Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Βύρων Πολύδωρας: Συστρατεύομαι με τον Αλέξη Τσίπρα για το καλό της πατρίδας



Στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τάσσεται ο Βύρων Πολύδωρας τη δήλωσή του στα στα parapolitika.gr. Με σκληρά λόγια για τον Αντώνη Σαμαρά τον οποίο προτρέπει να διαβάσει στον Πλούταρχο το σχετικό απόσπασμα για τη συμφιλιωτική στάση-συμπεριφορά του Αριστείδη, του και Δίκαιου καλούμενου, προς τον πολιτικό του αντίπαλο Θεμιστοκλή, στη ναυμαχία της Σαλαμίνος. 

Ολόκληρη η δήλωση του Β. Πολύδωρα έχει ως εξής:

«Ο κατά φαντασίαν νικητής των εκλογών κ. Σαμαράς δίνει ακρίτως μάχη οπισθοφυλακών. Καλό θα ήταν να διάβαζε στον Πλούταρχο το σχετικό απόσπασμα για τη συμφιλιωτική στάση-συμπεριφορά του Αριστείδη, του και Δίκαιου καλούμενου, προς τον πολιτικό του αντίπαλο Θεμιστοκλή, στη ναυμαχία της Σαλαμίνος.

"Ήκεν ὁ Ἀριστείδης ἐπὶ τὴν σκηνὴν τοῦ Θεμιστοκλέους καὶ καλέσας αὐτὸν ἔξω μόνον, ᾿ἡμεῖς᾿ εἶπεν ᾿ὦ Θεμιστόκλεις, εἰ σωφρονοῦμεν, ἀρξώμεθα σωτηρίου καὶ καλῆς φιλονικίας πρὸς ἀλλήλους, ἁμιλλώμενοι σῶσαι τὴν Ἑλλάδα, σὺ μὲν ἄρχων καὶ στρατηγῶν, ἐγὼ δ᾿ ὑπουργῶν καὶ συμβουλεύων".

Είναι ένα μήνυμα της ιστορίας προς όλους μας, που γίνεται επίκαιρο σήμερα, στην μάχη της διαπραγμάτευσης που δίνει η νέα κυβέρνηση της Ελλάδος με τους πιστωτές της και θεσμικούς εταίρους μας κατ’ εντολή, νωπή και καθαρή, του Ελληνικού λαού. Μόνον η συστράτευση είναι έντιμη πατριωτική στάση.

Ναι, θέτω τον εαυτό μου στην υπηρεσία της πατρίδος και του λαού, συστρατευόμενος στη διαπραγμάτευση κοινωνικής σωτηρίας και εθνικής απελευθέρωσης που διεξάγει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ».
Πηγη www.topontiki.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Με εντολή Παπακωνσταντίνου η προσφυγή υπέρ της Ελληνικός Χρυσός – Ολόκληρο το κείμενο


Βάλια Μπαζού


Εν αναμονή της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου το www.topontiki.gr παρουσιάζει όλο το κείμενο με τα νομικά επιχειρήματα που κατέθεσε η Ελλάδα κατά του εαυτού της και υπέρ της Ελληνικός Χρυσός!
Όλο το κείμενο με τα νομικά επιχειρήματα της Ελληνικής Δημοκρατίας για να ΜΗΝ επιστραφούν στο δημόσιο ταμείο 15,34 εκατομμύρια ευρώ που σύμφωνα με την Κομισιόν παρανόμως χορηγήθηκαν στην ιδιωτική εταιρεία που ανέλαβε τα μεταλλεία χρυσού.

Με εντολή Παπακωνσταντίνου η προσφυγή

Η προσφυγή κατά της απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έγινε στις 28 Απριλίου 2011 με εντολή του τότε υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου και υποστηρίχθηκε ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους το οποίο σύμφωνα με το νόμο είναι αποκλειστικά αρμόδιο για το χειρισμό ενώπιον των δικαστηρίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης των υποθέσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας. Την προσφυγή υπέγραφε με εντολή Γιώργου Παπακωνσταντίνου ο αντιπρόεδρος του ΝΣΚ Βλάσης Ασημακόπουλος.
Στις 28 Ιανουαρίου 2015, την ημέρα που συζητήθηκε η προσφυγή, την Ελληνική Δημοκρατία κατά του εαυτού της εκπροσώπησαν οι: Π. Μυλωνόπουλος, Β. Ασημακόπουλος, Γ. Κανελλόπουλος και Α. Ιωσηφίδου,
Το αίτημα της Ελλάδας είναι να ακυρωθεί η απόφαση της Επιτροπής της 23ης Φεβρουαρίου 2011, η οποία χαρακτηρίζει ως παράνομη κρατική ενίσχυση την επιδότηση που χορήγησαν οι ελληνικές αρχές στη μεταλλευτική επιχείρηση Ελληνικός Χρυσός, συνιστάμενη στη μεταβίβαση των Μεταλλείων Κασσάνδρας σε τιμή κατώτερη της πραγματικής αγοραίας αξίας και στην απαλλαγή από τους σχετικούς φόρους [κρατική ενίσχυση C 48/2008 (πρώην NN 61/2008)], και διατάσσει την ανάκτηση του ποσού της επιδοτήσεως εντόκως.
Να σημειωθεί ότι υπέρ του αιτήματος της Ελλάδας να ΜΗΝ επιστραφούν στο δημόσιο τα εκατομμύρια που χορηγήθηκαν παρανόμως ζήτησε να παρέμβει και η εταιρία European Goldfields Ltd, κύριος μέτοχος της Ελληνικός Χρυσός, αίτημα που το Δικαστήριο απέρριψε με το σκεπτικό ότι η υπόθεση είναι μεταξύ κράτους μέλους και θεσμικού οργάνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τι υποστήριξε η Ελληνική Δημοκρατία

Η Ελληνική Δημοκρατία προβάλλει τους εξής λόγους ακυρώσεως:
-Όσον αφορά στην παράνομη κρατική ενίσχυση υποστήριξε ότι εσφαλμένως έκρινε η Κομισιόν ότι πληρούται η προϋπόθεση της χρησιμοποιήσεως κρατικών πόρων αφού το Ελληνικό Δημόσιο διαδραμάτισε ρόλο απλού διαμεσολαβητή στην αγοραπωλησία.
-Όσον αφορά την απόφαση της Κομισιόν περί πώλησης των Μεταλλείων Κασσάνδρας σε τιμή χαμηλότερη της αγοραίας αξίας τους, η Ελληνική Δημοκρατία υποστήριξε ότι υπήρξε εσφαλμένος υπολογισμός  της αξίας των στοιχείων ενεργητικού που αποτέλεσαν το αντικείμενο της αγοραπωλησίας.

Η Ελλάδα δεν εισέπραξε ούτε 1 ευρώ από την πώληση

Από τα στοιχεία της «δικογραφίας» του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου επιβεβαιώνεται το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων το οποίο εδώ και χρόνια καταγγέλλει ότι το ελληνικό δημόσιο δεν πήρε ούτε 1 ευρώ από την πώληση των μεταλλείων στην Ελληνικός Χρυσός.
Και αυτό γιατί όπως αναφέρεται στο κείμενο:
-Στις 12 Δεκεμβρίου 2003 η Ελληνική Δημοκρατία απέκτησε την κυριότητα των στοιχείων ενεργητικού της TVX Hellas και κατέβαλλε στη δεύτερη χρηματική αποζημίωση ύψους 11 εκατομμυρίων ευρώ μετά από εξωδικαστικό συμβιβασμό ο οποίος επικυρώθηκε με το άρθρο 51 του νόμου 3220/2004
-Στις 12 Δεκεμβρίου 2003, την ίδια ημέρα δηλαδή, η Ελληνική Δημοκρατία μεταβίβασε το σύνολο των στοιχείων του ενεργητικού, που ανήκαν άλλοτε στην TVX Hellas και περιήλθαν στο Ελληνικό Δημόσιο δυνάμει του εξωδικαστικού συμβιβασμού, στην Ελληνικός Χρυσός, έναντι 11 εκατομμυρίων ευρώ!
Δηλαδή, η Ελληνική Δημοκρατία πλήρωσε 11 εκατομμύρια ευρώ για να πάρει τα μεταλλεία από την TVX Hellas και την ίδια ημέρα τα πούλησε προς 11 εκατομμύρια ευρώ στην Ελληνικός Χρυσός όπως προκύπτει από το άρθρο 52 του νόμου 3220/2004!
Έδωσε 11, πήρε 11, άρα στο δημόσιο ταμείο δεν μπήκε ούτε 1 ευρώ!

Μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ στα ελληνικά ολόκληρη την έκθεση με τα επιχειρήματα της Ελλάδας και της Κομισιόν για την υπόθεση.
Πηγη www.topontiki.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η σύγκρουση που έπρεπε να γίνει


Σταύρος Χριστακόπουλος

Η σύγκρουση της κυβέρνησης Τσίπρα για την απομάκρυνση της τρόικας ήταν αναπόφευκτη. Ακόμη περισσότερο, έπρεπε να γίνει – και μάλιστα πολύ νωρίτερα.

Τρόικα δεν ήθελε ούτε η κυβέρνηση Σαμαρά και αυτό ήταν ένα από τα βασικά αιτήματά της προς τους δανειστές. Επιχείρησε μάλιστα να προαναγγείλει το τέλος της σε μια από τις απέλπιδες προσπάθειές της στα τέλη του 2014, αλλά ηττήθηκε κατά κράτος.

Ένας ακόμη στόχος της κυβέρνησης Σαμαρά ήταν η διεξαγωγή μιας πολιτικής διαπραγμάτευσης και ο απαραίτητος όρος ήταν να κάνει στην άκρη η τρόικα, η οποία όχι μόνο είναι πολιτικώς αναρμόδια για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, αλλά συνεχώς εμπλούτιζε με τεχνικά επιχειρήματα το οπλοστάσιο επιχειρημάτων της Γερμανίας, η οποία με τη σειρά της αξιοποιούσε την τεχνική βοήθεια της τρόικας για να αποφεύγει την πολιτική συζήτηση με την Ελλάδα.

Έτσι είχαμε από τη μια τον φαύλο κύκλο της λιτότητας και από την άλλη τον φαύλο κύκλο της διαρκούς αποδυνάμωσης των ελληνικών θέσεων, ενώ η μετατροπή της Ελλάδας σε «αποικία χρέους» βάθαινε διαρκώς. Και οι δύο αυτοί κύκλοι θα συνεχίζονταν ενόσω η Ελλάδα δεν αποφάσιζε να συγκρουστεί.

Η κυβέρνηση Σαμαρά – η οποία κατανάλωσε τη θητεία της με σεμνά αιτήματα και απελπισμένα παρακάλια που ποτέ δεν εισακούονταν – επιχείρησε να φωνάξει τη θέση της για απομάκρυνση της τρόικας όταν είχε πια εξαντλήσει ολόκληρο το πολιτικό της κεφάλαιο και ήταν ξεγραμμένη μέσα και έξω από τη χώρα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, αμέσως μόλις ήρθε η δική της ώρα, αποφάσισε ότι η καλύτερη στιγμή για την απομάκρυνση της τρόικας είναι τώρα, με μια δυνατή λαϊκή εντολή στα χέρια, πριν από τη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους και πριν υποθηκεύσει, όπως η κυβέρνηση Σαμαρά, κάθε ίχνος αξιοπιστίας. Και έχει δίκιο.

Αν η «τεχνική» διαπραγμάτευση είχε προηγηθεί, όπως ήθελαν οι Γερμανοί, θα είχε μπει το πρώτο χαλινάρι στην Ελλάδα πριν ακόμη φτάσει στο τραπέζι της πολιτικής διαπραγμάτευσης και το παιχνίδι θα είχε χαθεί με το «καλημέρα».

Βεβαίως η μάχη τώρα μόλις άρχισε και την επόμενη εβδομάδα θα δούμε την πρώτη κορύφωσή της. Και όχι μόνο δεν είναι χαμένη, αλλά ήδη συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες ελληνικής επιτυχίας.

Σε κάθε περίπτωση όμως είναι μεγάλη υπόθεση το ότι ο Τσίπρας αποφάσισε να μην γίνει Σαμαράς. Αυτό μπορεί να είναι μια πολύ κακή είδηση για όσους επενδύουν κυνικά στην αποτυχία, αλλά είναι πολύ καλή είδηση για τη χώρα. Η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να υποστηριχθεί σε αυτή την εθνική προσπάθεια χωρίς μιζέρια και μισόλογα...
Πηγη www.topontiki.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

«Γερούν γερά σπάστου τον τσαμπουκά!»: Όλες οι αναρτήσεις-ντροπή υπέρ του Ντάισελμπλουμ από μεγαλοστέλεχος του Ποταμιού


Ξεπέρασε κάθε όριο με τις προκλητικές αναρτήσεις του στο διαδίκτυο υπέρ του Ολλανδού αξιωματούχου και κατά του Έλληνα υπουργού Οικονομικών ο υποψήφιος βουλευτής του Ποταμιού και υπεύθυνος του τομέα Δημόσιας Υγείας του κόμματος, Λυκούργος Λιαρόπουλος.
Ο κ. Λ. Λιαρόπουλος, πρώτα χαρακτήριζε «bullshit» τα όσα είπε ο Γιάνης Βαρουφάκης και ένιωθε ευτυχής για τη στάση Ντάισελμπλουμ και έπειτα προσπάθησε να τα διορθώσει. Τον πρόδωσαν το facebook και οι επιλογές του.

Ο καθηγητής και υποψήφιος του Ποταμιού στη Β’ Αθήνας, Λυκούργος Λιαρόπουλος, την ώρα που η συνέντευξη Τύπου, των Γιάνη Βαρουφάκη και Γέρουν Ντάισελμπλουμ βρισκόταν σε εξέλιξη, επέλεξε να πάρει το μέρος του Ολλανδού προέδρου του Eurogroup και μάλιστα να το κοινοποιήσει και στο facebook γράφοντας «Γερούν γερά σπάστου τον τσαμπουκά»

Το στέλεχος του Ποταμιού, όχι μόνο χαρακτήριζε «bullshit» (μ@λ@κίες στα ελληνικά) τα όσα έλεγε ο Υπουργός Οικονομικών, αλλά σημείωνε πως «Ευτυχώς, ο Ολλανδός δεν μάσησε». Το θάρρος του καθηγητή, πήγε περίπατο, όταν η ανάρτησή του άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστή.

Προσπάθησε να διορθώσει την ανάρτηση, αντικαθιστώντας πρώτα την λέξη «bullshit» με «εξυπνάδες», όμως το «ευτυχώς» συνέχιζε να βγάζει μάτι. Στην δεύτερή του προσπάθεια να ανασκευάσει, απάλειψε και το «ευτυχώς», όμως το κουμπί «Τροποποιήθηκε» ακριβώς κάτω από το όνομα στο συγκεκριμένο μέσο κοινωνικής δικτύωσης, προδίδει τις όποιες αλλαγές...
 Δείτε τις αρχικές αναρτήσεις:

liaro1_0.jpg
 
 
Μετά οι διορθωμένες:
 
2_109.jpg
 

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Νάνος Βαλαωρίτης: «Η λογική μαζεύει τα φουστάνια της για να πηδήξει», μια κριτική αποτίμηση

Του Πέτρου Γκολίτση

Ο ποιητικός τρόπος του Νάνου Βαλαωρίτη, η γλώσσα του, ενώ αποπειράται διαρκώς να εισέλθει στο πραγματικό και να γνωρίσει την όποια «πραγματικότητα», διατηρεί -κλείνοντας μας το μάτι- μια δυναμικά σταθερή απόσταση που αυξομειώνεται ανάλογα με την ένταση και τη φάση του έργου του και τη «διάθεση» του κινούμενου στόχου του εκάστοτε «πραγματικού» που τον απασχολεί. Ενώ προεξοφλεί το μάταιο και τραγικό του κόσμου, επιλέγει τον δρόμο της διαρκούς απορίας, όπου τα πράγματα αδιάκοπα επανατίθενται και ταξινομούνται εκ νέου, συναρμολογούμενα και αποσυναρμολογούμενα μέσω της πρόθεσης του για διαρκή και ενεργή από-οικειοποίηση. «Εντασσόμενος» στην παράδοση και τη διάθεση των Ρώσων φορμαλιστών, προτάσσει την από-οικειοποίηση παρουσιάζοντας και θέτοντας τα γνωστά και οικεία αντικείμενα ως άγνωστα και διαφορετικά (ως πρωτο-ιδωμένα και πρωτο-γνωριζόμενα). Το πρωτο-ιδωμένο ως κατόρθωμα τον συνδέει και με μια ανθρωπολογική προοπτική. Κινείται έτσι από την προ-ιστορία και τους προλογικούς σχηματισμούς και τρόπους έως την μετα-λογική «διάθεση», που είναι παρούσα στο έργο του, μέσω της διαρκούς παρακολούθησης του των λογοτεχνικών αλλά και μεθοδολογικών και φιλοσοφικών ρευμάτων. Η αν-οικείωση (από-οικειοποίηση) συνεπώς στο έργο του δεν εμφανίζεται ως κάτι αναγκαίο, ως ένα «φιλί ζωής» στην τέχνη, αλλά ως κάτι φυσικό, ως ένα περπάτημα ή μια αναπνοή που προκύπτει αβίαστα λόγω της μακράς και επίμονης προ-παίδευσης του.

Γυμνασμένα και μεγάλα πνευμόνια σαν τα δικά του «προδίδουν» πως αντιλαμβάνεται το έργο τέχνης ως κατασκευή (artefact) και όχι ως δημιουργία. Εμφανίζεται ως έμφυτη η δυνατότητα του για κατάκτηση ύφους, ωστόσο ο μυημένος αναγνώστης αντιλαμβάνεται, πως είναι κατόρθωμα διαρκούς και μόνιμης συνειδησιακής εγρήγορσης και έγνοιας. Η εποχή μας απαρτίζεται (όπως κι άλλες εποχές υποθέτω) από θιασώτες, δηλαδή φιλόμουσους, βιβλιόφιλους και φιλότεχνους που αναζητούν το «ωραίο», το «υψηλό» και το «μοναδικό» έργο, αρκούμενοι στο να απομνημονεύουν μόνο ονόματα συγγραφέων και καλλιτεχνών, χωρίς καν να γνωρίζουν τους τίτλους των έργων, πόσο μάλλον τα μέρη, τα ποιήματα και τους στίχους. Ο Ν. Βαλαωρίτης οικοδομεί σε περιοχή αχαρτογράφητη και υπερυψωμένη, απευθύνεται στους λίγους επίμονους και δουλευταράδες ομότεχνους του που με χειρονομίες και σχετικά από μακριά και με παρεμβολές κουνάνε τα χέρια τους απελπισμένοι και με παράπονα, καθώς μόνο κάπως συνεννοούνται (το ζήτημα ίσως είναι να συμπεριληφθεί κανείς σ’ αυτούς και να αναγνωρίσει και τον εαυτό του στον στίχο του Ν.Β. «λυπάμαι αυτούς που διαισθάνονται τι συμβαίνει», κι απ’ την άλλη να καταλήξει να θεωρεί την τρέχουσα θέαση του –έστω και λανθασμένα- κοπιώδη κατάκτηση). Όσοι είναι «έξω απ’ τον χορό» υποθέτουν τα ανόητα και απερίσκεπτα δικά τους (βλ. και το ABC of reading του Pound), «κάθεσαι με τα χέρια σταυρωμένα και περιμένεις να σου πέσουν οι λέξεις απ’ τον ουρανό», ενώ ο Ν.Β. αναζήτησε τη μούσα όσο λίγοι και την κατέκτησε, κουράζοντας, στην ουσία εξαντλώντας, τόσο το συνειδητό όσο και το ασυνείδητο του, «η διάλυση είναι μεγάλη, φθείρονται οι κουρτίνες…τα λόγια θρυμματισμένα…μάταια ο κόσμος χτυπιέται…το πρόσωπο λείπει».
Το ποιητικό του έργο ως γεγονός που συμβαίνει, δεν είναι ενδολεκτική πράξη (illocutionary act), ούτε φέτα ή φέτες ζωής (slices of life), αλλά ανοιχτή και διαρκής ενιαία κατασκευή που κεφαλαιοποιεί τα μοτίβα του επαναλαμβανόμενου μακρόκοσμου και μικρόκοσμου του (χωρίς αυστηρό προσχέδιο ωστόσο) και συνενώνει δημιουργικά και μυθοπλαστικά το πραγματικό με το δυνητικό, εκφράζοντας το πραγματικό ως δυνητικό και το δυνητικό ως πραγματικό. Ο πραγματικός αναγνώστης-ομότεχνος οδηγείται δια της εκπλήξεως στο να εισέλθει στο έργο του και εγκαθίσταται εν βρασμώ στο εσωτερικό του, μετέχοντας στη λειτουργικότητα του ενιαίου συνόλου. Ενώ δεν θεωρεί την λογοτεχνική γλώσσα ανώτερη από την κοινή, απεναντίας από τα πάλλοντα σημεία της ζωντανής γλώσσας κατασκευάζει το λειτουργικό μοντέρνο-«μυθικό» του όραμα, σκάβει τον κόσμο και τον συναρμολογεί πρόσκαιρα επαναθέτοντας τον. Η τέχνη του εμφανίζεται λοιπόν κι ως άσκηση και εφεύρεση, καθώς αναζητά διαρκώς τρόπους να υπερβεί τα αδιέξοδα, γεγονός που το κατορθώνει ικανοποιητικά καθώς τα αδιέξοδα μετατίθενται και τίθενται εκ νέου και αυτός τα παραμερίζει διαρκώς και αυτά ξανατίθενται και αυτή η διαδικασία δεν τελειώνει, ωσότου τελειώσει. Παίρνουν σειρά οι ομότεχνοι ωσότου κι αυτοί… Στην τελική σύγκρουση κυριαρχεί η έκπληξη και η απορία.
Συνειδητά αποκαλύπτει την αρματωσιά του, τον εξωσκελετό (ως εξωτερική ορατή δομή που υποστηρίζει και προστατεύει) του ποιητικού του σώματος και της σκέψεως του, ο οποίος είναι εμφανής στο λογοτεχνικό του έργο, μοιράζοντας κλειδιά στα χέρια αυτών που ξέρουν να τα αρπάξουν. Απλώνει το χέρι λοιπόν στο παιδί, στον προϊστορικό άνθρωπο, στη μάνα, στην ερωμένη, στον ομότεχνο του, στο συγκαιριανό του. Τα κλειδιά αυτά σαν μπαλόνια πολύχρωμα με ήλιον (το χημικό στοιχείο) ανεβάζουν στον ουρανό τους μετέχοντες οι οποίοι βλέπουν το χαοτικό σκοτάδι της σκηνής, τόσο από κάτω τους όσο και από πάνω τους, εκεί που πρόσκαιρα οδεύουν, καθώς ο ουρανός τελειώνει μαζί με τα σύννεφα «σύννεφα έ ρ μ α από βοσκό», «σύννεφα όντα απροσδιόριστα», «σύννεφα ταβάνια στον ουράνιο θόλο», «σύννεφα που προφητεύουν σύννεφα που προφητεύουν σύννεφα», ενώ κάτω στη μαύρη γη «λείπει απ’ τις θάλασσες ο καπετάν Κανένας» (ο κανένας με την έννοια του θεού, σημασία που συναντάται ενδεικτικά και στον Paul Celan (Του Κανενός το Ρόδο –Die Niemandsrose-) αλλά και παλιότερα στον William Blake και στον Nobody του). Ξεδιπλώνει έτσι το «εσωτερικό του περιβάλλον» και μας παρασύρει στον εφιαλτικό-ονειρικό και πυρετικό του χώρο, όπου παλινδρομούμε αδιάκοπα (μας θέτει στην παλινδρόμηση) ανάμεσα στα δύο σκοτάδια, το πάνω και το κάτω, το ουράνιο και το χθόνιο, σε μια περίκλειστη σφαίρα, ιδρωμένοι. Εκεί αντί να ξεχαστούμε ή να βολευτούμε κάπως, μας λέει χαμογελώντας και ευγενικά πως πρέπει να μάθουμε να πετάμε με το κεφάλι πλέον έξω απ’ τις αισθήσεις και μέσα από τις μνήμες και τους τρόπους (καλλιτεχνικούς και μεθοδολογικούς), να συνηθίσουμε –τάχα- τον ίλιγγο, τον ίλιγγο που δεν συνηθίζεται (αυτό μας φωνάζει και μας δείχνει διαρκώς). Κλίμα που είναι πολύ ξεκάθαρο στο σύνολο το έργου του, μα και κυρίαρχο στην εξαιρετική συλλογή Στο κάτω-κάτω της γραφής. Επιστρέφουμε λοιπόν από το υποτιθέμενο «εξωτερικό γεγονός», το οποίο παλεύει να σχηματιστεί, άλλοτε στην ημι-συνειδητή ανυπαρξία και άλλοτε στη μοναξιά του διαρκώς κυοφορούμενου θανάτου μας ( «Το ποίημα του κανενός» και «Ανώνυμο ποίημα του φωτεινού Αϊ-Γιάννη», από τη συλλογή Ποιήματα ΙΙ). Κατορθώνει να ξεφεύγει από το «εξωτερικό γεγονός» το οποίο έρχεται να τον συναντήσει και του διαφεύγει αδιάκοπα, τη μια γελώντας, την άλλη θλιμμένος, αλλά πάντοτε απορημένος. Του ξεφεύγει, ωσότου δεν θα του ξεφύγει, καθώς θα έλεγε κι ο ίδιος.
Κυρίαρχη αίσθηση, λοιπόν, στο έργο του η αίσθηση της διαρκούς απορίας. Η γλώσσα του δεν εκτοπίζει απ’ το κείμενο-ποίημα μεγάλο μέρος του εμπειρικού του περιεχομένου, ασχέτως αν καταλήγει το εμπειρικό και το φανταστικό να γίνονται ένα στην περίπτωση του. Η εμπειρία-αίσθηση που έχει του κόσμου, περνάει αυτούσια στο χαρτί μέσω του συνόλου του έργου του που αδιάκοπτα το ένα μέρος ενισχύει το επόμενο κι όλα μαζί δομούν το μοναδικό του τρόπο. Η ποίηση του καταλήγει να συλλαμβάνει τον κόσμο με μια ματιά, η οποία ταυτίζεται και με τη ματιά του, τη ματιά και του ανθρώπου Νάνου Βαλαωρίτη.
Η ποίηση του, επομένως, τίθεται εκ νέου αδιάκοπα ως μια διαρκής έκπληξη («μόνο η περιέργεια προοδεύει, με άλματα επί κοντώ επιτόπου, όλα όσα αγάπησα απομακρύνονται…η ζωή μετακινείται επικίνδυνα, κι όπου να ‘ναι θα σπάσουν τα σχοινιά και πέφτουν μπρούμυτα κι ανάσκελα»). Επαναθέτει τον κόσμο εξ ολοκλήρου και μετά από λίγο παρατηρεί κάθε φορά, μετά την πρώτη απορία -που επιμένει ωστόσο, το κυρίαρχο αίσθημα του εγκλωβισμού του ανθρώπου, που προκύπτει πρωτίστως από αίτια οντολογικά και δευτερευόντως από κοινωνικοπολιτικά και ιστορικά («μια νέα ζωή απάνθρωπη ρευστή σαν τον υδράργυρο»). Ποιητής του «Είναι», μετέχει εκτός από την εκδήλωση του ποιητικού φαινομένου και τη συνέχεια του στον εικοστό αιώνα, στη φιλοσοφική και μεθοδολογική εξέλιξη την οποία δοκιμάζει στην ποίηση του ανανεώνοντας την ποιητική εκφραστική του ανθρώπου. «Οντολογικός» ποιητής σηκώνει στη λογική τα φουστάνια και εμφανίζονται προϊστορικοί άνθρωποι με λοξά κεφάλια και παιδικά μπαλόνια καθώς «η αυγή ξεμυτίζει φορώντας τα ροζ της γυαλιά». Αυτό το μπαλόνι σ’ αυτό τον ουρανό είναι που δεσπόζει αλλιώς τώρα σαν ήλιος «στο λόφο της καρδιάς» ως «ιδέα ό,τι θα είμαστε για πάντα κλεισμένοι εδώ» και έτσι παραγγέλνει τον κλειδαρά και τη ράφτρα για «να ράψει εμένα στο κρεβάτι μου, τη μύγα στο ταβάνι, τη λάμπα στο χαρτί, τα λόγια μες στο στόμα» (απ’ τη συλλογή Ήλιος, Ο δήμιος μιας πράσινης σκέψης).
Η ποίηση του ανοιχτή και διόλου αυτάρεσκη, θέτει τον Άλλον ως κέντρο, τον άλλον ως άνθρωπο αλλά κι ως αντικείμενο και ως κυρίαρχη ατομική και συλλογική διάθεση. Συγχωνεύεται λοιπόν με τον Άλλον με τρόπο καινούργιο και ολότελα δικό του («δεν υπάρχει το εκείνο, του εκείνου που ονομάζω το άλλο, να εδώ παραπέρα, θα σμίξουν τα χνώτα μας, με δόντια που τρίζουν»). Οι ρίζες του «ανάποδες» στον ουρανό, στον υπερρεαλισμό, απλώνεται κάθετα και δικτυωτά προς τη γη, γνήσια και ουσιαστικά φορμαλιστικός, συνδυάζοντας και ταξινομώντας τον κόσμο αδιάκοπτα σε νέους οπτικούς και ηχητικούς συνδυασμούς (μεταξύ άλλων συνδυασμών και ταξινομήσεων: του δραματικού που συνυπάρχει με το κωμικό, το τοπικό με το παγκόσμιο, το τρέχον με το ιστορικό και το προ-ιστορικό, το λογικό με το προ και μετά-λογικό, το τυπικό κοινωνικό με το άναρχο, εξομοιώνοντας το πνευματικό με το καθημερινό). Καταλήγει στη γη και τότε γράφει με «μια γραφή σαν κηδεία που αργά προχωράει με σκυμμένο κεφάλι και διάθεση μαύρη» και μετά αμέσως ξαναπογειώνεται και ως εκκρεμές μεταξύ ουρανού και γης παλινδρομεί εκφράζοντας κυρίως την απορία του ανθρώπου, καθώς με τα χρόνια «τα χτυπήματα στην πόρτα γίνονται όλο και πιο δυνατά».
Σ’ αυτό το πλαίσιο κατανοώ και την αγάπη του για τον φορμαλισμό, στον οποίο πατάει βαθιά και ουσιαστικά, ένα φορμαλισμό ανοιχτό και μη αυτάρεσκο ως σύστημα, διόλου παγιδευμένο στη ναρκισσιστική καλλιτεχνική έκφραση, αλλά ικανό να συνδυάζει και να ταξινομεί αποφέροντας ανεπανάληπτη μαγεία, ικανό να απλώνεται αδιάκοπα μεταθέτοντας τα όρια του κόσμου και του ανθρώπου. Εδώ τοποθετείται και το ουσιαστικό και βαθύ ενδιαφέρον του για το μαγικό παραμύθι, ως αποτέλεσμα της συλλογικής φαντασίας χωρίς τη κυρίαρχη βούλα του συνειδητού σχεδιασμού, αλλά και ως ανοιχτή διαδικασία μετασχηματισμού της μορφής και του περιεχομένου του σε διαρκή συνάφεια με το μεταβαλλόμενο περιβάλλον («το ταβάνι σιγά σιγά μετατοπίζεται», «το τρένο απομακρύνεται σφυρίζοντας») και την ρέουσα ύπαρξη και αντίληψη. Στην άλλη άκρη εκδηλώνεται η αγάπη του για τον Όμηρο και τον Joyce. Ο Νάνος Βαλαωρίτης είναι «τελικά» ο ουσιαστικός εκφραστής του νεοελληνικού «αστικού» μύθου (με την έννοια του άστεως), καθώς γνήσια πατάει στο άμεσα και έμμεσα (ως ζώσα αύρα) βιωμένο παρελθόν, μεταθέτει («έκανα πίσω ολοταχώς για να πάω πιο γρήγορα μπρος») στο δυναμικό και συν-διαμορφωνόμενο μέλλον ως εκφραστής της συλλογικής φαντασίας, με ισχυρό σύγχρονο λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό οπλοστάσιο, τον ανοιχτό τρόπο της «μαγικής» και «μυθικής» φόρμας. «Σβήνει» μέσα στον Άλλον, στη μοντέρνα και μετα-μοντέρνα παράδοση, στο μικτό είδος, διατηρώντας την ακεραιότητα του και το στίγμα του και συγχωνεύεται μαζί του και βλέπει θέτοντας τον κόσμο και την πόλη εκ νέου, μεταφέροντας μέχρι και την πλαστικότητα των ειδωλίων στην ποιητική του τέχνη. Από τόσο βαθιά ξεκινάει και εκτοξεύεται στο παρόν πυροδοτώντας την εποχή και τους υπόλοιπους. «Να πλαγιάσουμε κι εμείς να κοιμηθούμε λίγο, έτσι μιλούσαν τα άλογα, που δεν γνωρίζουν θάνατο, και λέγαν ό,τι τους περνούσε απ’ το μυαλό, λόγια άσκοπα…και προχωρούσε η μέρα, το μεγάλο πράμα, δεμένη χειροπόδαρα στο άρμα του καιρού…και του νερού η δύναμη, μέσα στα αυλάκια έτρεχε, σαν τρελή για να προλάβει κάτι».
Ενώ σύμφωνα με τον Αντρέι Μπέλι «η πραγματική δημιουργική δύναμη δεν μετριέται με τη συνείδηση -η συνείδηση έρχεται πάντα μετά τη δημιουργία», ο Ν. Βαλαωρίτης αφήνει λίγο περισσότερη απόσταση μεταξύ δημιουργίας και συνείδησης απ’ τους υπόλοιπους συγκαιριανούς του, γεγονός όμως που σε βάθος χρόνου «λογικά» θα επιστρέφει υπέρ του.
Κλείνοντας ξανασημειώνω πως τo έργο του, ποιητικό (αλλά και το μυθιστορηματικό και δοκιμιακό), συνολικά τίθεται και προσλαμβάνεται ως «αληθινή» πραγματικότητα, κατοικείται από το Είναι (με την Χάιντεγκεριανή έννοια), και παραμένει έτσι γνήσιο σε όλες του τις εκφάνσεις ως διαρκές Είναι προς θάνατο, που ενώ αυτοαναφέρεται ανοίγεται προς τον κόσμο και τον άνθρωπο και παραμένει ανοιχτό ως την προτελευταία δημοσιευμένη ποιητική του συλλογή (Άνθη θερμοκηπίου). Συλλογή που εμφανίζεται ως μεγάλος και πάλι τεχνίτης, με πιο ανατρεπτική διάθεση και κρατώντας ακόμη μεγαλύτερη απόσταση απ’ τα γραφόμενα του. Μια γλυκιά και ευφυής ειρωνεία διαποτίζει το έργο και μια απλότητα που συνδυάζει μια σπιρτάδα με την πλήρη σχεδόν αποδοχή του τραγικού και του παράλογου. Φαίνεται να επινοεί πλέον τον κόσμο με την κίνηση των δακτύλων του, με εξαιρετική ευκολία μα και με κάποια αμηχανία μπροστά στο επερχόμενο τέλος. Οι νέες διατάξεις και οι συνδυασμοί ταξινομούν με Βαλαωρίτεια άνεση τα φαινομενικά ετερόκλητα και ετεροχρονισμένα. Η σημασία έτσι που δίνει ο ίδιος στη δομή, του κόσμου, του πραγματικού, συστήνει ένα πρότυπο, το δικό του στην προκειμένη περίπτωση. Η τελευταία του συλλογή «Γραμματοκιβώτιο ανεπίδοτων επιστολών» συμπληρώνει και ενισχύει αυτή την εικόνα.
Παραθέτω λίγους στίχους του που συνοψίζουν τον άνθρωπο, τον ποιητή και τα παραπάνω νομίζω, μοναδικά:
Ανάμεσα στο πλοίο και την αποβάθρα το χάσμα μεγαλώνει
Η σκοπιά μου έστω και λανθασμένη
Η λογική μαζεύει τα φουστάνια της για να πηδήξει
Το βράδυ έρχεται για να διαπιστωθεί
Παράλογες σημαιούλες κουνάνε στη γέφυρα
(από τη συλλογή στο Κάτω-κάτω της γραφής).
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ο «εφιάλτης» Τσίπρα πάνω από τη Μέρκελ και μία κηδεία

Διχασμένο Βερολίνο

Η Άνγκελα Μέρκελ οφείλει να παραδεχτεί ότι η πολιτική της λιτότητας έχει πια κουρελιαστεί, γράφει σε άρθρο του ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ, που προτείνει στην Γερμανίδα καγκελάριο να πάψει να βλέπει σαν το ιερό δισκοπότηρο το μηδενικό καινούργιο χρέος. Την ίδια στιγμή, στελέχη του συνασπισμού της Μέρκελ αλλά και γερμανικος Τύπος εξεπολύουν νέα επίθεση στην Ελλάδα, με αποκορύφωμα το Spiegel που κυκλοφορεί σήμερα με τον Έλληνα πρωθυπουργό στο εξώφυλλο του, υπό τον τίτλο «Αλέξης Τσίπρας, ο εφιάλτης της Ευρώπης: Ο οδηγός που κινείται στο αντίθετο ρεύμα». 

Μια ελληνική κηδεία στη γερμανική λιτότητα
Με σκληρή γλώσσα ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ ασκεί κριτική στην πολιτική της λιτότητα που με πρωτεργάτη  την Άνγκελα μ¨ερκελ έχει εφαρμοστεί στις ευρωπαϊκές χώρες που ήρθαν αντιμέτωπες με την κρίση, βυθίζοντας τες ακόμα πιο βαθιά. Στο άρθρο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Μια ελληνική κηδεία στη γερμανική λιτότητα», γράφει ο Φίσερ:
Όχι πριν πολύ καιρό, γερμανοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι διακήρυτταν ότι η κρίση του ευρό είχε τελειώσει: η Γερμανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση, πίστευαν, είχε ξεπεράσει την καταιγίδα. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτό ήταν ένα ακόμα λάθος σε μια συνεχιζόμενη κρίση. Το πιο πρόσφατο λάθος, όπως και τα περισσότερα που είχαν προηγηθεί, προήλθε από ευσεβείς πόθους και είναι, για μία ακόμα φορά, η Ελλάδα που σπάει την ονειροπόληση.
Ακόμα και πριν την τεράστια νίκη του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες ελληνικές εκλογές, ήταν ξεκάθαρο ότι η κρίση όχι μόνο δεν τελείωσε, αλλά απειλεί να χειροτερέψει. Η λιτότητα - ως πολιτική αντιμετώπισης της έλλειψης ζήτησης - απλά δε λειτουργεί. Σε μια συρρικνούμενη οικονομία, η αναλογία χρέους προς το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν αυξάνεται παρά μειώνεται, και έτσι οι ευρωπαϊκές χώρες σε κρίση βρέθηκαν σε ύφεση, με αποτέλεσμα την τεράστια ανεργία, τα ανησυχητικά επίπεδα φτώχειας και τις λιγοστές ελπίδες.
Προειδοποιήσεις για σοβαρές πολιτικές αναταράξεις δεν εισακούστηκαν. Προσκολλημένη στο εγκαθιδρυμένο γερμανικό ταμπού για ελάχιστο πληθωρισμό, η κυβέρνηση της Ά. Μέρκελ ξεροκέφαλα επέμενε ότι ο πόνος της λιτότητας ήταν απαραίτητος για να επιτευχθεί η ανάκαμψη: Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είχε πολλές επιλογές από το να ακολουθήσει. Τώρα, με τους έλληνες ψηφοφόρους να έχουν διώξει την εξουθενωμένη και διεφθαρμένη ελίτ της χώρας τους, ψηφίζοντας ένα κόμμα που έχει δώσει όρκο να τελειώσει τη λιτότητα, οι πολιτικές αναταράξεις έχουν ξεκινήσει.
Αλλά, αν και η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να σηματοδοτήσει την αρχή ενός νέου κεφαλαίου στην κρίση του ευρώ, ο πολιτικός, και πιθανώς υπαρξιακός κίνδυνος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη είναι σοβαρότερος. Η απελευθέρωση από την Ελβετική Εθνική Τράπεζα (SNB) της ισοτιμίας ευρώ-φράγκου στις 15 Ιανουαρίου, αν και δεν αποτελεί κάποια άμεση οικονομική απειλή, ήταν ένα τεράστιο ψυχολογικό χτύπημα, που αντανακλούσε, αλλά προκάλεσε κιόλας, απώλεια εμπιστοσύνης. Το ευρώ, όπως η κίνηση της SNB υπονόησε, παραμένει πιο εύθραυστο από ποτέ. Η ακόλουθη απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για επαναγορά ομολόγων ύψους 1 τρισ. ευρώ από τις χώρες της Ευρωζώνης, αν και ήταν σωστή και απαραίτητη, θόλωσε την εμπιστοσύνη.     
Το αποτέλεσμα των ελληνικών εκλογών ήταν προβλέψιμο τουλάχιστον ένα χρόνο τώρα. Αν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της "τρόικας" (Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ΕΚΤ και ΔΝΤ) και της νέας ελληνικής κυβέρνησης πετύχουν, το αποτέλεσμα θα είναι ένας αξιοπρεπής συμβιβασμός και για τις δύο πλευρές: αν δεν επιτευχθεί συμφωνία, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει.
Αν και κανένας δεν ξέρει τι θα σήμαινε μια ελληνική χρεοκοπία για το ευρώ, σίγουρα θα συνεπαγόταν κίνδυνος για την επιβίωση του κοινού νομίσματος. Εξίσου σίγουρα, η μεγα-καταστροφή που μπορεί να προκληθεί από μια διάλυση της Ευρωζώνης δε θα αφήσει απ'έξω τη Γερμανία.
Ένας συμβιβασμός θα οδηγούσε, de facto, σε χαλάρωση της λιτότητας, το οποίο θα συνεπαγόταν σοβαρό ρίσκο για τη Μέρκελ στο εσωτερικό της Γερμανίας (αν και μικρότερο απ'ότι η κατάρρευση του ευρώ). Αλλά λαμβάνοντας υπόψιν την τεράστια δημοτικότητά της στη χώρα, αλλά και στο εσωτερικό του κόμματος της, η Μέρκελ υποτιμά τις επιλογές που έχει στη διάθεσή της. Θα μπορούσε να κάνει πολλά περισσότερα, αν εμπιστευόταν τον εαυτό της.
Στο τέλος, μπορεί να μην έχει επιλογή. Με δεδομένο τον αντίκτυπο του αποτελέσματος των ελληνικών εκλογών στις πολιτικές εξελίξεις σε Ισπανία, Ιταλία και Γαλλία, όπου το συναίσθημα ενάντια στη λιτότητα είναι εξίσου υψηλό, η πολιτική πίεση στο Eurogroup των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης θα αυξηθεί σημαντικά. Δε χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να προβλέψει ότι το τελευταίο κεφάλαιο στην κρίση του ευρώ, θα αφήσει πίσω του κουρελιασμένη την γερμανική πολιτική λιτότητας - εκτός αν η Μέρκελ θέλει να πάρει το τεράστιο ρίσκο να αφήσει το ευρώ να καταρρεύσει.
Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι το θέλει. Οπότε, ανεξάρτητα από το ποια πλευρά -η τρόικα ή η νέα ελληνική κυβέρνηση- θα κινηθεί πρώτη στις επερχόμενες διαπραγματεύσεις, οι ελληνικές εκλογές έχουν παράξει ήδη μια ξεκάθαρη ήττα για την Μέρκελ και την βασισμένη στη λιτότητα στρατηγική της για τη διατήρηση του ευρώ.
Παράλληλη μείωση του χρέους και δομικές μεταρρυθμίσεις ξέρουμε πλέον ότι επιβαρύνουν αφόρητα οποιαδήποτε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, καθώς υπερφορολογούν τους ψηφοφόρους. Και, χωρίς ανάπτυξη, δεν πρόκειται να υπάρξουν ούτε δομικές μεταρρυθμίσεις, όσο απαραίτητες και να'ναι.
Αυτό είναι το μάθημα της Ελλάδας για την Ευρώπη. Το ερώτημα τώρα δεν είναι αν η γερμανική κυβέρνηση θα το δεχτεί, αλλά πότε. Θα χρειαστεί μια αντίστοιχη πανωλεθρία των ισπανών συντηρητικών στις επερχόμενες εκλογές για να αναγκαστεί η Μέρκελ να αποδεχθεί την πραγματικότητα;
Τίποτα άλλο παρά η ανάπτυξη θα αποφασίσουν το μέλλον του ευρώ. Ακόμα και η Γερμανία, η μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ, αντιμετωπίζει μια τεράστια ανάγκη για επενδύσεις σε υποδομές. Αν η κυβέρνησή της σταματούσε να βλέπει το "μηδενικό καινούργιο χρέος" σαν το ιερό δισκοπότηρο και αντί αυτού επένδυε στον εκσυγχρονισμό μεταφορών και δημοτικών δομών, στην ψηφιοποίηση νοικοκυριών και βιομηχανίας, το ευρώ -και η Ευρώπη- θα δεχόντουσαν μια δυνατή ώθηση. Επιπλέον, ένα τεράστιο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί με εξαιρετικά χαμηλά (και στην περίπτωση της Γερμανίας ακόμα και αρνητικά) επιτόκια.
Η συνοχή της Ευρωζώνης και η επιτυχία των απαραίτητων δομικών μεταρρυθμίσεων της, δηλαδή η επιτυχία επιβίωσής της, τώρα εξαρτώνται απ'το αν μπορεί να ξεπεράσει την έλλειψη ανάπτυξής της. Η Γερμανία έχει περιθώριο για δημοσιονομικές μανούβρες. Το μήνυμα των ελληνικών εκλογών είναι ότι η Μέρκελ πρέπει να το χρησιμοποιήσει πριν να είναι αργά.   
Τσίπρας, ο εφιάλτης της Ευρώπης και της Μέρκελ
Μία βλοσυρή φωτογραφία του νέου Έλληνα πρωθυπουργού κοσμεί το σημερινό πρωτοσέλιδο του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel. «Ο εφιάλτης της Ευρώπης Αλέξης Τσίπρας: Οδηγός στο αντίθετο ρεύμα» είναι ο τίτλος του περιοδικού που αφιερώνει πλήθος σελίδων του στη νέα ελληνική κυβέρνηση και τις προθέσεις της.
«Άγκελα Μέρκελ και Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αναζητήσουν τον συμβιβασμό. Η γερμανική πλευρά πρέπει να δείξει κατανόηση. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους οι γερμένοι αντιμετωπίστηκαν με τόση κατανόηση που και εκείνοι πρέπει να κάνουν τώρα το ίδιο. Η αλληλεγγύη παραμένει ζητούμενο παρά τα όποια λάθη των Ελλήνων. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί να αθετήσει τις συμφωνίες με την ΕΕ. Ένα κούρεμα δεν είναι δυνατό, διότι αυτό θα οδηγούσε Πορτογάλους και Ισπανούς σε παρόμοια αιτήματα που δεν θα ήταν σε θέση να ικανοποιήσει η ΕΕ. Μια επιμήκυνση και μείωση των επιτοκίων είναι βέβαια εφικτά. Καμία πλευρά δεν θα πρέπει ωστόσο να απορρίψει τη ρητορική της προσέγγισης», αναφέρει το περιοδικό.
Στο ίδιο μήκος κύματος με τίτλους όπως «Ρήξη μεταξύ Ελλάδα και ΕΕ», «Η Ελλάδα πετά έξω την τρόικα», «Τέλος της συνεργασίας με τους πιστωτές», «Η Ελλάδα σε τροχιά σύγκρουσης», και «Τέλος της περιόδου χάριτος για την Ελλάδα» ο γερμανικός τύπος αναφέρεται σήμερα στην επίσκεψη Ντάισελμπλουμ στην Αθήνα και τις δηλώσεις Βαρουφάκη ότι η κυβέρνηση δεν επιθυμεί πλέον την συνεργασία με την τρόικα και ότι δεν θα ζητήσει παράταση του ελληνικού προγράμματος.
Ο Βαρουφάκης και η λιτότητα διχάζουν το Βερολίνο
Η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο των γερμανικών πολιτικών συζητήσεων, διχάζοντας το Βερολίνο.
Έντονη ήταν η αντίδραση των βουλευτών του συνασπισμού της καγκελαρίου Μέρκελ στις δηλώσεις του νέου υπουργού Οικονομικών της Ελλάδας, Γιάννη Βαρουφάκη περί τέλους των διαπραγματεύσεων με την τρόικα. Η επικεφαλής της ευρω-ομάδας της CSU Ανγκέλικα Νίμπλερ έκανε λόγο για «πρόκληση αναμέτρησης» προς την ευρωζώνη και διαμηνύει ότι «υπό αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να υπάρξει πλέον καμία οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα». Την ίδια στιγμή ο βουλευτής των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) Τόμας Μπαράις εκτιμά ότι η ελληνική κυβέρνηση υπερέβη την «κόκκινη» γραμμή και σε υψηλούς τόνους δηλώνει ότι «αυτό δεν επιτρέπεται να μείνει χωρίς συνέπειες. Τώρα πρέπει να εξεταστεί γρήγορα πώς μπορούν να σταματήσουν προς το παρόν περαιτέρω μέτρα βοήθειας και εγγυήσεις.»
Αντίθετα, ο επικεφαλής της ΚΟ του κόμματος της Αριστεράς, Die Linke, Γκρέγκορ Γκίζι, καταλογίζει την ευθύνη για την αντιπαράθεση με την Ελλάδα στην Μέρκελ. Σχολιάζοντας τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, ο κ Γκίζι εκτιμά ότι ο νέος Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα προσπαθήσει να συνεργαστεί πιο στενά με την Ισπανία την Ιταλία την Πορτογαλία αλλά και τη Γαλλία και βλέπει και τις υπόλοιπες υπερχρεωμένες χώρες να ακολουθούν το παράδειγμα της Ελλάδας και να παίρνουν επίσης αποστάσεις από την πολιτική της Άγκελα Μέρκελ. «Αυτό θα μπορούσε να στριμώξει την κυρία Μέρκελ» λέει χαρακτηριστικά.
Πηγη tvxs.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Χυδαίο tweet Έλλης Παπαγγελή για Σακελλαρίδη | Γιατί την κρατά η ΝΔ;



Τις τελευταίες ημέρες, εκτός των επίσημων ανακοινώσεων της ΝΔ για τον πολιτικό όρκο και την παρουσία της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην ορκωμοσία του υπουργικού συμβουλίου, υπήρξαν και αντιδράσεις από τον δεξιό χώρο για τις ενδυματολογικές προτιμήσεις της νεοσύστατης κυβέρνησης (χωρίς γραβάτα), ακόμη και για τις γαστριμαργικές συνήθειες των μελών της.

Μέχρι εδώ όλα καλά, αν και πιστεύω πως στον όρκο ή στο lifestyle δεν βρίσκεται η ουσία. «Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά», που λέει και ο απλός λαός… Προσωπικά θα προτιμούσα εποικοδομητική κριτική στην κυβέρνηση για πράγματα ουσιώδη και όχι επουσιώδη.

Σήμερα, όμως, είδα κάτι που ξεπερνά κάθε όριο. Η γνωστή και μη εξαιρετέα Έλλη Παπαγγελή,υποψήφια περιφερειακή σύμβουλος με τον Γιώργο Κουμουτσάκο, έκανε στο twitter χυδαίους υπαινιγμούς για τον υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικό εκπρόσωπο Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

Το tweet αυτό, το οποίο δεν μπορώ να επαναλάβω στο κείμενό μου, αναφερόταν στο υποτιθέμενο σκάνδαλο που είχε απειλήσει να φέρει στο φως μεγαλοδημοσιογράφος, προσπαθώντας να εκβιάσει τον υποψήφιο (τότε) για το δήμο της Αθήνας, Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

Είναι ντροπή για το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, και για τους σοβαρούς εκπροσώπους της λαϊκής Δεξιάς, να έχουν στους κόλπους τους πρόσωπα που αρνούνται την ύπαρξη νεκρών στο Πολυτεχνείο (το θυμάστε αυτό;) και αναπαράγουν αθλιότητες σε βάρος πολιτικών.

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν, όντως, πιστεύει και η ίδια τι λέει πια. Προσπάθεια για υπερπροβολή; Τη βάζουν κάποιοι να τα λέει; Δεν μπορώ να γνωρίζω.

Μία λέξη και μόνο: Ντροπή.
Πηγη www.aixmi.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Πλην ουχ ως εγώ θέλω…

Στιγμιότυπο από την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης στο Προεδρικό Μέγαρο | EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Συντάκτης: 

Πάτερ μου, ει δυνατόν εστι, παρελθέτω απ’ εμού το Καμμένιον τούτο…, κι έσταζε κόμπους ο ιδρώτας απ’ το μέτωπό μου… Και το Κουίκ, Πάτερ μου, κι αυτό παρελθέτω, και το Κουντουρά, και παν τι το Ανέλλιον. Αλλ’ ω τέκνον μου, ήρθε εξ ύψους η φωνή, θα προτιμούσες Θεοδωράκιον; Δύσκολα μου βάζεις, Πάτερ, ανακράζω, σκληρά με δοκιμάζεις, ίνα τι; Η αλήθεια είναι πως, αν σκεφτώ ότι αυτό συγκεκριμένα είναι το πιο αναξιόπιστο πρόσωπο στην πολιτική σκηνή, αυτό το ίδιο, Πάτερ μου, όχι πολλά από τα στελέχη και τα μέλη του, τότε επίσης παρελθέτω, Πάτερ, και τρισπαρελθέτω!
Μα πάλι, σκέφτομαι και λέω, μπορεί σωστά να είναι έτσι καμωμένα, αφού με 149 έδρες χρειαζόταν οπωσδήποτε στήριξη, και αφού, από την άλλη, με προσφυγή σε νέες εκλογές θα μας γδέρναν ζωντανούς, όντως στα γουναράδικα ετούτη τη φορά, οπότε, λέω, πάει καλά, σωστά θα γίναν έτσι όπως γίναν… Ομως δεν αντέχεται, Πάτερ μου, δεν αντέχεται, έστω και σε συμβολικό επίπεδο· αγκαζέ με εθνικιστές και ξενόφοβους ρατσιστές, δεν αντέχεται…
Φυσικά, σπεύδω να τονίσω κάτι που ξανάγραψα, η κουβέντα αυτή, και όποια άλλη, ακόμα πιο σκληρή κριτική, μόνο από αριστερότερα μπορεί να γίνει, όχι ΚΚΕ εννοείται, μα ΑΝΤΑΡΣΥΑ λόγου χάρη και πιο πέρα. Δεν νοείται δηλαδή τέτοια κριτική από αυτούς που ανέβασαν πλάι τους στην κυβερνητική καρέκλα το πιο ακροδεξιό τότε κόμμα στη Βουλή, το Λάος, χωρίς μάλιστα να τους λείπουν διόλου τα κουκιά, και δεν αναφέρομαι φυσικά στους δεξιούς, μα στους ΠΑΣΟΚ και σ’ όσους ψήφισαν έκτοτε, παναπεί επιβράβευσαν, ΠΑΣΟΚ· ούτε νοείται τέτοια κριτική απ’ όσους επίσης συγκυβέρνησαν, και τώρα αναφέρομαι και στους ΠΑΣΟΚ και στους ΔΗΜΑΡ, με την ουσιαστικά ακροδεξιά παράταξη (και οπωσδήποτε ατζέντα) του Σαμαρά, του Μπαλτάκου και του Φαήλου, με συναδέλφους τους υπουργούς τον Αδωνη και τον Βορίδη, δεν νοείται λέω να κρίνουν αυτοί τη συγκυβέρνηση τώρα του ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛΛ. Απλώς χάθηκε, ας πούμε, το ηθικό πλεονέκτημα…
Και έτσι κι αλλιώς πονάει, Πάτερ μου, πονάει. Γι’ αυτό, μακάρι παρελθέτω… Πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως συ –και τινάχτηκα πια απ’ τον ανήσυχο ύπνο μου.
Κι όχι, δεν ήταν όνειρο κακό που πέρασε, ήταν η πραγματικότητα. Αλλά ξύπνησα, είπα, συνήλθα· εγώ δεν έλεγα συνέχεια εξάλλου ότι θα καταπιούμε ενδεχομένως πολλά, αν είναι να γίνουν κάποια άλλα, ουσιαστικά, πως δεν θα πέφτουμε και θα ξαναματαπέφτουμε από τα σύννεφα ψηλά;
Για την ώρα, και μακάρι για πολύ, με τα όποια και όντως στραβά, δεν εννοώ να χάσω ούτε στάλα απ’ τη χαρά και τη συγκίνησή μου. Και ανάμεσα σε πολλούς, γνωστούς ήδη από το έργο τους στην αριστερά των αγώνων και των δικαιωμάτων, ας μου επιτραπεί να χαιρετίσω ξεχωριστά από εδώ, με συγκίνηση και περηφάνια μαζί, δύο ανθρώπους με τους οποίους έχω βρεθεί και προσωπικά πιο κοντά, από παλιά πολύ τον Αριστείδη Μπαλτά, πιο πρόσφατα τον και νεότερο Νίκο Ξυδάκη.
Νομίζω, θα τα καταφέρουμε, Πάτερ μου. Και πάντως τώρα πανηγυρίζουμε.

⌦ «Οχι ΚΚΕ, εννοείται»;

Δεν νοείται αριστερή κριτική από το μη αριστερό ΚΚΕ, έγραψα παραπάνω, όπως και την προηγούμενη φορά, επικαλούμενος την αξιωματική ρήση του Αγγελου Ελεφάντη πως αριστερά είναι μόνο η ανανεωτική αριστερά. Σηκώνει συζήτηση το θέμα, παρατήρησαν κάποιοι φίλοι, όμως θα προχωρήσω, τώρα ιδίως που το κόμμα αύξησε το ποσοστό του: πιστεύω ότι ένα σταλινικό κόμμα, σταλινικό όχι απλώς από καταγωγή αλλά επειδή παραμένει πιστό στον σταλινισμό, δεν μπορεί να θεωρείται όχι απλώς αριστερό αλλά ούτε σκέτα δημοκρατικό.
Η ριζοσπαστικοποίηση των νέων, όπως είναι γνωστό, και εν μέρει φυσικό, περνάει συχνά από την άκρα αριστερά, τον αντιεξουσιαστικό χώρο και ενδεχομένως τις μολότοφ, ή από την άκρα δεξιά, τώρα τη Χρυσή Αυγή· αλλιώς, σε μια ηπιότερη μορφή, από ένα κοινοβουλευτικό κόμμα που χαρακτηρίζεται κομμουνιστικό, εν προκειμένω το ΚΚΕ. Από αυτή την άποψη, κατανοεί ίσως κανείς τη στράτευση των νέων στο συγκεκριμένο κόμμα, ιδίως όσο ξεμακραίνουμε από τις μέρες του σταλινισμού και παραμένει θεωρητική η γνώση για τα εγκλήματά του.
Ομως μοιάζει ακατανόητη η στράτευση στο ΚΚΕ μεγαλύτερων σε ηλικία, άλλων που άκουσαν οι ίδιοι και άλλων, σχετικά νεότερων, όπως εμείς, που έφτασαν ώς τ’ αφτιά μας οι οιμωγές των αναρίθμητων θυμάτων. Και τότε είναι ασέβεια στη μνήμη τους, ακόμα και η περιστασιακή έστω ψήφος στο ΚΚΕ, ασέβεια στη μνήμη επίσης φίλων ακριβών, από αυτούς με τους οποίους ζήσαμε και μάθαμε κοντά τους, τον Αγγελο Ελεφάντη, τον Φίλιππο Ηλιού, τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, τον Μανόλη Αναγνωστάκη, και τόσους άλλους.
Ασέβεια και ύβρις.
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Και επίσημα τα θέματα των ΜΜΕ στον Νίκο Παππά

O υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς. | EUROKINISSI / ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ


Συντάκτης: 


Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μεταβίβασε τις αρμοδιότητες για τα θέματα των ΜΜΕ στον υπουργό Επικρατείας, Νίκο Παππά, με  το ΦΕΚ (αριθμ.207). Ήδη στα χέρια του βρίσκεται ο φάκελος που αφορά τόσο τη δημόσια ραδιοτηλεόραση όσο και τα ιδιωτικά κανάλια καθώς το επόμενο διάστημα αναμένονται οι πρώτες κινήσεις στον συγκεκριμένο τομέα.
Στις αρμοδιότητές του περιλαμβάνονται η Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Προβολής, η εποπτεία των νομικών προσώπων και φορέων που υπάγονται σε αυτές καθώς και σε θέματα Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης. Με την ίδια απόφαση ο κ. Παππάς αναλαμβάνει να συνδράμει τον πρωθυπουργό στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής και στην εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Πρωθυπουργού και της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης.
Όπως σημειώνεται στο άρθρο 2 του ΦΕΚ στις αρμοδιότητές του περιλαμβάνονται επίσης:
α. οι κοινοβουλευτικές αρμοδιότητες και η νομοθετική πρωτοβουλία
β. η πρόταση για την έκδοση ατομικών και κανονιστικών διαταγμάτων
γ. η έκδοση πράξεων ατομικού και κανονιστικού χαρακτήρα
δ. η πρόταση για την έκδοση διαταγμάτων και η έκδοση πράξεων από κοινού με συναρμόδιους υπουργούς, αναπληρωτές υπουργούς και υφυπουργούς
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Γ. Βαρουφάκης: «Δεν θα κάνουμε δήλωση μετάνοιας...»


Ξεκάθαρος για τη στάση που θα κρατήσει εντός και εκτός συνόρων, εμφανίζεται ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, λίγες ώρες μετά την συνάντηση του με τον επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ.
Σε συνέντευξή του στο Βήμα της Κυριακής, ο υπουργός Οικονομικών , δηλώνει ότι συζητήθηκε το «πρόγραμμα- γέφυρα» και προσθέτει: «Από τη μια μεριά κατανοώ ότι οι εταίροι μας δεν μπορούν εύκολα να δεχθούν το ότι εμείς "θα σκίσουμε το μνημόνιο". Ότι θα κάνουμε μια συμβολική κίνηση που θα θεωρηθεί εχθρική. Και είναι κάτι το οποίο εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να κάνω, έτσι κι αλλιώς. Από την άλλη μεριά, δεν θα κάνουμε δήλωση, μια δήλωση μετάνοιας για την άποψή μας για το ισχύον πρόγραμμα υπό την μορφή της αίτησης για επέκτασή του. Η Ευρώπη, χρόνια τώρα, δεκαετίες, αν έχει πετύχει κάτι είναι να παράγει φρασεολογίες που να ικανοποιούν όλες τις πλευρές. Πολύ εύκολα μπορούμε να βρούμε μια τέτοια φράση που να καλύπτει και τη δική τους πλευρά και τη δική μας . Μια ιδέα είναι η γέφυρα μεταξύ του προγράμματος που ισχύει και του επόμενου προγράμματος».
Ο κ. Βαρουφάκης σημειώνει ότι θα δοθεί δημοσιονομικός χώρος στην Ελλάδα, για μερικούς μήνες, για να καταθέσει η νέα κυβέρνηση τις προτάσεις της ενώ απαντώντας στην ερώτηση εάν θα καλύπτεται έτσι και η ΕΚΤ για να χρηματοδοτεί ομαλά τις τράπεζες απαντά:«Νομίζω ότι αυτή θα είναι η λογική λύση: ότι συμφωνούμε πως θα έχουμε μια περίοδο η οποία θα μας οδηγήσει στη νέα συμφωνία , η οποία ελπίζουμε να είναι έτσι δομημένη που θα σταματήσει τη σκοτοδίνη της ελληνικής οικονομίας και θα αποτελέσει και τη βάση - εμείς θα το θέλαμε- για το γύρισμα της σελίδας για ολόκληρη την Ευρώπη». Σε ότι αφορά την δόση των 7,2 δισ. λέει πως «η δική μας θέση είναι ότι αυτή η πρακτική του "άντε να αγοράσουμε λίγο χρόνο και έχει ο Θεός" πρέπει να σταματήσει». Συμπληρώνει πως «θα περιοριστούμε στις δικές μας δυνάμεις , στον λιτό βίο, αλλά αυτό που τόνισα στον κ. Ντάϊσελμπλουμ είναι ότι εμείς είμαστε αποφασισμένοι. Ειδικά, εγώ ως υπουργός Οικονομικών,είμαι αποφασισμένος να μην αφήσω τον προϋπολογισμό να εκτροχιαστεί. Σας διαβεβαιώνω ότι δεν πρόκειται να υπάρξει μετατροπή των πρωτογενών πλεονασμάτων σε πρωτογενές έλλειμμα... Δεν θα πέσουμε σε πρωτογενές έλλειμμα μέχρις ότου η νέα συμφωνία, η οποία θα αναδιαρθρώνει και το χρέος, θα βασίζεται σε βαθιές μεταρρυθμίσεις που θα αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημοσίου τομέα».
Ο υπουργός Οικονομικών επαναλαμβάνει για την τρόικα ότι δεν είναι το άθροισμα της Ε.Ε., της ΕΚΤ και του ΔΝΤ- «θεσμούς στους οποίους προσβλέπουμε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό για συνεργασία», όπως λέει και σημειώνει: «Δεν θέλω να τους χασομερώ, γιατί δεν είναι εξουσιοδοτημένοι να συζητήσουν την ουσία και τη λογική του προγράμματος».
Δεν αποκαλύπτει τι του «ψιθύρισε», ούτε τι συζήτησαν κατ΄ ιδίαν με τον κ. Ντάισελμπλουμ γιατί «συμφωνήσαμε ότι η συνάντηση θα ήταν μια συνάντηση γνωριμίας και δημιουργίας ενός κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ δύο ανδρών, δυο υπουργών». 
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Τσίπρας: «Θα... πρωτοτυπήσω, μένοντας συνεπής στις δεσμεύσεις μου»

Ο Αλέξης Τσίπρας με τον Μάρτιν Σουλτς | EUROKINISSI


Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας διαβεβαίωσε τους συνεργάτες του ότι θα παραμείνει σταθερός στις δεσμεύσεις του, κατά τη διάρκεια σύσκεψης στο Μαξίμου, με αντικείμενο την αποτίμηση των επισκέψεων των Ευρωπαίων αξιωματούχων, Μάρτιν Σουλτς και Γερούν Ντάισελμπλουμ. 
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο πρωθυπουργός τόνισε στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη και τον υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, ότι «οι προκάτοχοί μου επέλεξαν άλλα να λένε προεκλογικά και άλλα να κάνουν μετεκλογικά. Έχασαν τη στήριξη του λαού και έπεσαν. Σκέφτομαι να πρωτοτυπήσω και να μείνω συνεπής στις δεσμεύσεις μου».
Οι ίδιες πηγές σημείωναν ότι η τοποθέτηση αυτή επιβεβαιώνει την σταθερή πολιτική θέση της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού προσωπικά έναντι των δανειστών.
Υπενθυμίζεται ότι κατά την -περίπου μισής ώρας- συνάντησή του με τον επικεφαλής του Eurogroup, ο  πρωθυπουργός εξέφρασε την πεποίθηση πως ο κ. Ντάισελμπλουμ θα δώσει ένα μήνυμα διαπραγμάτευσης και καλής θέλησης για μια νέα αμοιβαία επωφελή συμφωνία.
Πηγη www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Ο διάλογος στην αρένα

Ο διάλογος στην αρένα
Οχι μόνον στην τελευταία προεκλογική περίοδο, αλλά εδώ και πάρα πολλά χρόνια ο δημόσιος λόγος και, κυρίως, ο δημόσιος διάλογος στη χώρα μας κακοποιούνται. Είναι οξύμωρο, αλλά και ο λόγος και ο διάλογος δολοφονούνται απ’ τις λέξεις που μετέρχονται. Διότι οι λέξεις, ορισμένες λέξεις, είναι κυνηγοί κεφαλών,
σηματοδοτούν φορμαλιστικές και προκατασκευασμένες αντιδράσεις. Πρόκειται για μια σημειολογία του λόγου αποκρουστική και ευνουχιστική. Από την άλλη, υπάρχουν άλλες λέξεις, επικηρυγμένες. Που κρέμονται στα μανταλάκια σαν σφαχτάρια κι εξετάζονται από μια (δυστυχώς ευρείας αποδοχής) Ιερά Εξέταση η οποία, μετερχόμενη δικά της στερεότυπα και αφορισμούς, αποφαίνεται κάθε φορά τι εστί βερίκοκο.
Στα πάνελ, μέσα σε μια οχλαγωγία διακοπών, αγένειας, πονηρίας, αλλά και «γνώσης των κανόνων του παιχνιδιού», ο διάλογος δεινοπαθεί, γίνεται α-νόητος και ο λόγος  εκτελείται συνοπτικώς από τα έξι βήματα με έξι γκαρίσματα. Οι λέξεις σε αυτόν τον «λόγο»-«διάλογο» δεν μπορούν παρά να είναι μαύρες ή άσπρες. Αν επίσης είναι λέξεις προγραμμένες ή ύποπτες, οι κήνσορες τους κρεμάνε κουδούνια. Ο λόγος και ο διάλογος μπαίνουν στο κρεβάτι του Προκρούστη και βιάζονται αδίστακτα από την προπαγάνδα, την ιδεολογική τρομοκρατία και τον από καθέδρας λόγο των οφικιάλιων. Μια κανονική δικτατορία των εγκάθετων.
Σε αυτήν την προεκλογική περίοδο το πράγμα παράγινε. Ηταν σαν οι μισθοφόροι της υπαγωγής σε αναγκαστική αποβλάκωση να την είχαν στήσει καραούλι στις δημοσιές, τα γεφύρια και τους αγρούς πυροβολώντας με δίκαννα και καλάσνικωφ όποια λέξη μιλούσε,
Ιίίίίίί! Είπες «Θανάσης», άρα θέλεις να επιστρέψουμε στη δραχμή! - μπαμ και κάτω! Βούλτεψη στο μυαλό σου και στην πυρά της Σπυράκη η λαλιά σου! Πήραν φωτιά οι μονταζιέρες, ένας ιερός σχολαστικισμός του συρμού σάρωσε την επικράτεια - μόνον μάγισσες στα πάνελ δεν εκάησαν.
Αυτός ο μανιχαϊσμός, αυτή η ανακριτική ασυδοσία, αυτή η τυραννία πρέπει να τελειώνει. Για παράδειγμα, ο πολιτικός όρκος του κ. Τσίπρα. Ακούσθηκαν επ’ αυτού τέρατα! Κι όμως ο ίδιος ο Χριστός στην επί του όρους ομιλία είναι κατηγορηματικός: «Εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως» (Ματθ. ε’ 34-37). Χρειάζεται μετάφραση;
Το Ευαγγέλιο λοιπόν είναι κατά του όρκου που δίνουν στο Ευαγγέλιο οι πιστοί του. Είναι μια ακόμα απ’ τις αντιφάσεις των ανθρώπινων ή, για να το πούμε αλλιώς, ένας απ’ τους «τρόπους» μιας επανάστασης (λόγου χάριν χριστιανικής) όταν γίνεται εξουσία (λόγου χάριν χριστιανική). Αντε όμως να γίνει συζήτηση για κάτι τέτοιο σε ένα πάνελ, στη Βουλή ή όπου αλλού στο φόρουμ. Θα σου φέρει το ΑΤΜ στο κεφάλι ο κυρ Ντινόπουλος και θα φτύνει τα σπόρια στο νερό σου ο κ. Γιακουμάτος.
Λέγεται ότι «δεν υπάρχουν αισχρές λέξεις, αλλά αισχροί άνθρωποι». Σωστόν. Διότι οι αισχροί άνθρωποι πρώτα απ’ όλα χρησιμοποιούν αισχρά τις λέξεις.
Αυτή η ποινικοποίηση όπως και η διαπόμπευση του λόγου, του διαλόγου, της συζήτησης, της αναζήτησης και της καλλιέπειας πρέπει να τελειώνει. Και προς τούτον τον καλόν αγώνα πρώτοι οι άνθρωποι της Αριστεράς πρέπει να προσέλθουν.
Οι καιροί που έρχονται είναι δύσκολοι. Πρέπει να επανεκπαιδευθούμε στο ομιλείν και στο διαλέγεσθαι. Είναι αναγκαίο εν όψει μιας πολύπλοκης πολιτικής κατάστασης. Αυτοί που θα τη φωτίζουν κι όχι αυτοί που θα τη συσκοτίζουν είναι εκείνοι που θα πρέπει να κατισχύσουν, αυτό θα είναι το χρήσιμο για τον λαό. Οχι πως
η κινδυνολογία, ο στρεβλός λόγος, η προπαγάνδα και ο σκοταδισμός θα αποσυρθούν εύκολα από τη σκηνή, αλλά όσον τα πράγματα θα βελτιώνονται, τόσο λιγότερο έδαφος θα βρίσκουν να ανθούν τα άνθη του κακού. Ηδη ο κακός και άδικος λόγος έχει χάσει τον στόμφο του.
Ο καλός λόγος δεν σκοτώνει απαραιτήτως τον κακό λόγο. Το καλό έργο όμως τον αφανίζει...
Πηγη www.enikos.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

“Καλώς ήρθε το δολάριο”


Παρότι η κυβέρνηση κράτησε χαμηλούς τόνους, η τηλεφωνική επικοινωνίαΟμπάμα – Τσίπρα αποτέλεσε την αφορμή για ορισμένους «παπαγάλους» παλαιάς κοπής (τους ίδιους που πανηγύριζαν είτε κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, είτε η ΝΔ, είτε και οι δύο μαζί)  να… απελευθερώσουν τον εαυτό τους. Και να αρχίσουν να «πανηγυρίζουν» για το τέλος της λιτότητας που θα έρθει λόγω της «στήριξης του Ομπάμα», όπως παλιότερα «πανηγύριζαν» για τον «δημοκράτη» Κλίντον και πιο παλιά για τον «φιλέλληνα» Κάρτερ…
    Οι άνθρωποι αυτοί  - ευαγγελιστές του Μνημονίου που πασχίζουν σε μια νύχτα να βαφτιστούν «αντιμνημονιακοί» - δεν έχουν καταλάβει τίποτα ούτε από Ιστορία, ούτε από τη διεθνή κατάσταση και τη θέση της Ελλάδας μέσα σ’ αυτήν, ούτε καν από τα νέα δεδομένα που διαμορφώθηκαν με τη ψήφο του λαού στις εκλογές της Κυριακής. Παραμένουν στο παρελθόν (τους) θυμίζοντας τους κομπάρσους εκείνης της παλιάς ελληνικής ταινίας  («Καλώς ήρθε το δολάριο»)που έτρεχαν τα σάλια τους βλέποντας να κατεβαίνουν στο μόλο «τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα» του 6ου Αμερικάνικού Στόλου.
    Επί της ουσίας: Το αμερικάνικο («επεκτατικό») μοντέλο διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης που αντιπαρατίθεται με το γερμανικό («περιοριστικό») μοντέλο, έχει κι αυτό τα δικά του αποτελέσματα. Τα οποία δεν περιορίζονται στους άψυχους στατιστικούς δείκτες. Επεκτείνονται και στη ζωή των πραγματικών, των κανονικών ανθρώπων, στη ζωή του Αμερικανικού λαού.
    Ας δούμε, λοιπόν, τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, όπου μάλιστα πριν από λίγες μέρες ο Ομπάμα εξήγγειλε το… «τέλος της κρίσης». Ας δούμε πώς επήλθε αυτό το «τέλος της κρίσης»:  
  • Το 2008 κατά την έναρξη της κρίσης και της προεδρικής θητείας του Ομπάμα οι δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ (σύμφωνα με το περιοδικό Forbes) αριθµούσαν τους 359 και η περιουσία τους ανερχόταν στο 1,1 τρις δολάρια. Στα έξι χρόνια που πέρασαν, εν μέσω κρίσης, οι δισεκατομμυριούχοι στις ΗΠΑ… αυξήθηκαν και η περιουσία των 400 πλουσιότερων εξ αυτών  (σύμφωνα με τα στοιχεία του Forbes για το 2014) εκτινάχτηκε στα 2,29 τρις δολάρια. Ο πλούτος αυτός - αυξημένος κατά 270 δις δολάρια έναντι του 2013 - αντιστοιχεί στο ΑΕΠ ολόκληρης της Βραζιλίας…
    Σημείωση 1η: Την ίδια περίοδο που στις ΗΠΑ οι δισεκατοµµυριούχοι διπλασίασαν τα τρισεκατομμυριά τους, οι Αμερικανοί εργαζόµενοι είδαν να χάνονται περισσότερες από 7 εκατοµµύρια θέσεις εργασίας και να κατάσχονται πάνω από 5 εκατομμύρια κατοικίες από τις τράπεζες. Τις ίδιες τράπεζες που στο πλαίσιο της «επεκτατικής πολιτικής», μόνο μέχρι τον Οκτώβριο του 2010, είχαν επιχορηγηθεί από το αμερικάνικο κράτος (δηλαδή από τις τσέπες των φορολογούμενων) με περισσότερα από 3,3 τρις δολάρια.
    Σημείωση 2η: Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010 για κάθε έναν νέο Αµερικανό δισεκατοµµυριούχο που γεννούσε η πολιτική Ομπάμα αντιστοιχούσαν 130.000 απολυµένοι Αµερικανοί εργάτες…
    Σημείωση 3η: Αν η μισή μόνο περιουσία των 400 δισεκατοµµυριούχων των ΗΠΑ που αυξάνεται µε ιλιγγιώδεις ρυθµούς φορολογούνταν με μόλις 10%, τότε (όπως υπολόγισε ο δηµοσιογράφος Πάτρικ Μάρτιν, «Νέα», 11/3/2011) θα εξαφανίζονταν αυτοµάτως τα ελλείµµατα όλων των αµερικανικών πολιτειών. Αλλά κάτι τέτοιο οι Αµερικανοί εργαζόµενοι δεν το είδαν. Ούτε επί Μπους, φυσικά, αλλά ούτε επί Οµπάµα…
  • Μέσα στο 2009, κατά την έναρξη της κρίσης και στην πιο επώδυνη στιγμή της, σύµφωνα µε το αµερικανικό περιοδικό Fortune και την περίφηµη λίστα «Fortune 500», οι 500 µεγαλύτεροι µονοπωλιακοί όµιλοι των ΗΠΑ αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%. Οι συγκεκριµένοι όµιλοι είδαν την κερδοφορία τους να εκτινάσσεται στα 391 δισεκατοµµύρια δολάρια. Το γεγονός συνιστά πραγµατικό άθλο, αν συνυπολογιστεί ότι πρόκειται για τη δεύτερη µεγαλύτερη άνοδο κερδοφορίας που είχε καταγράψει η λίστα «Fortune 500» στην μέχρι τότε 56ετή ιστορία της.
    Σηµείωση 1η: Τη χρονιά που αύξησαν τα κέρδη τους κατά 335%, οι ίδιοι όµιλοι προχώρησαν στην απόλυση 821.000 εργαζοµένων.
    Σηµείωση 2η: Σύµφωνα µε το Ίδρυµα Ροκφέλερ, ένας στους πέντε Αµερικανούς εργαζοµένους το 2009 είχε εισοδηµατικές απώλειες τουλάχιστον 25%.
  • Το 2010 ο επικεφαλής της Bank of America εισέπραξε µπόνους 9 εκατοµµύρια δολάρια. Το µπόνους του προέδρου της Goldman Sachs ήταν 12,6 εκατ. δολάρια συν 2 εκατ. βασικός µισθός. Σύµφωνα µε έρευνα της εφηµερίδας Wall Street Journal, τα µπόνους και οι αποδοχές µε τα οποία οι 36 µεγαλύτεροι χρηµατοπιστωτικοί κολοσσοί της Γουόλ Στριτ αντάµειψαν τα στελέχη τους το 2010 ανήλθαν στα 144 δις δολάρια. Επρόκειτο για δεύτερο συνεχόµενο ρεκόρ, αφού την προηγούµενη χρονιά, το 2009, το ποσό που µοιράστηκαν τα golden boys ήταν 136 δις δολάρια. Στην ίδια έρευνα τονιζόταν ότι τα καθαρά κέρδη της Γουόλ Στριτ εκτιµήθηκαν στα τέλη του 2010 σε πάνω από 61 δις δολάρια.  Σύµφωνα, δε, µε τη Wall Street Journal, οι 25 µεγαλύτερες χρηµατοοικονοµικές εταιρείες των ΗΠΑ, από 350 δις δολάρια κέρδη που είχαν το 2007, προ κρίσης, είδαν τα κέρδη τους το 2010 να ανέρχονται σχεδόν στα 420 δις.
    Σηµείωση 1η: Το ποσό-ρεκόρ των 144 δις δολαρίων σε µισθούς και µπόνους σηµειώθηκε σε µια περίοδο που υποτίθεται ότι ο Μπάρακ Οµπάµα έχει... κηρύξει πόλεµο κατά των golden boys.
    Σημείωση 2η: Στη χώρα µε τα 144 δις δολάρια που εισπράττουν ως αµοιβές και µπόνους τα στελέχη της Γουόλ Στριτ και τα 420 δις κέρδη των 25 βασικότερων χρηµατοοικονοµικών επιχειρήσεων, ο αριθµός των άστεγων παιδιών που κυριολεκτικά ζουν στους δρόμους ξεπερνά το 1 εκατοµµύριο…
    Κάπως έτσι ήρθε το… «τέλος της κρίσης» στις ΗΠΑ. Ήρθε:
    α) Με τον Στίγκλιτς να καταγράφει ότι το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και με τον Κρούγκμαν να σημειώνει ότι από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες του πλούτου που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού.
    β) Με περίπου 55 εκατομμύρια Αμερικανοί (σύμφωνα με την Εθνική Ακαδημία Επιστημών) να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, εκ των οποίων 15,5 εκατομμύρια είναι παιδιά. Δηλαδή με περίπου 100 εκατομμύρια, το 1/3 του αμερικανικού πληθυσμού, να αντιμετωπίζουν σοβαρή οικονομική δυσπραγία.
    γ) Με πάνω από 50 εκατομμύρια Αμερικανούς να μην έχουν ασφάλεια υγείας και με 50 εκατομμύρια ανθρώπους να σιτίζονται με κουπόνια σίτισης.
    δ) Με το μέσο όρο των εσόδων των ανώτερων εισοδηματικά τάξεων στις ΗΠΑ να είναι κατά 400 φορές μεγαλύτερος από το μέσο όρο των αποδοχών των εργαζόμενων στρωμάτων.
    Προς όσους, επομένως, θα επιμείνουν να εμφανίζουν το «μοντέλο Ομπάμα» και τη «στήριξη» του Αμερικανού Προέδρου σαν εχέγγυο για την αναστροφή της ανθρωπιστικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, έχουμε να θυμίσουμε τα λόγια ενός σημαντικού διανοητή, του Ταρέκ Αλί, ο οποίος με αφορμή τον άλλο τύπου «ανθρωπισμό» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, εκείνον που επέδειξε στο Ιράκ, έγραφε:
    «Ανίκανες να παράσχουν σε σηµαντικά  τµήµατα των πληθυσµών τους τα βασικά αναγκαία της καθηµερινής ζωής, όπως είναι η αποτελεσµατική περίθαλψη και η εκπαίδευση, οι ΗΠΑ (…) είναι απίθανο να µπορούν να µετατρέψουν το Ιράκ σε κάποιο κεϊνσιανό παράδεισο»


Πηγη www.enikos.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »