Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Ο φόβος ως εργαλείο κυριαρχίας

Ζίγκμουντ ΜπάουμανΖίγκμουντ Μπάουμαν

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα συνέντευξης του Πολωνού κοινωνιολόγου Ζίγκμουντ Μπάουμαν, που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Αύγουστο στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica».
● Καθηγητή Μπάουμαν, έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που γράψατε το βιβλίο σας «Ρευστός φόβος». Τι έχει αλλάξει από τότε;
Ο φόβος είναι ακόμα το κυρίαρχο συναίσθημα του καιρού μας. Χρειάζεται όμως πριν απ’ όλα να κατανοήσουμε για ποιον τύπο φόβου πρόκειται. Ομοιος πολύ με την ανησυχία, με μιαν αδιάκοπη και διαπεραστική αίσθηση κινδύνου, είναι ένας φόβος πολύμορφος, πολύ έντονος μέσα στην αοριστία του.
Είναι ένας φόβος που είναι δύσκολο να τον εξηγήσουμε και γι’ αυτό είναι δύσκολο να τον καταπολεμήσουμε, που μπορεί να διαπερνάει και τις πιο ασήμαντες στιγμές της καθημερινής ζωής και να πλήττει όλα σχεδόν τα πεδία της συμβίωσης.
● Τι συμβαίνει όταν στον φόβο έρχεται να προστεθεί η έλλειψη εμπιστοσύνης;
Τότε οι ανθρώπινοι δεσμοί διαλύονται, το πνεύμα της αλληλεγγύης αποδυναμώνεται, ο χωρισμός και η απομόνωση παίρνουν τη θέση του διαλόγου και της συνεργασίας.
Από την οικογένεια ώς τη γειτονιά, από τον τόπο της εργασίας ώς την πόλη, δεν υπάρχει περιβάλλον που να παραμένει φιλόξενο. Δημιουργείται μια σκοτεινή ατμόσφαιρα, στην οποία καθένας τρέφει υποψίες γι’ αυτόν που βρίσκεται δίπλα του και είναι με τη σειρά του θύμα της καχυποψίας των άλλων.
Σε αυτό το κλίμα της ακραίας δυσπιστίας δεν χρειάζονται πολλά ώστε ο άλλος να θεωρηθεί δυνητικός εχθρός: θα θεωρείται ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου.
● Ωστόσο η Ευρώπη έχει ήδη γνωρίσει και νικήσει την εχθροπάθεια και τον τρόμο: εκείνο τον πολιτικό των Ερυθρών Ταξιαρχιών στην Ιταλία και της RAF στη Γερμανία, τον άλλο, τον εθνικιστικό της ΕΤΑ στην Ισπανία και του IRA στην Ιρλανδία…
Οι προηγούμενες εμπειρίες βέβαια υπάρχουν, ωστόσο λίγες αλλά καθοριστικές πλευρές καθιστούν τις τωρινές μορφές τρομοκρατίας αρκετά διαφορετικές από τις περιπτώσεις που αναφέρατε.
Αυτές οι προηγούμενες περιπτώσεις συγγένευαν με μιαν επανάσταση (αποβλέποντας, όπως οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ή η RAF, σε μιαν ανατροπή του πολιτικού καθεστώτος) ή με έναν εμφύλιο πόλεμο (αποσκοπώντας, όπως η ΕΤΑ ή ο IRA, στην εθνική αυτονομία ή στην εθνική απελευθέρωση), αλλά επρόκειτο πάντοτε για φαινόμενα ενδοκρατικά.
Οι τωρινές τρομοκρατικές ενέργειες δεν ανήκουν σε καμιά από αυτές τις δύο κατηγορίες γεγονότων. Η μήτρα τους πράγματι είναι εντελώς διαφορετική.
● Ποια είναι η ιδιαιτερότητα της τωρινής τρομοκρατίας;
Η δύναμή της πηγάζει από την ικανότητά της να αντιστοιχεί στις νέες τάσεις της σύγχρονης κοινωνίας: την παγκοσμιοποίηση από τη μια μεριά και την εξατομίκευση από την άλλη. Από τη μια οι δομές που προωθούν την τρομοκρατία παγκοσμιοποιούνται, υπερβαίνοντας κατά πολύ τις δυνατότητες ελέγχου των εθνικών κρατών.
Από την άλλη το εμπόριο των όπλων και η αρχή του μιμητικού συναγωνισμού, που τροφοδοτείται από τα παγκόσμια μέσα επικοινωνίας, έχουν αποτέλεσμα να αναλαμβάνουν δράση τρομοκρατικού χαρακτήρα ακόμη και μεμονωμένα άτομα, υποκινούμενα πιθανόν από θέληση προσωπικής αντεκδίκησης ή απελπισμένα εξαιτίας μιας δυσοίωνης μοίρας.
● Σύμφωνα με πολλούς πολιτικούς και πολλούς σχολιαστές, οι ρίζες της τρομοκρατίας πρέπει να αναζητηθούν στην ανεξέλεγκτη αύξηση των μεταναστευτικών ροών. Ποιοι είναι κατά τη γνώμη σας οι λόγοι της σύγχρονης βίας;
Οπως είναι φανερό, τα εκλογικά κέρδη που πετυχαίνουν εδραιώνοντας έναν δεσμό αιτίας-αποτελέσματος μεταξύ μετανάστευσης και τρομοκρατίας είναι υπερβολικά δελεαστικά, ώστε να τα απαρνηθούν εκείνοι που ανταγωνίζονται για την εξουσία.
Για όποιον αποφασίζει είναι εύκολο και βολικό να συμμετάσχει σε έναν πλειστηριασμό για το πιο αποτελεσματικό μέσο προκειμένου να εξαλειφθεί η μάστιγα της υπαρξιακής ανασφάλειας, προτείνοντας λύσεις κάλπικες όπως είναι το να ενισχύσουμε τη φύλαξη των συνόρων, να σταματήσουμε τα μεταναστευτικά κύματα, να απορρίπτουμε τα αιτήματα όσων ζητούν άσυλο…
Η αλήθεια είναι ότι είναι τρομερά περίπλοκο να αγγίξουμε τις αυθεντικές ρίζες μιας βίας που αυξάνεται σε όλο τον κόσμο τόσο σε διαστάσεις όσο και σε ένταση. Και καθημερινά γίνεται όλο και πιο δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να καταδείξουμε ότι οι κυβερνήσεις έχουν εντοπίσει αυτές τις ρίζες και εργάζονται αληθινά για να τις ξεριζώσουν.
● Θέλετε να πείτε ότι και οι πολιτικοί στη Δύση αξιοποιούν τον φόβο ως πολιτικό εργαλείο;
Ακριβώς. Οπως οι νόμοι του μάρκετινγκ επιβάλλουν στους εμπόρους να διακηρύσσουν αδιάκοπα ότι σκοπός τους είναι η ικανοποίηση των αναγκών των καταναλωτών, παρ όλο που έχουν πλήρη επίγνωση του ότι η αληθινή κινητήρια δύναμη της καταναλωτικής οικονομίας είναι αντίθετα το διαρκές ανικανοποίητο, έτσι και οι πολιτικοί επιχειρηματίες των ημερών μας δηλώνουν ότι στόχος τους είναι να εγγυηθούν την ασφάλεια του πληθυσμού, αλλά ταυτόχρονα κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να υποδαυλίζουν το αίσθημα του επικείμενου κινδύνου.
Ο πυρήνας της τωρινής στρατηγικής της κυριαρχίας επομένως έγκειται στο να ανάβεις και να κρατάς αναμμένο το φιτίλι της ανασφάλειας.
● Και ποιος είναι ο σκοπός αυτής της στρατηγικής;
Αν υπάρχει κάτι που τόσοι πολιτικοί ηγέτες ανυπομονούν να μάθουν, είναι το στρατήγημα να μετατρέπουν τις συμφορές σε πλεονεκτήματα: το να αναζωπυρώνουν τη φλόγα του πολέμου είναι μια αλάνθαστη συνταγή για να μετατοπίζουν την προσοχή από τα κοινωνικά προβλήματα, όπως η ανισότητα, η αδικία, η οικονομική παρακμή και ο κοινωνικός αποκλεισμός, και να ανανεώνουν το σύμφωνο διαταγής-υπακοής μεταξύ των κυβερνώντων και του έθνους τους.
Η νέα στρατηγική της κυριαρχίας, που βασίζεται στην εσκεμμένη πρόκληση ανησυχίας, επιτρέπει στις κατεστημένες εξουσίες να μην τηρούν την υπόσχεσή τους να εγγυώνται συλλογικά την υπαρξιακή ασφάλεια. Θα πρέπει να αρκεστούμε σε μιαν ιδιωτική, προσωπική, φυσική ασφάλεια.
● Πιστεύετε ότι έτσι οι θεσμοί κινδυνεύουν να χάσουν τον δημοκρατικό τους χαρακτήρα;
Σίγουρα η συνεχής αίσθηση συναγερμού επηρεάζει αρνητικά την ιδέα της ιδιότητας του πολίτη, καθώς και τα καθήκοντα που συνδέονται με αυτήν, που καταλήγουν να καταργούνται ή να μετασχηματίζονται.
Ο φόβος είναι ένα μέσο πολύ ελκυστικό προκειμένου η δημαγωγία να αντικαταστήσει την έλλογη επιχειρηματολογία και η αυταρχική πολιτική τη δημοκρατία. Και οι όλο και πιο επίμονες εκκλήσεις για την αναγκαιότητα ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Λάκης Λαζόπουλος: Να πάει και να μην ξανάρθει!


Το 2016 φεύγει. Οι φόροι όμως μένουν, ο ΕΝΦΙΑ μένει, η απελπισία μένει και μαζί με την μάταιη προσμονή, θα πίνουν πικρό καφέ στον προθάλαμο του μέλλοντος.
Αλυσοδεμένη η χώρα εδώ και εφτά χρόνια στον βράχο των μνημονίων, ως νέος Προμηθέας Δεσμώτης, κατασπαράσσεται από τα όρνεα των δανειστών.
Είμαστε η πρώτη χώρα αποικία της Ευρώπης, είμαστε κρατίδιο της Γερμανίας,όπου ο νέος τύραννος του αιώνα μας, ο κύριος Σόιμπλε κάθε μέρα μας υβρίζει, μας εμπαίζει, μας κοροϊδεύει, απαιτεί και συνθλίβει ανενόχλητος τη χώρα μας. Μας πατάει κάτω, όπως πατάμε τη γόπα ενός τσιγάρου για να σβήσει.
Προστάτες του οι απανταχού πληρωμένοι της δημοσιογραφίας, με τους δικούς μας προεξάρχοντες και προεξέχοντες, οι οποίοι παραχαράσσουν την ιστορία με σκοπιμότητα για την οποίαν ελπίζω να μιλήσει κάποτε ο ιστορικός του μέλλοντος. Και εύχομαι ολόψυχα να μην είναι κι αυτός εντεταλμένος.
Εφτά χρόνια μετά, το χρέος δεν είναι βιώσιμο και η υποταγή στη λογική αυτή δημιουργεί ασφυκτικό αδιέξοδο. Συνεχίζουμε να πληρώνουμε αυτό που δεν αποπληρώνεται. Το χρέος αυτό είναι άπειρο. Μόνο εάν γίνει συγκεκριμένο και βιώσιμο μπορεί η χώρα να περάσει στην ανάπτυξη. Αλλιώς η ανάπτυξη θα είναι μονίμως καθ’ οδόν. 
Οι δανειστές είναι αδίστακτοι. Δεν υπάρχει άλλη λέξη. Είναι δημοσιονομικά τέρατα. Βλέπω στις ταινίες όπου τερατόμορφα όντα και βάρβαροι με τσεκούρια κόβουν κεφάλια και μπροστά στον Σόιμπλε μου φαίνονται αστείοι.
Είναι αυτοί όλοι οι Κομισσιονάριοι τα χειρότερα τέρατα, τα τέρατα του αιώνα μας, οι γραβατωμένοι αληταράδες που κατασπαράσσουν χώρες με το δίκιο του δανειστήπαραμάσχαλα. Ο πιο μοντέρνος μεσαίωνας. Δεν σε καίνε στην πυρά, σε καίνε στα δάνεια.
Όμως κάποιοι παρέδωσαν τη χώρα μας σ΄αυτούς. Πρώτος στην εθνική ιστορία υποταγής, ο Σημίτης, έθεσε τα θεμέλια της υπερχρέωσης και ο Γιώργος Παπανδρέου που τον διαδέχτηκε στο ΠΑΣΟΚ, υπέγραψε την καταστροφή της χώρας με την ένταξη στο ΔΝΤ. Τώρα γυρνάει στα γυμναστήρια και τρέχει στον διάδρομο, αλλά χωρίς να τον κυνηγάει κανένας, φορώντας γυαλιά Oakley, ο καταστροφέας των ζωών μας.
Όλοι αυτοί όμως θα παραμείνουν στο απυρόβλητο, θα έρχονται και θα επανέρχονται στην εξουσία με διαφορετικές μορφές.
Είναι οι άνθρωποι του γερμανικού μπλοκ. Σημίτης, Κυριάκος, Βενιζέλος (μετά τα υποβρύχια), Άδωνις (μετά την στροφή του και την στήριξη των γερμανικών εξοπλισμών), Θεοδωράκης (γεννημένος πρόθυμος).
Ετοιμάζονται τώρα να φτιάξουνε ένα κεντροαριστερό κόμμα Σημιτικής ραφής, το οποίο θα ενώσουν μετεκλογικά με τον Κυριάκο. Εκεί μέσα θα φορτωθεί και ο Βενιζέλος ώστε να μη μετακομίσει μόνος του στον Κυριάκο αλλά μέσω σχηματισμού για τη σωτηρία της πατρίδας, και τα λοιπά και τα λοιπά.
Από την άλλη πλευρά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ της Γεννηματά, οι οποίοι όμως δε βρίσκονται σε μεταξύ τους συνεννόηση. Η Χρυσή Αυγή είναι απομονωμένη, αλλά εάν χρειαστεί να συνεργαστεί θα πάει κατά εκεί που νιώθει πιο συγγενής.
Η ακροδεξιά είναι το «άτακτο» παιδί της δεξιάς. Η δεξιά είναι η μανούλα που το γέννησε.
Ακούσαμε αυτές τις μέρες ότι και τον Σαμαρά ο Σόιμπλε τον έριξε. Ασφαλώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αυτή είναι μία από τις συνήθεις κατασκευασμένες ειδήσεις των γερμανικών υπηρεσιών, σε συνεργασία με το εγχώριο αληταριό. Θέλει να μας πει η είδηση αυτή ότι ο Σόιμπλε δεν διακρίνει δεξιούς και αριστερούς, αλλά απομακρύνει αυτούς οι οποίοι δεν τηρούν απλά το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής. Ο Σόιμπλε θέλει υποτακτικούς, θέλει κυβερνήσεις προφυλακτικά κι όποιος αντέχει τον τρελαίνει.
Αυτά είναι όσα συμβαίνουν, αλλά δεν είναι αυτά τα οποία αφορούν τους Έλληνες σε πρώτο βαθμό. Τον Έλληνα σήμερα τον απασχολεί ότι απλά δεν μπορεί να ζήσει. 
Ότι παλεύει με τεράστια δυσκολία, καθημερινά, για τα πιο απλά πράγματα. Ότι μετράει τις μπουκιές του, ότι έχει περιορίσει τα πάντα, ότι όλη τη μέρα πληρώνει φόρους και άλλους φόρους, με χειρότερο τον ΕΝΦΙΑ, αυτό το τρισάθλιο κατασκεύασμα του Βενιζέλου που μαζί με το PSI και τον νόμο περί ΜΗ ευθύνης υπουργών, που είναι δικής του εμπνεύσεως, τον κατατάσσουν στους σκληρότερους της μεταπολίτευσης.
Η κατάσταση όμως δεν παλεύεται και την ευθύνη δεν μπορεί να την έχει άλλος παρά η κυβέρνηση που κυβερνάει. Το η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν πρέπει να μείνει στην ιστορία ΩΣ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΔΕΞΙΑ.
Η ανεργία ήτανε στο 27%, ακούμε ότι πήγε στο 23%, αλλά έχουνε φύγει 300 χιλιάδες νέοι άνθρωποι. Αν αυτοί προστεθούνε η ανεργία είναι πάνω από το 30%. 
Η Δεξιά δεν τους μέτραγε, αλλά η Αριστερά ας τους μετρήσει.
Όλη η ανεργία προέρχεται από τον ιδιωτικό τομέα. Κάνεις δημόσιος υπάλληλος δεν έχασε τη δουλειά του. Η Αριστερά προστατεύει τους δημόσιους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους και πολύ καλά κάνει. Το ίδιο όμως πρέπει να κάνει και με τον ιδιωτικό τομέα.
Είναι απαραίτητο να προστατευτεί και ο ιδιωτικός τομέας, τον οποίον η Αριστερά ξέχασε ότι υπάρχει στη χώρα αυτή.
Οι επιχειρήσεις πληρώνουν τους εργαζόμενους, όσες ακόμα πληρώνουνε, σε τρεις μήνες, σε οκτώ, σε 12. Και σχεδόν σύσσωμος ο ιδιωτικός τομέας ζει με έναντι. 
Ζούμε στον αστερισμό του έναντι.
Αλλά οι φόροι δεν πληρώνονται έναντι. Το κράτος αντιμετωπίζει το ίδιο τον δημόσιο υπάλληλο και το ίδιο τον ιδιωτικό, ενώ παρέχει παντελώς διαφορετική προστασία.Δηλαδή ο δημόσιος υπάλληλος, ο οποίος εισπράττει, μπορεί να είναι και συνεπής τους φόρους του.
Ο ιδιωτικός υπάλληλος που παίρνει έναντι, πως έχεις απαίτηση να είναι συνεπής απέναντι στις υποχρεώσεις του; Και βεβαίως δεν θα πάει το αφεντικό φυλακή που δεν τον πληρώνει, αλλά ο εργαζόμενος παρότι δεν πληρώνεται.
Νομίζω ότι η Αριστερά έχει αποκτήσει μία εχθρική σχέση με τους ιδιώτες και δημιουργεί μία διαχωριστική γραμμή προστασίας, η οποία δεν είναι ανεκτή από την κοινωνία.
Εκεί άλλωστε είναι που έχει κερδίσει πόντους ο Μητσοτάκης, επειδή ακριβώς εισπράττει τη δυσφορία αυτή. Το μίσος, στις οικονομικές κρίσεις και στις δύσκολες εποχές, είναι το φυτό που ανθίζει. Αυτοί που χάνουν τις δουλειές τους στον ιδιωτικό τομέα θέλουν να χάσουν τις δουλειές τους οι «τεμπέληδες» στο δημόσιο τομέα.
Ο θυμός μονοδρομεί τις σκέψεις.
Τι λέει ο κόσμος εδώ στο ταξί σου που μπαίνει, ρώτησα έναν ταξιτζή.
-Έχει θυμό, λέει. Θα του δείξω εγώ του Τσίπρα. 
Τον Μητσοτάκη δεν τον ξέρουνε, του λέω; Δεν είναι καινούργιος να πεις.
-Α! Μου λέει ο Έλληνας δεν έχει πρόβλημα αν ο κλέφτης είναι κλέφτης, ο Έλληνας δεν θέλει ο φίλος του να του πει ψέματα. Θεωρεί ότι ο Τσίπρας δεν του εξηγήθηκε σταράτα.
Μεταφέρω ακριβώς τα λόγια, επειδή πάντα τα λόγια των άλλων τα προσέχω σαν γυαλικά, για να μη σπάσουν στο δρόμο.
Υπάρχει λοιπόν η αδιαφορία της Αριστεράς απέναντι στον ιδιωτικό τομέα και μία εχθρότητα, η οποία εξαντλείται σε μία άνευ προηγούμενων φορολόγηση διαλυτική της ζωής, του μέλλοντος και της προοπτικής.
Οι Έλληνες ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα έχοντας μια νοητή γραμμή στην οποία η χώρα θα μπορούσε να προχωρήσει μπροστά. Δεν μπορούμε λοιπόν να πάμε πίσω. Η Αριστερά μετρώντας τις συνέπειες του να πάει η χώρα στη δραχμή υπαναχώρησε.
Αλλά είδε πόσο δύσκολο είναι να επιβάλλει ακόμα και αυτό το επίδομα που αποφάσισε να δώσει στους συνταξιούχους. Σηκώθηκε αμέσως ο Σόιμπλε να τη βάλει τιμωρία. 
Ο Σόιμπλε, αν μετρήσουμε τις δηλώσεις που έχει κάνει για τη χώρα του και για τη χώρα μας να είστε σίγουροι ότι έχει κάνει περισσότερες δηλώσεις για μας. Και είναι όλες δηλώσεις μίσους, εχθρότητας και τιμωρίας.
Όπως και να έχει η Αριστερά έκανε πίσω και πηγαίνοντας πίσω θα συναντήσεις και τον Μητσοτάκη, θα συναντήσεις και τον Σαμαρά, θα συναντήσεις και την μεταπολίτευση η οποία έχει βρωμίσει τον τόπο.
Όμως αυτή είναι η μοίρα του καθαρού νερού όταν μπλέξει με το βρώμικο.Βρωμίζει κι αυτό.
Το 2017 η Ελλάδα έχει έναν δρόμο. Μπροστά. Αλλιώς θα πέσουμε ξανά στον βόθρο της μεταπολίτευσης.
Θα είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, Πρόεδρος Δημοκρατίας ο πατέρας Μητσοτάκης, η Ντόρα βέβαια στο ταμείο (εννοώ στο υπουργείο οικονομικών), οι Βενιζέλος και Άδωνις σε ρόλο δεξιού και αριστερού εξαπτέρυγου. Ο Κώστας Μπακογιάννης θα ηγείται κεντροαριστερού συνασπισμού, ο οποίος θα διαδεχθεί τον Κυριάκο, όταν κάνει κι αυτός τη βόλτα του πάνω στα πτώματα της κρίσης. 
Τα κόμματα πρέπει να απαντήσουν γραπτώς, χωρίς περιστολές και χωρίς βρώμικες υποπαράγραφους.
Είναι το χρέος βιώσιμο; Θέλουμε να κοπεί το χρέος όλοι μαζί; Θέλουμε το ΔΝΤ να συνεχίσει να είναι στη χώρα μας; 
Χρειάζεται κοινή απόφαση για αυτό το μείζον θέμα. Από όλους.
Όχι ήξεις-αφίξεις. Όχι δόλιες απαντήσεις, όχι απαντήσεις που να αποφεύγουν να απαντήσουν. Με σαφήνεια. Να απαντήσουν τα κόμματα με σαφήνεια απόλυτη.
Ποιες είναι οι θέσεις τους. Δεν μπορεί η Αριστερά να υπόσχεται τέλος των μνημονίων και να υπογράφει το τρίτο και δεν μπορεί ο Μητσοτάκης να υπόσχεται παροχές και καλύτερη ζωή, και με ένα τηλεφώνημα να αρνείται να δοθεί και αυτό το μικρό επίδομα στους συνταξιούχους.
Και ένας λαός δεν πρέπει να ξεχνάει ότι δε χρειάζεται να πορεύεται μόνο με αυτούς που είναι μπροστά του. 
Μπορεί να επιβάλλει καινούργιους ανθρώπους στην ιστορία, όχι καναλο-τοποθετημένους ούτε Γερμανο-φτιαγμένους. Ούτε εντεταλμένους των μεγαλοσυμφερόντων. 
Το 2017 έχουμε έναν μόνο δρόμο. Μπροστά. Ανατρεπτικά μπροστά. 
Υ.Γ.: Δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ το site για να απαντώ ποτέ σε πράγματα που αφορούν εμένα τον ίδιο. Το θεωρώ στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στους αναγνώστες.
Έμαθα πάντα να κάνω υπομονή και να περιμένω. Ένα είναι σίγουρο πως όταν θα μιλήσω θα είμαι πολύ σαφής.
Καλή μας χρονιά!
Με Υγεία. Υγεία. Υγεία!
Υ.Γ. 2: Στεναχωρήθηκα που κατέβασαν αυτή την ρόδα από το Σύνταγμα. Δεν πρόλαβα να δω την Αθήνα από ψηλά. Κρίμα. Θα βλέπαμε την εξαθλίωση πανοραμικά. Θα παραμείνουμε λοιπόν στα κοντινά πλάνα.
Μεταξύ μας, αυτό το 2016 να πάει και να μην ξανάρθει.

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Το αδύνατον μπορεί να γίνει εφικτό


Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα των ΣυντακτώνΠερικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα τών Συντακτών

Ακόμα ένας καινούργιος χρόνος-κλώνος των προηγούμενων μνημονιακών χρόνων. Οσα λαμπιόνια και να ανάψουν οι δήμοι, όσα «καλές γιορτές και καλή χρονιά» να μας ευχηθούν οι φωτεινές επιγραφές και τα τηλεοπτικά σποτάκια, μοιάζουν μάλλον σαν χλευασμός προς τους άστεγους, τους άνεργους και σε αυτούς που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας ή κάτω από αυτό.
Σίγουρα υπάρχουν και αυτοί που θα περάσουν καλές γιορτές και θα έχουν καλή χρονιά. Οπως εξάλλου είχαν πάντα. Και αν πεις πως αυτές οι γιορτές είναι ταξικές, τότε θα ανατρέψουν το επιχείρημά σου ως παλαιοκομμουνιστικό.
Σε αυτές τις γιορτινές μέρες οι αυτοκτονίες αυξάνονται (και όχι μόνο στην Ελλάδα). Αυτές οι επίσημες και επιβεβλημένες γιορτές είναι γιορτές της κατανάλωσης και για αυτούς που θα εισπράξουν κέρδη. Για τους υπόλοιπους είναι γιορτές αποκλεισμού και επιβεβαίωσης του περιθωρίου τους.
Σε αυτά τα εφτά μνημονιακά χρόνια έπρεπε να είχαμε συνειδητοποιήσει όλοι πως αυτή η χώρα είναι αποικία σύγχρονης μορφής. Παλιότερα οι αποικίες απαιτούσαν κατακτητικό στρατό, ιεραπόστολους για να εκπολιτίσουν τους άθεους και απολίτιστους βάρβαρους της κατώτερης φυλής.
Και μια ιθαγενή κυβέρνηση υπηρετών της μητρόπολης. Στη σημερινή εποχή αρκεί το χρέος, που είναι μια καινούργια αποικιοποίηση πολύ πιο αποτελεσματική από την κλασική. Ενας λαός καλείται να πληρώσει ένα χρέος που δεν δημιούργησε ο ίδιος, αλλά κατά κανόνα διεφθαρμένες κυβερνήσεις και σχεδόν πάντα με το αζημίωτο.
Και το χρέος αναγεννάται, αντί να μειώνεται αυξάνεται και δεν τελειώνει ποτέ. Η εξαθλίωση ενός λαού που προκαλείται από την αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων είναι τελείως αδιάφορη για τους δανειστές και τους εγχώριους κυβερνήτες. Και δυστυχώς αυτό υπηρετεί το όλο πολιτικό σύστημα. Και σε αυτό βάζω μέσα όλα τα κόμματα που εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο.
Υποθέτω, θα έχουμε ενστάσεις από διαμετρικά αντίθετες πτέρυγες της Βουλής. Είναι μέσα στο σύστημα το ΚΚΕ, που δεν ψήφισε κανένα μνημόνιο και όλες οι αναλύσεις που είχε κάνει για τον ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκαν σωστές; Το ίδιο ισχύει και για τη Χρυσή Αυγή.
Πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα εθνικιστικό που βάζει σε πρώτη γραμμή το έθνος και τους Ελληνες εναντίον των σιωνιστών-ιμπεριαλιστών να υπηρετεί το σύστημα;
Να τα δούμε όλα αυτά όχι από τη σκοπιά αυτών που διακηρύσσουν αλλά από αυτά που εννοούν. Το ΚΚΕ, ένα κόμμα σχεδόν εκατό χρόνων, με τόσους αγώνες και θυσίες, έχει θέσει ποτέ στον εαυτό του το ερώτημα γιατί ο βασικός του εχθρός, ο φασισμός της Χ.Α., να είναι τρίτο κόμμα στη Βουλή και αυτό πέμπτο;
Κάτι στραβά δεν πήγε; Μήπως το ΚΚΕ, χρησιμοποιώντας την επαναστατική ρητορική του, ενδιαφέρεται μόνο για να δυναμώσει την ισχύ του, αποφεύγοντας τις κοινωνικές κακοτοπιές και περιορίζει τη δράση του και τον λόγο του στο Κοινοβούλιο; Και ίσως από αυτή την οπτική γωνία να λαδώνει τα γρανάζια του συστήματος;
Αντιθέτως η Χ.Α. έχει δράση μέσα στην κοινωνία. Αλλά αυτή η δράση της είναι εγκληματική. Και αυτό είναι δομικό στοιχείο της ανάπτυξής της. Αλλά είναι και πολιτικό κίνημα. Και αυτό έχει υποτιμηθεί. Το πολιτικό της πρόγραμμα είναι «Χίτλερ για χίλια χρόνια», που αναπτύσσει ο αρχηγός της στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» (26.5.87).
Δηλαδή αυτό που έζησε αυτός ο λαός στη ναζιστική Κατοχή, ο κ. Μιχαλολιάκος το θεωρεί ιδανικό πολίτευμα για τους γνήσιους Ελληνες. Αλλά εν τω μεταξύ είναι το τρίτο κόμμα του συστήματος και οι βουλευτές του πληρώνονται για αυτό. Και είναι γνωστό πως οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι βρήκαν στον Χίτλερ το ιδανικό καθεστώς για τα κέρδη τους.
Δηλαδή αν το δούμε με αυστηρούς κοινωνικοπολιτικούς όρους, το όλο κοινοβουλευτικό σύστημα, όπως είναι διαμορφωμένο αυτή τη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, είναι σε πλήρη διάσταση με τη συντριπτική πλειονότητα αυτής της κοινωνίας.
Και το υψηλό ποσοστό της αποχής δείχνει πως περίπου οι μισοί ψηφοφόροι δεν πιστεύουν ότι η ψήφος τους μπορεί να αλλάξει κάτι, άσχετα αν ενισχύουν τα ποσοστά των κομμάτων που απορρίπτουν (π.χ. αν ένα κόμμα στο 100% των ψηφοφόρων πάρει 18%, με αποχή 50%, αυτό γίνεται 36%. Και έτσι μετριέται, και η μειοψηφία του εκλογικού σώματος μεταλλάσσεται σε πλειοψηφία).
Τι γίνεται λοιπόν όταν τα θεσμικά όργανα μιας κοινωνίας, κόμματα, συνδικάτα κ.ά., πέφτουν σε ανυποληψία και χάνουν πλήρως το κύρος τους; Δύο τινά μπορούν να συμβούν.
Ή να προετοιμάσουν την έλευση ενός εξευγενισμένου φασισμού, στιλ Μαρίν Λεπέν, ή η ίδια η κοινωνία να δημιουργήσει αυτόνομους και αυτοδιαχειριζόμενους θεσμούς σε όλα τα επίπεδα, πολιτικά και κοινωνικά, που θα λειτουργούν από τη φύση τους όχι για το κέρδος αλλά για τον άνθρωπο.
Είναι όμως ποτέ δυνατόν αυτό; Δεν είναι ουτοπικό και ως εκ τούτου ανεφάρμοστο; Δύσκολο ναι. Και ίσως αγγίζει το ακατόρθωτο. Αλλά η Ιστορία μάς διδάσκει πως πολλά πράγματα που έμοιαζαν αδύνατα, έγιναν δυνατά, όταν οι πολλοί πήραν την τύχη τους στα χέρια τους. Και η μεγάλη κοιμωμένη ξύπνησε.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Επιτέλους! Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση!

EUROKINISSI / ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

Σε δημόσια συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου 2017 θα πραγματοποιηθεί η εγκατάσταση του Προέδρου για το έτος 2017 κ. Λουκά Παπαδήμου και του Αντιπροέδρου κ. Αντωνίου Κουνάδη. Στη συνεδρία θα αναγνωσθεί έκθεση του απερχόμενου Προέδρου κ. Θανάση Βαλτινού με θέμα «Το έργο των Κέντρων και Γραφείων Ερεύνης της Ακαδημίας κατά το έτος 2016».
Επίσης ο νέος πρόεδρος κ. Παπαδήμος θα πραγματοποιήσει ομιλία με θέμα "Οικονομική Ανάπτυξη και Δημοσιονομική Εξυγίανση: Η Διττή Πρόκληση για την Οικονομική Πολιτική".
Τα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών (της αφρόκρεμας -υποτίθεται- του πνευματικού κόσμου που έχει πάθει αφωνία τα χρόνια της μεγάλης κρίσης) δεν αρκέστηκαν να τιμήσουν τον πρώην πρωθυπουργό που ηγήθηκε της πρωτοβουλίας του «μεγάλου ναι» στο Μνημόνιο και υλοποίησε το καταστροφικό για τα ασφαλιστικά ταμεία και τους ομολογιούχους PSI, αλλά τον αναβάθμισαν κιόλας κάνοντάς τον πρόεδρο για το 2017!
Ο «ειδήμονας της οικονομίας», ο ιδεολογικός σωματοφύλακας των χορτάτων που μίλησε για τους πεινασμένους και κήρυξε τη «λιτότητα».
Ναι τον θυμόμαστε το Λουκά Παπαδήμο,  δοκιμασμένο μέλος της παγκόσμιας τραπεζικής ελίτ, την οποία και αντιλαμβάνεται ως τη «μητέρα-πατρίδα» του.
Ήταν πάντα ξεκάθαρος ως προς τους ταξικούς στόχους που ήρθε να υπηρετήσει η κυβέρνησή του όταν διορίστηκε πρωθυπουργός της χώρας. Ξεκαθάρισε τότε ότι τα χειρότερα είναι μπροστά για το λαό, αφού «ο δρόμος θα είναι μακρύς και το κόστος της προσαρμογής μεγάλο», ενώ κάλεσε σε υποταγή τα λαϊκά στρώματα, λέγοντας ότι «ο δρόμος της σύγκρουσης δεν βοηθά να επιλύσουμε τα προβλήματα, βοηθά μόνο ο δρόμος της συνεργασίας».
Ήταν ο ίδιος, ως Πρωθυπουργός που υπερασπίστηκε τo βάρβαρο χαράτσι μέσω της ΔΕΗ λέγοντας ότι «δεν είναι δυνατόν να καταργηθεί γιατί είναι αναγκαίο για την δημοσιονομική εξυγίανση». Το μέτρο αυτό, ανέφερε, κρίθηκε «απολύτως αναγκαίο προκειμένου να περιοριστεί η απόκλιση των δημοσιονομικών αποτελεσμάτων από τους στόχους που είχαν τεθεί» και με δεδομένες τις αδυναμίες του φοροεισπρακτικού μηχανισμού να συλλέξει δημόσια έσοδα, επιλέχθηκε η είσπραξη του Ειδικού Τέλους Ακινήτων μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ.
Τι να σκεφτεί κανείς και τι να πει; Ο Λουκάς Παπαδήμος, προφανώς, αναλαμβάνει πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, με τη διπλή "πετυχημένη" του ταυτότητα: Αφενός ως ένας πνευματικός άνθρωπος, που έχει προσφέρει στη γενικότερη πνευματική ανάταση αυτού του τόπου, και αφετέρου ως πρώην πρωθυπουργός της χώρας που την προσφορά του την  γνωρίσαμε και στο πεδίο της εφαρμοσμένης οικονομικής πολιτικής.
Βέβαια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι από τη σκοπιά της οικονομικής πολιτικής, της εφαρμογής των μνημονίων,  ο Λουκάς Παπαδήμος δε διεκδικεί επιστημονικές δάφνες ούτε και διακρίσεις καθώς το πακέτο της οικονομικής πολιτικής ήταν έτοιμο, του ήταν οικείο, άλλωστε η δουλειά του στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα ήταν να ετοιμάζει τέτοιου είδους πακέτα.
Συμπέρασμα; Αυτός που υποστηρίζει με τη γνωστή αστική επιστημονικοφανή σοβαρότητα τις πιο αντιλαϊκές πολιτικές και θεωρίες και τις εφαρμόζει στο τέλος γίνεται πρόεδρος της Ακαδημίας των Αθηνών!
Σε πιάνει γέλιο νευρικό ακούγοντας όλους αυτούς τους ευαγγελιστές της αγοράς. Αυτούς που σκάβανε τα μυαλά και τις συνειδήσεις των ανθρώπων για να διευκολύνουν τα σχέδια των κυρίαρχων να μετατρέψουν την κοινωνία σε οργανωμένο ακρωτηριασμό. Πράγματι δίνουν τα ρέστα τους.
Προσωπικά δεν έχω παρά να του αφιερώσω τα λόγια του Κωστή Βάρναλη:
""Και συ, εταίρα των δήμιων, Επιστήμη,
της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα,
και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι,
του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα!""

Πηγή www.efsyn.gr 
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Το 2016 ήταν κακή χρονιά. Και φταις εσύ

Σκίτσο του περιοδικού New Yorker με λεζάντα: «Μήπως να χαλαρώσεις λίγο με τις αγαπημένες διασημότητες;»

Πέθαναν τελικά περισσότεροι διάσημοι το 2016 σε σχέση με προηγούμενες χρονιές; Η απάντηση... εξαρτάται από το ποιους θεωρούμε διάσημους. Το πρόβλημα είναι ότι κανένας δεν ασχολείται με τους χιλιάδες «άσημους» που έφυγαν από τη ζωή με δική μας υπαιτιότητα.

""Εγώ έγινα ο θάνατος. Ο καταστροφέας των κόσμων""

Ρόμπερτ Οπενχάιμερ
Στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης του εξωτερικού υπάρχουν ομάδες δημοσιογράφων που θα αποχαιρετήσουν με φρίκη το 2016. Είναι οι περίφημοι συντάκτες των νεκρολογιών, οι οποίοι καλούνται να προβλέψουν ποιες προσωπικότητες θα πεθάνουν τους επόμενους μήνες και να ετοιμάσουν τα σχετικά αφιερώματα.
Αν δεν τα καταφέρουν, έχουν κάθε φορά ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή τους να ετοιμάσουν μακροσκελή κείμενα, τα οποία οι αρχισυντάκτες θα «χτυπήσουν» στην πρώτη σελίδα. Παλαιότερα ήταν μια άχαρη δουλειά για νέους συντάκτες ή για παλαίμαχους της δημοσιογραφίας, που εμπλούτιζαν τα κείμενα με προσωπικές αφηγήσεις για τους εκλιπόντες.
Σήμερα οι νεκρολόγοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αναγνωσιμότητας. Και το 2016 δούλεψαν τις υπερωρίες μιας ζωής.
Πρώτος το συνειδητοποίησε, από τον Απρίλιο, ο Νικ Σέρπελ του BBC, ο οποίος υποστήριξε ότι η δουλειά του έχει αυξηθεί κατά πέντε φορές σε σχέση με τις αρχές της δεκαετίας.
Η πρώτη εξήγηση που δόθηκε είναι ότι τα τελευταία χρόνια αποχωρεί η γενιά του ’60: διάσημοι καλλιτέχνες αλλά και πολιτικοί που έχουν κλείσει επτά ή οκτώ δεκαετίες ζωής φεύγουν πλήρεις ημερών. Πρόκειται για την αντικομφορμιστική γενιά που δημιούργησε ισχυρές περσόνες, τις οποίες στη συνέχεια το star system ανέλαβε να «μουμιοποιήσει» πριν ακόμη πεθάνουν.
Στην πραγματικότητα βέβαια αυτό που άλλαξε δεν είναι τόσο ο αριθμός των διασήμων που άφησαν τον μάταιο τούτο κόσμο (η ποσοστιαία αύξηση των θανάτων είναι στατιστικά αμελητέα), όσο η αντίληψή μας για το ποιος είναι διάσημος. Τον 18ο αιώνα, όταν οι εφημερίδες άρχισαν να παρουσιάζουν τις πρώτες ολοσέλιδες νεκρολογίες, αφιέρωναν τα κείμενα σε βασιλείς, προέδρους και πρωθυπουργούς.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πολλαπλασίασαν τον αριθμό των ανθρώπων που λούζονται με τα φώτα της διασημότητας και συνεπώς των «μεγάλων προσωπικοτήτων» που φεύγουν από τη ζωή.
Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ακολούθησαν τη νέα τάση με πολυσέλιδα αφιερώματα στον θάνατο ηθοποιών ή τραγουδιστών οι οποίοι παλαιότερα με δυσκολία θα έπιαναν ένα μονόστηλο. Φέτος, μάλιστα, καθώς η θεωρία της «καταραμένης χρονιάς» κέρδιζε έδαφος, τα social media αλλά και τα μεγάλα ΜΜΕ εισήλθαν σε έναν φαύλο κύκλο υπερπροβολής κάθε νέου θανάτου.
Το γεγονός, λόγου χάρη, ότι το BBC κρατούσε για ώρες ως πρώτο θέμα εκτενέστατο ρεπορτάζ για τον θάνατο της «πριγκίπισσας Λέια» του «Star Wars» ήταν εμφανώς αναντίστοιχο (ας μας συγχωρέσουν οι οπαδοί της ταινίας) με την προσφορά της στην 7η τέχνη.
Να σημειωθεί ότι το φαινόμενο του «καταραμμένου 2016» μεταφράστηκε ήδη σε ιδιαίτερα αυξημένα κέρδη για δισκογραφικές, όπως η Sony, η Universal και η Warner Music, αλλά και για κάθε είδους εταιρείες που εμπορεύονται αναμνηστικά καλλιτεχνών.
Την εβδομάδα του θανάτου του Prince οι ηλεκτρονικές πωλήσεις των τραγουδιών του αυξήθηκαν κατά 14.000%, με αποτέλεσμα ο καλλιτέχνης να πουλήσει, μετά θάνατον, δύο εκατομμύρια άλμπουμ. Μια νέα αγορά νεκρών καλλιτεχνών υπόσχεται κολοσσιαία κέρδη και προφανώς τρέφει και τρέφεται από τον αντίστοιχο «θόρυβο» που προκαλούν τα μέσα ενημέρωσης.
Ενώ όμως οι νεκρολογίες των διάσημων κατανάλωσαν ποτάμια από τυπογραφικό μελάνι και θάλασσες από ψηφιακά στοιχεία, πολύ λιγότεροι αναρωτήθηκαν για την αύξηση των θανάτων απλών ανθρώπων που θα μπορούσαν να έχουν αποτραπεί.
Πόσοι από τους λάτρεις της Ε.Ε. θα δηλώσουν συνυπεύθυνοι για το ρεκόρ των πέντε χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών που πνίγηκαν στη θάλασσα; Οταν μόνον ο Λίβανος υποδέχθηκε πρόσφυγες που αντιστοιχούν στο ένα τέταρτο του πληθυσμού του (στην Ευρώπη αυτό θα σήμαινε 100 εκατομμύρια πρόσφυγες), ποιος μπορεί να δώσει συγχωροχάρτι στους «δολοφόνους» των Βρυξελλών που κρατούσαν κλειστά τα σύνορα;
Οταν ο Ερυθρός Σταυρός άρχισε φέτος να στέλνει στην Υεμένη έτοιμα νεκροτομεία, για να στοιβάζουν τα χιλιάδες θύματα από τους βομβαρδισμούς της Σαουδικής Αραβίας, πόσοι πολίτες των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Γερμανίας θυμήθηκαν ότι τα όπλα που σκότωσαν αυτούς τους ανθρώπους κατασκευάστηκαν στις δικές τους χώρες;
Από όσους τίμησαν τα θύματα της ισλαμικής τρομοκρατίας τοποθετώντας γαλλικές και άλλες σημαίες στο twitter και το facebook, πόσοι έγραψαν δυο αράδες για τα όπλα που έστελναν οι ΗΠΑ και η Γαλλία σε ομάδες ακραίων ισλαμιστών για να ανατρέψουν τον Ασαντ και παλαιότερα τον Καντάφι;
Παράλληλα, το αόρατο χέρι του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος έσπειρε τον θάνατο και με τρόπους που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε.
Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο αυξημένος αριθμός θανάτων από χιονοστιβάδες σε περιοχές όπως το Θιβέτ συνδέεται με το φαινόμενο του θερμοκηπίου - όπως και δεκάδες άλλα περιστατικά ακραίων καιρικών φαινομένων, που στοίχισαν χιλιάδες ανθρώπινες ζωές.
Η αύξηση των αυτοκτονιών κατά 30% στην Ελλάδα συνδέεται άμεσα με τη συνεχιζόμενη πολιτική λιτότητας, όπως και η αύξηση του αριθμού των καρκινικών παθήσεων, που σύμφωνα με την έγκριτη ιατρική επιθεώρηση «Lancet» αυξάνεται σε πολλές ακόμη χώρες που βυθίζονται στην κρίση και την ανεργία.
Το 2016 ήταν πράγματι η χρονιά του θανάτου. Οχι λόγω αυτών που πέθαναν στις δάφνες της καλλιτεχνικής επιτυχίας, αλλά από αυτούς που σκοτώσαμε εμείς με τις πράξεις και τις παραλείψεις μας, με την ψήφο μας, την αποχή ή την ανοχή μας.
► Επισκεφτείτε:
Η λίστα του θανάτου (https://deathlist.net)
Μία από τις πιο μακάβριες σελίδες του διαδικτύου επιχειρεί να προβλέψει ποιοι διάσημοι θα πεθάνουν την επόμενη χρονιά.
info-war.gr
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Νεκρός ο Έλληνας πρέσβης στη Βραζιλία – Συνελήφθη η σύζυγός του ως βασική ύποπτη



                                      Η αστυνομία της Βραζιλίας ανακοίνωσε πως εντόπισε  να απανθρακωμένο πτώμα σε αυτοκίνητο στο Ρίο ντε Τζανέιρο και πως πιστεύει ότι πρόκειται για τον Έλληνα πρέσβη στην Βραζιλία Κυριάκο Αμοιρίδη, που εξαφανίστηκε πριν από τρεις ημέρες, σύμφωνα με όσα αναφέρει το Reuters επικαλούμενο το κανάλι Globo.
Μάλιστα, σύμφωνα με τοπικά μέσα ενημέρωσης το απόγευμα της Παρασκευής συνελήφθη η Φρανουσάζ Αμοιρίδη, σύζυγος του Κυριάκου Αμοιρίδη, καθώς θεωρείται η βασική ύποπτη για τη δολοφονία του.
Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές που επικαλούνται τα συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης, επιβεβαιώνεται η εκτίμηση ότι πρόκειται για έγκλημα πάθους. Μάλιστα, οι αστυνομικοί επιβεβαίωσαν ότι η σορός που βρέθηκε απανθρακωμένη στο όχημα ανήκει στον Ελληνα πρέσβη. Το βρετανικό πρακτορείο μεταδίδει πως ερευνητές έκαναν γνωστό στο Globo TV ότι πιστεύουν πως η Φρανσουάζ Αμοιρίδη και ο αστυνομικός Σέρτζιο Μορέιρα σχεδίασαν και πιθανόν πραγματοποίησαν τον φόνο του Κυριάκου Αμοιρίδη στο σπίτι όπου διέμεναν ο διπλωμάτης και η σύζυγός του, σε φτωχή περιοχή των βόρειων προαστίων του Ρίο.
Το πτώμα βρέθηκε μέσα σε ένα άσπρο αυτοκίνητο που είναι καμένο ολοσχερώς.
«Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάποια ταυτοποίηση, συνεχίζονται οι έρευνες σε σχέση με αυτή την εξέλιξη» επισήμανε σήμερα το πρωί σε τηλεφωνική επικοινωνία του με τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ, ο υφυπουργός Εξωτερικών ΓιάννηςΑμανατίδης, σχολιάζοντας την είδηση που μετέδωσαν διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα.
«Ο κ. Αμοιρίδης βρισκόταν σε άδεια εορτών και η πρεσβεία ενημερώθηκε για την εξαφάνιση στις 28 Δεκεμβρίου» τόνισε ο υφυπουργός, ο οποίος εξέφρασε την ευχή να υπάρξει αίσιο τέλος στην υπόθεση.
Επιβεβαιώθηκε κατόπιν επικοινωνίας της πρεσβείας της Ελλάδας με το υπουργείο Εξωτερικών της Βραζιλίας ότι το εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο στην περιοχή Νόβα Ιγουάτσου της πόλης του Ρίο, στο οποίο βρέθηκε απανθρακωμένη σορός, είχε νοικιαστεί, προ ημερών, από τον Έλληνα πρέσβη.
Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η ελληνική πρεσβεία έχει ζητήσει από το υπουργείο Εξωτερικών της Βραζιλίας την άμεση διενέργεια εκ μέρους των αρμόδιων ιατροδικαστικών αρχών του ελέγχου και της σχετικής ταυτοποίησης και επίσημη ενημέρωση μόλις τα αποτελέσματα των ερευνών γίνουν γνωστά.
Το υπουργείο Εξωτερικών και η ελληνική πρεσβεία, σε στενή συνεννόηση με τις αρμόδιες αρχές της Βραζιλίας, προβαίνουν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την επιτάχυνση της πορείας των ερευνών για τον εντοπισμό του πρέσβη της Ελλάδας στη Βραζιλία.
Σε αυτή την κατεύθυνση, μάλιστα, στη Βραζιλία σπεύδει άμεσα, κατόπιν οδηγιών του υπουργού Εξωτερικών, ο πρέσβης της Ελλάδας στο Μπούενος Άιρες ΔημήτριοςΖεβελάκης, προκειμένου να συνδράμει το έργο της πρεσβείας μας στην Βραζιλία.
Οι βραζιλιανικές αρχές πρόκειται να συνεργαστούν με κλιμάκιο της ΕΛΑΣ που αναμένεται αύριο στη Βραζιλία, προκειμένου να διερευνήσουν από κοινού την υπόθεση. Για το ζήτημα αυτό, οι βραζιλιάνικες αρχές έχουν ορίσει συγκεκριμένο σύνδεσμο για τη συνεργασία τους με τις αντίστοιχες ελληνικές. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, είναι αγαστή η συνεργασία μεταξύ των ελληνικών και των βραζιλιανικών αρχών, που παρέχουν κάθε δυνατή διευκόλυνση.
Σημειώνεται, τέλος, πως σήμερα το πρωί εκλήθη στο υπουργείο Εξωτερικών ο επιτετραμένος της πρεσβείας της Βραζιλίας στην Αθήνα και είχε συνάντηση με υπηρεσιακούς παράγοντες για το ζήτημα του Έλληνα πρέσβη στη Βραζιλία.








«Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι έχουμε βρει ένα αυτοκίνητο και μέσα ένα απανθρακωμένο πτώμα. Συνεχίζουμε τις έρευνες» ανέφερε πηγή της αστυνομίας.
Μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει γνωστές περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση. Το πτώμα μεταφέρθηκε στο Ιατρικό Ινστιτούτο της Νόβα Ιγουάτσου προκειμένου να εξεταστεί.














Η βραζιλιάνικη αστυνομία ανακρίνει αστυνομικό σχετικά με τον αγνοούμενο Έλληνα πρεσβευτή Κυριάκο Αμοιρίδη
Οι αρχές της Βραζιλίας ανέκριναν στη διάρκεια της νύκτας έναν αστυνομικό σε σχέση με την κατά τα φαινόμενα δολοφονία του πρεσβευτή της Ελλάδας στη Βραζιλία και ερεύνησαν αν εμπλέκεται η βραζιλιάνα σύζυγος του διπλωμάτη, αναφέρουν σήμερα τοπικά μέσα ενημέρωσης, όπως μεταδίδει το πρακτορείο Ρόιτερς.
Η εφημερίδα O Globo, επικαλούμενη μέλη της οικογένειας του αστυνομικού, ανέφερε πως ο αστυνομικός ανακρίθηκε επί ώρες σχετικά με τον Έλληνα πρεσβευτή Κυριάκο Αμοιρίδη, η τύχη του οποίου αγνοείται.
Η Globo ανέφερε επίσης πως οι αστυνομικοί βρήκαν αίμα σ’ έναν καναπέ στο σπίτι του Ρίο όπου διέμεναν ο πρεσβευτής και η σύζυγός του και ανέκριναν τη σύζυγο, η οποία ονομάζεται Φρανσουάζ.
Την υπόθεση ερευνά το τμήμα ανθρωποκτονιών της αστυνομίας της Πολιτείας του Ρίο ντε Ζανέιρο και η εφημερίδα O Globo αναφέρει πως η αστυνομία εργάζεται βασισμένη στην υπόθεση ότι πρόκειται για δολοφονία.
Το Ρόιτερς αναφέρει στο τηλεγράφημά του πως το αυτοκίνητο εντοπίσθηκε στα βόρεια περίχωρα του Ρίο, μια φτωχή περιοχή στην οποία κυριαρχούν ισχυρές ένοπλες συμμορίες με πολιτικές διασυνδέσεις, οι οποίες αποτελούνται κυρίως από εκτός υπηρεσίας ή συνταξιούχους αστυνομικούς και πυροσβέστες που ελέγχουν εκτεταμένες περιοχές. Πιστεύεται πως συχνά αποσπούν εκβιαστικά χρήματα από τους κατοίκους με αντάλλαγμα να εμποδίζουν τις συμμορίες των ναρκωτικών να καταλάβουν τις περιοχές.
Το Ρόιτερς σημειώνει πως το περιστατικό αποτελεί άλλο ένα πλήγμα για την εικόνα του Ρίο μόλις τέσσερις μήνες αφότου η πόλη αυτή φιλοξένησε τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Το πρακτορείο προσθέτει πως η εγκληματικότητα στο Ρίο βρίσκεται σε άνοδο και πως η Πολιτεία έχει μεγάλα χρέη και συχνά δεν μπορεί να πληρώνει εγκαίρως –ακόμη και καθόλου– τους μισθούς των αστυνομικών και άλλων υπαλλήλων της.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Πωλιτηκά κώλπα



Εδώ που φτάσαμε, πάντως, οφείλει ο αρχηγός της Ν.Δ. μια εξήγηση.
Του Θανάση Καρτερού
Δεν καταλαβαίνω γιατί το έριξαν όλοι στην πλάκα, στο καλαμπούρι και στα διαδικτυακά χάχανα με το πρωτοφανές ακόμα και για μαθητή της πρώτης δημοτικού κατόρθωμα του Κυριάκου να στριμώξει τέσσερα, ναααα με το συμπάθιο, ορθογραφικά λάθη σε μόνο δύο λέξεις.
Λέξεις μάλιστα που αυτός και οι συνεργάτες του είδαν, διάβασαν, και σφράγισαν χιλιάδες φορές σε έγγραφα απολύσεων, μετατάξεων, και αξιολόγησης δημόσιων υπαλλήλων, αφού ο νυν αρχηγός της Ν.Δ. ήταν ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ, και όχι βέβαια ΔΙΟΙΚΙΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΙΘΜΗΣΗΣ.
Και μη μου πείτε ότι αυτά γίνονται.
Διότι αυτά δεν γίνεται να γίνονται από κείνους που μας δείχνουν τα πτυχία τους με τόσο καμάρι.
Ούτε από κείνους που καταδικάζουν στο πυρ το εξώτερον τους «αιώνιους» φοιτητές.
Ούτε από κείνους που έβγαλαν τον Φίλη άχρηστο επειδή δεν πήρε πτυχίο.
Ούτε από κείνους που μας τάραξαν με την προφορά του Τσίπρα ή με τα ελληνικά του Τσακαλώτου.
Δεν χωράει συγχώρεση, εν ολίγοις, για τους γλωσσαμύντορες, όταν κακοποιούν τη γλώσσα με τόση αμάθεια, με τόση ευκολία, και με τόση χυδαιότητα αν θέλετε. Άκου μεταρίθμηση!
Αναλύοντας με την αρμόζουσα σοβαρότητα, λοιπόν, το ζήτημα, σε δύο εκδοχές καταλήγουμε.
Πρώτη: Τόσα ξέρει, τόσα γράφει ο Κυριάκος. «Σιμφονία αλύθιας», και για τη γλώσσα!
Το δεύτερο και χειρότερο. Την ορθογραφία διέπραξε κάποιος από τους συνεργάτες του -στενός συνεργάτης, όμως, όχι ό,τι κι ό,τι- που έγραψε τη δήλωση του πόθεν έσχες του.
Και στην περίπτωση αυτή, το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης δεν έριξε ούτε μια ματιά σε τόσο σοβαρό έγγραφο και έβαλε την υπογραφή του κάτω από τη... μεταρίθμηση δείχνει πόση σημασία δίνει και στο πόθεν έσχες, και στους θεσμούς, και στη Βουλή.
Εδώ που φτάσαμε, πάντως, οφείλει ο αρχηγός της Ν.Δ. μια εξήγηση.
Τα ελληνικά δεν είναι παίξε γέλασε για να τα στέλνουν αδιάβαστα οι αδιάβαστοι.
Ιδιαίτερα όταν οι αδιάβαστοι είναι αρχηγοί ενός κόμματος που επαίρεται ότι είναι το πιο διαβασμένο απ’ όλα.
Και οφείλει επίσης μια συγγνώμη στους φιλόλογους και στους δασκάλους που λειώνουν παντελόνια για να μας μάθουν ελληνικά. Και στον ελληνικό λαό.
Α, και το ωραίο της Ν.Δ., ότι ασχολούμαστε με τον Κυριάκο για να ξεχαστεί ο Τσακαλώτος, σωστό είναι.
Πρώκηται για πωλιτηκά κώλπα του ΣΙΡΥΖΑ...
Πηγή: Αυγή,www.koutipandoras.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Τρεις ιστορίες (ακόμα) μιας χαμένης χρονιάς

Γιάννης ΒαρουφάκηςΆρθρο του Γιάνη Βαρουφάκη στην «Εφ.Συν.» | EUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Το 2016 ήταν το έκτο κατά σειρά έτος της εθνικής μας κάθειρξης στο μπουντρούμι του Μνημονιακού Παραλογισμού. Μετά τη σύντομη Ελληνική Ανοιξη, που πνίγηκε το βράδυ του δημοψηφίσματος, η μόνη υπόσχεση που μπόρεσε να ψελλίσει η κυβέρνηση ήταν το «παράλληλο» οικονομικό πρόγραμμα για τους αδύναμους και εγγυήσεις ότι στα υπόλοιπα, καθαρά κοινωνικά, ζητήματα η κυβερνώσα Αριστερά θα αποδειχθεί μοναδικά ευαίσθητη.
Το 2016 ενταφίασε και αυτές τις υποσχέσεις. Τρεις σύντομες ιστορίες μαρτυρούν τον ενταφιασμό τους.

Πλήρης υποταγή

Η κίνηση του πρωθυπουργού να δοθεί εφάπαξ ποσό στους συνταξιούχους και να ανασταλεί η αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά ήταν μια τελευταία προσπάθεια να αναβιώσει η υπόσχεση του «παράλληλου» προγράμματος - της ιδέας ότι η κυβερνώσα Αριστερά υποχωρεί μεν (αποδεχόμενη το Μνημόνιο) αλλά αντεπιτίθεται δρομολογώντας παροχές στους αδύναμους χωρίς την υπογραφή του κ. Βίζερ (του βασικού τοποτηρητή του Μνημονίου και προέδρου του EuroWorkingGroup).
Το μόνο όμως που πέτυχε, όπως αποδεικνύει η επιστολή Τσακαλώτου, ήταν να μπει η ταφόπλακα του «παράλληλου» προγράμματος με τη ρητή δήλωση του Υπ.Οικ. ότι: «...παραδέχομαι πως μέτρα με δημοσιονομικό αντίκτυπο πρέπει να συζητώνται και να συμφωνούνται με τους θεσμούς στο πλαίσιο των Μνημονιακών μας δεσμεύσεων». Θα ρωτήσει κάποιος;
Δεν άξιζαν αυτές οι έστω μικρές παροχές (ακόμα κι αν δεν επαναληφθούν); Για να απαντήσουμε πρέπει να δούμε τι θα στοιχίσουν μεσοπρόθεσμα, έστω και έμμεσα, στους ίδιους ανθρώπους που το έλαβαν.
Κόστισαν την αποδοχή, άλλη μια φορά, του απαράδεκτου στόχου 3,5% πρωτογενούς για το 2018 και για αρκετά χρόνια μετά (σύμφωνα με το ανακοινωθέν του τελευταίου Eurogroup).
Η κυβέρνηση, εν ολίγοις, έδωσε ένα επίδομα ανακούφισης της φτώχειας υπό τον όρο: (Α) ότι δεν θα το ξανακάνει και (Β) ότι αποδέχεται τη μονιμοποίηση του μηχανισμού που παράγει και ενισχύει αυτή τη φτώχεια! Οσο για το χρέος και τα λεγόμενα βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσής του, αξίζει να δούμε πόσο θα ελαφρυνθεί στο άμεσο μέλλον ακόμα κι αν ισχύσουν:
Τον Μάρτιο θα πρέπει να δώσουμε 620 εκατ. ευρώ στην ΕΚΤ.
Τον Απρίλιο, πάλι στην ΕΚΤ, θα αποπληρώσουμε 1.460 εκατ. ευρώ.
Τον Ιούλιο, που προβλέπεται πάλι καυτός, θα κληθούμε να πληρώσουμε 4.030 εκατ. ευρώ στην ΕΚΤ, 300 εκατ. ευρώ στο ΔΝΤ και άλλα 2.430 εκατ. ευρώ σε ιδιώτες
Συνολικά, ο ελληνικός λαός θα κληθεί να βρει 10,5 δισ. ευρώ μέχρι το καλοκαίρι για αποπληρωμές χρέους.
Πρόκειται για ναρκοπέδιο. Είναι αδύνατον να πειστεί κανείς ότι το εφάπαξ επίδομα στους συνταξιούχους, που η κυβέρνηση υποσχέθηκε μάλιστα ότι θα είναι το τελευταίο, άξιζε την πλήρη υποταγή μας σε αυτό το «πρόγραμμα» που δεν έπρεπε να έχει υπογραφεί ποτέ.

Απρεπής παράδοση

Από τα πρώτα πράγματα που φρόντισα όταν ανέλαβα το υπουργείο Οικονομικών τον Ιανουάριο του 2015 ήταν να διορίσω νέα Επιτροπή Παιγνίων που θα έβαζε φρένο στο όνειδος που είχε νομοθετήσει η κυβέρνηση Σαμαρά: την αδειοδότηση άνω των 16 χιλιάδων αδειών για βιντεοπαιχνίδια του ΟΠΑΠ.
Σε μια χώρα στην παγίδα της κρίσης, βρήκα αποκρουστική την ιδέα ότι σε κάθε γειτονιά της επικράτειας θα εμφανίζονταν ηλεκτρονικοί πωλητές φρούδων ελπίδων που, εκμεταλλευόμενοι την απελπισία των πολλών, θα έστρεφαν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας στον «νόμιμο» τζόγο.
Η εντολή μου στη νέα Επιτροπή Παιγνίων (μια και δεν ήταν νομικά εφικτή η απόσυρση των αδειών) ήταν, στο ρυθμιστικό πλαίσιο που είχε δικαίωμα και υποχρέωση να επιβάλει, η εισαγωγή δύο εύλογων περιορισμών: (Α) Μέγιστο ημερήσιο όριο «χασούρας» τα 60 ευρώ ανά παίκτη, και (Β) Προϋπόθεση για να παίζεις, την εισαγωγή του ΑΦΜ σου στο μηχάνημα (ώστε να ελέγχεται το όριο).
Ποιος είδε τον θεό και δεν τον εφοβήθη! Οι εφημερίδες της διαπλοπής με παρουσίαζαν ως τον Βασιλιά του... Τζόγου (στη βάση του «επιχειρήματος» ότι οι περιορισμοί αυτοί ενίσχυαν τον παράνομο τζόγο).
Ο πρόεδρος της Επιτροπής Παιγνίων, και τα μέλη που αντιστέκονταν, δέχονταν αφόρητες πιέσεις, στα όρια του ποινικού δικαίου. Και καλά η διαπλοκή - αυτή κάνει αυτά που ξέρει. Ομως, και εδώ έγκειται η τραγωδία, η πίεση ασκούνταν και μέσα από την κυβέρνηση, από την αντιπροεδρία συγκεκριμένα, στη βάση του επιχειρήματος ότι «κάτι πρέπει να δώσουμε στην τρόικα» ή ότι «ο Βαρουφάκης διώχνει 300 εκατομμύρια φόρους από τα βιντεοπαιχνίδια».
Μετά την παραίτησή μου, οδηγήθηκε σε παραίτηση ο πρόεδρος της Επιτροπής, οπότε και καταργήθηκαν οι περιορισμοί που εισαγάγαμε. Μέχρι που, προ ημερών, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έστειλε μήνυμα στην κυβέρνηση ότι η κατάργηση των περιορισμών εκείνων αφήνει τους πολίτες απροστάτευτους.
Τι ντροπή! Να πρέπει οι Βρυξέλλες να θυμίσουν στην κυβερνώσα «Αριστερά» τις υποχρεώσεις της απέναντι στην κοινωνία.

Αυτόκλητη αναλγησία

Ο Σαμπίρ είναι Πακιστανός, μουσουλμάνος και, έως πρόσφατα, ένας ευκατάστατος οικογενειάρχης (είχε δική του εταιρεία ενοικίασης αυτοκινήτων, άνετο σπίτι κ.λπ.). Μέχρι που με μία πράξη του οδήγησε την οικογένειά του, και τον εαυτό του, στην καταστροφή.
Στο διπλανό σπίτι κατοικούσε οικογένεια χριστιανών που οι ισλαμιστές τους έβλεπαν με μισό μάτι και των οποίων το σπίτι ήθελαν να απαλλοτριώσουν και να το μετατρέψουν σε μαντράσα (ισλαμικό σχολείο).
Μια νύχτα, πάνε δύο χρόνια τώρα, ο Σαμπίρ άκουσε θόρυβο, κραυγές, τζάμια να σπάνε. Οι ισλαμιστές επιτίθεντο στους χριστιανούς γείτονές του με μολότοφ και ρόπαλα. Πετάχτηκε από το σπίτι του και έτρεξε να βοηθήσει. Πράγματι, κατάφερε να φυγαδεύσει τους γείτονές του, όχι όμως και να σώσει το σπίτι τους.
Την επόμενη μέρα οι ισλαμιστές δολοφόνησαν τον αδελφό του, μέσα στο γραφείο ενοικίασης αυτοκινήτων τους, και κατόπιν έκαψαν τα πάντα. Το χειρότερο: επικήρυξαν τον ίδιο και την οικογένειά του ως «αποστάτες», κατηγορία που επισύρει τη θανατική ποινή.
Τότε ο Σαμπίρ φυγάδευσε τη γυναίκα του και τα παιδιά του σε φιλικά σπίτια και, για να «τραβήξει» σε άλλη κατεύθυνση τους διώκτες τους, κίνησε για το Ιράν μαζί με τον ηλικιωμένο πατέρα του.
Ούτε εκεί βρήκαν καταφύγιο και, έτσι, πέρασαν τα σύνορα με την Τουρκία, όπου κυνηγήθηκαν από συμμορίες ληστών. Στην προσπάθεια να αποδράσουν, ακολούθησαν ορεινό δρόμο που σύντομα πνίγηκε στο χιόνι. Εκεί ο πατέρας του Σαμπίρ, εξουθενωμένος, άφησε την τελευταία του πνοή.
Κουβαλώντας το πτώμα του, και ψάχνοντας βοήθεια, ο Σαμπίρ έπεσε πάνω σε χωροφύλακες που τον χτύπησαν προκαλώντας κατάγματα στο πρόσωπό του. Κατάφερε να ξεφύγει, χωρίς να μπορέσει να θάψει τον πατέρα του.
Αφού έδωσε ό,τι χρήματα είχε στους γνωστούς διακινητές, κατάφερε να επιβιβαστεί σε πλεούμενο κατευθυνόμενο προς τη Μυτιλήνη. Ομως, το πλεούμενο βούλιαξε και σαράντα από τους εβδομήντα επιβαίνοντες πνίγηκαν. Ο Σαμπίρ ήταν ένας από εκείνους που μετά από έξι ώρες στη θάλασσα ανασύρθηκαν και μεταφέρθηκαν ζωντανοί σε έναν από τους προσφυγικούς καταυλισμούς.
Ετσι έφτασε αυτός ο άνθρωπος στον τόπο μας, σε μια χώρα με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που διαρρηγνύει τα ιμάτιά της για την προσήλωσή της στις αρχές του ανθρωπισμού. Μια κυβέρνηση που, όμως, υπέγραψε και τη συμφωνία της Ε.Ε. με την Τουρκία για τους πρόσφυγες.
Ετσι, οι ελληνικές αρχές απέρριψαν δύο φορές τις αιτήσεις του Σαμπίρ για άσυλο, με αποτέλεσμα η απέλασή του στην Τουρκία να είναι θέμα ημερών. (*)
Είναι ενδιαφέρον ότι ένας άνθρωπος που θυσιάστηκε, και θυσίασε την οικογένειά του, για να διασώσει χριστιανούς γείτονες αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο από τη «χριστιανική», «πολιτισμένη» Ευρώπη.
Είναι εξοργιστικό ότι, μπροστά σε αυτή την αναλγησία της επίσημης Ευρώπης, η κυβερνώσα «Αριστερά» σφυρίζει, κι αυτή, αδιάφορα, αρνούμενη να του παραχωρήσει άσυλο. Πρόκειται για αυτόκλητη αναλγησία για την οποία το φταίξιμο δεν μεταβιβάζεται προς Βερολίνο μεριά.
Το 2016 πέρασε, σπαταλήθηκε άδοξα. Το 2017 όμως μπορεί και πρέπει να μείνει στην Ιστορία ως έτος ανατροπής του δόγματος της ανυπαρξίας εναλλακτικών που δυστυχώς ενισχύθηκε τα μέγιστα τη στιγμή που το ενστερνίστηκε η κυβερνώσα «Αριστερά».
(*) To DiEM25 κινείται νομικά εναντίον της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας και, πιο συγκεκριμένα, κινητοποιείται ώστε να μην απελαθεί ο Σαμπίρ στην Τουρκία. Αν συμφωνείς συνυπέγραψε: https://diem25.org/stopthedeal-el/
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »