Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Κατερίνα Ακριβοπούλου: «Εμείς τα λέγαμε»…







Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου
Το brexit θα μπορούσε να είναι η απόλυτη δικαίωση του Αλέξη Τσίπρα …Πρώτος και  μόνος, σαν άλλος Δαβίδ με σφεντόνα, σ ένα πόλεμο ασύμμετρο, τα έβαλε με τον Γολιάθ της Ευρώπης σε μια κομβική πολιτική στιγμή για όλη την Ευρώπη …
Η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ δομήθηκε από το 2012 σε αντιγερμανική βάση και η στρατηγική του η οποία ανταμείφθηκε με απανωτές εκλογικές νίκες σε διάστημα μηνών, στηρίχθηκε στην πολεμική εναντίον της σκληρής λιτότητας, που επέβαλε στην Ευρώπη το οικονομικό 4ο Ράιχ των συμφερόντων τα οποία επαξίως εκπροσωπεί  από το 2008 και μετά ο Σοϊμπλε…
Η πρώτη φάση της διαπραγμάτευσης, εκείνο το σύντομο καλοκαίρι του ριζοσπαστισμού που τόσο λοιδωρείται ακόμη, πολλές φορές και … εκ των ένδον, μπορεί να οδήγησε στην οδυνηρή συμφωνία της 13ης Ιουλίου (με στόχο κυρίως τον παραδειγματισμό των όποιων ανυπότακτων ) αλλά αυτό δεν αλλάζει ούτε τη χρησιμότητα, ούτε τη διαχρονική αξία του ελληνικού «αντάρτικου» απέναντι στο γερμανοκρατούμενο ευρωπαϊκό ιερατείο…
Ποιός δεν θυμάται τη σκηνή στην  κοινή συνέντευξη Τύπου Βαρουφάκη-Σοϊμπλε στις 5 Φεβρουαρίου του 2015 στο Βερολίνο! Σε ζωντανή σύνδεση με όλο τον πλανήτη, ο τότε υπουργός  Οικονομικών, ήδη παγκόσμιος στάρ με θηριώδη επιδραστικότητα, πέταξε κατάμουτρα στον  Σοϊμπλε  μέσα στην έδρα του, αυτό που κανένας Έλληνας πολιτικός δεν είχε τολμήσει μέχρι τότε ούτε καν να διανοηθεί: Ότι η λιτότητα που επιβάλλει η Γερμανία  δεν οδηγεί πουθενά ούτε την Ελλάδα, ούτε την Ευρώπη, παρά μόνο στην άνθηση της Ακροδεξιάς! Όταν, δε, άνοιξε θέμα SIEMENS λέγοντας στον εβρόντητο Σοϊμπλε,«δώστε μας τον Χριστοφοράκο», ο Βαρουφάκης είχε ήδη προγραφεί…
Ενάμιση χρόνο μετά, με αναδιατάξεις τρομακτικές και τον πολιτικό χρόνο να μας τρελαίνει όλους με την πυκνότητά του και τα καταιγιστικά γεγονότα του, το βρετανικό brexit– εκτός των άλλων- ξαναφέρνει στο προσκήνιο την  Ελλάδα και την καταλυτική της συνδρομή σ’ ένα γίγνεσθαι ανατρεπτικό που δυο χρόνια πριν θα φάνταζε εξωπραγματικό …
Ο γερμανικός Τύπος διατύπωσε ευθέως αυτό που η ελληνική κυβέρνηση απέφυγε να κάνει σημαία, φοβούμενη υποθέτω να μην κατηγοηρηθεί για έπαρση και μικρομεγαλισμό, ή για λόγους που συνδέονται με την επικείμενη αξιολόγηση…
«Ο Αλέξης Τσίπρας δεν βιάστηκε να μιλήσει. Πολλοί Ευρωπαίοι αρχηγοί κυβερνήσεων είχαν κάνει ήδη δηλώσεις για το Brexit όταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας μίλησε δημόσια. Αυτά που είπε ο ίδιος και οι υπουργοί του μπορεί να συμπυκνωθούν νοηματικά σε μια πρόταση: Εμείς τα λέγαμε!» σχολίασε την επομένη του Brexit, η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung…
Η Ελλάδα είχε την καταλυτική πρωτιά: Έριξε πρώτη και μόνη το σπόρο της αμφισβήτησης από τα αριστεράάνοιξε τον κύκλο της προοδευτικής στροφής  και η τιμωρία της λειτούργησε ως φαίνεται, αντίστροφα από αυτό που επιδίωκαν οι τιμωροί. Αφύπνισε…
Μοιάζει μακρινό αλλά ήταν μόλις ένα χρόνο πριν που όλος ο διαδικτυακός πλανήτης βροντοφώναζε «ThisIsACoup»…  Το #ThisIsACoup (αυτό είναι πραξικόπημα) ήταν το δεύτερο πιο δημοφιλές χάσταγκ στο Twitter παγκοσμίως – και πρώτο στη Γερμανία και στην Ελλάδα.
«Δεν μπορώ να υποστηρίξω μία Ευρώπη η οποία ενεργεί ως φονικός δικαστικός κλητήρας εναντίον της Ελλάδας #Thisisacoup», έγραφε στο Twitter η Σούζαν Μουρ, αρθρογράφος της βρετανικής εφημερίδας Guardian.
Τώρα το αρρωστημένο ιερατείο πληρώνει τα επίχειρα και τρέμει την ακολουθία του ντόμινο…
Έχει τους νόμους της λοιπόν αυτή η Ιστορία και είναι οι αδυσώπητοι νόμοι της διαλεκτικής, τους οποίους κανείς δεν δικαιούται να χαραμίσει με μικρότητες διαχειριστικού τύπου και λογικές ενσωμάτωσης σ’ ένα μόρφωμα το οποίο έχει ήδη πεθάνει…
Διαβαστε περισσοτερα............. »

«Εμείς στην Αγγλία»…

Brexit


«Εμείς στην Αγγλία»… ήταν μια περίφημη ατάκα από το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η αυλή των θαυμάτων».
Την έλεγε μια θεόφτωχη μετενσάρκωση της Μαντάμ Σουσού, φωλιασμένη στα δέκα τετραγωνικά του πλυσταριού μιας ταράτσας της αυλής που είχε αναβαθμιστεί -δήθεν- σε σπίτι.
Η κυρία δεν είχε πάει ποτέ στην Αγγλία όπου είχε καταλήξει η κόρη της ακολουθώντας κάποιον κατώτερο αξιωματικό από τα στρατεύματα που μας «απελευθέρωσαν» μετά την Κατοχή.
Αλλά στο μυαλό της η Αγγλία ήταν η χώρα όπου όλα όσα γίνονταν ήταν σωστά. Εστω και αν, όταν κάποτε εδέησε να την επισκεφτεί, επέστρεψε ταπεινωμένη και καταφρονεμένη.
Στις μέρες μας, αυτά που έγιναν προσφάτως στην Αγγλία φαίνεται, αν πιστέψουμε τις πολιτικές δηλώσεις και τα κανάλια, ότι αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγήν.
Το «όχι» της Μεγάλης Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση μοιάζει να μην ήταν αναμενόμενο από τα ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας, έστω κι αν οι διάφοροι παράγοντες, θεσμικοί και εξωθεσμικοί, διατυμπάνιζαν ότι η Ενωση ήταν έτοιμη για «οποιοδήποτε αποτέλεσμα».
Οταν προέκυψε, αντιμετωπίστηκε με πολλούς τρόπους: αρνητικά, θετικά, αμήχανα.
Μία λέξη ωστόσο ακούστηκε περισσότερο από τις άλλες στις διάφορες συζητήσεις:η λέξη ευρωσκεπτικισμός.
Η λέξη αυτή έχει γι' αυτούς που τη χρησιμοποιούν συνήθως αρνητικό πρόσημο.
Είναι, σαν να πούμε, κάτι στο οποίο δεν θα πρέπει ένας σώφρων άνθρωπος να παγιδεύεται, αφού αφορά περίπου αποκλειστικά ανθρώπους που δεν ανήκουν στην εποχή μας, αναχρονιστές, συντηρητικούς, αν όχι αποκλειστικά ακροδεξιούς.
Είναι μια λέξη που θα έπρεπε να μην ακουμπά τα χείλη ενός Ευρωπαίου, γιατί το ευρωπαϊκό ιδεώδες δεν είναι δυνατόν να παίζεται στην ψήφο ενός λαού, ακόμα κι αν ανήκει στους ισχυρούς, αφού ψήφος ίσον ζάρια.
Ούτε καν χρηματιστήριο δηλαδή. Δεν είναι επομένως δυνατόν το τυχαίο να αποβεί μοιραίο. Για εκείνον και για τους άλλους λαούς.
Ο σκεπτικισμός οφείλει να εκριζωθεί από τον νου και την ψυχή του ανθρώπου που θέλει να λέγεται Ευρωπαίος.
Να υποκατασταθεί από τυφλή εμπιστοσύνη στις αποφάσεις της Kοινότητας, αφού εκεί και μόνο εκεί μπορεί να πάρει κανείς μαθήματα ορθοφωνίας για να συντονίσει τη φωνή του με όλους τους άλλους λαούς που δεν νιώθουν κανέναν σκεπτικισμό.
Καμία αμφιβολία. Δεν σκέφτονται καν τη ζωή τους έξω από την Κοινότητα, που λειτουργεί υποδειγματικά, έστω κι αν χώρες δεν υπάρχουν πια παρά ως γρανάζια μιας κοινοπραξίας που η ηγεσία της γνωρίζει και επιβάλλει το γενικό καλό.
Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι παίχτηκε στη μικρή αυτή χώρα που λέγεται ακόμα Ελλάδα άλλη μια ζαριά που έβγαλε ένα ακόμα «όχι».
Ομως εκεί τα πράγματα δεν υπήρξαν κανονικά, αλλά κάτι σαν μια εξαίρεση από τον ευρωπαϊκό κανόνα.
Και πώς να είναι κανονικά αφού εν μιά νυκτί το «όχι» έγινε «ναι» σε όλα και μάλιστα με ιαχές μιας θλιμμένης μεν, πλην κατ’ εξακολούθησιν αποφασισμένης κυβέρνησης να δει το «ναι» στη θέση του «όχι» ως μια συνταρακτική ευκαιρία ανανεώσιμης πηγής ενέργειας μετά την πώληση κάθε πλούτου και προοπτικής του λαού της.
Η ανανεώσιμη αυτή ενέργεια που θα οδηγήσει σε μια δίκαιη ανάπτυξη, έναν ακόμα νεότευκτο όρο για να μην ακούει τα παλιά, αρχαία και νέα αποσπάσματα θρήνου από την πλειοψηφία των υπηκόων της, έχει το προνόμιο να μη θυμίζει τίποτα από τα παλιά.
Είναι ενέργεια που ανανεώνεται με τον κοινωνικό αυτοματισμό καταναλώνοντας λίπος, εργαζομένων και μη.
Οι τελευταίοι μάλιστα έχουν παχύνει επικινδύνως λόγω των αντικαταθλιπτικών αλλά και των συσσιτίων που παρέχονται απλόχερα για να μεταμορφώσουν έναν ατίθασο λαό σε ζήτουλα, τσαλακώνοντας ό,τι απομένει από την περηφάνια του.
Αυτό που κάποτε αποτύπωνε την εξάρτηση με την έκφραση «εμείς στην Αγγλία» το εκφράζει σήμερα το «αυτοί», οι καταδικαστέοι και απαράδεκτοι «στην Αγγλία».
Αλλά ό,τι κι αν λένε οι ειδικοί στα τηλεπαράθυρα, οι πόρτες της Ευρώπης ξεκαρφώθηκαν από τους μεντεσέδες τους και ο κρύος άνεμος που φτάνει από τη Μάγχη μάς μιλά για ριζικές ανατροπές.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κάποιοι άσοι στο μανίκι...

Ο Αλέξης Τσίπρας στην συνάντηση κορυφής των 27Pascal Rossignol, Pool Photo via AP


Φυσικό είναι να στάζουν μέλι οι λόγοι των Ευρωπαίων πολιτικών για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, πόσο καλά τα κάνει όλα, πόσο υπάκουη είναι, πόσο συνετέλεσε στο να αποκατασταθούν οι σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ Ελλάδας και Ε.Ε.
Τσούρμο θα ’ρχονται οι επενδυτές, οι τράπεζες θα ανοίξουν, χαράς ευαγγέλια.
Θα πάψουν να γκρινιάζουν δεξιοί και πολύ αριστεροί, ναζιστές, ποτάμια, λίμνες, θάλασσες και η φύσις όλη.
Η κοινωνία θα ξαναγαπήσει την πολιτική, ο πολιτισμός θα εκραγεί, η παιδεία θα εξυψωθεί, οι ουρανοί αγάλλονται, όλα, όλα μες σε μια ανυπόφορη μακαριότητα.
Είναι να τραβάς το μαλλιά σου ή, αν δεν έχεις, να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.
Αυτό δηλαδή ήταν όλο; Να μας επαινούν οι δανειστές κι εμείς να νιώθουμε ότι είμαστε καλοί και υπάκουοι;
Αυτό ήταν το όλον της κυβερνώσας Αριστεράς;
Να υπακούει και να προστατεύει τις ελίτ της χώρας, να αφαιμάσσει τον ταλαίπωρο λαό, να κολακεύεται με τα ίδια της τα ψεύδη, να ηδονίζεται με τη στρεψοδικία της και να αποφεύγει να λέει την πικρή αλήθεια, ότι δηλαδή άρχισε να μη φαίνεται η διαφορά της από τις φλύαρες φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις του τόπου;
Τόσο ήταν το μπόι της;
Μπα, κάτι άλλο έχουν στον νου τους, πιο ριζοσπαστικό· μας το φυλάνε για έκπληξη ίσως.
Εχουν άσους στα μανίκια τους, αλλά πού να το ξέραμε εμείς οι φτωχοί και κατατρεγμένοι;
Θα ’ρθει και για μας άσπρη μέρα, ας τους συγχωρήσουμε λίγο ακόμη και... με χρόνια και καιρούς ίσως ξανασυναντηθούμε με το σώμα μας και την αξιοπρέπειά του.
Αν έπαυαν τουλάχιστον να παλιλλογούν και αδολεσχούν, εάν έβαζαν λίγο πιπέρι στις μεγαλοστομίες τους, εάν ήσαν εις θέσιν να αποκρύψουν την έπαρση και αμηχανία τους, ίσως τότε γίνονταν πιο ανθρώπινοι και ίσως κάποιοι να τους δικαιολογούσαν κάπως για την τεράστια (μετα)στροφή και (μετ)αλλαγή τους.
Βλέπεις, όμως, πως επιμένουν να αυτοαποκαλούνται αριστεροί ακόμη και όταν γελάνε -ενίοτε- και οι πέτρες μαζί τους.
«Είμαστε -λέει- η μόνη εναλλακτική, αλλιώς θα (σας) ξανακυβερνήσουν οι φιλελεύθεροι δεξιοί».
Πλάκα πλάκα το ’χουν πιστέψει οι περισσότεροι ότι είναι η μόνη λύση και ότι η κοινωνία εξακολουθεί να τρώει κουτόχορτο· καλό θα είναι να συνέλθουν και να πάψουν να κοκορεύονται ή να διαστρέφουν τη φαινομενικότητα ώστε να πέσουν στα μαλακά όταν έλθει η ώρα της πτώσης -δεν φαίνεται να ’ναι και πολύ μακριά, εκτός εάν...
Εκτός αν θυμηθούν την καταγωγή τους την ιδεολογική, εκτός εάν καταφέρουν να ξανακοιτάξουν στα μάτια την κοινωνία.
Κάτι σοβαρό, πάντως, πρέπει να κάνουν, σύντομα.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Μπερδεύτηκαν και τα σύμβολα

Ο Αλέξης Τσίπρας στην Καισαριανή
                                                                 EUROKINISSI


Συντάκτης: 

Θα έπρεπε να είμαι πιο προσεκτικός, πιο συμμαζεμένος με τους συμβολισμούς της εξουσίας, αλλά και το συναίσθημα έχει το ίδιο, αν όχι και μεγαλύτερο βάρος, στην πολιτική μας σκέψη. Πόσο είχα ενθουσιαστεί με εκείνα τα κόκκινα τριαντάφυλλα που είχε αφήσει ο Αλέξης Τσίπρας, μετά τον ορκωμοσία του ως πρωθυπουργός τον Ιανουάριο του 2015… Τι έξυπνο, πόσο δυνατή αυτή η κατάδυση στον αγώνα των Ελλήνων και της Αριστεράς για ελευθερία.
«Κάτι έχει γράψει ο Κούντερα στην “Αθανασία”», με τσίγκλισε η Ελένη μόλις τέλειωσαν οι ειδήσεις. Δεν θυμόμουν τίποτα, τον Κούντερα τον έχω συνδέσει με τα πρώτα βιβλία του, το βρήκα όμως, σελίδα 65. «Από όλους τους Ευρωπαίους πολιτικούς του καιρού μας, ο Φρανσουά Μιττεράν είναι χωρίς συζήτηση αυτός που παραχώρησε τη μεγαλύτερη θέση στην αθανασία στις σκέψεις του» (μετάφραση της Κατερίνας Δασκαλάκη, από τις εκδόσεις της Εστίας). Και διηγείται μετά, πώς στην τελετή που είχε οργανωθεί το 1981 για την εκλογή του, ο σοσιαλιστής πρόεδρος άφησε τριαντάφυλλα στους τάφους επιφανών νεκρών στο Πάνθεον, ακολουθούμενος βέβαια από μια κάμερα. Αντίθετα, συνεχίζει ο συγγραφέας, ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν, στο πρώτο του πρόγευμα στο Μέγαρο των Ηλυσίων το 1974, είχε καλέσει σκουπιδιάρηδες ως «χειρονομία ενός ευαίσθητου αστού, που φροντίζει να τον αγαπήσουν οι απλοί άνθρωποι και να τους κάνει να πιστέψουν ότι ήταν ένας από τους δικούς τους».
Τις μέρες και τους μήνες που ακολούθησαν, είδαμε στην πολιτική μας σκηνή πολλές ακόμα συμβολικές ενέργειες να εναλλάσσονται με απίστευτη ταχύτητα. Αριστερούς υπουργούς στα σαλόνια των τεχνοκρατικών και πολιτικών ελίτ της Ευρωπαϊκής Ενωσης και βουλευτές της αντιπολίτευσης με καπέλα εργατών να ζητάνε προστασία της εργασίας στα ορυχεία ή στις αγροτικές φάρμες ανά τη χώρα. Είδαμε γραβάτες να βγαίνουν και να μπαίνουν στέλνοντας μηνύματα εμπέδωσης της ευρωπαϊκής κουλτούρας ή όχι, αγωγούς ενέργειας να δηλώνουν πίστη στην παγκόσμια αγορά και non paper να υποδηλώνουν ότι η νέα εξουσία μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική ακόμα και στον πυρήνα της διεθνούς πολιτικής, στην προώθηση των νόμων της αγοράς και της απελευθέρωσης της οικονομίας.
Ζήσαμε και ζούμε πολλά όλο αυτό το διάστημα και να δούμε πώς θα μας περιγράψει κάποτε η λογοτεχνία του καιρού μας. Και ώς τις τελευταίες ημέρες, με το δημοψήφισμα των Βρετανών, τα σύμβολα και όσα κρύβονται από πίσω τους μοιάζει να κινούνται πέρα-δώθε σε ένα σχοινί που υποψιαζόμαστε ότι είναι το μόνο που μένει κάτω από τα πόδια μας, να μας κρατάει μακριά από τα βάραθρα του αβέβαιου. Μία χώρα φεύγει από την Ευρωπαϊκή Ενωση στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα σε τραπεζίτες και διευθυντήρια, αλλά πίσω από την κουρτίνα ακροδεξιοί και εθνικιστές υμνούν την απομόνωση στο όνομα των φτωχών και των απόκληρων. Και απέναντί τους πολιτικοί και τεχνοκράτες με γαλάζια κολάρα σηκώνουν τα λάβαρα της ένωσης, περιφρονώντας όμως τη δημοκρατία και την ελευθεροφροσύνη των πολλών, τις κάλπες και τη φωνή των από κάτω. Τι μπλέξιμο…
Οχι, δεν ήταν κακή ιδέα τα λουλούδια στον τόπο που έχασαν τη ζωή τους οι Ελληνες της Αντίστασης. Και σύμβολα χρειαζόμαστε και μνήμη. Αλλά η πολιτική δεν είναι ένα μακρύ μαρτυρολόγιο ούτε μεγάλα λόγια για τους ήρωες. Γιατί κι εκείνοι που αντιστάθηκαν στον ολοκληρωτισμό του ’40 δεν το έκαναν γιατί ήθελαν να γίνουν ήρωες. Απλοί άνθρωποι ήταν, της γειτονιάς, νέα παιδιά με όνειρο να ζήσουν μια καλύτερη ζωή, πιο δίκαιη, πιο ευτυχισμένη. Κι ο θάνατός τους, η εκτέλεσή τους, άφησε πίσω τους αυτή ακριβώς την εκκρεμότητα: Πώς θα γίνει να ζήσουμε όλοι μας μια καλύτερη ζωή. Με αυτό ας ασχοληθούν οι κρατούντες σήμερα. Κι αν το πετύχουν, αυτό θα καταγράψει η Ιστορία και όχι τα μεγάλα λόγια, τις εξαγγελίες, τα τηλεοπτικά πλάνα και τις εκλογικές τους νίκες.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Λάκης Λαζόπουλος: Του βγει or not του βγει;


Η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας είναι αναμφίβολα η αρχή. Είδαμε την Ευρώπη της Γερμανίας να προσπαθεί να κάνει επίδειξη της δύναμης της, λέγοντας πως πρέπει εδώ και τώρα να φύγει η Αγγλία και όχι μέσα σε δύο χρόνια, όπως ορίζουν οι διατάξεις, που και οι ίδιοι έχουν ψηφίσει και αποδεχτεί.
Γιατί φωνάζει η Γερμανία;
Είναι η φυσιολογική αντίδραση του ανθρώπου πού κονταίνει να μιλάει πιο δυνατά για το ύψος του.
Πριν όμως πάμε στις σκέψεις που ετοιμάζονται να γεννηθούν στα μυαλά μας μετά την έξοδο της Αγγλίας, και πριν καταλήξουμε στο αν η απόφαση αυτή θα σηματοδοτήσει Μικρά Αγγλία ή Μικρή Ευρώπη, ας περάσουμε απ’ τις κουβέντες που κάνουν αυτή την ώρα οι Έλληνες.
Ψαχνόμαστε λοιπόν να βρούμε τη σχέση του δημοψηφίσματος που έγινε πέρυσι στην Ελλάδα, με αυτό της Αγγλίας.
Ουδεμία σχέση!
Επειδή όμως οι λίγοι εγγράμματοι δημοσιογράφοι δεν κατάφεραν να επισκιάσουν τους πάμπολλους ημιμαθείς, αμαθείς και εντεταλμένους της δημοσιογραφίας, οι οποίοι νομίζουν πως επειδή ξέρουν να συντάσσουν προτάσεις ξέρουν και να σκέφτονται, ας προσπαθήσουμε να κινηθούμε με τη ταχύτητα του μέσου νου, ακολουθώντας τα βήματα του Κοντορεβυθούλη μπας και κατανοήσουμε την αλήθεια των πραγμάτων.
Το ερώτημα «ναι ή όχι στην Ευρώπη» το έθεσε για πρώτη φορά ο Παπανδρέου στην ιστορική εκείνη σύνοδο όπου σηκώθηκαν όρθιοι οι Γερμανοί, ενώ ο Σαρκοζί ανέβηκε στο τραπέζι και του φώναζε:
Είσαι ηλίθιος;
Η Μέρκελ του είπε τότε ότι αυτό σημαίνει ή ευρώ ή δραχμή και μόνο αυτό το ερώτημα μπορείς να θέσεις στο δημοψήφισμα. Αυτό ήταν το ερώτημα για το δημοψήφισμα που ποτέ δεν έγινε.
Όταν ο Τσίπρας, κάτω από το βάρος μιας διαπραγμάτευσης που όλα έδειχναν πως θα οδηγούσε στην καλύτερη περίπτωση σε σκληρή ήττα στη χειρότερη περίπτωση σε ναυάγιο, τότε απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό και τον ρώτησε αν συμφωνεί με τα μέτρα τα οποία πρότειναν οι Ευρωπαίοι. Αυτά τα μέτρα που όλοι γνώριζαν ότι δεν αντέχονται. Τώρα μάλιστα που εφαρμόζονται το καταλαβαίνουμε πλήρως. Αυτό ήταν το ερώτημα.
Η Δεξιά, η οποία βέβαια δεν θα μπορούσε να πείσει τους ψηφοφόρους της να πούνε ναι στα μέτρα αυτά, για να αποφύγει την συντριβή της καταφεύγει στο χειρότερο ατόπημα της.
Μετατρέπει το ερώτημα βάζοντας ως κεντρικό σύνθημα το «Μένουμε Ευρώπη«.
Ενώ κανείς δεν είχε θέσει το φεύγουμε.
Επανέφερε δηλαδή για δεύτερη φορά στην ιστορία, το καταστροφικό ερώτημα του Γιώργου Παπανδρέου αυτό που πήγε να τινάξει όλη την ευρωπαϊκή πορεία στον αέρα.
Απάντησαν δηλαδή οι Νεοδημοκράτες και οι Πασοκάνθρωποι στο ερώτημα του πρώτου δημοψηφίσματος.
ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ.
Έτσι όμως έθεσαν και πάλι με σαφή τρόπο οι ίδιοι το θέμα της παραμονής της χώρας μας.
Οι εντεταλμένοι της δημοσιογραφίας, 99% λάτρεις του νεοφιλελευθερισμού ασπάστηκαν χωρίς πολλά – πολλά την μετατροπή αυτού του ερωτήματος.
Ευτυχώς όμως που το ερώτημα ήταν άλλο, γιατί σύμφωνα με τα αποτελέσματα εκείνου του δημοψηφίσματος, αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να είχαμε αποχωρήσει από την Ευρώπη.
Ποιοι απάντησαν λοιπόν λάθος το ερώτημα;
Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ είναι οι δύο δυνάμεις, οι οποίες έφτασαν τη χώρα πολύ κοντά στην έξοδο της από την Ευρώπη, όπως ακριβώς έκανε και ο συντηρητικός Κάμερον οδηγώντας αυτός επιτυχώς τη Μεγάλη Βρετανία εκτός.
Θα έρθει η ώρα που η νηφαλιότητα θα μοιράσει τις ευθύνες και όχι οι δημοσιογράφοι της μίζας, των εκβιασμών και των εντολών.
Σιγά – σιγά.
Για το αν ήταν σωστό τελικά το να παραμείνουμε ή όχι στην Ευρώπη αυτό θα το απαντήσει ο χρόνος ή ο ελληνικός λαός, αν και όταν του τεθεί το ερώτημα αυτό σε δημοψήφισμα. Μέχρι στιγμής πάντως στη χώρα αυτή τέτοιο δημοψήφισμα δεν έχει γίνει παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Νέας Δημοκρατίας. Οι Έλληνες πάντως που ψήφισαν ΟΧΙ στο ελληνικό δημοψήφισμα δεν ψήφισαν όχι στην Ευρώπη και όχι στο ευρώ (υπάρχουν όμως αρκετοί, μέσα σε αυτούς Χρυσαυγίτες κυρίως, αλλά και του ΛΑΕ που ψήφισαν ΟΧΙ στην Ευρώπη, αλλά αυτοί είχαν δεχθεί ως ερώτημα αυτό που είχε θέσει η δεξιά και οι δημοσιογράφοι της).
Το ΚΚΕ θα θυμηθούμε ότι δεν μετείχε ουσιαστικά του διλήμματος, έριχναν δικό τους ψηφοδέλτιο διότι απαντούσαν στο σωστό ερώτημα με το δικό τους τρόπο και τη δική τους πολιτική θέση.
Η οποία είναι πάγια εδώ και χρόνια. Μακριά από την Ευρώπη. Αν το ερώτημα ήταν όπως το είχε θέσει η δεξιά στην Ελλάδα, αυτή τη στιγμή δεν θα ήμασταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ευτυχώς που απαντήσαμε στο ερώτημα που μας τέθηκε και όχι στο ερώτημα που έθεσε η Νέα Δημοκρατία τότε.
Είναι ώρα λοιπόν να αντιληφθούμε έστω και εκ των υστέρων την επικινδυνότητα και την ανοησία των λιμοκοντόρων της βλακείας.
Είπανε μένουμε Ευρώπη και έθεσαν ξανά το ερώτημα του βλακός Παπανδρέου στην ιστορία.
Επαναλαμβάνω πως αν το ίδιο ερώτημα τεθεί στο μέλλον είναι διαφορετικό θέμα. Πάντα τα ερωτήματα έχουν σχέση με το χρόνο και την προοπτική που θέλουμε να δημιουργηθεί μακροπρόθεσμα από το αποτέλεσμα τους.
Αλλιώς πηδάει η Αγγλία από το τρένο αλλιώς εμείς. Σε άλλο βαγόνι της ιστορίας ταξιδεύει η Αγγλία σε άλλο βαγόνι η Ελλάδα. Μόνο που τώρα είναι η πόρτα της εξόδου που άνοιξε και όλοι κοιτούμε προς τα εκεί. 
Η Γερμανία λέει θα σκληρύνει τη στάση της. Πόσο πια;
Δεν έχει καταλάβει ακόμα τι έγινε;
Η Αγγλία απάντησε στον πόλεμο. Διότι οι Γερμανοί δια της «δημοκρατικής οδού» περιόρισαν τα δικαιώματα όλων των υπολοίπων χωρών, πήραν τις εθνικές κυριαρχίες τους και αποφασίζει ο Σόιμπλε για το μέλλον όλων μας. Σε αυτή την ιδιότυπη Δημοκρατία της Γερμανίας, η οποία επιβλήθηκε με πρόσχημα την δημοσιονομική προσαρμογή, ένας μόνο τρόπος, ένα μόνο όπλο υπήρχε για να ανατραπεί. Αληθινή Δημοκρατία.
Γι’ αυτό και οι Άγγλοι αποφάσισαν το δημοψήφισμα, που είναι η πιο συγκεκριμένη ανόθευτη δημοκρατική απόφαση ενός λαού.
Παρότι και στη Μεγάλη Βρετανία προσπάθησε να νοθευτεί με ψεύτικα γκάλοπ, δημοσκοπήσεις και ως εκ τούτου σκόπιμα λαθεμένες ερμηνείες των δημοσιογράφων. Το δημοψήφισμα ήταν η επίσημη έναρξη της αντεπίθεσης ενός καινούργιου παγκοσμίου πολέμου που γίνεται μέσα από τράπεζες, μέσα μαζικής ενημέρωσης και μεγάλους οικονομικούς παράγοντες.

Οικονομικούς παράγοντες των οποίων η οικονομική επιφάνεια αντιστοιχεί με προϋπολογισμούς ολόκληρων κρατών, έτσι ώστε να μπορούμε να μιλάμε για ανθρώπους – κράτη.
Γιατί όμως συνέβη αυτό το χάσμα γενεών στο δημοψήφισμα που έγινε;Οι μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι εκεί έχουν μνήμες των πολέμων και ένιωσαν ξανά να χάνουν την εθνική τους κυριαρχία.
Οι νεότεροι, μακριά από μνήμες και ιστορικά γεγονότα, θέλουν να είναι μέρος του παγκόσμιου παιχνιδιού, θέλουν να έχουν την δυνατότητα να μπορούν να εργάζονται οπουδήποτε, δεν θέλουν μία ζωή γεμάτη σύνορα. Θα βρει δίκιο κανείς και στους μεν και στους δε.
Απλώς και οι μεν και οι δε πρέπει να ζήσουν μαζί στην ίδια χώρα.
Επίσης, οι άνθρωποι των νεώτερων ηλικιών έχουν απορροφηθεί από το τραπεζικό σύστημα, από τις χρηματαγορές οπότε υπερασπίζονται με έναν τρόπο το μέλλον τους, έτσι όπως το βλέπουν από τη δική τους σκοπιά.
Θέλουμε να ζούμε σε εθνικά κυρίαρχα κράτη ή ενδιαφερόμαστε μόνο για τη δική μας οικονομική αυτοτέλεια;
Θα είμαστε κράτη μονάδων; Ή ολότητες που σέβονται την ατομικότητα και τη διαφορετικότητα;
Είναι πολλά τα ερωτήματα τα οποία θα τεθούν και θα τίθενται καθημερινά και ο καθένας με τη γνώμη του θα συμβάλλει στη διαμόρφωση και στην κατανόηση όλης αυτής της νέας ιστορικής περιπέτειας στην οποία μπήκε η Ευρώπη και ο κόσμος.
Η γνώμη του καθενός θα είναι πολύτιμη. Αυθεντίες δεν υπάρχουν. Είναι όμως ανάγκη να ξεχωρίσει κανείς τα μικρά μυαλά, τους μικρονοϊκούς και τους παράφρονες ακροδεξιούς οι οποίοι πανηγυρίζουν.
Άλλο πράγμα το εθνικό συμφέρον και άλλο πράγμα ο εθνικισμός.
Εθνική ταυτότητα έχουν και οι δεξιοί και οι αριστεροί και όλοι όσοι ζουν σε έναν τόπο.
Εθνικιστές είναι μόνο όσοι μισούν τους διαφορετικούς με αυτούς ανθρώπους, θεωρώντας τους ίδιους ως παράδειγμα ζωής, ηθικής και σκέψης.
Όμως ο κόσμος χρειάζεται δυνατά μυαλά με αληθινή ψυχή, δεν θέλει κενά γυμνασμένα σώματα ποτισμένα με βλακεία και φασισμό.
Οι μπράβοι της νύχτας δεν μπορούν να πάρουν τη μέρα και να την κυβερνήσουν.
Νους υγιής εν σώματι υγιεί, επίσης, έλεγαν οι αρχαίοι. Κάτι θα ξέραν κι αυτοί!
Πρέπει να αρχίσουμε λοιπόν να διαβάζουμε προσεκτικά το καινούργιο βιβλίο της ιστορίας το οποίο διανεμήθηκε από την Πέμπτη του δημοψηφίσματος.
Όποιος κάνει σωστή ανάγνωση αυτός θα μπορέσει να προσδιορίσει και τις επόμενες κινήσεις.
Από τις πρώτες προτάσεις σε επίπεδο ευρωπαϊκό που άκουσα θεωρώ επιτυχημένη την πρόταση  του υπουργού οικονομικών της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν, ο όποιος μιλάει για ένα πανευρωπαϊκό δημοψήφισμα για το πως θέλουμε την Ευρώπη. Εκεί οι λαοί μπορούν επιτέλους να μιλήσουν.
Να έχουμε μια κοινή αίσθηση για το τι πιστεύουν οι άνθρωποι σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, γιατί τώρα έχουμε μόνο τις αποφάσεις των κυβερνήσεων και των συμφερόντων. Σκεφτείτε ότι όλοι εδώ ήταν σίγουροι επειδή άκουγαν τις δημοσκοπήσεις και τους δημοσιογράφους ότι οι Εγγλέζοι θα μείνουν στην Ευρώπη.
Είναι η ώρα να εκφραστούν οι λαοί για το ποια Ευρώπη θέλουν.
Το δημοψήφισμα λοιπόν που έγινε στην Ελλάδα πριν ένα χρόνο είχε έναν τέτοιο χαρακτήρα.
Ποια Ευρώπη θέλουμε.
Και η απάντηση των Βρυξελλών ήταν: θα έχετε την Ευρώπη που γουστάρει ο Σόιμπλε και η παρέα του.
Τώρα η Αγγλία έφυγε και ο Σόιμπλε όσο και να ουρλιάζει έχει ήδη κοντύνει.
Όπως και οι Γερμανοί οι οποίοι αν συνεχίσουν έτσι θα απομείνουν μόνοι τους με το ευρώ στο χέρι.
Ώρα να μιλήσουν οι λαοί.
Κι αν ο Σόιμπλε τολμήσει να αντιμιλήσει σε όλη την ανθρωπότητα, τότε θα ξέρει ότι του μένει μόνο να αλλάξει το όνομα του. Ή να φορέσει τη στολή. 
Υ.Γ.1: Ο θλιβερός αποτυχημένος Ποτάμης, ο δεξιοτοποθετημένος από Σαμαρά και ξερογλείφων τον Κυριάκο και την Ντόρα για μια θεσούλα στο επικρατείας, άρχισε να τα βάζει με τους λαούς. Κι άρχισε να χωρίζει τον κόσμο σε νέους και γέρους, σε φτωχούς και αμόρφωτους και σε πλούσιους και μορφωμένους.
Δεν μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς γιατί ακούει τον ήχο του τενεκέ στα λόγια του.
Δικαίωμα του να διαφωνεί, δικαίωμα του να λέει την γνώμη του, δικαίωμα μας να λέμε την δική μας.
Και μας χαροποιεί που δεν πέσαμε έξω στο ότι απ’ την αρχή ήταν τοποθετημένος από την δεξιά για να παίξει τον ρόλο του ωραίου Καρατζαφέρη ώστε να μαζέψει τους απολιτίκ, τους λάϊφο και τους γλάϊφο στυλ!

Υ.Γ.2:
 Τα δημοψηφίσματα είναι για να λύνουν οι λαοί το γόρδιο δεσμό!
Αυτοί αποφασίζουν. 
TO Bγει OR NOT TO Βγει!
Στην Ελλάδα τα ΜΜΕ έπεισαν ότι το ερώτημα το έθεσε η Αριστερά. Η  Αριστερά μπορεί να το ήθελε ή και να το πίστευε. 
Στην Ιστορία όμως το έθεσε το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία.

Υ.Γ.3: Τώρα τελείωσα το κείμενο και άνοιξα την τηλεόραση. Έπεσε πάνω στη φράση: »To βραβείο θεσμός Κώστας Μαρτάκης, το παίρνει ο Βαλάντης!»
Τι να πω; Πότε έγινε θεσμός ο Μαρτάκης; Τρία μπάνια πετάχτηκα να κάνω στην Πάρο και αλλάξανε οι θεσμοί.
Χάνω επεισόδια.
Έξαλλος μαζί μου!
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Στο τέλος της εβδομάδας στη Βουλή ο εκλογικός νόμος

Ολγα ΓεροβασίληKυβερνητική πρωτοβουλία για αλλαγή του εκλογικού νόμου | ΙΝΤΙΜΕ
Η Όλγα Γεροβασίλη δήλωσε πως «η πρότασή μας για την κατάργηση του μπόνους, την απλή αναλογική και την ψήφο στα 17 βρίσκεται στο στάδιο της τελικής επεξεργασίας» και «λαμβάνει υπόψη τις συζητήσεις του πρωθυπουργού με τους αρχηγούς των κομμάτων, καθώς και πρόσφατες νομοθετικές πρωτοβουλίες άλλων κομμάτων, όπως για παράδειγμα την Πρόταση Νόμου του ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο 2015».
Σύμφωνα με την κυβερνητική εκπρόσωπο «η διαδικασία της συζήτησης στη Βουλή μπορεί να βοηθήσει ώστε να υπάρξουν ακόμα μεγαλύτερες συγκλίσεις από αυτές που έχουν ήδη διαπιστωθεί».
Η Όλγα Γεροβασίλη στη δήλωσή της επισημαίνει: «η ιστορική αναγκαιότητα για την καθιέρωση της ισοτιμίας της ψήφου και η απήχηση της πρότασης στο λαό πρέπει να είναι το κριτήριο των κομμάτων.
Από τη Ν.Δ. δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο».  
«Το Ποτάμι δεν θα υπογράψει το σύμφωνο ακυβερνησίας που προτείνει ο κύριος Τσίπρας» είπε ο Στ. Θεοδωράκης τη Δευτέρα, μιλώντας στην ΚΟ του κόμματος.
Τη θέση του ΚΚΕ επανέλαβε ο γ.γ. της ΚΕ του κόμματος, Δημήτρης Κουτσούμπας, σε συνέντευξη που παραχώρησε τη Δευτέρα σε ραδιοφωνικό σταθμό τονίζοντας ότι «αν ο ΣΥΡΙΖΑ καταθέσει νόμο για απλή και άδολη αναλογική, θα τον στηρίξει ξεκάθαρα».

Σύσκεψη για τον εκλογικό νόμο

Στο μεταξύ, σύσκεψη πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου υπό την προεδρία του Αλέξη Τσίπρα. Οριστικές αποφάσεις για το νέο εκλογικό νόμο αναμένεται να λάβει η κυβέρνηση ακόμα και σήμερα.
Η πρόταση κατά πάσα πιθανότητα θα προβλέπει την απλή αναλογική και ψήφο στα 17, ενώ εξετάζονται οι οριστικές αποφάσεις για το σπάσιμο των περιφερειών και το όριο του 3%.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Κατερίνα Ακριβοπούλου: Το δέντρο που πληγώναμε…


Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου
Ασμένως έσπευσαν οι μονταζιέρες να παραποιήσουν τη συνέντευξη του Πάμπλο Ιγκλέσιας στην ισπανική εφημερίδα “El Mundo”: «Ο ηγέτης των Podemos χαρακτηρίζει την Ελλάδα προτεκτοράτο» είπαν και έγραψαν, παραλείποντας όμως συνειδητά τη «λεπτομέρεια»  που κάνει τη διαφορά, δηλαδή την επισήμανση ότι την ευθύνη φέρουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
«Όταν είσαι πρόεδρος της κυβέρνησης στο πλαίσιο μιας χώρας της νοτίου Ευρώπης,  της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των συνθηκών που θέτουν σε διεθνές επίπεδο, έχεις τις επιλογές που έχεις, είπε ο ηγέτης των Podemos, στην ισπανική εφημερίδα. Να κυβερνήσεις σε ορισμένες περιπτώσεις είναι απογοητευτικό, πρόσθεσε. Πολλά πράγματα που θέλεις να κάνεις γίνονται πολύ δύσκολα. Και πρέπει να το γνωρίζουμε αυτό. Δυστυχώς η Ελλάδα είναι ένα προτεκτοράτο.Με μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις, ως συνέπεια της διαχείρισης των προηγούμενων κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚΠιστεύω ότι ο Αλέξης έκανε όλο αυτό που μπορούσε. Είναι τρομερό το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να έχει μια χώρα χωρίς κυριαρχία, την οποία κυβερνούν και της επιβάλλουν να πάρει αποφάσεις από έξω».
Μετά την αποκατάσταση της μονταρισμένης αλήθειας καιρός να δούμε όμως την αμοντάριστη μεγάλη αλήθεια…
Πέρυσι τέτοιες μέρες πολεμούσαμε το τελεσίγραφο Γιούνκερ  και τους εκβιασμούς των δανειστώνΦέτος υποδεχόμαστε με ξέχειλη αβρότητα τον Γιούνκερ, ως φίλο της Ελλάδας και ακροβατούμε από τη μία ανάμεσα στην αναγκαστική διαχείριση του μνημονίου, με τεράστιο κοινωνικό κόστος και σοβαρή ιδεολογική ζημιά και από την άλλη σε πολύπλοκες ασκήσεις απεγκλωβισμού από την αποπνικτική κατάσταση πολιορκίας…
Με αξιοσημείωτες πρωτοβουλίες προοδευτικού χαρακτήρα σε θεσμικό επίπεδο, σε συνδυασμό με ενέσεις ρευστότητας που μπορεί να επιτρέψουν μια έστω υποτυπώδη αυτονόμηση στην οικονομική λειτουργία της χώρας, η πολιτική ηγεσία προσδοκά σταδιακή αναστροφή του κλίματος από την καινούργια χρονιά…
Μέχρι τότε όμως μεσολαβεί ένας πολιτικός χρόνος επικίνδυνος… Η αξιολόγηση του Φθινοπώρου με αιχμή τα εργασιακά, η άγρια αφαίμαξη εισοδημάτων μέσω της φορολογίας, το κυνηγητό που υφίστανται οι πολίτες από Δημόσιο και Τράπεζες, η εφαρμογή του ασφαλιστικού από τον Γενάρη και άλλα ανάλογα επώδυνα, καθιστούν την επιβίωση αδύνατη και την προοπτική διεξόδου αόρατη…
Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που στηρίζει ακόμη και τώρα το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά τον Αλέξη Τσίπρα, αρχίζει πλέον να χάνει και τα τελευταία σημεία αναφοράς που τη συνδέουν με τον εαυτό της …
Μπορεί να απεχθάνεται σταθερά το παλιό σύστημα στο οποίο εντάσσει αναφανδόν τον κάθε Κυριάκο και την κάθε Φώφη, αλλά απεχθάνεται περισσότερο την αδυναμία επιβίωσης και την πεποίθηση που τείνει να παγιωθεί: Ότι «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν»…
Αν δεν αναστραφεί αυτό το κλίμα στο δάσος των μεγάλων προσδοκιών, θα μας έχει μείνει μόνο το δέντρο που πληγώναμε…
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Για τον κύριο Πρετεντέρη…




Ο κ. Πρετεντέρης ανήμερα του δημοψηφίσματος στη Βρετανία συνέγραψε ένα εμβριθές άρθρο στα «Νέα» για να διαδηλώσει την πίστη του στην ανάγκη παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ.
Στα θετικά των εν γένει ελληνοβρετανικών σχέσεων που τον έκαναν ως Έλληνα πατριώτη να επιζητά το Bremain, ο κ. Πρετεντέρης συμπεριέλαβε κι αυτά: «(…) στους Άγγλους – έγραψε –χρωστάμε και μερικές χάρες. Από τον Μπάιρον έως τον Λόιδ Τζορτζ και τον τεράστιο Ουίνστον. Από το Ναυαρίνο και το Ελ Αλαμέιν έως τον Δεκέμβρη του ’44».
Θυμίζουμε ότι τον Δεκέμβρη του ’44, αυτό που έκαναν οι Εγγλέζοι – και για το οποίο τόσο τους θαυμάζει ο Πρετεντέρης – ήταν (σε συνεργασία με τους δοσίλογους, τους ταγματασφαλίτες, τους χίτες και τους πρώην γερμανοτσολιάδες που μετατράπηκαν σε βρετανοτσολιάδες και κατόπιν σε αμερικανοτσολιάδες) να συμπεριφερθούν στην Αθήνα ως δύναμη κατοχής.
Η διαταγή του Τσόρτσιλ στις 5/12/1944 προς τον στρατηγό του, τον Σκόμπυ, ήταν σαφής: «Είσθε υπεύθυνος για την τήρηση της τάξεως στην Αθήνα και πρέπει να εξουδετερώσετε ή να συντρίψετε όλες τις ομάδες του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, που θα πλησιάσουν προς την πόλη. Μη διστάζετε, πάντως, να ενεργείτε σαν να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη , όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση» (Γ. Ανδρικόπουλου: «1944 Κρίσιμη Χρονιά», εκδόσεις «Διογένης», τόμος Β`, σελ. 257 – Ριζοσπάστης, Γ.Πετρόπουλος, 1/12/2002).
Τις προηγούμενες μέρες, στις 3 και 4 Δεκέμβρη του ‘44, ήταν οι ντόπιοι φίλοι των Εγγλέζων, τα τσιράκια της εγχώριας πλουτοκρατίας που – με φόντο τα κανόνια του Σκόμπυ – έστρεψαν τα όπλα εναντίον δυο ειρηνικών και άοπλων διαδηλώσεων Ελλήνων πολιτών γεμίζοντας το Σύνταγμα με νεκρούς.
Από τους Εγγλέζους – που τόσο θαυμάζει τα πεπραγμένα τους ο Πρετεντέρης – τον Δεκέμβρη του ’44 «συνολικά στάλθηκαν στην Ελλάδα περίπου 100.000 Βρετανοί στρατιώτες – ακριβώς διπλάσιοι απ’ όσους είχαν έρθει στα 1941 για να βοηθήσουν τη μαχόμενη ενάντια στον Άξονα Ελλάδα. Ταυτόχρονα, οι Βρετανοί, εξόπλισαν και οργάνωσαν στρατιωτικά – ως Εθνοφυλακή – το σύνολο των προερχόμενων από τα Τάγματα Ασφαλείας και τους άλλους δωσιλογικούς σχηματισμούς ανδρών. Στη διάρκεια των μαχών, οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν αεροπλάνα (καταδιωκτικά «Σπιτφάιρ», μαχητικά «Μποφάιτερς», αλλά και βομβαρδιστικά «Ουέλιγκτον»!) με ρουκέτες, βόμβες και πολυβόλα ενάντια στις θέσεις του ΕΛΑΣ, αλλά και σε τυφλά χτυπήματα ενάντια στις λαϊκές συνοικίες. Το ίδιο έπραξαν και τα πυροβόλα των πολεμικών πλοίων στον Πειραιά ή στο Φάληρο , ενώ ισχυρό πυροβολικό εγκατεστημένο στην Ψυττάλεια, στο Φάληρο και στο Χαρβάτι πραγματοποιούσε ισχυρούς βομβαρδισμούς στην πόλη»(Γιώργος Μαργαρίτης, Ριζοσπάστης, 16/12/2009).
Ήταν τότε, το Δεκέμβρη του ’44, που οι Εγγλέζοι κατέλαβαν ακόμα και τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, χτυπώντας με όλμους και πολυβόλα τον ΕΛΑΣ από τον Παρθενώνα…
Είναι πρόδηλο ότι ο αντικομμουνισμός του κυρίου Πρετεντέρη έχει προσαρμόσει τον πατριωτισμό του σε τέτοιο βαθμό, ώστε όχι μόνο να αντέχει και να αποδέχεται αλλά και να επικροτεί την παρουσία ξένου στρατού κατοχής το 1944 στην πατρίδα μας.
Άραγε, μετά τον πατριωτισμό του, θα μπορέσει να προσαρμόσει και τον φιλοευρωπαϊσμό του, στα αντίθετα με τις επιθυμίες του δεδομένα που προκάλεσε το βρετανικό δημοψήφισμα; 
Το πιθανότερο είναι να το καταφέρει. Ιδίως αν ισχύει εκείνο που διαβάσαμε στον «Ριζοσπάστη» (http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3766995) πως έγραψε γι’ αυτόν κάποτε ο μακαρίτης Βασίλης Ραφαηλίδης. Ότι, δηλαδή, «ο Ι. Κ. Πρετεντέρης έχει μια απίθανη προσαρμοστικότητα. Προσαρμόζεται ακόμα και μέσα στα σκατά»…
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Εκφόβιζαν με το Grexit, ήρθε το Brexit


Πάνω από 2 τρισεκατομμύρια δολάρια, εξαϋλώθηκαν μετά την επικράτηση του Brexit από τα διεθνή χρηματιστήρια.
Του Κώστα Βαξεβάνη
 Αν και οι πιο συγκλονιστικές αλλαγές από το Brexit δεν θα προκύψουν σε επίπεδο Οικονομίας, αλλά σε αυτό της πολιτικής, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρατηρήσει κάποιος, το πώς εξελίχθηκαν οι αγορές και τι είναι τελικώς αυτό που συμπύκνωναν στις κινήσεις τους.
Οι εναλλαγές στα χρηματιστήρια, στις δημοσκοπήσεις και τα γραφεία στοιχημάτων, μπροστά σε ένα φαινόμενο όπως το πιθανό Brexit, μάλλον απέδειξαν, πόσο συνυφασμένα με τον τυχοδιωκτισμό και με την στοιχηματική λειτουργία της λεγόμενης αγοράς είναι όλα αυτά που εμφανίζονται ως Οικονομία.
Οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν μια τάση, αυτή δημιουργούσε κινητικότητα στα χρηματιστήρια, ενώ την ίδια ώρα τα στοιχήματα για το αποτέλεσμα, δημιουργούσαν μια εικόνα στην κοινή γνώμη που με τη σειρά της επηρέαζε το αποτέλεσμα. Είναι άγνωστο αν αυτή η αλληλεπίδραση, έφτανε τελικώς στο επίπεδο, κάποιοι να επεδύουν στις στοιχηματικές εταιρείες, ώστε να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη και να κερδίσουν στο χρηματιστήριο ή αντίστροφα. Η ομοιότητα των αγορών με τις στοιχηματικές πρακτικές, ακόμη και με το ίδιο το στοίχημα, μάλλον αποδείχθηκε περίτρανα. Σε κάθε περίπτωση, φαίνεται πως οι αντιδράσεις των αγορών δεν είναι και τόσο προβλέψεις οικονομολόγων και ειδικών επιστημόνων, αλλά περισσότερο αλογομούρηδων και ρισκαδόρων. Αν αυτό είναι Οικονομία, τότε ναι , μπορεί οι διευθυντές των στοιχηματικών του Λονδίνου, μπορούν να γίνουν Υπουργοί Οικονομίας.
Η Βρετανία μετά το Brexit, θα χρειαστεί να κάνει διάφορες διορθωτικές κινήσεις που αφορούν το νόμισμά της και την Οικονομία της. To σημαντικό όμως με το Brexit , δεν επέρχεται στην Οικονομία. Η αποχώρηση μιας ισχυρής χώρας από την Ε.Ε, κλονίζει το πολιτικό οικοδόμημα της ίδιας της Ευρώπης. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο, το ντόμινο των εξελίξεων που αφορούν σε αιτήματα για δημοψηφίμστα παντού. Ούτε το αν οι φορείς αυτών των αιτημάτων είναι ακροδεξιοί ευρωσκεπτικιστές και λαϊκιστές. Αν μια Ευρωπαική Ένωση , δεν μπορεί με τις δομές και τη λειτουργία της , να είναι πιο ελκυστική από μια χούφτα ακραίων ή γραφικών, τότε έχει αποτύχει έτσι κι αλλιώς
Αυτό που απειλείται αυτή τη στιγμή, δεν είναι μια ιδεαλιστική και ρομαντική αντίληψη για την ενιαία Ευρώπη. Δεν έχει νόημα να επιστρατεύεται ο πολιτικός συναισθηματισμός απέναντι σε μια πραγματικότητα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με δομικά λάθη. Με μοναδικό στοιχείο το κοινό νόμισμα, χωρίς ενιαία πολιτική και Οικονομία, έπρεπε να ανταποκριθεί σε σχεδιασμούς ενός πυρήνα κρατών με συγκεκριμένα συμφέροντα. Την εποχή της κρίσης, αυτό φάνηκε έντονα. Η Γερμανία πλούτιζε την ώρα που ο Νότος κατέρρεε. Η αλληλεγγύη και οι πανανθρώπινες αξίες, έδωσαν τη θέση τους σε ωμούς σχεδιασμούς και βαρβαρότητα.
Η κοινωνική πρόνοια της παλιάς Σοσιαλοδημοκρατίας μετατράπηκε σε οικονομικό κυνισμό πολιτικών νεοφιλελεύθερων μορφωμάτων σε όλη την Ευρώπη. Το Ευρωπαικό οικοδόμημα και οι συντηρητικές του δομές, δεν ασκούσαν καμιά έλξη στους χειμαζόμενους πληθυσμούς που είναι υπόλογοι μιας συνεχούς δημοσιονομικής τάξης χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Οι λαοί καλούνταν να είναι ανθεκτικοί και υπομονετικοί όπως οι Γερμανοί για να κερδίσουν όλοι, ενώ στην πραγματικότητα κερδίζουν οι οικονομικές ελίτ.
Το οικοδόμημα αυτό δεν απειλήθηκε από το Φάρατζ και τη Λεπέν, αλλά από αυτούς που το διοικούν. Απ ό,τι φαίνεται το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι η άτακτη,σπάταλη Ελλάδα όπως ήθελαν να δείχνουν, αλλά το δομικό της λάθος και η επιμονή των κυρίαρχων σε αυτή, να μην τη μετασχηματίζουν.
Ως χθες, η ελληνική κυβέρνηση, φάνταζε εμμονική στις τοποθετήσεις της για μια άλλη Ευρώπη. Ο ευρωσκεπτικισμός δεν είναι μια παρεκτροπή των ακραίων. Άλλωστε υπάρχουν λόγοι που αυτός ο ευρωσκεπτικισμός έχει οπαδούς οι οποίοι μάλιστα βλέπουν γοητευτικότερο τον εθνοκεντρισμό από την ενοποιημένη σύγχρονη Ευρώπη. Όποιος βλέπει στον ακραίο τους λόγο ένα δικό τους πρόβλημα και όχι ένα αντικειμενικό υπόβαθρο μιας προβληματικής Ευρώπης, στο μέλλον θα αντιμετωπίσει μεγαλύτερες εκπλήξεις από το Brexit.
Όσοι εκφόβιζαν με το Grexit χρησιμοποιώντας τον εκβιασμό ως πολιτικό μέσο, βρίσκονται απέναντι στο Brexit και σε μια πιθανή διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το να επιχειρηματολογείς λέγοντας πως αυτοί που θέλουν τη διάλυση είναι οι «κακοί», πέρα από υποκρισία είναι και αμφισβήτηση της Δημοκρατίας και του δικαιώματος των επιλογών.
Διαβαστε περισσοτερα............. »