 πρώην μεγαλοστελέχη της Siemens, ωστόσο η δίκη θα είναι μια από τις μεγαλύτερες της δεκαετίας στην Ελλάδα. 
Το άρθρο σημειώνει ότι η σύνδεση της Siemens στην Ελλάδα ξεκινάει από τον 19ο αιώνα με την εταιρεία να θεωρείται τώρα ύποπτη για «λάδωμα» διαφόρων υπαλλήλων ώστε να καταφέρει να συνάψει επικερδή συμβόλαια, ειδικά για την αναβάθμιση του ελληνικού τηλεφωνικού δικτύου στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Η Siemens συνολικά φέρεται να δαπάνησε 70 εκατ. ευρώ για δωροδοκίες στην Ελλάδα με την έρευνα της υπόθεσης να βρίσκεται στον ένατο χρόνο της και η δικογραφία αριθμεί περισσότερες από 2.300 σελίδες. 
Το γαλλικό πρακτορείο ζήτησε την άποψη κάποιου εκπροσώπου της εταιρείας, ωστόσο, η απάντηση που έλαβε ήταν «ουδέν σχόλιον».
Σημειώνεται, ακόμη, ότι ένας από τους κύριους υπόπτους για διαφθορά είναι ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, ο οποίος είναι απίθανο να προσαχθεί σε δίκη, καθώς, το 2009, κατέφυγε στη Γερμανία και η γερμανική δικαιοσύνη αρνήθηκε να τον εκδώσει. 

Χοντρές μπίζνες με τα εξοπλιστικά

Η Liberation επισημαίνει ότι ένας ακόμη κερδοφόρος τομέας για τις γερμανικές επιχειρήσεις ήταν η προμήθεια όπλων, ενώ η Ελλάδα για χρόνια δαπανούσε το 2,2% του ΑΕΠ της για την άμυνα.
Εκτός της Siemens η Liberation αναφέρεται και στην αυτοκινητοβιομηχανία Daimler σημειώνοντας ότι η ελληνική δικαιοσύνη ξεκίνησε έρευνα στις αρχές του 2015 με υποψίες περί δωροδοκίας στην ανάθεση της σύμβασης για στρατιωτικά οχήματα, ύψους 100 εκατομμυρίων ευρώ. Την ίδια ώρα, ο Krauss Maffei Wegmann, ένας από τους δημιουργούς των Leopard, τέθηκε, επίσης, υπό έρευνα στο Μόναχο.
Τέλος, η Liberation καταγράφει και την υπόθεση της Rheinmetall στην οποία επιβλήθηκε το 2012 πρόστιμο 37 εκατομμυρίων ευρώ από δικαστήριο της Βρέμης για υπόθεση δωροδοκίας που αφορούσε την πώληση αντιαεροπορικών αμυντικών συστημάτων. Επίσης καταδικάστηκαν και δύο πρώην διευθυντικά στελέχη της Ferrostaal για την υπόθεση των υποβρυχίων, ενώ, η εταιρεία «έφαγε» πρόστιμο 140 εκατ. ευρώ.
Πάντως, η εφημερίδα σημειώνει ότι υπάρχουν παρατηρητές που σημειώνουν ότι τα πρόστιμα δεν έχουν καμία σχέση με την αξία των συμβάσεων.
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Την Τετάρτη το τελευταίο αντίο στον ποιητή Ηλία Σιμόπουλο

Ένας αγωνιστής για ελευθερία και ανεξαρτησία ήταν ο ποιητής Ηλίας Σιμόπουλος, σύμφωνα με την αν. υπουργό Πολιτισμού, Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα | EUROKINISSI



Σε ηλικία 102 ετών απεβίωσε ο ποιητής Ηλίας Σιμόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές.
Καταγόταν από το Καστανοχώρι Μεγαλόπολης όπου γεννήθηκε το 1913. Εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1946, με την ποιητική συλλογή «Χαιρετισμός στον πρώτο ήλιο», αλλά καθιερώθηκε στην ποίηση 12 χρόνια αργότερα με την «Αρκαδική Ραψωδία».
Μεταξύ των συλλογών του περιλαμβάνονται οι «Έκτη Εντολή», «Το σπίτι με τις χελιδονοφωλιές», «Το μεγάλο ποτάμι», «Τα τεκμήρια», «Τα ρόδα της Ιεριχώς», «Το τετράδιο της γης», «Οι Μικρές Μαρτυρίες», «Τα Εναγώνια» και οι «Ράθυμες ώρες». Το έργο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, κινεζικά και ρωσικά) και το 2011 η Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας είχε διατελέσει πρόεδρος, τον πρότεινε για Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Είχε μετάσχει σε πολλά διεθνή συνέδρια, είχε δώσει διλέξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ μελέτες του έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικά και ξένα έντυπα. Επίσης έργα του έχουν μελοποιηθεί από Έλληνες και ξένους συνθέτες, όπως ο Ιωσήφ Μπενάκης, ο Γιάννης Σπανός, ο Ηλίας Στασινός, ο Φαίδωνας Πρίφτης και ο Teo el Greco.
Η κηδεία του Ηλία Σιμόπουλου θα γίνει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Καστανοχώρι Μεγαλόπολης, μεθαύριο Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου στις 11.30 το πρωί.
Συλλυπητήρια από την υπουργό Πολιτισμού
Η αναπληρώτρια υπουργός Πολιτισμού, Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, όταν πληροφορήθηκε την είδηση του θανάτου του ποιητή εξέδωσε την εξής ανακοίνωση:
«Ο βίος του Ηλία Σιμόπουλου υπήρξε παράλληλος με τον βίο της ελληνικής κοινωνίας σε όλο τον 20ό αιώνα. Αγωνίστηκε μαζί της για ελευθερία και ανεξαρτησία, ενώ στο ποιητικό του έργο αποτύπωσε με ενάργεια τις αγωνίες και τις προσδοκίες της. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του».
Τα Δάχτυλα

Μιλούσε με τα δάχτυλά του
Ανάμεσα απ' αυτά


έβλεπε τα πάντα
Ξαφνικά τα δάχτυλά του
έσμιξαν


Έγιναν Γροθιά
Από το «Το τετράδιο της Γης»
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Στον εισαγγελέα την Τετάρτη ο Παπασταύρου για τη λίστα Λαγκάρντ

Καταθέτει ως ύποπτος ο συνεργάτης του Σαμαρά | ΕUROKINISSI / ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ

Με την ιδιότητα του υπόπτου, εξηγήσεις ενώπιον του οικονομικού εισαγγελέα Γιάννη Δραγάτση, έχει κληθεί να παράσχει την ερχόμενη Τετάρτη ο τέως σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού Σταύρος Παπασταύρου. 
Τα αδικήματα που ερευνόνται είναι φοροδιαφυγή και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, και στο επίκεντρο και της δικαστικής έρευνας βρίσκεται το ποσό των 5.390.000 δολαρίων, που ήταν κατατεθειμένα σε λογαριασμό της λίστας Λαγκάρντ, τον οποίον φέρεται να ήλεγχαν ο ίδιος, μέλη της οικογενείας του και η υπεράκτια εταιρεία Stabri με έδρα τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους.
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Αλέξης Τσίπρας: Είμαστε εδώ όρθιοι για να μην επιτρέψουμε στο παρελθόν να επιστρέψει


 «Κλείνει ένας κύκλος κι ανοίγει ο κύκλος της μάχης», τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, απευθύνοντας στην ομιλία στο κλείσιμο των διήμερων εργασιών της Πανελλαδικής Σύσκεψης του κόμματος, για να τονίσει ότι «είμαστε εδώ όρθιοι, να συνεχίσουμε με το ίδιο σθένος να δίνουμε τη μάχη για να μην επιτρέψουμε να επιστρέψει το παλιό κατεστημένο που βύθισε τη χώρα».
Ο κ. Τσίπρας υπογράμμισε ότι «έχουμε χρέος να προστατέψουμε τη χώρα από αυτό», για να προσθέσει ότι τώρα το παλιό πολιτικό σύστημα σήμερα καμουφλάρεται, φορώντας την «προβιά» της ήρεμης δύναμης, του μεσαίου χώρου. Τόνισε ότι αν όμως επιστρέψει θα επιστρέψει με τους χειρότερους όρους για τον λαό και έδωσε το σύνθημα: «Να οργώσουμε την Ελλάδα, για να μην επιτρέψουμε στο παρελθόν να επιστρέψει».
Ο αγώνας τους και η αγωνία τους, είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι να μην έχει δυνατότητα ο ΣΥΡΙΖΑ να φτιάξει κυβέρνηση στην επόμενη Βουλή, χωρίς να χρειάζεται τα δεκανίκια των δυνάμεων του συστήματος. «Προσπαθούν να παραμυθιάσουν τους πολίτες με το "όλοι το ίδιο είναι"», αλλά «δεν είμαστε όλοι το ίδιο» τόνισε.
Πηγη www.topontiki.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι





















Σκίτσο του Γιάννη Καλαϊτζή / Εφημερίδα των Συντακτών

Ας μιλήσουμε καθαρά: Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται οριστικά ως ο προοδευτικός μεταρρυθμιστικός πόλος της ελληνικής κοινωνίας, πίσω από τις υπερεπαναστατικές διακηρύξεις και την αντεπίθεση της «ρητορικής - της - ρήξης» κρύβεται ένας ανομολόγητος συντηρητισμός.

Οι άνθρωποι της προόδου αποφεύγουν τον ακατάσχετο βερμπαλισμό, οι προτάσεις τους περιγράφονται καλύτερα με συγκεκριμένα λόγια και συγκεκριμένα έργα - γιατί είναι ριζοσπαστικές, αλλάζουν δλδ κάτι ορατό και συγκεκριμένο και το μετασχηματίζουν σε κάτι άλλο επίσης ορατό και συγκεκριμένο. Δεν χρειάζεται να καλυφθούν πίσω από παχιά λόγια, και ηρωικές διακηρύξεις τσαμπουκά και αλύγιστης αποφασιστικότητας - τους αρκεί μόνο να πείσουν την πλειοψηφία γιατί ξέρουν ότι κανένα σχέδιο δεν θάχει τύχη αν δεν το θέλουν οι πολλοί/ές και αν δεν είναι ενήμεροι/ες και πεισμένοι/ες για την ορθότητά του - κι ότι αξίζει τον κόπο να πολεμήσουν αν χρειαστεί γι αυτό.

Οι συντηρητικοί έχουν ένα πρόβλημα: φοβούνται τις αλλαγές. Όχι γιατί δεν τις θέλουν - δεν είναι παράλογοι - αλλά γιατί δεν θέλουν να αλλάξουν οι ίδιοι/ες... Γνωρίζουν ότι για να επιφέρεις με επιτυχία, μια αλλαγή πρέπει να γίνεις το εργαλείο της δλδ να αλλάξεις κατά την διαδικασία ο ίδιος - η ίδια. Είναι όμως έτοιμοι/ες να αλλάξουν; Όχι. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος τους! Μην αναγκαστούν να αμφισβητήσουν στην πορεία της αλλαγής τα «πιστεύω» τους - γιατί για πίστη πρόκειται. Πίστη ανακουφιστική, πίστη ασφαλή, πίστη αποκρυσταλλωμένη... αλλά πίστη. Και στην πολιτική αυτό σημαίνει καταφυγή σε ένα δόγμα και αναχωρητισμό από την δύσκολη και απαιτητική πραγματικότητα.

Το δόγμα φτάνει ακριβώς εκείνη την στιγμή της αμφισβήτησης να σε σώσει από τον φόβο, να σε σώσει από την αλλαγή, να σε σώσει από τον έλεγχο όσων πιστεύεις και ακολουθείς ακόμη και αν αυτά πασιφανώς δεν είναι πλέον ορθά ή έστω λειτουργικά.
Το βλέπεις γύρω σου ότι «δεν δουλεύουν». Αλλά έχεις ταυτιστεί με αυτά.
Τα θεωρείς την απάντηση στο νόημα της ζωής, την απάντηση στα βασανιστικά ερωτήματα της λαθημερινότητας, την απάντηση που υιοθετούν άλλωστε και οι άλλοι/ες γύρω σου, της ομάδας σου, της παρέας σου, της φυλής σου...

Συντηρητισμός και δόγμα είναι ένα και το αυτό. Κάτι σαν το χάπι της ευτυχίας.
Μια Βίβλος που έχει για όλα απαντήσεις, ένα μαγικό βιβλίο ή η αιώνια αλήθεια. Εκεί τα όρια θρησκείας πολιτικής και πολιτισμού χάνονται - οι μοναδικές αλήθειες δουλεύουν σαν παρηγοριά, σαν σιγουριά σε έναν κόσμο με άγνωστες βουλήσεις και σκοτεινό μέλλον - έναν πλανήτη που καταστρέφουμε και που ίσως θελήσει να μας καταστρέψει - έναν καπιταλισμό που χειροτερεύει και περιθωριοποιεί λαούς, έθνη και ατομικότητες - μια παγκοσμιοποίηση τυφλή και καθοδηγούμενη από αόρατες δυνάμεις των «αγορών»...

Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι

Ο συντηρητισμός όπως και κάθε κοινωνικό φαινόμενο έχει δυο όψεις στον δυαδικό μας κόσμο - αντιθετικές δήθεν αλλά ίδιες στην ουσία. Ο συντηρητισμός στην πολιτική ταυτίζεται παραδοσιακά με την δεξιά παράταξη - η δε αριστερά με την πρόοδο. Και πράγματι έτσι λειτουργούσαν ιστορικά οι δυο αυτές παρατάξεις από τον καιρό της γαλλικής επανάστασης.
Μέχρι που η αριστερά απέδειξε στην πρώτη της επαφή με την εξουσία ως «υπαρκτός σοσιαλισμός» πόσο συντηρητισμό μπορεί να χρειαστεί για να δικαιολογήσει την αποτυχία της να φέρει την πρόοδο με ένα αειφόρο και δημοκρατικό τρόπο - όπως και τον λαό στην εξουσία. Συντηρητισμό που έφτασε να γίνει αυταρχισμός και δικτατορία του φόβου για να καλύψει το γεγονός ότι η μοναδική του αλήθεια ήταν το λιγότερο ...ανεπαρκής.

Από τότε οι φορείς του δογματικού κομμουνισμού έγιναν γνωστοί αρχικά ως «οι ορθόδοξοι» (καθόλου τυχαία η θρησκευτική ορολογία) μετά ως «οι δογματικοί» και τέλος ως οι «παραδοσιακοί»... Σε κάθε περίπτωση και έως την πτώση του τείχους (των ιδεών) εξέφραζαν το συντηρητισμό μιας εξουσίας που προσπαθούσε να μην επιτρέψει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο αποτυχημένο της μοντέλο που ήταν τρόπος ζωής για δεκαετίες και κυριαρχίας για τις διαμορφωμένες νέες δήθεν «αριστερές» ελίτ. Ακόμη και οι διαφορετικές σκέψεις αντιμετώπιζαν διώξεις της νέας ιεράς εξέτασης.

Στον «δεξιό» κόσμο αναπτυσσόταν παράλληλα και αντίστοιχα ο νέος συντηρητισμός ενός εξίσου αποτυχημένου συστήματος: του 100% φιλ-ελεύθερου οικονομικού συστήματος που ουδέποτε κατόρθωσε να επιβιώσει ως τέτοιο, ως δλδ η διακηρυγμένη «ελεύθερη αγορά». Οι συνεχείς κρίσεις του συστήματος οδήγησαν στην διατύπωση μιας αυταρχικής θεώρησης της άλλης μοναδικής αλήθειας που με την κυριάρχηση της ελεύθερης βούλησης θα επέβαλε την ψευδή της πραγματικότητα. Με εργαλείο την βία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την ομογενοποίηση και αποικιοκράτηση των ποικίλων τοπικών κοινωνιών μέσω της παγκοσμιοποίησης του χρέους, αναπτύχθηκε ως φορέας του δογματικού φιλελευθερισμού, ως αυτό που έγινε γνωστό ως «νεοφιλελευθερισμός» (και ως «νεοσυντηρητισμός» στις ΗΠΑ).

Έκτοτε και στην δεξιά και στην αριστερά ήταν φανερές οι συντηρητικές πτέρυγες και οι συνέργειές τους απέναντι στην πρόοδο, την αλλαγή και την μεταρρύθμιση.

Οι νεοφιλελέδες εξυμνούν την ικανότητα αυτορύθμισης των «αγορών», επιτίθενται δογματικά στο κράτος και ζητούν την εξαφάνισή του - φυσικά δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα όπου η αγορά να υπήρξε ελεύθερη και αυτορυθμιζόμενη: ειδικά τώρα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που η δυνατότητα, βιαιότητα και αμεσότητα της έξωθεν επέμβασης σε μια οικονομία ή τοπική αγορά είναι τέτοια που καταρρίπτει αυτόματα κάθε σχετική επιχειρηματολογία: οι νεοφιλελέδες απλά λειτουργούν σαν το θρησκευτικό προσωπικό της νέας αποκάλυψης, οι φανατικοί σταυροφόροι της αντικατάστασης κάθε λειτουργίας του Δημοσίου από ιδιωτικές εταιρείες ή απλά της ιδιωτικοποίησης των πάντων χωρίς καν λόγο ή στόχευση.

Οι νεοκομσομόλοι εξυμνούν την λειτουργία του Δημοσίου, εννοώντας όμως ως τέτοιο το κράτος τροφό και όχι ακριβώς το δημόσιο συμφέρον μέσω της παροχής σύγχρονων υπηρεσιών - γι αυτό και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συνδεθούν μαζί του βιοποριστικά μέσω των «κεκτημένων» ή να αρμέγουν τα δημόσια ταμεία μέσω των συντεχνιακών «κατακτήσεων» (πρόωρες συντάξεις, επιδόματα δημοσίου κλπ).
Είναι αρνητικοί έως καταγγελτικοί σε κάθε ιδιωτική «ατομική» πρωτοβουλία που δεν ελέγχεται από κάποια «λαϊκή (κομματικά ελεγχόμενη δλδ) συλλογικότητα», θεωρούν το κέρδος κάτι σαν αμαρτία, την επένδυση περίπου μεθοδευμένη λαμογιά, την επιχειρηματικότητα δραστηριότητα υπόπτων στοχεύσεων κλπ κλπ
Επιτίθενται δογματικά στις αγορές, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις γενικά και ζητούν την άγρια φορολόγησή τους αδιαφορώντας για την επιβίωσή τους (πράγμα που ουδέποτε συνυπολογίζουν σε εκείνες τις «άγριες» απεργίες που καταλήγουν στο κλείσιμο του... καπιταλιστή) - οι επιχειρήσεις εάν έχουν κέρδη είναι ένοχες - δουλειά τους δεν είναι η διατήρηση θέσεων εργασίας και η παραγωγή πλούτου αλλά η αναγκαστική χρηματοδότηση όσων μισθοδοτούνται από το Δημόσιο... γι' αυτό και δεν υπάρχει «υγιής» επιχειρηματικότητα αλλά μόνο το «κεφάλαιο» και οι εργαζόμενοι.
Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι έτσι, αρνούνται και καταπολεμούν μαζί την μικτή οικονομία, την συνεργασία δημοσίου - ιδιωτικού τομέα και τον καταμερισμό εργασίας ανάλογα με τις πραγματικές κοινωνικές επιδόσεις του κάθε τομέα. Αρνούνται την υγιή οικονομία οι μεν αρνούμενοι απόλυτα τη λειτουργία του ελέγχου του κράτους και τις παρεμβάσεις των εκλεγμένων κυβερνήσεών του για την αποκατάσταση της ισορροπίας στην οικονομία και την προστασία των παραγωγών από μονοπωλιακά καρτέλ και κερδοσκοπικά funds - οι δε αρνούμενοι απόλυτα την ανεξάρτητη λειτουργία με σταθερούς κανόνες και φορολογία της αγοράς, αρνούμενοι ότι η επιχειρηματική πρωτοβουλία είναι η βάση κάθε οικονομίας και οι ατομικές ή συνεργατικές εταιρικές δραστηριότητες εκείνες που παράγουν πλούτο, φόρους και θέσεις εργασίας συνήθως πολύ καλύτερα από το χωρίς κίνητρο Δημόσιο.
Νεοκομσομόλοι και νεοφιλελέδες μαζί αποτελούν τις δυο όψεις του κοινωνικού συντηρητισμού, τα εμπόδια σε μια κοινωνία που παράγει και προοδεύει συνεργατικά, αλληλέγγυα και δημιουργικά.
Οι μεν είναι οι ταλιμπάν του κρατισμού οι δε των αγορών: και οι δυο σπέρνουν τον θρησκευτικό φανατισμό στην θέση της πολιτικής του εφικτού και τις συγκρούσεις στην θέση του δημιουργικού συμβιβασμού και του ρεαλιστικού βήματος προόδου.
Και οι δυο είναι εχθροί της οικολογίας, του περιβάλλοντος και της αειφορίας: οι μεν δίνοντας προτεραιότητα στα συμφέροντα του κράτους με την φορολόγηση καταστροφικών επενδύσεων ή δραστηριοτήτων (πχ κυνηγιού) ή και διατήρηση θέσεων εργασίας ακόμη και με αντικοινωνικό περιεχόμενο (νέες εξορύξεις χρυσού στην Χαλκιδική) - οι δε επιτρέποντας οποιαδήποτε καταστροφή για το κέρδος και μόνο, θεωρώντας ότι οι θεοί των αγορών μπορούν να αντικαταστήσουν ακόμη και τον λεηλατημένο πλανήτη με έναν καινούργιο ή τις εξαντλημένες πλουτοπαραγωγικές πηγές με τρόπους που θα ... εφευρεθούν στο μέλλον - για την ώρα κρατώντας αμόλυντους παραδείσους για χρήση των οικονομικών ελίτ αποκλειστικά.
Τέλος και οι δυο είναι εχθροί της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της συλλογικής προόδου: οι μεν εργάζονται για τα συμφέροντα των «φωτισμένων» γραφειοκρατών του κόμματος και του κράτους ενάντια στην κοινωνία των παραγωγών, οι δε για τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών ελίτ που απομυζούν την κοινωνία των παραγωγών αποικιοκρατώντας τους μέσω των τραπεζών και του χρέους.
Μια ελεύθερη και προοδευτική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει και να προσφέρει στα μέλη της «ψωμί και τριαντάφυλλα», ευημερία και πολιτισμό, όσο κλυδωνίζεται από τις μάχες των φανατικών θρησκευομένων του δόγματος - όσο εμποδίζεται από τους συντηρητικούς της δεξιάς και της αριστεράς, νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλους. Και αυτή είναι η αιώνια μάχη των προοδευτικών προς ένα καλύτερο αύριο σε ένα πλανήτη της αειφορίας.
Ξεκινήσαμε το άρθρο με την διαπίστωση:
Ας μιλήσουμε καθαρά: Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται οριστικά ως ο προοδευτικός μεταρρυθμιστικός πόλος της ελληνικής κοινωνίας, πίσω από τις υπερεπαναστατικές διακηρύξεις και την αντεπίθεση της «ρητορικής - της -ρήξης» κρύβεται ένας ανομολόγητος συντηρητισμός. 
Μετά την παραπάνω εκτεταμένη εισαγωγική απόπειρα διακρίβωσης και εντοπισμού των συντηρητικών πίσω από τις ριζοσπαστικές διακηρύξεις είτε για την ελευθερία της αγοράς είτε για την επαναστατική ρήξη με την αγορά και την αποθέωση του κράτους, η πολιτική αποτύπωση του σημερινού προεκλογικού σκηνικού με όρους συντηρητικών προοδευτικών είναι μάλλον σαφής:
οι νεοφιλελέδες των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και οι νεοκομσομόλοι της ΛΑΕ συμπληρώνουν πλέον τις παραδοσιακές δυνάμεις του συντηρητισμού ακροδεξιούς και παλαιοκομμουνιστές, διαμορφώνοντας έναν πολυπρόσωπο συντηρητικό πόλο.
Και βρίσκονται στην αντεπίθεση όλοι μαζί για να ανασχέσουν την «βίαιη ωρίμανση» και την επιταχυνόμενη προώθηση του ΣΥΡΙΖΑ στο ρεαλιστικό προοδευτικό μεταρρυθμιστικό πεδίο της επιτέλους κυβερνώσας αριστεράς. Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι δεν θέλουν ανατροπή των συντεχνιακών «κεκτημένων» είτε των κρατικών/κομματικών υπαλλήλων είτε των οικονομικών καρτέλ, δεν επιθυμούν ανατροπή του ελληνικού πελατειακού κόμματος -κράτους, την ανατροπή των «κατακτήσεων» των ελίτ του κρατικού συνδικαλισμού ή του εργολαβικού κατεστημένου.
Αυτή είναι η σύγκρουση των ημερών και η αιτία ενός ακόμη προεκλογικού αγώνα που επεβλήθη από την απόδραση του συντηρητικού μέρους του ΣΥΡΙΖΑ από τις ευθύνες του ρεαλιστικού μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας - αναμενόμενης ως ολοκλήρωσης της ιστορικής αποτυχίας της μεταπολίτευσης να φέρει τον αστικό εκσυγχρονισμό και την κανονικότητα στην κοινωνία που αναδύθηκε από την 7χρονη δικτατορία. Αντίθετα, κάτω από ηρωικά λόγια εγκαθιδρύθηκε ένα παρασιτικό πελατειακό κράτος και καταστράφηκε συστηματικά ο παραγωγικός ιστός της χώρας από την ταυτόχρονη ολοκληρωτική επικράτηση των μεταπρατών έναντι των παραγωγών.
Σήμερα για πρώτη φορά ανοίγει ο δρόμος για την νέα μεταπολίτευση και την ταυτόχρονη παραγωγική ανασυγκρότηση - και βρισκόμαστε ενώπιοι ενωπίω με την τελευταία αντεπίθεση του συντηρητισμού σε μια μάχη που θα είναι όσο σκληρή και κρίσιμη αναλογεί στο διακύβευμα: μπροστά προς την αλλαγή και την ανασυγκρότηση ή πίσω στα κεκτημένα των παρασιτικών ελίτ;
Πηγη tvxs.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κατερίνα Ακριβοπούλου – Η μεγάλη εικόνα …


Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου
Στο ίδιο έργο των δημοσκοπήσεων  θεατές και πάλι παρακολουθούμε την αγωνία του συστήματος να δημοκοπήσει για άλλη  μια φορά, αλλοιώνοντας τα πραγματικά ποσοτικά μεγέθη και αποκρύπτοντας ταυτοχρόνως τα λεγόμενα ποιοτικά…

Η αριθμητική της απογοήτευσης και του θυμού που πλασσάρουν στην «ξεπέτα» των δελτίων για ευνοήτους λόγους, δεν έχει καμία σχέση με τα πραγματικά χαρακτηριστικά αυτής της απογοήτευσης και αυτού του θυμού …

Η κοινωνική συνείδηση έχει μεταβληθεί τα χρόνια του μνημονίου με τρόπο καταλυτικό για τη συμπεριφορά των πολιτών και τη μετεξέλιξη της πολιτικής. Ο εκλογικός θρίαμβος του Αλέξη Τσίπρα τον Γενάρη, η πρωτόγνωρη για τα μεταπολιτευτικά χρονικά στήριξη μιας κυβέρνησης την επομένη των εκλογών και το αποκορύφωμα του ΟΧΙ, είναι η ακολουθία του συλλογικού άει σιχτίρ του κόσμου στο διεφθαρμένο,εγκληματικό  σύστημα της κλεπτοκρατίας που τυράννησε τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Και σ΄αυτό  δεν επιστρέφει,  παρά τις αφιλότιμες προσπάθειες κέντρων και παράκεντρων…
Μπορεί το τρίτο μνημόνιο να γείωσε το κοινό περί ανάτασης αίσθημα,να μας πήρε τη μπουκιά από το στόμα ρε παιδί μου, να τσουβάλιασε δικαίως μέχρι ενός σημείου και τον Τσίπρα στο κάδρο του θυμού και της απογοήτευσης, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τον εξομοιώνει  με τους άλλους…
Οι  προσπάθειες των «επαγγελματιών  της επανάστασης»- οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω 25 χρόνια τώρα ούτε για τα αίτια της κατάρρευσης έχουν απαντήσει, ούτε σοβαρή πρόταση αντιδιαστολής έχουν επεξεργαστεί- να τον τσουβαλιάσουν με τους άλλους ξεπλένοντάς τους ταυτοχρόνως, προκαλεί  ένα νέο κύμα θυμού για τη χουλιγκάνικη στάση τους και ένα ισχυρό ρεύμα απογοήτευσης για το ήθος της Αριστεράς και το έθος του διασπαστικού και άκρως σπαστικού  μικροηγεμονισμού, στην πιο αθώα περίπτωση…
Τα χαιρέκακα χαμογελάκια και η λαϊκή τζάμπα μαγκιά του παλαιού συστήματος από την άλλη, συνηγορούν τελικά στη μετά βδελυγμίας απόρριψή του για δεύτερη φορά. Για να φανταστούμε λίγο επανάκαμψη του “Αδωνι, του Κυριάκου, ή του Βενιζέλου…
Το γερμανικό  κατεστημένο δεν  τιμώρησε μόνο τον Τσίπρα επειδή του αντιμίλησε και διατάραξε οριστικά τις συντεταγμένες του, αλλά και ένα λαό, επειδή σήκωσε κεφάλι. Του έσπειρε διχόνοια και αλληλοσπαραγμό για να του καταστείλει το φρόνημα και να αναστείλει την καρποφορία από τη σπορά της αμφισβήτησης…
Ποιοι από τους τεχνικούς της χειραγώγησης τα καταγράφουν αυτά; Αυτοί που πουλάνε την καραμέλα του ντέρμπι  από το 2012; Αυτοί πού στη γυάλινη σφαίρα της αλεξίσφαιρης διαπλοκής «έβλεπαν»  θρίλερ στις 25 Γενάρη και στο δημοψήφισμα; Οι ίδιοι που από  το 2010 πλάσαραν ότι ο κόσμος θέλει οικουμενική και κυβερνήσεις  συνεργασίας;
Δεν κατάλαβαν τίποτα οι επίμονοι κηπουροί του συστήματος από την πλήρη αποδιάρθρωση του. Δεν βλέπουν ότι τα εργαλεία τους είναι σκουριασμένα και μετρούν με βάση τα ισχύοντα μιας περιόδου ξεπερασμένης ανεπιστρεπτί…
Τα κανάλια και οι θαμώνες τους παπαγαλίζουν  μονότονα κοινοτοπίες του συρμού και του παλουκιού , αλλά δεν λένε κουβέντα  για τα επικείμενα…
Στις 4 Οκτωβρίου η Πορτογαλία θα έχει όπως όλα δείχνουν πολιτική μεταβολή με κυβέρνηση Σοσιαλιστών από κοινού με το Μπλόκο που είναι ο πορτογαλικός ΣΥΡΙΖΑ και ενδεχομένως και το ΚΚ Πορτογαλίας! Εκεί πρόλαβαν και έβαλαν στη φυλακή τον Σόκρατες του Μνημονίου…
Στα μέσα Νοεμβρίου η Ισπανία αλλάζει το σκηνικό με Ποδέμος και Σοσιαλιστές και τον Μάρτιο ακολουθεί η Ιρλανδία  με το Σιν Φέιν να χτυπά ήδη την πόρτα της εξουσίας…
Ο Νότος σε αντιγερμανική κατεύθυνση με πυξίδα την Ελλάδα, η οποία παρά την ενδιάμεση ήττα τακτικής τελικώς και όχι στρατηγικής, όπως θα φανεί σε λίγους μήνες, έριξε πρώτη  το σπόρο…
Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα από την οποία προσπαθούν να μας βγάλουν οι άθλιοι της χρεωκοπίας μας, η οποία χρεοκόπησε όμως και τους ίδιους…

Δεν θέλουμε τη μικρή εικόνα ρε γαμώτο, δεν μας χωράει πώς να το κάνουμε …

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Αυτές είναι οι "κόκκινες γραμμές" των "53" που στηρίζουν τον Τσίπρα


Κριτική με σαφείς υπαινιγμούς κατά της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και εκτενείς αναφορές στους συντρόφους και τις συντρόφισσες που αποστρατεύτηκαν έκανε το μέλος της ΠΓ και της ΚΕ Πάνος Λάμπρου, μιλώντας εκ μερους των προερχόμενων από τους 53+ που έχουν παραμείνει στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Π. Λάμπρου έθεσε σαφώς τις κόκκινες γραμμές της κίνησης τονίζοντας ότι όσοι παρέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ δεν επιθυμούν να δυσκολέψουν την κοινή προσπάθεια αλλά να απευθυνθούν στο σώμα. Οι κόκκινες γραμμές - όπως παρουσιάστηκαν από τον Π. Λάμπρου είναι οι εξής: 

- Δεν πρόκειται να συναινέσουμε σε συνεργασίες με τα κόμματα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ , Ποτάμι.
- Δεν πρόκειται να συμφωνήσουμε σε πρόγραμμα από το οποίο θα απουσιάζει σχέδιο απεμπλοκής απο το Μνημόνιο
- Δεν θα δεχθούμε υποψηφιότητες που μας προσβάλλουν
- Δεν θα μείνουμε απαθείς στην απαξίωση του κόμματος στις συλλογικές διαδικασίας 

Αναγνωρίζοντας πως και η κίνηση των 53+ έχει ευθύνες γιατί έκανε πίσω στο όνομα της ενότητας τονίζει πως "η δημοκρατία δεν είναι κουσούρι αλλά πλεονέκτημα". Ο Π. Λάμπρου χαρακτήρισε "τραγικό λάθος" τη μη διεξαγωγή συνεδρίου τονίζοντας πως ειναι αναγκαίο πλέον ένα συνέδριο "αναστοχασμού και αποκατάστασης της πολιτικής μας αξιοπρέπειας". Ακόμη, μίλησε για τον κίνδυνο μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ σε κεντροαριστερό κόμμα αν δεν "αναγνωριστεί η ήττα". "Δεν μας αξίζει η μετάλλαξη για τους αγώνες και τις θυσίες που έχουμε κάνει, για τη νεολαία που μας κοιτά με απορία, αμφισβήτηση και άρνηση" είπε.

Για την διακυβέρνηση  υποστήριξε πως "παρά τις θετικές πρωτοβουλίες δεν άνοιξε η κυβέρνηση το πολιτικό παιχνίδι στην κοινωνία ως όφειλε". Αναφέρθηκε στην ΕΡΤ που άνοιξε αλλά δεν άλλαξε, στον μη εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας, στις μη αλλαγές στο κράτος. "Η ζημιά μπορεί να γίνει εύκολα αν μπούμε στον πειρασμό να συγκρίνουμε τα μνημόνια και να πούμε πιο είναι το καλύτερο, αν μπούμε στον πειρασμό να αγνοήσουμε ή ακόμη και να δαιμονοποιήσουμε το φαινόμενο αυτό" είπε. 

Για την λειτουργία του κόμματος, υποστήριξε πως κάποιοι βλέπουν τις συλλογικές διαδικασίες ως βαρίδι για να ξεκαθαρίσει πως "αυτά τα βαρίδια που θέλουν το κόμμα να λειτουργεί συλλογικά και επιμένουν στο dna  της αριστερής εξέγερσης υπάρχουν και θα επιμένουν το κόμμα να λειτουργεί".
"Δεν είμαστε χειροκροτητές , ούτε παντός καιρού. Είμαστε εδώ όσον η Αριστερά είναι εδώ, ζητά συγγνώμη, κάνει αυτοκριτική, αλλάζει, στέκεται στο πλάι των αδικημένων" κατέληξε. 
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η Ευρώπη πρέπει να επιτρέψει την είσοδο των μεταναστών

Απελπισμένοι και πολυμήχανοι άνθρωποι δεν πρόκειται να σταματήσουν να έρχονται στην Ευρώπη γι’ αυτό θα ήταν καλύτερο να ανοίξουμε ασφαλείς και νόμιμους δρόμους | AP PHOTO/ SANTI PALACIOS

Συντάκτης:Φιλίπ Λεγκρέν*

Οι βάρβαροι παραβίασαν τις πύλες. Η Ευρώπη δέχεται επιδρομή. Ο πολιτισμός και η ευημερία μας κινδυνεύουν. Αυτή είναι η ουσία του ηθικού πανικού που αφορά τους ανεπιθύμητους αιτούντες άσυλο που πολιορκούν φέτος το καλοκαίρι την Ευρώπη. Αντί να αντιμετωπίζουν αυτούς τους θαρραλέους και πολυμήχανους νεοεισερχόμενους σαν απειλή, οι Ευρωπαίοι πρέπει να τους καλωσορίσουν για τη συνεισφορά τους.
Τα δάκρυα για τον θάνατο των μεταναστών που προσπαθούν να διασχίσουν τη Μεσόγειο έχουν δώσει τη θέση τους στους φόβους σχετικά με την επίδραση που θα έχουν όσοι τα καταφέρουν να φτάσουν ζωντανοί στην Ευρώπη.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, Φίλιπ Χάμοντ, προειδοποιεί για τις «επιδρομές» των μεταναστών στο γαλλικό λιμάνι του Καλέ, στην προσπάθειά τους να φτάσουν στο Ηνωμένο Βασίλειο μέσω του Channel Tunnel.
«Η Ευρώπη δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό της, να διατηρήσει το βιοτικό της επίπεδο και τις κοινωνικές της υποδομές, εάν πρέπει να απορροφήσει εκατομμύρια μετανάστες από την Αφρική», τόνισε.
Ο Νικολά Σαρκοζί, ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας και πιθανώς και ο επόμενός της, συγκρίνει την άφιξη των μεταναστών με το πλημμύρισμα του σπιτιού σας. Τα ακροδεξιά κόμματα ισχυρίζονται ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε οριακό σημείο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολύ περισσότεροι απελπισμένοι ξένοι θα αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη. Περίπου 340.000 άνθρωποι έχουν επιχειρήσει μέχρι τον Ιούλιο να εισέλθουν στην Ε.Ε. χωρίς άδεια. Και αυτό σε σύγκριση με τους συνολικά 280.000 του περασμένου χρόνου.
Η Ε.Ε. όμως αριθμεί 28 χώρες με 508 εκατομμύρια ανθρώπους, έτσι ώστε οι ανεπιθύμητες νέες αφίξεις αυτόν τον χρόνο να ανέρχονται σε μόλις 0,07% του πληθυσμού. Σ’ ένα πλήθος 1.500 ανθρώπων, μόνο ένας θα ήταν «ανεπιθύμητος νεοεισερχόμενος».
Οι περισσότεροι απ’ όσους αναζητούν καταφύγιο στην Ευρώπη προέρχονται από τη Συρία, το Αφγανιστάν και την Ερυθραία. Οι Σύροι προσπαθούν να διαφύγουν από έναν φονικό εμφύλιο πόλεμο και τις βάρβαρες σφαγές του «Ισλαμικού κράτους».
Το Αφγανιστάν, από το οποίο οι αμερικανικές δυνάμεις αποχώρησαν στα τέλη του περασμένου έτους, ταλαιπωρείται από τη βία των Ταλιμπάν και από τους συμμάχους της Αλ Κάιντα, αλλά και τους ντόπιους συνεργάτες του «Ισλαμικού κράτους». Η Ερυθραία διοικείται από μια βάρβαρη δικτατορία.
Η Υπηρεσία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) θεωρεί ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη προσφυγική κρίση μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι βιαίως εκτοπισμένοι παγκοσμίως εκτιμώνται στα 59,9 εκατομμύρια. Σ’ αυτούς περιλαμβάνονται 19,5 εκατομμύρια πρόσφυγες (εκ των οποίων 14,4 εκατομμύρια εμπίπτουν στην εντολή της UNHCR και οι υπόλοιποι 5,1 εκατομμύρια είναι Παλαιστίνιοι), 1,8 εκατομμύριο αιτούντες άσυλο και 38,2 εκατομμύρια εκτοπισμένοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα.
Ομως αυτή η παγκόσμια προσφυγική κρίση επηρεάζει κυρίως χώρες έξω από την εύπορη και ασφαλή Ευρώπη. Εξι στους επτά πρόσφυγες βρίσκονται σε φτωχές χώρες. Η Τουρκία φιλοξενεί 1,6 εκατομμύριο, περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο βρίσκονται διεσπαρμένοι στην Ευρώπη. Ο μικροσκοπικός Λίβανος έχει υποδεχτεί 1,2 εκατομμύριο - αυτός ο αριθμός αντιστοιχεί σε έναν πρόσφυγα για κάθε τέσσερις ντόπιους. Στο μεταξύ, η Βρετανία βρίσκεται σε παροξυσμό για τους περίπου 3.000 ανθρώπους που βρίσκονται στο Καλέ.
Οι αριθμοί των ανθρώπων που αναζητούν άσυλο στην Ευρώπη είναι επίσης μικροί σε σύγκριση με τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων εκτοπισμένων μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τα περισσότερα εκατομμύρια που μετακινήθηκαν μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, αλλά και τους πολέμους στην πρώην Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του 1990. Πόσο γρήγορα ξεχνούν οι Ευρωπαίοι!
Σίγουρα, οι νέες αφίξεις μπορούν να δημιουργήσουν μεγάλη ένταση στις μικρές κοινότητες στις οποίες καταλήγουν. Οι περισσότεροι ανεπιθύμητοι μετανάστες φτάνουν στην Ευρώπη από τη Μεσόγειο. Από τις 240.000 που έφτασαν από τη Μεσόγειο φέτος, οι 135.000 μπήκαν στην Ελλάδα, η οποία βιώνει τη δική της δεινή κρίση.
Συνήθως προσεγγίζουν τέσσερα μικρά νησιά κοντά στην Τουρκία: τη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο και την Κω, τα οποία παλεύουν να διαχειριστούν την κατάσταση. Ομως οι περισσότεροι νεοεισερχόμενοι θέλουν να φύγουν και αυτό κάνουν.
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να φτάσουν στη μη νησιωτική Ελλάδα. Στη συνέχεια κινούνται μέσω Βαλκανίων προς την Ουγγαρία. Από εκεί μπορούν να ταξιδέψουν ελεύθερα στις 26 χώρες της ζώνης του Σένγκεν, η οποία καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της Ε.Ε. και ορισμένες γειτονικές χώρες.
Παρότι η Ουγγαρία είναι περισσότερο μια χώρα διαμετακόμισης (transit) παρά τελικός προορισμός, η αυταρχική εθνικιστική κυβέρνησή της χτίζει ένα σιδερόφραχτο τείχος κατά μήκος των συνόρων της με τη Σερβία, προκειμένου να αποτρέψει τους μετανάστες.
Η άλλη κύρια οδός προς την Ευρώπη είναι από τη Λιβύη προς την Ιταλία. Η θαλάσσια απόσταση εδώ είναι μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη. Μέχρι σήμερα για φέτος 2.300 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους προσπαθώντας να διασχίσουν τα νερά της Μεσογείου, συχνά με επικίνδυνα και υπερφορτωμένα πλοιάρια, τα οποία χρησιμοποιούν πωρωμένοι δουλέμποροι, στην προσπάθειά τους να αποφύγουν τους ελέγχους.
Ας συγκρίνουμε αυτόν τον αριθμό με τους 105 καταγεγραμμένους θανάτους μεταναστών στα σύνορα μεταξύ ΗΠΑ και Μεξικού. Ομως όσοι τα καταφέρνουν να φτάσουν στην Ιταλία μπορούν εύκολα να περάσουν στη Γαλλία, στη Γερμανία και αλλού.
Με την αξιοσημείωτη εξαίρεση της Σουηδίας, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες κάνουν ό,τι μπορούν για να μεταθέσουν το «βάρος» της υποδοχής αιτούντων άσυλο στους υπόλοιπους. Επισήμως, οι αιτούντες άσυλο υποτίθεται ότι αναζητούν άσυλο στην πρώτη ασφαλή χώρα.
Ωστόσο ελάχιστοι απ’ αυτούς επιθυμούν να μείνουν στη χτυπημένη από την κρίση Ελλάδα, η οποία από την πλευρά της επίσης δεν τους θέλει, έτσι ώστε συχνά οι αξιωματούχοι να κάνουν τα στραβά μάτια για εκείνους που διασχίζουν τη χώρα. Αυτό αυξάνει τους ελέγχους στις πλούσιες βορειοευρωπαϊκές χώρες, όπου καταλήγουν οι περισσότεροι αιτούντες άσυλο.
Η Γερμανίδα καγκελάριος, Ανγκελα Μέρκελ, δηλώνει ότι η προσφυγική κρίση «μάς αφορά περισσότερο απ’ ό,τι η Ελλάδα και η σταθερότητα του ευρώ». Εύστοχα, η γερμανική κυβέρνηση πρόσφατα διπλασίασε τις εκτιμήσεις στις 800.000 για το πόσοι αιτούντες άσυλο θα φτάσουν φέτος στη χώρα. Αυτός ο αριθμός είναι αβάσιμος.
Μέχρι σήμερα στη Γερμανία έχουν φτάσει 260.000, με τις αιτήσεις πολλών να πρόκειται να απορριφθούν. Ωστόσο, το πολιτικό θέμα είναι ξεκάθαρο. Ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών προειδοποιεί ότι η ελεύθερη διακίνηση εντός της Ευρώπης δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς μια κοινή πολιτική ασύλου.
Επειτα από αίτημα της Κομισιόν, οι ηγέτες της Ε.Ε. έχουν κάνει μια αρχή παρά τη θέλησή τους. Εχουν συμφωνήσει να μοιραστούν 32.000 αιτούντες άσυλο. Μόνο η Βρετανία, η Αυστρία και η Ουγγαρία αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Η εθνικιστική κυβέρνηση της Σλοβακίας δηλώνει ότι θα δεχτεί μόνο διακόσιους, με την προϋπόθεση ότι θα είναι χριστιανοί.
Αλλά αντί του πανικού ότι θα κατακλυστεί η Ευρώπη ή της διαμάχης σχετικά με το «βάρος» που θα επωμιστεί ο καθένας, η ήπειρος θα έπρεπε να καλωσορίσει τη συμβολή που οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να έχουν.
Η Ευρώπη χρειάζεται τους μετανάστες. Ο ενεργός πληθυσμός της μειώνεται και ο αριθμός των συνταξιούχων που οι εργαζόμενοι πρέπει να συντηρούν φτάνει στα ύψη, καθώς η μεταπολεμική χρυσή γενιά συνταξιοδοτείται μαζικά.
Νέοι, σκληρά εργαζόμενοι και φορολογούμενοι νεοεισερχόμενοι θα έδιναν ζωή στη γηράσκουσα ευρωπαϊκή οικονομία. Θα συνέβαλλαν να μοιραστεί το βάρος του δημόσιου χρέους σε περισσότερους ώμους προς όφελος του υπάρχοντος πληθυσμού. Μπορούν να κάνουν σκληρές δουλειές, τις οποίες οι νέοι Ευρωπαίοι με υψηλότερες προσδοκίες απορρίπτουν, όπως το μάζεμα των φρούτων και η φροντίδα των ηλικιωμένων.
Πολλοί απ’ αυτούς έχουν αξιοσημείωτα προσόντα, τα οποία μπορούν να αξιοποιηθούν, όπως σε νοσοκομεία, στις κατασκευές ή στους υπολογιστές. Αλλοι μπορεί να γίνουν επιχειρηματίες. Η μετανάστευση μοιάζει λίγο με την έναρξη μιας επιχείρησης: Είναι ένα ριψοκίνδυνο τόλμημα που απαιτεί σκληρή δουλειά για να αποδώσει καρπούς.
Και γι’ αυτούς που φτάνουν σε μια νέα χώρα χωρίς επαφές («γνωριμίες») ή μια συμβατική καριέρα, είναι ο φυσικός τρόπος για να προχωρήσουν μπροστά. Τέλος, η ποικιλομορφία και ο δυναμισμός των νεοεισερχομένων μπορούν να βοηθήσουν τη διασπορά νέων ιδεών, από τις οποίες εξαρτάται το μέλλον της Ευρώπης.
Απελπισμένοι και πολυμήχανοι άνθρωποι δεν πρόκειται να σταματήσουν να έρχονται στην Ευρώπη. Γι’ αυτό αντί να τους αφήνουμε στα χέρια αδίστακτων διακινητών, προκαλώντας χάος και θάνατο στα σύνορα της Ευρώπης, σίγουρα θα ήταν καλύτερο να ανοίξουμε ασφαλείς και νόμιμους δρόμους γι’ αυτούς τους ανθρώπους.
Η ελευθερία κίνησης κατά μήκος της Ε.Ε. λειτουργεί καλά για τους Ευρωπαίους πολίτες. Η Σουηδία επιτρέπει στις επιχειρήσεις να μισθώνουν εργαζομένους όλων των ειδικοτήτων απ’ όλο τον κόσμο με μια ανανεούμενη ανά δύο χρόνια βίζα. Η Ευρώπη πρέπει να επιτρέψει στους ανθρώπους να έρθουν να δουλέψουν εδώ.
Μετάφραση - επιμέλεια: Τάσος Τσακίρογλου
*Βρετανός δημοσιογράφος, οικονομικός αναλυτής και συγγραφέας
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 24 Αυγούστου στο περιοδικό «Foreign Policy» και αναδημοσιεύεται αποκλειστικά στην «Εφημερίδα των Συντακτών» με την άδεια του συγγραφέα του.
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »