Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Μαξίμου: Γιατί τόσα νεύρα με την Σαντορίνη και την Πάρο;

Απάντηση -σε ιδιαίτερα σκληρό και αυστηρό τόνο- στον «επικοινωνιακό πόλεμο που εξαντλεί τα όρια της γραφικότητας» δίνει το Μέγαρο Μαξίμου αναφορικά με το αεροδρόμιο της Πάρου και το νοσοκομείο της Σαντορίνης.
Κυβερνητικές πηγές επισημαίνουν:
«Τα πρόσφατα εγκαίνια του Νοσοκομείου της Σαντορίνης, καθώς και του αεροδρομίου της Πάρου, έχουν προκαλέσει αρκετό εκνευρισμό σε κάποιους. Και είναι κατανοητό.
Τους εκνευρίζει το γεγονός ότι η κυβέρνηση καταφέρνει να υλοποιήσει, μέσα σε λίγους μήνες, έργα που χρόνιζαν για δεκαετίες και που είχαν βαλτώσει εξ αιτίας της ολιγωρίας, της κατασπατάλησης ή της εξυπηρέτησης κάποιων ιδιωτικών συμφερόντων. Ακόμα περισσότερο τους εκνευρίζει, το ότι, μέσα σε συνθήκες σκληρών δημοσιονομικών περιορισμών- τα έργα αυτά ολοκληρώνονται και παραδίδονται με απόλυτη κατοχύρωση του δημοσίου συμφέροντος και, προπαντός, του συμφέροντος των τοπικών κοινωνιών.
Έτσι, τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τα γεγονότα αυτά, διεξάγεται ένας επικοινωνιακός πόλεμος που εξαντλεί τα όρια της γραφικότητας: Διαμαρτυρίες για το γεγονός ότι τα έργα ήταν έτοιμα και η κυβέρνηση απλώς «κόβει κορδέλες» (ξέρουν και στις δυο περιπτώσεις την αλήθεια οι τοπικές κοινωνίες), κατασκευασμένες ιστορίες και ψεύτικα ρεπορτάζ ότι το νοσοκομείο στην Σαντορίνη δεν λειτουργεί (λέγε λέγε κάτι θα μείνει), τα επικά ψευδοεγκαίνια – οπερέτα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Πάρο, λίγες μέρες πριν από την επίσημη εκδήλωση και, φυσικά, το «μεγάλο αφήγημα» της εξόρμησης 54 κυβερνητικών στελεχών για χλιδάτες διακοπές στο νησί.
Θα χρειαστούν όμως και νέες «ιστορίες με φίδια- γιατί και άλλα βαλτωμένα έργα πρόκειται να παραδοθούν άμεσα. Όπως, για παράδειγμα, μεγάλοι οδικοί άξονες, έργα (κάποια από τα οποία έχουν μείνει στην ιστορία για την κατάσταση στην οποία αφέθηκαν) που ξεκόλλησαν και ολοκληρώνονται, μετά από επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων και με ουσιαστική κατοχύρωση του δημοσίου συμφέροντος.
Όσο λοιπόν η κυβέρνηση προωθεί άμεσες και ουσιαστικές λύσεις σε χρόνια προβλήματα τέτοιου είδους, ας προετοιμάζονται, παραλλήλως, οι σεναριογράφοι, οι μονταζιέρες και διάφορα θηρία της κίτρινης δημοσιογραφίας και της (λέμε τώρα..) πολιτικής επικοινωνίας για τις αντίστοιχες επιχειρήσεις λάσπης. Ξέρουμε ότι αν προσπαθήσουν, μπορούν να γίνουν ακόμα πιο ευφάνταστοι και διασκεδαστικοί».
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η Πομάκα η Μαρία

Γαρύφαλλα

Η Μαρία η Πομάκα πουλάει γαρίφαλα τα βράδια στα μαγαζιά. Πετράλωνα, Θησείο, κέντρο, κάπου θα την έχετε συναντήσει.
Είναι μια γυναίκα μεσαίου αναστήματος με σκουρόχρωμο δέρμα. Δεν είναι νέα, ούτε μεγάλη.
Η ακαθόριστη ηλικία της προσθέτει κι άλλο μυστήριο στη γοητεία της.
Σέρνει τη μακριά της φούστα στα πλακάκια των νυχτερινών μαγαζιών και όσες φορές την έχω δει αρνείται να φυλακίσει τα στήθια της σε στηθόδεσμο.
Τα μακριά μαλλιά της είναι πιασμένα σε μια χαλαρή πλεξούδα που φτάνει μέχρι τη μέση και την έχει πάντα ριγμένη σαν κόσμημα στη μία άκρη του λαιμού της.
Οταν μπαίνει στο μαγαζί είναι αδύνατον να μην την προσέξεις.
Είναι λουλουδού, αλλά έχει μια περίεργη φόρτιση αυτή η λέξη, βαριά και αποπνικτική, που δεν της ταιριάζει.
Της λες πως δεν θες λουλούδι και εκείνη δεν επιμένει. Κάθεται κάπου παραδίπλα και περιμένει.
Σαν τη Σίβυλλα έχει προβλέψει πως αν το βράδυ πάει καλά και κάνει κέφι η ορχήστρα, δεν θα γυρίσει άφραγκη στο σπίτι.
Μπορεί να δει τα μυστηριώδη νήματα να καλύπτουν σιγά σιγά την ατμόσφαιρα της νύχτας.
Σου δίνει την εντύπωση πως κατάγεται από ένα κομμάτι του κόσμου που όλοι οι μεγάλοι κατακτητές, από τα βάθη του χρόνου, θα ήθελαν να κερδίσουν.
Μια φυλή περήφανη και ανυπότακτη.
Ο σολίστας του βιολιού την ξέρει καλά. Σε κάποια στιγμή του προγράμματος, το έφερε εκείνη η βραδιά, αρχίζει μόνος του ένα ταξίμι.
Μια αστραπιαία οπτική συνεννόηση μεσολάβησε μεταξύ τους. Η Μαρία σηκώνεται και στέκεται μπροστά του.
Το ταξίμι γίνεται γρήγορος ρυθμός και εκείνη χορεύει. Την κοιτάμε μαγεμένοι.
Σε κάθε στροφή εκατοντάδες πεταλούδες ελευθερώνονται από την πολύχρωμη φούστα της κι ανοιγοκλείνουν απαλά τα φτερά τους.
Τραγουδάει και ξεφιμώνει τη βουβαμένη προ πολλού φωνή του παρελθόντος. Ανοίγει μια πόρτα που ποτέ δεν ανοίξαμε.
Εναν πολιτισμό που ποτέ δεν μάθαμε καλά.
Πολλά λουλούδια πουλήθηκαν εκείνη τη βραδιά. Και όσα δεν πουλήθηκαν χαρίστηκαν απ’ τη Μαρία.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Προσδοκώντας σε ένα κράτος δικαίου!



Η ανακοίνωση της οριστικής απόφασης έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία και προκάλεσε μεγάλη  έκπληξη σε αρκετούς ανυποψίαστους. 
Το Συμβούλιο της Επικρατείας αποφάνθηκε ότι το πρόστιμο, ύψους κάπου 375.000 ευρώ, που είχε επιβληθεί σε βάρος γνωστού στελέχους της νομικής επιστήμης και του επαγγέλματος στην περιοχή της Αθήνας, καθώς και πρώην αντιπρόεδρου της Βουλής, παραγράφηκε πανηγυρικά! 
Σημειωτέον, ότι το αρχικό πρόστιμο ανερχόταν στο καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό του σχεδόν ενός εκατομμυρίου ευρώ, για κάποιες παραλείψεις που έλαβαν χώρα το έτος 1999! 
Από το έτος εκείνο, έως σήμερα, παρήλθε χρονικό διάστημα δεκαεφτά ετών! 
Η ελληνική δικαιοσύνη έδειξε ολόκληρο το μεγαλείο των δυνατοτήτων, αλλά παράλληλα και των αδυναμιών της.
Όλοι αναρωτιούνται τι θα γινόταν άραγε, εάν στη θέση εκείνου βρισκόταν ένας απλός πολίτης. 
Όταν για ποσά πολύ μικρότερα, αδύναμοι πολίτες οδηγούνται σε κρατητήρια, όταν για ψίχουλα γίνονται αψυχολόγητες διακοπές ρεύματος σε σπίτια αναξιοπαθούντων, και το ακόμα ακραίο για κάποια χρηματικά ποσά σπίτια απλών συμπολιτών μας οδηγούνται σε πλειστηριασμό, έτσι για να αναφέρουμε κάποια χειροπιαστά παραδείγματα! 
Αλήθεια, τι πρέπει να σκεφτεί ο Έλληνας πολίτης μετά απ’ όλα αυτά; 
Να απολαύσει την ταχύτητα απόδοσης της δικαιοσύνης στη χώρα μας; 
Ή να σκεφτεί ότι η ελληνική δικαιοσύνη φροντίζει και μεταχειρίζεται με καλύτερο τρόπο τους πολιτικούς απ’ ό,τι τον απλό αδύναμο πολίτη; 
Η απόδοση της συγκεκριμένης απόφασης συνιστά ρεκόρ καθυστέρησης, εκτός εάν με διάφορα νομικά τερτίπια, που ξεφεύγουν από τις γνώσεις μας, αθωώθηκε ο παραπάνω πολιτικός. 
Τι σημαίνει, δηλαδή, «η παράταση των προθεσμιών παραγραφής που επήλθαν με τους επίμαχους νόμους, αντιβαίνει στις αρχές της ασφάλειας δικαίου και της προστατευόμενης εμπιστοσύνης που επιβάλλουν τη σαφή διατύπωση των κανόνων δικαίου»; 
Μήπως ομιλούμε διαφορετική γλώσσα; Μήπως αντιβαίνει και με τη σωρεία συνεχόμενων πολιτικών παραλείψεων για δεκαετίες οι οποίες έφεραν τη χώρα εδώ στην αφιλόξενη ξέρα;  
Δεν έχουν καμία ευθύνη εκείνα τα πολιτικά στελέχη; Γιατί δεν κινητοποιήθηκε αυτόματα ο δικαστικός μηχανισμός για όλους αυτούς; 
Ή μήπως με τις ενδεδειγμένες καθυστερήσεις, παραγράφτηκαν; 
Τι έγινε με τα δάνεια των κομμάτων και των ΜΜΕ, όλα αυτά τα χρόνια; Ήταν τελικά νόμιμα όλα αυτά;  
Πότε θα βγει το αποτέλεσμα για σειρά σκανδάλων, για την καταλήστευση των ασφαλιστικών μας Ταμείων; 
Ποιοι θα επιβαρυνθούν όλα αυτά τα χρηματικά ποσά όσων επιχειρήσεων, καναλιών και εφημερίδων «πτωχεύσουν»;
Φυσικά, η απάντηση είναι απλή. 
Όπως πάντοτε ο  Έλληνας φορολογούμενος πολίτης! 
Κάτι σοβαρό συμβαίνει εδώ! Αυτή είναι η χώρα, αλήθεια, που επιθυμούσαν να οικοδομήσουν οι κυβερνήσεις όλων των προηγούμενων δεκαετιών; 
Δεν φέρουν καμία ευθύνη στη σημερινή κατάντια του διασυρμού της χώρας σε διάφορα επίπεδα; 
Είναι υπερήφανα τα στελέχη των δύο πολιτικών σχηματισμών τα οποία κατείχαν υπεύθυνες κυβερνητικές και κομματικές θέσεις και φυσικά είχαν πρόσβαση στην εξουσία και ευθύνη για τα τεκταινόμενα; 
Είναι δυνατόν μετά από τόσα χρόνια, να συζητάμε τα αυτονόητα, όπως την ισότητα των πολιτών απέναντι στο νόμο; 
Γιατί  άραγε επιβλήθηκε πριν από δεκαεφτά χρόνια εκείνο το μεγάλο πρόστιμο; 
Ποιοι δικαστές είχαν τελικά δίκιο; Εκείνοι, ή μήπως οι σημερινοί που απάλλαξαν το μεγαλοδικηγόρο και πολιτικό; 
Γιατί η τελική απόφαση καθυστέρησε τόσο όσο να χρειάζεται να παραγραφεί; 
Μήπως ο καθένας δικάζει κατά το δοκούν; Με τα δικά του μέτρα και σταθμά; 
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σημερινή κυβέρνηση μικρή ευθύνη έχει για τούτο το κατάντημα. 
Οι επικεφαλής όμως των άλλων δύο κομμάτων φέρνουν τεράστια ποσά ευθύνης. 
Ο σημερινός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ειδικά αυτός, αφού οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν νικητή στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, πρέπει επίσης να απαντήσει σε σειρά ερωτημάτων που του ετέθησαν από δημοσιογράφους εφημερίδων και ιστοσελίδων.
Ερωτήματα που αφορούν το παρελθόν του και μερικές συναλλαγές του με τράπεζες, καθώς και ξένες πολυεθνικές εταιρείες. 
Κι οι απαντήσεις του πρέπει να είναι απόλυτα πειστικές. 
Όχι με μισόλογα και υπεκφυγές! Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί επ’ αόριστον να τρέφεται με θεωρίες και υποθέσεις. 
Απαιτεί ξεκάθαρες απαντήσεις! 
Ειδάλλως, και η δική του παρουσία  σε μελλοντική κυβέρνηση δεν θα δώσει λύση σε κρίσιμα προβλήματα του τόπου αλλά θα αποτελέσει κι αυτός γνωστή παρένθεση και δοκιμασμένη συνταγή, με την οποία δυστυχώς δεν θεραπεύτηκε η μακραίωνη ασθένεια της χώρας μας, έξαρση της οποίας αποτελεί και η σημερινή κατάντια στην οποία την οδήγησαν, με κλασικό και χειροπιαστό παράδειγμα την απονομή της δικαιοσύνης μετά από δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια! 
Κι όλα αυτά γιατί συνεχώς πληθαίνουν και οι απόψεις πολλών ξενιτεμένων και μορφωμένων μας παιδιών ότι με τούτα τα φθαρμένα υλικά που μεταλλάσσονται με βιολογικούς, όπως φαίνεται, μηχανισμούς, ανάσταση της χώρας είναι αδύνατη! 
Κι όσο συνεχίζονται αυτά τα γεγονότα και αιωρούνται στην ατμόσφαιρα υποψίες, ο πολίτης αναγκαστικά οδηγείται στο συμπέρασμα ότι κάτι άλλο λαμβάνει χώρα μεταξύ  των διαφόρων εξουσιών του τόπου!
Ο Τζούλιαν Μπαρνς (1946-), ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Βρετανούς συγγραφείς, κάπου μέσα στο βιβλίο του «Ένα κάποιο τέλος», λέει ότι «η ιστορία δεν είναι τα ψέματα των νικητών (...) είναι μάλλον οι αναμνήσεις των επιζώντων, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έχουν να κάνουν ούτε με νίκες ούτε με ήττες»!
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κράτος και Εκκλησία

Αλέξης Τσίπρας - αρχιεπίσκοπος ΙερώνυμοςEUROKINISSI/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ


Σχέσεις κράτους-εκκλησίας: μια παλιά και πολύ πονεμένη ιστορία.
Οποτε το θέμα έρχεται με διάφορες αφορμές στο προσκήνιο, τα πνεύματα οξύνονται, η δημόσια συζήτηση εκτρέπεται, τα κόμματα διχάζονται, η κοινωνία πολώνεται και οι ιεράρχες μετατρέπονται σε κομματάρχες.
Τα τελευταία χρόνια δύο φορές η κατάσταση ανάμεσα στην πολιτεία και την εκκλησία έφτασε στα άκρα.
Στην πρώτη η ιεραρχία κατατρόπωσε την εκλεγμένη κυβέρνηση, στη δεύτερη η έκβαση ήταν τελείως διαφορετική.
Την περίοδο 1985-87, με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στα ντουζένια της και τον κόσμο της παράταξης σε κατάσταση ευφορίας, επιχειρήθηκε μια οργανωμένη προσπάθεια για να ρυθμιστεί το θέμα της εκκλησιαστικής και της μοναστηριακής περιουσίας.
Ακανθώδες από τη φύση του λόγω της οικονομικής διάστασης, η οποία είναι πάντα κρίσιμη για τους ιεράρχες, παρά τα όσα έχει διδάξει ο ιδρυτής της θρησκείας τους.
Συγκροτήθηκε μια επιτροπή διαλόγου στην οποία συμμετείχαν από την πλευρά της κυβέρνησης ο τότε υπουργός Παιδείας Αντ. Τρίτσης και από την πλευρά της Εκκλησίας ο μητροπολίτης Ανθιμος (τότε Αλεξανδρούπολης) και ο μητροπολίτης Χριστόδουλος (τότε Δημητριάδος).
Οι διαφωνίες ήταν πολλές και μεγάλες. Ο Αντ. Τρίτσης είπε στους μητροπολίτες ότι «δεν εξαρτάται η νομοθετική ευθύνη της κυβέρνησης από την έγκριση της εκκλησίας».
Ο Χριστόδουλος τον εγκάλεσε για «άκρατη πολιτειολογία». Η επιτροπή δεν κατέληξε πουθενά.
Η κυβέρνηση όμως κατέθεσε το νομοσχέδιο στη Βουλή, το οποίο ψηφίστηκε από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και του ΚΚΕ Εσωτερικού - το αφήγημα περί συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων δεν είχε την αίγλη του παρελθόντος, αλλά ακόμη λειτουργούσε, τουλάχιστον στο επίπεδο των ψηφοφόρων.
Η Νέα Δημοκρατία αποχώρησε από τη Βουλή. Το νομοσχέδιο έγινε νόμος του κράτους, ο οποίος δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Γιατί;
Ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο τότε αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ, που είχαν μείνει έξω από την αντιπαράθεση (τυχαία;), αποφάσισαν να το παγώσουν για να μη συνεχιστεί η ένταση.
Το θύμα αυτής της υπόθεσης ήταν ο Αντ. Τρίτσης.
Ο αρχηγός του και πρωθυπουργός εκτίμησε ότι δεν συνέφερε το κόμμα η συντήρηση της αντιπαράθεσης με την Εκκλησία, προφανώς γιατί η διεισδυτικότητά της στο «πράσινο» ακροατήριο ήταν (και παραμένει) μεγάλη και δεν δίστασε να θυσιάσει ένα από τα πιο δημοφιλή στελέχη του για να μη χαλάσει την καρδιά του Σεραφείμ.
Η δεύτερη μεγάλη σύγκρουση προέκυψε από μια ασήμαντη αφορμή.
Η κυβέρνηση Σημίτη, εναρμονιζόμενη με τα ισχύοντα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αποφάσισε ότι στις αστυνομικές ταυτότητες δεν ήταν απαραίτητο να αναγράφεται το θρήσκευμα. Χαμός.
Η ιεραρχία ξεσηκώθηκε, οργάνωσε συλλαλητήρια, ζήτησε δημοψήφισμα, ο Χριστόδουλος βροντοφώναξε «καλύτερα τουρκικό φέσι παρά παπική τιάρα», δεσπότες καταράστηκαν τον Σημίτη, παραεκκλησιαστικοί κύκλοι, η λούμπεν δημοσιογραφία και ο υπόκοσμος της πολιτικής τον κατηγόρησαν για πράκτορα των Εβραίων, η Νέα Δημοκρατία στήριξε αναφανδόν την ηγεσία της Εκκλησίας -ο μετέπειτα πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής υπέγραψε υπέρ του δημοψηφίσματος-, πολλοί κορυφαίοι παράγοντες του συντηρητισμού, ο ιδιωτικός βίος των οποίων απείχε έτη φωτός από τις δημόσιες τοποθετήσεις τους, ανταποκρίθηκαν ασμένως στο κάλεσμα του αρχιεπισκόπου, το μισό ΠΑΣΟΚ ήταν αντίθετο και πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη του συμβούλευαν τον τότε πρωθυπουργό να βάλει νερό στο κρασί του, ενώ κάποια εξ αυτών ήταν σε μυστικές επαφές με τον Χριστόδουλο.
Ο Σημίτης δεν υποχώρησε και τελικώς ο ορθολογισμός νίκησε τον σκοταδισμό.
Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά; Γιατί, αν η κυβέρνηση επιμείνει στο θέμα του χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας, πρέπει να περιμένει ανάλογου ύφους επιθέσεις.
Μπορεί σήμερα στην κορυφή της ιεραρχίας να βρίσκεται ένας ιερωμένος που ο δημόσιος λόγος του δεν έχει καμία σχέση με τον δημόσιο λόγο του προκατόχου του, ωστόσο δεν είναι λίγοι οι δεσπότες που θα αντιδράσουν δυναμικά και καθόλου χριστιανικά.
Γι’ αυτούς η ουδετερότητα του κράτους είναι έγκλημα καθοσιώσεως.
Οργίζονται όταν ακούνε ότι θα απαλειφθεί από το Σύνταγμα η αναφορά στην επικρατούσα θρησκεία και η ερμηνεία που δίνουν στο αγαπητικό μήνυμα της Ορθοδοξίας είναι πολύ στενή, τόσο στενή που χωράει μόνο τους ίδιους και όσους συμφωνούν μαζί τους.
Οι υπόλοιποι είναι αιρετικοί.
Ποια στάση θα κρατήσει η Ν.Δ.; Στις πρόχειρες προτάσεις που κατέθεσε για τη συνταγματική αναθεώρηση, το επίμαχο ζήτημα δεν περιλαμβάνεται.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι νεοφιλελεύθερος στα οικονομικά, αλλά υποστηρίζει πως είναι φιλελεύθερος στα θέματα των δικαιωμάτων.
Κανονικά πρέπει να ταχθεί υπέρ του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας.
Ομως δεν ελέγχει απολύτως το κόμμα του.
Το σύστημα Σαμαρά, με πολλές προσβάσεις στον κομματικό μηχανισμό και την κοινοβουλευτική ομάδα, έχει άλλη αντίληψη.
Το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» είναι το σημείο αναφοράς του. Για να μην ξεχνιόμαστε, εκπρόσωποί του προειδοποιούσαν τους ψηφοφόρους πριν από τις εκλογές του Γενάρη του 2015 ότι «αν έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, θα κατεβάσει τις ιερές εικόνες από τα δημόσια κτίρια».
Ελπίζουμε η κυβέρνηση να μείνει σταθερή έως το τέλος. Πάντως στοίχημα δεν θα βάλουμε.
Ξέρουμε τη δύναμη της Εκκλησίας, ξέρουμε επίσης και την έγνοια των κομμάτων εξουσίας να μην κάνουν πράγματα που φοβούνται πως θα δυσαρεστήσουν ευρύτερα ακροατήρια.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Η αντίσταση και η Ωραία Κοιμωμένη

Η Ωραία Κοιμωμένη


«Οι μάζες παγκοσμίως πρέπει πρώτα να αποφασίσουν να αφυπνιστούν, να καθίσουν και να σκεφτούν και να πάψουν το ανεύθυνο παιχνίδι της Ωραίας Κοιμωμένης».
Με αυτήν την παρομοίωση ο μεγάλος διανοούμενος και επαναστάτης του αντιαποικιακού αγώνα της Αλγερίας, Φραντς Φανόν, υπογράμμιζε την ευθύνη για αντίσταση στους δυνάστες τους που έχουν οι λαοί, οι οποίοι, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν θα πρέπει να περιμένουν παθητικά τη σωτηρία.
Φυσικά το θέμα της ταξικής συνείδησης και της κατάκτησής της έχει αποτελέσει για το επαναστατικό κίνημα τη φιλοσοφική λίθο γύρω από την οποία διεξήχθησαν ομηρικές ιδεολογικές και πολιτικές μάχες, χωρίς, δυστυχώς, να έχει δοθεί μια ικανοποιητική και αποτελεσματική λύση.
Ο Φανόν χρησιμοποιεί τον μύθο της Ωραίας Κοιμωμένης σε μια προφανή αναφορά στη λενινιστική αντίληψη ότι η ταξική και επαναστατική συνείδηση μπορεί να έρθει στην εργατική τάξη μόνο «απέξω», δηλαδή από μια κομματική πρωτοπορία που θα μεταλαμπαδεύσει τη φλόγα της στις μάζες, οι οποίες με την ένταξή τους στο επαναστατικό κόμμα θα δημιουργήσουν τους όρους για την ανατροπή του αστικού καθεστώτος.
Θα πρόκειται δηλαδή για το πριγκιπόπουλο που θα δώσει το φιλί της ζωής στην Κοιμωμένη.
Φυσικά όλα αυτά σε ένα μοναδικό ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, αυτό της Ρωσίας των αρχών του εικοστού αιώνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι, επαναστάτες, επικαλούμενοι τις άμεσες απαιτήσεις της ταξικής πάλης, αξιοποίησαν το οικονομικό κομμάτι της θεωρίας του Μαρξ αφήνοντας κατά μέρος τη σπουδαία και πρωτοπόρα ανάλυσή του για την αλλοτρίωση, κυρίως στα Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα του 1844.
Οπως συνοψίζει την άποψη του Γερμανού φιλοσόφου ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, «εκείνο που καταστρέφεται είναι η ικανότητα να είμαστε άνθρωποι με οποιονδήποτε άλλο τρόπο πέρα απ’ αυτόν που απαιτεί και υπαγορεύει το κεφάλαιο».
Μάλιστα αυτός ο αριστερός επιστημονισμός έφτασε στο απόγειό του με τον Λουί Αλτουσέρ, ο οποίος αξίωσε την αποβολή από τον μαρξισμό οποιασδήποτε αναφοράς στον σοσιαλιστικό ανθρωπισμό και στην αλλοτρίωση, τις οποίες θεωρούσε αποπροσανατολιστικές και επικίνδυνες.
Αυτό όμως αποδείχτηκε καταστροφικό, αφού το βασικότερο πολιτικό πρόβλημα είναι να εντοπίσουμε και να υπερβούμε τις πολλαπλές μορφές αλλοτρίωσης που παράγει καθημερινά η μεγαμηχανή του καπιταλισμού και να επικεντρώσουμε όλες τις προσπάθειες και όλη μας την οργή σε ένα συνεκτικό πολιτικό σχέδιο για την αλλαγή της κοινωνίας.
Η ανθρώπινη χειραφέτηση και απελευθέρωση είναι μια ιστορική δυνατότητα και όχι μια υλική αιτιοκρατία και μπορούν να πραγματωθούν μόνο εάν οι άνθρωποι αξιοποιήσουν αυτή τη δυνατότητα.
Το αίτημα εξημέρωσης του θηρίου-άνθρωπος είναι αρκετά παλιό, αφού ο Αισχύλος ήδη 2.500 χρόνια πριν ζητούσε «να δαμάσουμε την αγριότητα του ανθρώπου και να κάνουμε ήμερη τη ζωή αυτού του κόσμου».
Πρόκειται για το θεμέλιο της ανθρωπιστικής σκέψης, σύμφωνα με την οποία μέσα από τη συνειδητή σκέψη και δράση μπορούμε να βελτιώσουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας, κάτι που ο Αριστοτέλης συνόψισε στο όραμά του για την απρόσκοπτη ανάπτυξη του ατόμου και την επίτευξη του ευ ζην.
Ισως, όπως λέει ο Χάρβεϊ, ένας νέος κοσμικός επαναστατικός ανθρωπισμός να μπορεί να ενοποιήσει τον Μαρξ του Κεφαλαίου με τον Μαρξ των Χειρογράφων του 1844!
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ο Ρώσος ναύαρχος που έγινε Ελληνας φαροφύλακας

Νικόλαος ΦιλοσοφώφΣτην κάτω σειρά, στο μέσον, ο διοικητής του στόλου της Μαύρης Θάλασσας και της Αζοφικής. Νικόλαος Φιλοσοφώφ


Τιμητικές εκδηλώσεις στη μνήμη του Ρώσου ναύαρχου Νικολάου Φιλοσοφώφ θα διεξαχθούν σήμερα και αύριο στα Κύθηρα, στο πλαίσιο του αφιερωματικού έτους Ελλάδας - Ρωσίας.
Οι εκδηλώσεις διοργανώνονται από τον Δήμο Κυθήρων σε συνεργασία με το ελληνικό υπουργείο Αμυνας και την πρεσβεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Τις εκδηλώσεις θα τιμήσουν με την παρουσία τους ο αναπληρωτής υπουργός Αμυνας, Δημήτρης Βίτσας, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης και ο αρχηγός ΓΕΝ αντιναύαρχος Γιώργος Γιακουμάκης.
Το 1908, κι ενώ η τότε αυτόνομη μετεπαναστατική Κρήτη ήταν υπό την αρμοστεία του πρίγκιπα Γεωργίου της Ελλάδας και υπό την προστασία των μεγάλων δυνάμεων (Ηνωμένο Βασίλειο, Ρωσία, Γαλλία, Ιταλία), το ρωσικό καταδρομικό «Χιβίντις», με κυβερνήτη τον πλοίαρχο Νικόλαο Νικολάγιεβιτς Φιλοσοφώφ, σώζει κοντά στο Ελαφονήσι τους ναυαγούς του αυστρο-ουγγρικού υπερωκεάνιου «Ιμπερατρίτσε».
Το ναυάγιο προκλήθηκε από την έλλειψη φάρου.
Ο Φιλοσοφώφ συνδέθηκε τότε φιλικά με τον Γεώργιο, αλλά επέστρεψε σύντομα στη Ρωσία, στη γενέτειρά του Αγία Πετρούπολη, κοντά στην οικογένειά του και αργότερα, το 1914, προήχθη σε υποναύαρχο και ανέλαβε διοικητής του στόλου της Μαύρης Θάλασσας και της Αζοφικής.
Γόνος αστικής οικογένειας, με ισχυρούς δεσμούς με την Αυλή αλλά και τον ίδιο τον τσάρο Νικόλαο, ο Φιλοσοφώφ, λάτρης της μουσικής και των τεχνών, αρρενωπός, με επιβλητικό παράστημα, πολύγλωσσος και ευγενής, ταξίδευε συχνά στην Ευρώπη και ιδίως στη Γαλλία, ως ειδικός απεσταλμένος του τσάρου.
Τα έγγραφα με τα οποία εφοδίασε η ρωσική Αυλή τον Φιλοσοφώφ για να ταξιδέψει στην ΕλλάδαΤα έγγραφα με τα οποία εφοδίασε η ρωσική Αυλή τον Φιλοσοφώφ για να ταξιδέψει στην Ελλάδα | 
Οταν ξέσπασε η επανάσταση των μπολσεβίκων, έχασε τη γυναίκα του και τους δύο γιους του, κυνηγήθηκε από το νέο καθεστώς, αλλά κατόρθωσε να διαφύγει από την Οδησσό, να φτάσει πεζός ώς την Κωνσταντινούπολη, από όπου κατέληξε το 1920 με πλοίο στην Ελλάδα.
Στην Αθήνα, τον περιέθαλψε η βασιλική οικογένεια και βρήκε καταφύγιο στο Τατόι.
Παντρεύτηκε ξανά, το 1923, τη Ρωσίδα πρόσφυγα Μαρία Τσούκαλο, όμως η μοίρα τον χτύπησε και πάλι.
Η Τσούκαλο πέθανε πολύ σύντομα και ο Φιλοσοφώφ αποφασίζει πως είναι μάταιο να παλεύει ενάντια στο πεπρωμένο του.
Η ζωή στο παλάτι τον έθλιβε, καθώς δεν μπορούσε να συνέλθει από την προσωπική του τραγωδία, και ζητάει από τον βασιλιά να καταταγεί ως φαροφύλακας, για να μονάσει δίπλα στα κύματα.
Ο Γεώργιος συναινεί και του αποδίδει με βασιλικό διάταγμα την ελληνική υπηκοότητα.
 το υπουργείο Ναυτικών δίνει στον Ρώσο ναύαρχο τον βαθμό του αρχικελευστή και τον μεταθέτει στον νεόκτιστο φάρο στο Ελαφονήσι.Το υπουργείο Ναυτικών δίνει στον Ρώσο ναύαρχο τον βαθμό του αρχικελευστή και τον μεταθέτει στον νεόκτιστο φάρο στο Ελαφονήσι | 
Ο ιδρυτής της υπηρεσίας Φάρων, ναύαρχος Στυλιανός Λυκούδης, δίνει στον Ρώσο ναύαρχο τον βαθμό του αρχικελευστή πρώτης τάξεως και τον μεταθέτει στον νεόκτιστο φάρο στο Ελαφονήσι της Κρήτης.
Ο Φιλοσοφώφ δακρύζει και λέει στον Λυκούδη: «Εκεί που έσωσα τόσους ναυαγούς, σώζομαι και εγώ ναυαγός της ζωής».
Οταν φτάνει σε ηλικία συνταξιοδότησης, ο Φιλοσοφώφ ζητάει και πάλι από την Αυλή να συνεχίσει κατ’ εξαίρεση τη θητεία του. Παίρνει μετάθεση για τον φάρο στις Απολυτάρες Αντικυθήρων και εκεί παντρεύεται τη 16χρονη Ζαμπία Χαρχαλάκη, με την οποία κάνει έναν γιο, τον Νικήτα.
Ο φαροφύλακας Παναγιώτης Μεγαλοοικονόμος, ο οποίος υπηρέτησε υπό τον Φιλοσοφώφ στα Αντικύθηρα, μου διηγήθηκε το 1990 πως ο ναύαρχος δεν μιλούσε ποτέ για το παρελθόν και όλα τα χρόνια που τον θυμάται διάβαζε λογοτεχνία, έπινε τσάι και αγνάντευε με τις ώρες το πέλαγος.
Μετά την αποχώρησή του από την υπηρεσία, ο Φιλοσοφώφ εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του σε σπίτι στην είσοδο του κάστρου της Χώρας των Κυθήρων, όπου ζουν σήμερα τα εγγόνια του.

Δεύτερη πατρίδα

ΦιλοσοφώφΑριστερά ο Φιλοσοφώφ, η τρίτη -Ελληνίδα- σύζυγός του, ο γιος τους και ο πεθερός του | 
Η επιστροφή στα Κύθηρα ήταν και μια επιστροφή στη ζωή. Παρέδιδε μαθήματα Γαλλικών, έγινε επιστάτης στο γυμνάσιο, άσκησε την ιατρική και μελέτησε το ιστορικό αρχείο των Κυθήρων.
Ο Φιλοσοφώφ κατάφερε να διασώσει το πολύτιμο αρχείο από την πυρά κατά τη διάρκεια της Κατοχής, που ήταν και η τελευταία του προσφορά στον τόπο και τη χώρα που αγάπησε και έγινε η δεύτερη πατρίδα του.
Οι τιμητικές εκδηλώσεις για τον Ρώσο ναύαρχο στα Κύθηρα περιλαμβάνουν και έκθεση φωτογραφίας, ιστορικών αρχείων και κειμηλίων στην αίθουσα του Κυθηραϊκού Συνδέσμου στη Χώρα, έως τις 10 Αυγούστου.
■ Την ιστορία του Νικόλαου Φιλοσοφώφ την ανέσυρα από τα Αρχεία της υπηρεσίας Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού, το 1990, όταν έκανα την έρευνα και το σενάριο για το ντοκιμαντέρ των Ανδρέα Κουτσουρέλη και Γιάννη Καρυπίδη «Αναλαμπές» (παραγωγή Zoobidon), που αφορούσε τους τελευταίους φαροφύλακες στην Ελλάδα.
Ευχαριστώ τον πρώην διοικητή της υπηρεσίας φάρων, υποναύαρχο ε.α. Κ. Βούλγαρη, τους φαροφύλακες της υπηρεσίας και ιδίως την οικογένεια Φιλοσοφώφ.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Βαρουφάκης: Αναδιάρθρωση χρέους άνευ όρων


Μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη παραχώρησε στην «Αυγή της Κυριακής» ο Γιάνης Βαρουφάκης. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών, εκφράζοντας την άποψή του για το καίριο της διευθέτησης του ελληνικού χρέους, υποστηρίζει ανεπιφύλακτα ότι «χρειάζεται αναδιάρθρωση χρέους άνευ όρων και όχι ευκολίες πληρωμών».
Η θέση του κ. Βαρουφάκη έρχεται σε μια στιγμή όπου βρίσκονται σε εξέλιξη τεχνικές συζητήσεις ανάμεσα σε Έλληνες και Ευρωπαίους αξιωματούχους για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για την διευθέτηση του χρέους.
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Ο Πολάκης βγάζει στη… σέντρα το «πάρτι» με τα ασθενοφόρα (βίντεο)



«Θα τα πω και με νούμερα, γιατί πρέπει να καταλαβαίνουμε κάποια πράγματα», είπε ο Παύλος Πολάκης, αποκαλύπτοντας το σκάνδαλο των συνεχών υπερτιμολογήσεων στην αγορά ασθενοφόρων τα προηγούμενα χρόνια.
Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας, εξαγγέλλοντας από τα Γιάννενα την πολιτική της κυβέρνησης για την αναβάθμιση των πρωτοβάθμιων δομών περίθαλψης και παραδίδοντας 11 νέα ασθενοφόρα στο ΕΚΑΒ της περιφέρειας, αναφέρθηκε με κάθε αριθμητική λεπτομέρεια στους «αμαρτωλούς» διαγωνισμούς για προμήθεια νοσοκομειακών οχημάτων.
Όπως κατήγγειλε ο κ. Πολάκης, ασθενοφόρα των 48.000 ευρώ το ένα αγοράσθηκαν, άλλα προς 63.000 ευρώ και άλλα προς 94.000 ευρώ το ένα. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας ανέφερε ότι οι μεσάζοντες «δεν τα έβρισκαν στη μίζα στο παρελθόν», συμπληρώνοντας:«Για να καταλάβατε τι έχει γίνει αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα και πώς φθάσαμε ως εδώ…».
Δείτε το σχετικό βίντεο.
            
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Τα αποκαλυπτήρια της διαπλοκής

Συνεδρίαση Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για τη νομιμότητα δανειοδότησης πολιτικών κομμάτων και ιδιοκτητριών εταιρειών ΜΜΕ από τα τραπεζικά ιδρύματαINTIME NEWS


Στην κοινοβουλευτική ιστορία της χώρας μας όλοι μπορούμε να θυμηθούμε περιπτώσεις εξεταστικών επιτροπών που είτε δεν οδηγήθηκαν σε κάποιο χειροπιαστό και χρήσιμο για τη δημοκρατία μας αποτέλεσμα, είτε εξαρχής δημιουργήθηκαν για λόγους μικροκομματικού τακτικισμού, ρεβανσισμού και φτηνού πολιτικού εντυπωσιασμού.
Μάλιστα η πρόσφατη απόπειρα της Νέας Δημοκρατίας -με τη συνδρομή των μόνιμων πλέον ελάσσονων εταίρων της- να συσταθεί εξεταστική επιτροπή για τη διερεύνηση, δήθεν, των γεγονότων του πρώτου εξαμήνου 2015 είναι μια τέτοια περίπτωση, αφού δεν θα πρόσφερε τίποτα στον δημόσιο πολιτικό διάλογο -που δεν έχει ήδη κριθεί από τον ελληνικό λαό- πέρα από αποπροσανατολισμό και άσκοπη ανάλωση.
Ενα πράγμα είναι σίγουρο: η εξεταστική επιτροπή για τη διερεύνηση των μυστικών διαδρομών της διαπλοκής ανάμεσα στο αμαρτωλό τρίγωνο των τραπεζών, των συστημικών ΜΜΕ και των κομμάτων του παλαιού καθεστώτος δεν είναι μία από αυτές τις επιτροπές.
Θα τολμούσα να πω, μετά λόγου γνώσεως, ότι οι εργασίες αυτής της επιτροπής έχουν ήδη ανοίξει διάπλατα ένα παράθυρο στον Ελληνα πολίτη, ο οποίος εδώ και έξι χρόνια υπομένει μια κακοποίηση σε όλα τα κοινωνικά και οικονομικά επίπεδα και έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί να γνωρίζει τι είδους σχέσεις συνέχιζε να έχει το οικονομικό, πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο της χώρας.
Τα μέχρι στιγμής ευρήματα της επιτροπής είναι εξόχως αποκαλυπτικά: προκύπτει ανάγλυφη μια σχέση αλληλεξάρτησης μεταξύ χρεοκοπημένων τραπεζών, οι οποίες συνέχιζαν ακάθεκτες να παρέχουν γενναιόδωρα δάνεια, χωρίς τις νόμιμες εγγυήσεις, σε επίσης χρεοκοπημένα κανάλια, τα οποία με τη σειρά τους εξαργύρωναν αυτήν τη γενναιοδωρία, παρέχοντας υπηρεσίες γραφείων προπαγάνδας στα πολιτικά κόμματα της, πάλαι ποτέ, καθεστηκυίας τάξης.
Και η απλόχερη αυτή χρηματοδότηση δινόταν με όρους που ο μέσος πολίτης, που πασχίζει να εξυπηρετήσει ένα δάνειο, ή η μέση ελληνική επιχείρηση, που ασφυκτιά λόγω της έλλειψης ρευστότητας, ούτε να ονειρευτούν δεν τολμούν.
Τα εν λόγω πολιτικά κόμματα, ευρισκόμενα στην κυβέρνηση, εξασφάλιζαν ότι οι τράπεζες θα συνέχιζαν να λαμβάνουν πολύτιμες ενέσεις ρευστότητας, με την εγγύηση μάλιστα του Ελληνικού Δημοσίου, δηλαδή του ελληνικού λαού, ο οποίος επωμιζόταν το κόστος με τη μορφή του δημόσιου χρέους.
Ετσι οι τράπεζες θα ήταν σε θέση να συνεχίσουν να τροφοδοτούν χρηματοδοτικά αυτόν τον φαύλο κύκλο.
Τα ίδια κόμματα διασφάλιζαν επί δεκαετίες την απρόσκοπτη λειτουργία των συστημικών ΜΜΕ, ιδίως των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών, μέσα σε ένα ανεξέλεγκτο περιβάλλον ανομίας και ημιπαρανομίας.
Αυτός ο φαύλος κύκλος έσπασε όταν η κυβέρνηση της Αριστεράς, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, έκοψε την τροφοδοτική δίοδο στο σύστημα και ξεκίνησε να διερευνά.
Απολύτως λογικό και αναμενόμενο, από την πλευρά τους, να την πολεμούν με τόσο μένος.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό: αυτή η εξεταστική επιτροπή έχει ήδη αποκαλύψει με τον πλέον διάφανο τρόπο τη νοσηρή νοοτροπία και αντίληψη περί εξουσίας που είχαν -και εξακολουθούν να έχουν- πολλά κεντρικά στελέχη αυτού ακριβώς του παλαιού καθεστώτος, για να δώσουμε τον αρμόζοντα ιστορικό χαρακτηρισμό στα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.
Μας την έδωσε σαφέστατα και ξεκάθαρα ο κ. Δημ. Σταμάτης, όταν ομολόγησε ωμά και κυνικά ότι το «μαύρο» στην ΕΡΤ, αυτή η πρωτοφανής κίνηση βάναυσης λογοκρισίας, δεν είχε τελικά καμία σχέση με δήθεν μεταρρυθμίσεις, δημοσιονομικές ή διοικητικές εξυγιάνσεις, όπως μας έλεγε ο μηχανισμός προπαγάνδας της Ν.Δ. (και των ιδιωτικών καναλιών), αλλά με κάτι πολύ απλούστερο και, για τον λόγο αυτό, ανατριχιαστικό: με την εκδικητική διάθεση ενός καθεστώτος που δεν ήταν διατεθειμένο να επιτρέψει σε οποιονδήποτε δεν ανήκε και δεν ελεγχόταν από αυτόν να έχει φωνή.
Γιατί έτσι αντιλαμβάνονται την πολιτική και έτσι τελικά αντιλαμβάνονται τη χώρα: ως προσωπική τους ιδιοκτησία που -προσωρινά ελπίζουν- υφίσταται καταπάτηση από την Αριστερά και για τον λόγο αυτό πρέπει πάση θυσία, με κάθε θεμιτό και (κυρίως) αθέμιτο μέσο, να επιστρέψει τάχιστα στους «νόμιμους» -ελέω Θεού και κληρονομικώ δικαιώματι- ιδιοκτήτες της.
Είναι καίριας σημασίας ζήτημα να το αντιληφθεί αυτό ο ελληνικός λαός. Να το αντιληφθεί και να τους στερήσει μια και καλή αυτήν την ελπίδα, πάνω στην οποία επιχειρούν να συντηρήσουν, ακόμα και σήμερα, τη συμβιωτική τους σχέση με τη διαπλοκή.
*βουλευτής Β΄Αθήνας ΣΥΡΙΖΑ, μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για τη δανειοδότηση κομμάτων-ΜΜΕ
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ολα δεξιά

Δεξιά στροφή


Για την κυβέρνηση ισχύει η λαϊκή ρήση πως όλα τής πηγαίνουν δεξιά. Δεν είναι οι πρωτοβουλίες της που της προσφέρουν τέτοια επιτυχία.
Είναι οι πολιτικοί αντίπαλοί της που στρώνουν το χαλί για να περνάει.
Δεν μπορούμε να μη σεβαστούμε τις απόψεις τους, που όσο και αν είναι αναμασήματα, λαβαίνουν ήχο νέου κύματος.
Βουβό κύμα, που, επειδή βάζουν τα πόδια τους στα όριά του και το κλοτσούν, πιστεύουν ότι ο αφρός που σηκώνουν φτιάχνει σαπουνάδα.
Δεν ξυρίζεται πάντως με τέτοια σαπουνάδα ο γαμπρός. Και αν ακόμα υποστηρίξει κανείς πως η σαπουνάδα κάνει τη δουλειά της, το ξυράφι έχει στομώσειαπό κλάψες, εμμονές σε εκφράσεις και ιδέες που είτε έχουν χάσει προ πολλού τη σημασία τους είτε δεν συγκινούν κανένα άλλο ακροατήριο εκτός από εκείνο που τις χειροκροτεί, σε ένα είδος αναπόλησης μιας εποχής που τελεί υπό μηχανική υποστήριξη, ας έχει παραδώσει το πνεύμα.
Η αφελής σκέψη είναι πως αν οι μπαρμπέρηδες που κρατούν τέτοιο ξυράφι είχαν πελάτες στο μαγαζί τους, θα υπήρχε προσέλευση από περαστικούς και από άλλες γειτονιές.
Ομως, ακόμα και αν δεχτούμε πως η πελατεία υπάρχει και αναζητεί ολοψύχως το κούρεμα ή το ξύρισμα, το μαγαζί πρέπει να έχει όνομα. Είτε το όνομα του μπαρμπέρη είτε την απλή επιγραφή «κουρείον».
Οι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης πότε καρφώνουν στον τοίχο μια επιγραφή του είδους «περάστε, κόσμε», πότε ανταγωνίζονται τους παραγιούς τους, που ανακοινώνουν ότι καρφώνουν την ίδια επιγραφή, δηλώνοντας πως είναι άλλη:καινούργια και λαμπερή.
Με αυτό τον τρόπο, οι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης ξυρίζουν τα μούτρα τους για να δείχνουν φρέσκα, ώστε να ακούγεται το «περάστε, κόσμε».
Οι δημοσκοπήσεις, οι αναλύσεις και η επιχειρηματολογία πως αυτά τα φρέσκα μούτρα πλησιάζουν το καρότο της εξουσίας δεν αρκούν για να μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι τα πράγματα πηγαίνουν δεξιά για λογαριασμό τους.
Με λίγα λόγια, δεν είναι τα πράγματα που φταίνε, είναι το μαγαζί που μπάζει.
Η κυβέρνηση έχει στήσει το μαγαζί της. Μπορεί να το έστησε στου κασίδη το κεφάλι, μπορεί να το χρέωσε περισσότερο από όσα λογάριαζε, μπορεί να αγόρασε και να ονόμασε «καλφάδες» λογιών παραγιούς που λαχταρούσαν να κρατήσουν στο χέρι τους ψαλίδι για να κόψουν γένια και ξυράφια για να ξυρίζουν «κόντρα», μπορεί να έκανε εγκαίνια με σαλτιμπάγκους και ταχυδακτυλουργούς.
Σήμερα όμως, έχει φάτσα στον δρόμο, είναι «μαγαζί γωνία».
Περιττεύει να γίνεται κουβέντα για το παρελθόν του, ας είναι ακόμα ανάμεσα στα πόδια μας.
Περιττό είναι να χάνουμε τον χρόνο μας φτύνοντας το μαγαζί, κουνώντας το δάχτυλο ότι θα έρθει η ώρα της απόδοσης ευθυνών και της τιμωρίας, δεν υπάρχει τέτοια εμπειρία στον τόπο μας.
Θα λογαριάσουμε ότι οι περιστάσεις έδωσαν την ευκαιρία στην κυβέρνηση να είναι χρήσιμη και αναγκαία σε δανειστές, μεγάλες δυνάμεις, οικονομικούς γίγαντες, στη γεωπολιτική και στη γεωοικονομία, σε μια περιοχή που δεν θα πάψει να ταράζεται μέχρι θανάτου.
Και η χρησιμότητα όσο και η ανάγκη είναι τόσο μεγάλες, ώστε τα φαιδρά καμώματα, τα καπρίτσια και τα παιδικά πείσματα δεν έχουν καθοριστικό ρόλο.
Οταν αυτοί που εκμεταλλεύονται τη χρησιμότητα και την ανάγκη σου στραμπουλίζουν λίγο τα χέρια, η δυσθυμία εκφράζεται, αλλά η υπογραφή μπαίνει.
Ετσι τα πράγματα έρχονται δεξιά. Ετσι το μαγαζί αποκτάει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και δεν δυσκολεύεται να προχωρήσει σε «προσφορές», «ειδικές τιμές», «περιόδους εκπτώσεων», «λανσαρίσματος νέων προϊόντων».
Καμία από αυτές τις «ενέργειες προώθησης και προβολής» δεν ισχύει για τους πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης.
Ακόμα και η επίκληση ότι «θα» κάνουν ετούτο ή το άλλο, πνίγεται σε αυτό που «θα» κάνει η κυβέρνηση, η οποία έτσι και αλλιώς «θα» το κάνει, ακόμα και αν δεν το κάνει:ο χειρισμός του «θα» είναι στα χέρια της.
Δεν υπάρχει πιθανότητα να χαλάσουν τα πράγματα και να πάψουν να πηγαίνουν δεξιά για την κυβέρνηση.
Οσο δεξιότερα, λοιπόν, τόσο καλύτερα.
Πηγή www.efsyn.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Γκιουλέν: «Καταδικάζω κάθε πράξη που απειλεί τη δημοκρατία»

Φετουλάχ ΓκιουλένΦετουλάχ Γκιουλέν
Μετάφραση: Θωμάς Σίδερης
Σέιλορσμπουργκ, Πενσυλβάνια
Από την αρχή καταδίκασα απερίφραστα την απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Τουρκία τη νύχτα της 15ης Ιουλίου με τα εξής λόγια: “Κάθε κυβέρνηση πρέπει να προκύπτει από ελεύθερες και δίκαιες εκλογές και όχι από την επίδειξη δύναμης. Προσεύχομαι στον Θεό για την Τουρκία, για τους Τούρκους πολίτες, αλλά και για όλους αυτούς που βρίσκονται σήμερα στη χώρα με την ελπίδα η κατάσταση να επιλυθεί γρήγορα και ειρηνικά”.
Παρά την κατηγορηματική δήλωσή μου, παρόμοια με αυτές που εξέδωσαν τα τρία μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης, ο όλο και πιο αυταρχικός πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με κατηγόρησε αμέσως ότι ενορχήστρωσα το πραξικόπημα. Απαίτησε από την πρώτη στιγμή από τις Ηνωμένες Πολιτείες να με εκδώσουν και να φύγω από το σπίτι μου στην Πενσυλβάνια, όπου ζω αυτοεξόριστος από το 1999.
Η φιλοσοφία μου -ένα Ισλάμ πλουραλιστικό και χωρίς αποκλεισμούς, αφιερωμένο στην εξυπηρέτηση του ατόμου ανεξάρτητα από την πίστη του- είναι ασυμβίβαστη με κάθε μορφής ένοπλης εξέγερσης. Για περισσότερα από σαράντα χρόνια, οι συμμετέχοντες στο κίνημα που ανήκω -ονομάζεται Χιζμέτ και σημαίνει “υπηρεσία”- υποστήριξαν στην πράξη μία μορφή διακυβέρνησης που αντλεί τη νομιμοποίησή της από τη βούληση των πολιτών και σέβεται τα δικαιώματα όλων των πολιτών, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους απόψεις, τις πολιτικές πεποιθήσεις τους ή την εθνοτική τους καταγωγή.
Οι επιχειρηματίες και οι εθελοντές που εμπνέονται από τις αξίες του κινήματος Χιζμέτ έχουν επενδύσει σε σύγχρονες υπηρεσίες εκπαίδευσης των τοπικών κοινοτήτων σε περισσότερες από 150 χώρες.
Σε μια εποχή που οι δυτικές δημοκρατίες αναζητούν μετριοπαθείς φωνές από το Ισλάμ, εγώ και οι φίλοι μου στο κίνημα Χιζμέτ καταδικάσαμε εξαρχής τηνεξτρεμιστική βία: τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, τις εκτελέσεις από το λεγόμενο ισλαμικό κράτος, τις απαγωγές της Μπόκο Χαράμ.
Καταδικάσαμε με κάθε τρόπο και μέσο την τυφλή βία, ακόμη και κατά την απόπειρα πραξικοπήματος, και τονίσαμε την ανάγκη πρόληψης της στρατολόγησης τρομοκρατών στους κόλπους της μουσουλμανικής νεολαίας, καλλιεργώντας μια ειρηνική, πλουραλιστική νοοτροπία.
Σε όλη τη ζωή μου κατήγγειλα -τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά- τις στρατιωτικές επεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική. Στην πραγματικότητα, μάχομαι για τη δημοκρατία εδώ και δεκαετίες. Άλλωστε, έχω υποστεί τις συνέπειες των τεσσάρων στρατιωτικών πραξικοπημάτων στην Τουρκία τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες. Δεν θα ήθελα λοιπόν σε καμία περίπτωση οι συμπολίτες μου να υπομείνουν και πάλι μια τέτοια δοκιμασία. Αν κάποιος που φέρεται να συμπαθεί το κίνημα Χιζμέτ ενεπλάκη με οποιονδήποτε τρόπο στην απόπειρα πραξικοπήματος, πρόδωσε τα ιδανικά μου.
Παρ' όλα αυτά, η κατηγορία Ερντογάν δεν αποτελεί έκπληξη, όχι για όλα αυτά που λέει για μένα, αλλά για το ό,τι αποκαλύπτεται η συστηματική και επικίνδυνη πορεία του προς τη μοναρχία.
Όπως πολλοί Τούρκοι πολίτες, έτσι και αρκετά μέλη του κινήματος Χιζμέτ υποστήριξαν στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας τις προσπάθειες του κυρίου Ερντογάν για τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας ώστε να πληροί τις προϋποθέσεις για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αλλά δεν παρέμειναν σιωπηλοί όταν γύρισε την πλάτη στη δημοκρατία και το πρόσωπο στον δεσποτισμό. Ακόμη και πριν από αυτές τις νέες μαζικές εκκαθαρίσεις, ο κ. Ερντογάν κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων έχει κλείσει αυθαίρετα εφημερίδες, απομάκρυνε χιλιάδες δικαστών, εισαγγελέων, αστυνομικών και δημοσίων υπαλλήλων από τις θέσεις τους, έλαβε ιδιαίτερα σκληρά μέτρα εναντίον των κουρδικών κοινοτήτων. Ο ίδιος δήλωσε πως όλοι αυτοί είναι εχθροί του κράτους.
Το κίνημα Χιζμέτ έγινε ο στόχος της οργής του Τούρκου Προέδρου. Τον Δεκέμβριο του 2013, ο κ Ερντογάν κατηγόρησε όλους εκείνους που κατείχαν θέσεις στη δημόσια διοίκηση -και συμπαθούσαν το κίνημα- για την έναρξη της έρευνας διαφθοράς στην οποία εμπλέκονται μέλη του υπουργικού συμβουλίου και άλλοι στενοί συνεργάτες του.
Αυτό είχε ως συνέπεια δεκάδες μέλη του δικαστικού σώματος και των αστυνομικών δυνάμεων να διωχθούν μαζικά ή να συλληφθούν γιατί πολύ απλά έκαναν τη δουλειά τους.
Από το 2014, όταν ο κύριος Ερντογάν εξελέγη Πρόεδρος, μετά από έντεκα χρόνια στον πρωθυπουργικό θώκο, επεδίωξε να μετατρέψει την Τουρκία από μια κοινοβουλευτική δημοκρατία σε μια “εκτελεστική προεδρία”, ουσιαστικά χωρίς κανέναν έλεγχο στην εξουσία του. H πρόσφατη δήλωσή του ότι το αποτυχημένο πραξικόπημα ήταν “δώρο Θεού”, μοιάζει αποκρουστική.
Kαθώς ψάχνει απεγνωσμένα να εξολοθρεύσει όσους περισσότερους μπορεί διαφωνούντες -ήδη 70.000 πολίτες έχουν υποστεί τις συνέπειες- και να πατάξει το κίνημα Χιζμέτ και άλλες οργανώσεις πολιτών, αφαιρεί ένα ένα τα εμπόδια που θα τον οδηγήσουν στην απόλυτη εξουσία.
Διεθνής Αμνηστία αποκάλυψε αξιόπιστες αναφορές για βασανιστήρια, συμπεριλαμβανομένων βιασμών, στα κέντρα κράτησης. Μη διερωτάστε λοιπόν που η κυβέρνηση Ερντογάν ανέστειλε την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης
Ο Πρόεδρος της Τουρκίας εκβιάζει τις Ηνωμένες Πολιτείες, απειλώντας να αποσύρει τη χώρα του από τη διεθνή συμμαχία κατά του ισλαμικού κράτους. Ο στόχος του είναι ευκρινής: να εξασφαλίσει την έκδοσή μου, παρά την έλλειψη αξιόπιστων στοιχείων και σχεδόν καμία προοπτική για μια δίκαιη δίκη. Ο πειρασμός να δοθεί στον κ. Ερντογάν ό,τι απαιτεί, είναι κατανοητός. Αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να αντισταθούν.
Ο βίαιος εξτρεμισμός τρέφεται στη βάση των απογοητεύσεων όσων αναγκάζονται να ζουν κάτω από δικτάτορες που δεν ανέχονται ειρηνικές διαδηλώσεις και αποστρέφονται την άσκηση δημοκρατικής πολιτικής. Στην Τουρκία, η στροφή της κυβέρνησης Ερντογάν προς μια δικτατορία, η πόλωση του πληθυσμού κατά θρησκευτικών, πολιτικών, και εθνοτικών διαφορών, έδωσε τροφή στους φανατικούς.
Για την ευόδωση των παγκόσμιων προσπαθειών, για την αποκατάσταση της ειρήνης στην ταραγμένη εποχή που ζούμε, καθώς και για να διασφαλιστεί το μέλλον της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα πρέπει να διευκολύνουν έναν δικτάτορα ο οποίος μετατρέπει το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου σε πραξικόπημα σε αργή κίνηση κατά της δικής του συνταγματικά εκλεγμένης κυβέρνησης.
Φετουλάχ Γκιουλέν
Πηγή www.efsyn.gr                                                                                                                            
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Κατερίνα Ακριβοπούλου: Ομολογία ενός εγκλήματος…

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου 
Ομολογία ενός εγκλήματος!
Αυτή τη φορά η παραδοχή του ΔΝΤ για τα λάθη και τις παραλείψεις του πρώτου μνημονίου, ξεμπροστιάζει χωρίς προηγούμενο, τους οικονομικούς δολοφόνους που εκτέλεσαν εν ψυχρώ μια χώρα, μόνο και μόνο για να σωθούν οι γαλλογερμανικές τράπεζες και κατ’ επέκταση όλο το σαθρό οικοδόμημα της ευρωζώνης
Όχι, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε αθώο είναι, ούτε  κατελήφθη ξαφνικά από κρίση ευαισθησίας, ούτε εμφορείται από μεταμέλεια. Προσπαθεί να γλυτώσει τις συνέπειες από μια σχεδόν προδιαγεγραμμένη -όπως όλα δείχνουν- ελεύθερη πτώση της Ευρωζώνης προς τον γκρεμό…
Αυτή τη στιγμή το θανατηφόρο άνοιγμα των τραπεζών της Ευρωζώνης αγγίζει περίπου το αστρονομικό ύψος των 900 δισεκατομυρίων! 891 δισ. για την ακρίβεια!
Η  άγρια πολιτική  λιτότητας που ασκεί τα τελευταία χρόνια ο «μακελάρης» Σοϊμπλε, συνεπικουρούμενος από τα ανδρείκελα του ευρωπαϊκού ιερατείου, έφτασε στο κόκκινο!Το ΑΕΠ όλων των χωρών συρρικνώνεται ραγδαία και η κρίση χρέους είναι πλέον γενικευμένη
Το ΔΝΤ στην προσπάθειά του να διασωθεί, καθώς οι αντιθέσεις στο εσωτερικό του είναι εκρηκτικές επειδή στην περίπτωση της Ελλάδας το Ταμείο παραβίασε κατάφωρα το καταστατικό, δεν διστάζει να αποκαλύψει τώρα αυτά που όσοι τολμούσαν να τα επισημαίνουν τα τελευταία χρόνια, καταβροχθίζονταν ανελέητα από την άθλια παράγκα της υποτελούς διαπλοκής στην Ελλάδα…
Τι μας είπε η έκθεση του ΙΕΟ, δηλαδή του αρμόδιου Οργάνου για τον  εσωτερικό έλεγχο του ΔΝΤ;
  • Όλοι  γνώριζαν εξ αρχής πως το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και για το λόγο αυτό προέβησαν σε μια σειρά από απάτες με υπόγειες τροπολογίες και πονηρές μεθοδεύσεις, προκειμένου να εφαρμοστεί το σχέδιο απαγχονισμού…
  • Το Ταμείο δέχτηκε ασφυκτική πίεση από τους Ευρωπαίους  να προχωρήσουν όλοι μαζί σε δανεισμό – μαμούθ της Ελλάδας , χωρίς αναδιάρθρωση . Ήταν τότε που ο άθλιος  ΓΑΠ επαίρονταν κιόλας  επειδή κατάφερε το μεγαλύτερο δανεισμό  σε ευρωπαϊκή χώρα!
  • Αποκαλύπτει τον προδοτικό ρόλο οργανωμένων συμφερόντων στην Ελλάδα που εκτελούσαν πειθήνια τις εντολές της Γερμανίας. Αναφέρεται χαρακτηριστικά στην κυβέρνηση Παπανδρέου ο οποίος υπέκυψε στις πιέσεις των Γερμανών αλλά και σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά λόμπι.
  • Χαρακτηρίζει αποτυχημένο το διαβόητο PSI Βενιζέλου επί κυβέρνησης Παπαδήμου.
Η έκθεση του ΔΝΤ είναι η ανατομία του εγκλήματος το οποίο συνέλαβε το διεθνές χρηματοπιστωτικό συνδικάτο οικονομικων δολοφόνων και εκτέλεσε με ακρίβεια το εγχώριο παράρτημα: Ο Σημίτης με την εφαρμογή του γερμανικού σχεδίου για την είσοδό μας στην ΟΝΕ, ο αδίστακτος Γ. Παπανδρέου με το πρώτο Μνημόνιο και η υπαλληλική τριάδα Παπαδήμου – Σαμαρά – Βενιζέλου.
Το έγκλημα αποκαλύφθηκε, μένει να δούμε αν θα υπάρξει και τιμωρία. Η ελληνική κυβέρνηση η οποία όσο ήταν στην αντιπολίτευση κατήγγειλε ακριβώς αυτά που ξεδιπλώνονται τώρα -έστω για λόγους σκοπιμότητας λόγω των τεκτονικών αλλαγών που συντελούνται ήδη στην Ευρώπη- έχει πιθανότατα τη μοναδική ευκαιρία, την πολιτική υποχρέωση να αναλάβει το ρόλο της Πολιτικής Αγωγής με πολιτικά, οικονομικά, νομικά, ιστορικά και ηθικά ερείσματα ! Χωρίς στρογγυλέματα…
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Τα μυστικά του… εισαγγελικού βάλτου

Του Πέτρου Παπαβασιλείου
Αίσθηση προκαλεί στους νομικούς κύκλους η επ’ αόριστον αναβολή της δίκης του Σταύρου Ψυχάρη για το «πόθεν έσχες» του εκδότη – ακριβώς 17 μέρες μετά την αναβολή της δίκης για τα «μαύρα ταμεία» της Siemens. Οι δικαστές του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας, έπειτα από ένσταση που κατέθεσαν οι συνήγοροι του αφεντικού του ΔΟΛ, ακύρωσαν το κλητήριο θέσπισμα, δεχόμενοι ότι σε αυτό δεν περιγραφόταν επακριβώς, εάν ο κ. Ψυχάρης τέλεσε το αδίκημα της παράβασης του νόμου περί «πόθεν έσχες» κατ΄ εξακολούθηση για το οποίο κατηγορείται, από αμέλεια ή από δόλο.
Έμπειρος πρώην ανώτατος δικαστικός λειτουργός, με απόλυτη γνώση του δικαστικού κλάδου και των διαδικασιών που ακολουθούνται, ανέφερε στο altsantiri.gr ότι «η ευθύνη για την ακυρότητα του κλητηρίου και την αναβολή της δίκης του κ. Ψυχάρη βαρύνει αποκλειστικά τον εισαγγελέα ή τους εισαγγελείς οι οποίοι κατήρτισαν το κατηγορητήριο».
Η ίδια πηγή συμπληρώνει πως «εάν η αναβολή παρέλθει κοντά στην πενταετία, υπάρχει η πιθανότητα παραγραφής των αδικημάτων…». Η εικόνα που υπάρχει, πάντως, αυτή την στιγμή δεν προδικάζει πως η υπόθεση για το «πόθεν έσχες» του εκδότη θα παραπεμφθεί στις καλένδες. Την ίδια εκτίμηση, άλλωστε, εκφράζει στο altsantiri.gr ένας από τους κορυφαίους δικηγόρους των Αθηνών. Ωστόσο, ο πρώην ανώτατος δικαστικός, με τον οποίο συνομιλούμε, επισημαίνει ότι «οι παραλείψεις που οδηγούν σε ακυρώσεις και αναβολές, ουσιαστικά, αποτελούν μία μορφή αθώωσης».
Το ερώτημα, λοιπόν, που προκύπτει είναι, για ποιους λόγους οι δικαστικοί λειτουργοί που ασχολούνται αρμοδίως με την σύνταξη του κατηγορητηρίου του κ. Ψυχάρη απέφυγαν ή παρέλειψαν να εντάξουν τις ποινικές διατάξεις εκείνες που θα επέτρεπαν στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας να μην ακυρώσει το κλητήριο θέσπισμα.
Όπως μας ενημερώνει ο πρώην ανώτατος δικαστικός λειτουργός το άρθρο 321, παράγραφος 1, περίπτωση δ’ του κώδικα ποινικής δικονομίας είναι σαφές ως προς το περιεχόμενο του κλητηρίου θεσπίσματος:
  • τον ακριβή καθορισμό της πράξης για την οποία κατηγορείται και μνεία του άρθρου του ποινικού νόμου που την προβλέπει και ε) τον αριθμό του, την επίσημη σφραγίδα και την υπογραφή του εισαγγελέα, του δημοσίου κατήγορου ή του πταισματοδίκη (άρθρο 27 παρ. 2) που εξέδωσε το θέσπισμα. Τα ίδια στοιχεία πρέπει να περιέχει και το κλητήριο θέσπισμα, που επιδίδεται στον αστικώς υπεύθυνο (άρθρο 89)
Ο πρώην ανώτατος δικαστικός τονίζει στο altsantiri.gr ότι «τυχόν παραλείψεις από την πλευρά των εισαγγελέων που χειρίζονται την υπόθεση Ψυχάρη συνιστούν πειθαρχικό αδίκημα», ενώ η παραγραφή ενός αδικήματος με αποδεδειγμένη υπαιτιότητα των δικαστικών αρχών συνιστούν κακούργημα.
Υ.Γ.: Μπορεί να έχει τη δική του σημασία. Ο τίτλος του θέματος «τα μυστικά του… εισαγγελικού βάλτου», αποτελεί την τελευταία φράση του πρώην δικαστικού με τον οποίο μιλήσαμε…
Διαβαστε περισσοτερα............. »