Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Υποκινούμενος αλβανικός αλυτρωτισμός

Δημήτρης Μυς.

Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις ουδέποτε έπαψαν να ακροβατούν πάνω από το επικίνδυνο χάος του εθνικισμού.
Και από τις δύο πλευρές των συνόρων υπάρχουν θερμοκέφαλοι (και πράκτορες) που προπαγανδίζουν είτε τη δημιουργία είτε της Μεγάλης Αλβανίας είτε την ενσωμάτωση των Βορειοηπειρωτών αδελφών στη μητέρα πατρίδα Ελλάδα. Οι φωνές των θερμοκέφαλων μειοψηφιών, δυστυχώς, δυναμώνουν επικίνδυνα σε περιόδους σύγχυσης και αστάθειας όπως η τρέχουσα.
Δεν είναι άγνωστη η αλβανική... επιχειρηματολογία ότι το μεγάλο αλβανικό κράτος ξεκινά από την... Πρέβεζα. Ενδιαφέρον έχει, ωστόσο, ότι αυτήν την επιχειρηματολογία την υιοθετεί στο δημόσιο λόγο του ο Πρόεδρος της χώρας. Είναι, δηλαδή, σαν να έβγαινε ο Κάρολος Παπούλιας και να έλεγε πως η Ελλάδα περιμένει τη στιγμή που θα κάνει πρωτεύουσά της την Κωνσταντινούπολη...
Πίσω από τέτοιου είδους εθνικιστικά κρωξίματα – σαν αυτά που την περασμένη Τετάρτη εκστόμισε ο Σαλί Μπερίσα – κατά κανόνα βρίσκονται εσωτερικοί πολιτικοί υπολογισμοί και μικροπολιτικά παιχνίδια. Ωστόσο, είναι η συγκυρία αυτή που μετατρέπει τον εθνικιστικό λόγο από γραφικό σε επικίνδυνο.
Ας ρίξουμε λοιπόν, μια γρήγορη ματιά στη συγκυρία μέσα στην οποία διατυπώθηκαν τα μεγαλοϊδεατικά οράματα του Αλβανού προέδρου. Διατυπώθηκαν τη στιγμή που:
● Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει και βρίσκεται κάτω από Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο και επιτροπεία. Μάλιστα, αξίζει να υπογραμμιστεί, ότι στο ελληνικό πτώμα εξελίσσεται η άγρια «ενδο-ιμπεριαλιστική» κόντρα ανάμεσα σε Γερμανία και ΗΠΑ για τον έλεγχο του οικοπέδου.
● Κάτω από την πίεση των πιστωτών η ελληνική κυβέρνηση ξεκίνησε τη διαδικασία ερευνών για υδρογονάνθρακες στη δυτική Ελλάδα. Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι σύμφωνα με τα μνημόνια και τις συμβάσεις που έχουν υπογράψει οι ελληνικές κυβερνήσεις, οι όποιοι πόροι εξευρεθούν είναι ήδη αποθηκευμένοι για την εξυπηρέτηση του χρέους.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι τα Τίρανα αξιοποιώντας συνταγματικά προσκόμματα «ακύρωσαν» τη συμφωνία που είχε επιτευχθεί μετά από ελληνοαλβανικές συνομιλίες για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στα σύνορα των δύο χωρών.
Όπως υποστηρίζουν οι γνωρίζοντες, η αλβανική υπαναχώρηση έχει να κάνει με το γεγονός ότι το παιχνίδι των ερευνών για υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο, καθώς και η δρομολόγηση των αγωγών μεταφοράς των ενεργειακών πόρων προς την Ευρώπη, είναι ακόμη ανοιχτό για παρεμβάσεις από ισχυρούς παίκτες όπως οι Αμερικανοί...
Με πιο απλά λόγια: Η αποτύπωση της περιορισμένης κυριαρχίας στην εξωτερική πολιτική της χώρας, περιγράφει μια κυβέρνηση χωρίς σχέδιο ικανό να αντιμετωπίσει, όχι τις εθνικιστικές κορώνες του κάθε Μπερίσα, αλλά το παιχνίδι που μέσω των αλυτρωτικών και εθνικιστικών φωνών μπορούν ανά πάσα στιγμή να στήσουν οι ισχυροί «εταίροι» και «σύμμαχοι». Ο νοών...
Πηγη topontiki.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ελπίδες για μια νέα ώθηση του Τουρισμού στην Αργολίδα

Βουλευτικό Ναυπλίου Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012.
Προτάσεις για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης του Τουρισμού στο Νομό μας, φιλοδοξεί να παρουσιάσει το Επιμελητήριο Αργολίδας, σε συνεργασία με τις δημοτικές αρχές και τους τοπικούς φορείς του Νομού. Η παρουσίαση θα λάβει χώρα στο Βουλευτικό του Ναυπλίου, την Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012 και ώρα 11.00π.μ.

Στα πλαίσια της διενέργειας διαβούλευσης, ώστε να επιτευχθεί μια ευρύτερη συναίνεση, συνεργάστηκαν οι ακόλουθοι φορείς: Επιμελητήριο Αργολίδας, Δήμοι Άργους-Μυκηνών, Ναυπλίου, Επιδαύρου, Ερμιόνης, Περιφέρεια Πελοποννήσου, Σύλλογος Καταλυμάτων Ναυπλίου “Ξένιος Δίας”, Σύλλογος Ιδιοκτητών Εστιατορίων/Καφέ-Μπαρ Ναυπλίου “τ΄Ανάπλι”, Σύλλογος Επαγγελματιών Τολού, Σύλλογος Ξενοδόχων Άργους-Μυκηνών, Ένωση Ξενοδόχων Ερμιόνης-Πορτοχελίου, Σύλλογος Τουριστικών Επιχειρήσεων Δ. Ναυπλίου “ΖΕΥΣ”, Σύλλογος Τουριστικών Επαγγελματιών Επιδαύρου, Επαγγελματικός Σύλλογος Κρανιδίου, Εμπορικός Σύλλογος Άργους, Εμπορικός Σύλλογος Ναυπλίου.

Όλοι οι παραπάνω συμφώνησαν στην δημιουργία συγκρότησης ενός νέου Οργανισμού Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής. Ο Οργανισμός, θα αποτελεί τμήμα της Επιμελητηριακής Αναπτυξιακής, φορέα υπαγόμενο στο Επιμελητήριο.

Η διοργάνωση έχοντας πλήρη αντίληψη των νέων συνθηκών και με επίγνωση των δεδομένων της αγοράς, καθώς και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η οικονομία μας, φιλοδοξεί να αποτελέσει την αφετηρία για την υλοποίηση ενός έργου που θα αναδείξει την Αργολίδα, ως έναν ενιαίο τουριστικό προορισμό.

Κοινός στόχος όλων είναι να δημιουργηθεί ένα διαφορετικό από το παρελθόν, πρότυπο ανάπτυξης και να προβληθεί ένα διαφοροποιημένο, ελκυστικό και ανταγωνιστικό τουριστικό προϊόν, με ποιοτικά κριτήρια και σεβασμό στο περιβάλλον. Μόνον έτσι θα διαχυθούν τα οφέλη που ο Τουρισμός μπορεί να προσφέρει στο σύνολο της οικονομίας και της κοινωνίας.

Πηγη www.argonafplia.gr

Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ο ατμοσιδηρόδρομος, το περίφημο «θηρίο», που καταργήθηκε με γλέντια και τραγούδια!


ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς
Κάτω από τη γενική χλεύη και τα σατιρικά σχόλια ενός εκατομμυρίου ανθρώπων που υπηρέτησε για περισσότερα από πενήντα χρόνια παρέδιδε το πνεύμα, τον Αύγουστο 1938, ο ατμοσιδηρόδρομος, το περίφημο «θηρίο», όπως έμεινε στη μνήμη του λαού της Αττικής. Ένα παρατσούκλι που του απέδωσαν πολύ νωρίς οι χρονογράφοι αλλά επικράτησε –κυρίως– την εποχή του αποκλεισμού των Αθηνών από τους Αγγλογάλλους (1916). Τότε αναγκάστηκε να κινείται καίγοντας ξύλα, λιγνίτη, ξυλοκάρβουνα και ότι ήταν δυνατόν να βρεθεί στις δύσκολες εκείνες περιστάσεις. Όταν όμως ο ατμοσιδηρόδρομος αναγκάστηκε να πάρει σύνταξη, νικημένος από την εξάπλωση του αυτοκινήτου και της ηλεκτροκίνησης, χιλιάδες λαού πανηγυρίζοντας έτρεξαν να γιορτάσουν την τελευταία διαδρομή του, στήνοντας τρικούβερτο γλέντι στην Κηφισιά και κολλώντας ακόμη και κηδειόχαρτα στις κολώνες! Ξεχάστηκε η συμβολή του στην ανάπτυξη πολλών περιοχών, αφού όταν ξεκίνησε τη λειτουργία του πέρα από τα Κάτω Πατήσια εκτεινόταν ακόμη ο αττικός ελαιώνας, το Κάτω Ηράκλειο δεν υπήρχε, το Μαρούσι ήταν αγροτικός οικισμός και η Κηφισιά εξοχή.
Υποδέχθηκαν το «θηρίο»
με ρόπαλα και πέτρες!
Η «Εταιρεία Σιδηροδρόμων Αττικής» είχε ιδρυθεί το 1883 και είχε συμβληθεί με το κράτος για την εκμετάλλευση της γραμμής του Λαυρίου και αμέσως μετά για την εκμετάλλευση της γραμμής Κηφισιάς. Το 1885, το πρώτο τρένο ξεκινούσε από το Λαύριο για την Κηφισιά. Αλλά στην πρώτη του κιόλας διαδρομή παρουσίασε καθυστέρηση λίγο πέρα από το Ηράκλειο λόγω βλάβης της ατμομηχανής. Όλοι το θεώρησαν κακό «σημάδι» και είχαν δίκιο. Καθυστερημένα έφθασε στο Μαρούσι, όπου η υποδοχή εκ μέρους των ντόπιων δεν ήταν ενθουσιώδης.
Οι χωρικοί επιτέθηκαν εναντίον του με ράβδους και πέτρες, έσπασαν τα τζάμια και προσπάθησαν να αποτρέψουν τη συνέχεια της διαδρομής του. Χρειάσθηκε δε, ισχυρή δύναμη της Πολιτοφυλακής για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Τα ίδια είχαν συμβεί και όταν στρωνόταν το δίκτυο των γραμμών. Διαφορετική ήταν η υποδοχή στην Κηφισιά, όπου οι κάτοικοι υποδέχθηκαν χαρούμενοι το θηρίο συν γυναιξί και τέκνοις και έχοντας επικεφαλής τον Πρόεδρο της κοινότητάς που εκφώνησε και τον σχετικό πανηγυρικό:
―Πάνε πλέον τα γαϊδούρια και οι αραμπάδες. Τώρα θα κατεβαίνουμε στην Αθήνα σε 60 λεπτά. Ζήτω ο πολιτισμός!
Και το «θηρίο» πράγματι σε αρκετές περιπτώσεις μετέφερε και τον πολιτισμό. Όπως συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν η εταιρεία των «Σιδηροδρόμων Αττικής» εξωράισε τους σταθμούς, έφτιαξε πλατείες, ίδρυσε το Άλσος Κηφισιάς καθιστώντας την όμορφη κωμόπολη προορισμό προσιτό σε όλους.
Χωρικοί και βασιλιάδες
Πάντως, από την ημέρα που ξεκίνησε τη λειτουργία του ο ατμοσιδηρόδρομος οι χωρικοί διατελούσαν σε εμπόλεμη κατάσταση. Στις καθυστερήσεις και τις αλλαγές των δρομολογίων απαντούσαν ξεκαρφώνοντας τις κρεμάστρες και τα δικτυωτά που χρησίμευαν για την τοποθέτηση των μικροαποσκευών και καταξεσκίζοντας τα βελούδα της ταπετσαρίας της πρώτης θέσης και τα υφάσματα της τρίτης. Παρά τις φυλακίσεις και τις συλλήψεις για φθορά ξένης ιδιοκτησίας και τις αυστηρές πινακίδες οι καταστροφές συνεχίζονταν αμείωτες. Επί 53 χρόνια το θηρίο πρωταγωνιστούσε στην καθημερινή ζωή. Είχε δε και ευτυχισμένες στιγμές. Όπως το βασιλικό βαγόνι που χρησιμοποιείτο για να ταξιδεύουν πρίγκιπες και βασιλείς, ή σπουδαίες ξένες προσωπικότητες όπως ο Τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος, ο βασιλιάς της Αγγλίας στους Ολυμπιακούς του 1906, Μεγάλοι Δούκες κ.ά. Τότε ταξίδευε στολισμένο με άνθη και δάφνες και καθαρό.
Πρώτος και επί πολλά χρόνια διευθυντής της Εταιρείας ήταν ο Φωκίων Νέγρης, ο οποίος φιλότιμα προσπαθούσε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα. Αλλά δεν τα κατάφερνε. Αλησμόνητες έμειναν σε όλους οι ημέρες του 1907, όταν εξεγέρθηκαν οι Λιοπεσιώτες κατά της εταιρείας, η οποία στον σταθμό της κωμόπολης είχε ένα βαρούλκο με το οποίο φορτώνονταν στο τρένο τα βαρέλια με το μούστο και άλλα βαριά αντικείμενα. Θέλοντας να χρησιμοποιήσει αλλού το βαρούλκο έστειλε εργάτες να το μεταφέρουν. Αλλά δεν τα κατάφεραν παρά τη δύναμη της χωροφυλακής που συγκεντρώθηκε. Οι Λιοπεσιώτες ήταν έτοιμοι να… πέσουν υπέρ του βαρούλκου!
Το τέλος της διαδρομής
Τον Αύγουστο 1938 και ενώ συμπλήρωνε 53 χρόνια ζωής το «θηρίο», η εταιρεία που εκμεταλλευόταν τις δύο γραμμές αδυνατούσε να συνεχίσει λόγω οικονομικών δυσχερειών. Είκοσι χρόνια είχε να δώσει μέρισμα στους μετόχους, ενώ επί μία δεκαετία παρουσίαζε συνεχή ελλείμματα. Η εξάπλωση του αυτοκινήτου εξασφάλιζε γρήγορη και άνετη συγκοινωνία με τα προάστια. Ο κόσμος τώρα έβρισκε την ευκαιρία να εκδικηθεί τον ατμοσιδηρόδρομο, ο οποίος ούτε μία φορά δεν ξεκινούσε στην ώρα του για να φτάσει στον προορισμό του εγκαίρως! Βραδυκίνητος, μουγγρίζοντας και μαυρίζοντας τον ουρανό διέσχιζε τον αττικό κάμπο για να φτάσει με τα χίλια βάσανα στο τέρμα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τα παράπονα έπαιρναν βίαιες μορφές, με διαβήματα προς την εταιρία, λιθοβολισμούς, ακόμη και επιθέσεις εναντίον των μηχανικών. Αλλά τόσο η εταιρεία όσο και το κράτος αδιαφορούσαν επιδεικτικά.
Έτσι εξηγείται το μίσος με το οποίο ο κόσμος αντιμετώπισε τον «θάνατο» του «θηρίου». Στήθηκε πραγματική γιορτή από χιλιάδες ανθρώπους την ημέρα του τελευταίου δρομολογίου, ενώ η εταιρεία με ανακοίνωσή της ενημέρωνε το κοινό πως μέχρι να εγκατασταθεί η ηλεκτροκίνηση έβαζε λεωφορεία για την εξυπηρέτηση του. Μόνη κερδισμένη η εταιρεία «Πάουερ», η οποία ανέλαβε πλέον τον ηλεκτροκινούμενο σιδηρόδρομο.
Πηγη mikros-romios.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Φωτό-ντοκουμέντα από τον μετανάστη που ξυλοκοπήθηκε


Φωτό-ντοκουμέντα από τον μετανάστη που ξυλοκοπήθηκε

Στο σπίτι του βρίσκεται αυτή την ώρα ο αιγυπτιακής καταγωγής μετανάστης που λίγο μετά τις 12:00 το μεσημέρι ξυλοκοπήθηκε άγρια από ομάδα ατόμων, στην οδό Χαροκόπου, στην Καλλιθέα.
Τον άνδρα παρέλαβε πλήρωμα του ΕΚΑΒ, τον μετέφερε στο Τζάνειο, όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες.
Κάποια στιγμή οι γιατροί τον αναζήτησαν και διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το νοσοκομείο.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι φοβήθηκε να παραμείνει στο νοσοκομείο για να μην τον συλλάβει η Αστυνομία.

Φορούσαν μαύρα

«Δεν θέλει να πει αν πονάει, ισχυρίζεται ότι είναι καλά για να μην τον πάμε στο νοσοκομείο και τον συλλάβουν. Το έσκασε από το νοσοκομείο για να μην τον συλλάβουν» εξηγεί στην κάμερα η εκπρόσωπος της αιγυπτιακής κοινότητας στην Αθήνα.
Ο άτυχος άνδρας ξυλοκοπήθηκε άγρια το μεσημέρι από ομάδα ατόμων στην οδό Χαροκόπου στην Καλλιθέα. Το ασθενοφόρο τον μετέφερε στο Τζάνειο, απ ‘ όπου «το έσκασε» για να μην τον συλλάβει η Αστυνομία.
«Φορούσαν μπλούζες με το σύμβολο της Χρυσής Αυγής» εξηγεί η εκπρόσωπος της κοινότητας, αναφερόμενη σε αυτούς που τον χτύπησαν.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ



 Πηγη www.enikos.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Ένα σύνδρομο απειλεί τον Τσίπρα


του Σταύρου Θεοδωράκη.

Να τα πάρουμε τα πράγματα με την χρονική τους σειρά. Στα τέλη Σεπτεμβρίου τα γραφεία της Διοίκησης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κατελήφθησαν από εργαζόμενους στην καθαριότητα. Αίτημα τους; Το 70% του προϋπολογισμού του ΑΠΘ να πηγαίνει στις εταιρίες που καθαρίζουν το Πανεπιστήμιο. Προσοχή όχι το 7% αλλά το 70%! Οι κινητοποιήσεις αυτές, μέσα σε δύο μήνες μετέτρεψαν το ΑΠΘ σε χωματερή. Οι φοιτητές το εγκατέλειψαν και τη θέση τους πήραν… τρωκτικά. Τελευταία άρχισαν και οι τσαμπουκάδες. Καταληψίες κυνηγούσαν καθηγητές. Κρανοφόροι χτυπούσαν φοιτητές. Γραφεία «άδειαζαν», σχολές σφράγιζαν πόρτες και παράθυρα. «Εικόνες από φαβέλες του Ρίο Ντε Τζανέιρο», έγραψαν στο μπλοκ τους, φοιτητές της Νομικής.

Μέσα σε αυτή την βρωμερή κυριολεκτικά ατμόσφαιρα οι πρυτανικές αρχές, ομόφωνα, αποφάσισαν να καλέσουν την εισαγγελία να προστατεύσει το Ίδρυμα από «αξιόποινες πράξεις» που δημιουργούν πλέον «μη αναστρέψιμες ζημιές». Και όταν λέμε «πρυτανικές αρχές στο ΑΠΘ» εννοούμε ανθρώπους που πρόσκεινται κυρίως στην «ριζοσπαστική αριστερά» (είναι άλλωστε γνωστές οι σχέσεις του πρύτανη Γιάννη Μυλόπουλου με τον Αλέξη Τσίπρα). Ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης όμως, θεώρησαν προδοσία το έγγραφο των πρυτανικών αρχών προς τις «κατασταλτικές δυνάμεις» και όχι μόνο ζήτησαν να συνεχιστεί η κατάληψη των γραφείων της πρυτανείας αλλά απαίτησαν και την παραίτηση των πρυτανικών αρχών, δηλαδή του Μυλόπουλου!

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Κάθε φορά που μια «κομματική ομάδα» πλησιάζει την εξουσία, την καταλαμβάνει το «προεξουσιαστικό άγχος». «Είμαστε με όλους και κυρίως με αυτούς που κάνουν πολύ θόρυβο, όσο ακραίοι και νάναι». Το ίδιο σύνδρομο έχει πλήξει κατά καιρούς όλους τους πράσινους και γαλάζιους «διεκδικητές» (Καραμανλή, Παπανδρέου, Σαμαρά, ακόμη και τον Σημίτη για κάποια φεγγάρια). Έτσι έγινε ο Παπανδρέου αντιεξουσιαστής στο λιμάνι του Πειραιά (με βαζελίνη στα μάτια για να προστατευθεί από τα δακρυγόνα) και ο Σαμαράς αρχικαπετάνιος της ΔΑΚΕ και ένα φεγγάρι και των ταξιτζήδων.

Στις μέρες μας το άγχος έχει μετακομίσει «αριστερά». Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στα πρωινά «παράθυρα» δηλώνουν αλληλέγγυοι ακόμα και με αυτούς που αυτοκτονούν (βαπτίζουν θυσία την αυτοκτονία!) και φλερτάρουν με ιδέες που η αριστερά έχει συγκρουστεί. Καλύπτουν, ας πούμε, ακόμη και συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ που ζητούν να μην ελεγχθούν περαιτέρω οι καθηγητές των γυμνασίων και των Λυκείων που έχουν υποπέσει σε πειθαρχικά παραπτώματα (ασυλία φαντάζομαι παρέχεται και στους 8 καθηγητές που έχουν κατηγορηθεί για σεξουαλικά αδικήματα και που σύμφωνα με τον επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρο Ρακιντζή, συνεχίζουν να «διδάσκουν»). Η λογική είναι απλή. «Οι δυναμικές μειοψηφίες θα μας φέρουν στην εξουσία». Σε αυτή την λογική, στο «κοινωνικό μέτωπο» χωρούν ακόμη και ο πάλαι ποτέ πρασινοφρουρός Μιχελογιαννάκης (ο οποίος συνεχίζει να διαλαλεί στο Ηράκλειο την ρηξικέλευθη άποψη ότι ο λαός πρέπει να βγει στους δρόμους με τα Καλάσνικωφ). Από το «βαθύ πράσινο», στο «βαθύ κόκκινο».

Και βέβαια σε αυτό το κλίμα δεν χωρούν ούτε αμφισβητήσεις, ούτε καν συζητήσεις. Χαρακτηριστική περίπτωση, ο προπηλακισμός στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ στο Αγρίνιο επειδή άσκησε κριτική στον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτη Κουρουπλή. «Να τα έργα σας, τώρα που βάλατε τους τραμπούκους στο κόμμα» ακούγεται να φωνάζει στο βίντεο του «Αγρίνιο Νετ» ο Παναγιώτης Σουλιώτης, στριμωγμένος ανάμεσα σε «αγανακτισμένους Κουρουπληκούς». Δίπλα του όμως κανείς (κανείς;) δεν συγκινείται. Αυτό που προέχει για όλους (για όλους;) είναι η κατάληψη της εξουσίας. «Ας πάρουμε τις εκλογές και μετά ποιος ζει ποιος πεθαίνει».

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
Πηγη www.protagon.gr




Διαβαστε περισσοτερα............. »

Από-φασιστικές δράσεις


Γράφει: Γιάννης Πανούσης.


Συχνά λες όχι

και νιώθεις ελεύθερος.

                        Θα το αντέξεις;

Άγης Μπράτσος, Τόσα λόγια

Στη χώρα μας τα όρια της Δημοκρατίας επαναχαράζονται καθημερινά, καθώς έχουμε (συν) αποφασίσει εδώ και πολλά χρόνια να μην τηρούμε τους (όποιους) κανόνες. Έτσι, για να τιμωρήσουμε το άδικο Κράτος δεν πληρώνουμε φόρους, για να συμψηφίσουμε τις οικονομικές μας απώλειες κλέβουμε στο ζύγι τον πελάτη μας, για να εκτονωθούμε από την πίεση μουντζώνουμε, βρίζουμε όποιον βρεθεί στο δρόμο μας, για να δείξουμε το «αντιστασιακό» μας πρόσωπο παραβιάζουμε κάθε νομική διάταξη (από το κόκκινο φανάρι μέχρι το αυθαίρετο χτίσμα κι από το παράνομο φακελάκι μέχρι την καταστροφή δημόσιας περιουσίας).

Αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι με τους νόμους και την κοινωνία προβαλλόταν επί χρόνια ως άσκηση δημοκρατικών (;) ελευθεριών και ως δικαίωμα στη διαφορά (!). Η εκάστοτε πολιτική εξουσία δεν είχε λόγο να σταματήσει την ανομική κατάσταση, αφού πάνω σ’ αυτήν έχτιζε το δικό της δίκτυο διαπλοκής και διαφθοράς.

Οι τάχατες αντιδρώντες – δια της ατομικής παρανομίας – στο Κράτος στην ουσία ενίσχυαν το κατεστημένο το οποίο είχε (και έχει) περισσότερους τρόπους να κερδοσκοπεί και να κυβερνά.
Όλα αυτά, όμως, τα φαινόμενα αν και υπονόμευαν τη Δημοκρατία και τους θεσμούς, δεν την κατέλυαν.
Σήμερα που εμφανίζονται πολιτικά μορφώματα που αμφισβητούν ευθέως τον μεταπολιτευτικό Κοινοβουλευτισμό, μήπως η Δημοκρατία πρέπει να αναστοχαστεί την αυθαίρετη λειτουργία της και αντί να αισθάνεται ενοχική κι αδύναμη, να διορθώσει πρώτα τα δικά της λάθη πριν αντιμετωπίσει αποφασιστικά τη μετωπική επίθεση την οποία δέχεται σε όλο το φάσμα των λειτουργιών της;

*Ο καθηγητής Εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης είναι βουλευτής της ΔΗΜΑΡ.

Πηγη www.aixmi.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Μανιτάκης σε «έμπνευση»

Αν αφήσουμε στην άκρη τους παραπλανητικούς ευφημισμούς που ντύνουν την αγριότητα, διαπιστώνουμε ότι η διαβόητη «μεταρρύθμιση» Μανιτάκη δεν είναι τίποτε άλλο από την υποβάθμιση όλων των υπαλλήλων σε παρίες, τους οποίους τοποθετούμε ελεύθερα πότε εδώ και πότε εκεί, χωρίς κανένα κριτήριο και χωρίς θεσμικές εγγυήσεις, καθώς μπορεί ο καθένας να απομακρυνθεί από την υπηρεσία του ανά πάσα στιγμή. Και μάλιστα, μπορεί να «μετακινείται» αενάως και στο διηνεκές, από τη στιγμή που δεν υπάρχει πρόβλεψη ούτε καν για ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα παραμονής στη νέα του υπηρεσία.
Στο εξής, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι υπόκεινται σε μια διαδικασία βίαιης και αιφνίδιας απομάκρυνσης από το πόστο τους, διάτρητη και υποκείμενη σε κάθε είδους παρεμβάσεις, οι οποίες προσβάλλουν την υπηρεσιακή συγκρότηση και τον επαγγελματισμό της Διοίκησης εν γένει.
Με τη βοήθεια της Χρυσάνθης Νούλα, απόφοιτης της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε «φραγκοδίφραγκα» τις τεχνικές λεπτομέρειες του απερίγραπτου νόμου.
Κατά πώς ορίζεται, τίθενται σε διαθεσιμότητα οι υπάλληλοι των οποίων οι θέσεις καταργούνται και συγκεκριμένα στις περιπτώσεις όπου έχουμε:
• Συνολική κατάργηση των θέσεων ενός φορέα, οπότε προφανώς καταργείται ο φορέας.
• Οριζόντια κατάργηση όλων των θέσεων συγκεκριμένων κλάδων, κατηγοριών και ειδικοτήτων.
• Κατάργηση ορισμένων μόνο θέσεων του ίδιου κλάδου, όπου ο προσδιορισμός των υπαλλήλων που τίθενται σε διαθεσιμότητα γίνεται σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του Υπαλληλικού Κώδικα, ήτοι με μόνη απόφαση του Υπηρεσιακού Συμβουλίου (Υ.Σ.), η οποία λαμβάνεται με βάση τα ουσιαστικά προσόντα του υπαλλήλου (ποια είναι όμως αυτά, ουδείς γνωρίζει, ενώ ούτε και η κρίση του Υ.Σ. υπόκειται σε έλεγχο…).
Συμπέρασμα;
• Δεν υπάρχει η παραμικρή θωράκιση του θεσμικού πλαισίου με εργαλεία αξιοκρατίας και αντικειμενικότητας και τα φαινόμενα αδιαφάνειας και αυθαιρεσίας θα αποτελούν τον κανόνα.
• Και δεν λαμβάνεται καν πρόνοια ώστε να μην αποστερηθεί το Δημόσιο από υπαλλήλους με κατά τεκμήριο ιδιαιτέρως αυξημένα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα, η δε «ποιότητα» των αποφάσεων των ελεγχόμενων από την πολιτική ηγεσία Υ.Σ. διαχρονικά αποτελεί… εγγύηση του τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί.
Η υπαλληλική σχέση, η διαθεσιμότητα και τελικά η απόλυση όλων των υπαλλήλων προσφέρεται στο πιάτο διά του… Υπηρεσιακού Συμβουλίου, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη ούτε καν κοινωνικά κριτήρια. Ακόμη και ο διορισμός αποφοίτων της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης ή διορισμένων μέσω ΑΣΕΠ υπάγεται στην αυθαίρετη απόφαση ενός Υπηρεσιακού Συμβουλίου. Πρόκειται για θεσμική υποβάθμιση του ΑΣΕΠ και αυτοακύρωση των θεσμών του κράτους.
Αλλά ακόμα κι αν οι υπάλληλοι που βγαίνουν σε διαθεσιμότητα επιστρέψουν στις υπηρεσίες πριν απολυθούν οριστικά (πράγμα ούτως ή άλλως απίθανο), δεν ορίζονται πουθενά κριτήρια ποιοι θα είναι αυτοί. Η χαρά των κομματαρχών: θα είναι όλοι τους, όπως και ο αρμόδιος υπουργός, τροχονόμοι ρουσφετιών.
Μετατάξεις - Μεταφορές
Όλες οι υπηρεσιακές μεταβολές προσωπικού, ανεξαρτήτως κατηγορίας και status, εναπόκεινται στην ανέλεγκτη κρίση των Υπηρεσιακών Συμβουλίων, της Τριμελούς Επιτροπής και τελικά του εκάστοτε υπουργού. Η μετάταξη - μεταφορά των υπαλλήλων αποτελεί μια σύνθετη διοικητική πράξη. Τα ως άνω συλλογικά διοικητικά όργανα έχουν απλή γνωμοδοτική αρμοδιότητα, ωστόσο δεσμευτικά αποφασίζει μόνο ο υπουργός, που δεν δεσμεύεται από το περιεχόμενο των γνωμοδοτήσεων.
Ειδικότερα τα Υπηρεσιακά Συμβούλια απαρτίζονται από δύο εκπροσώπους των εργαζομένων (συνδικαλιστές) και τρεις υπαλλήλους διορισμένους από την πολιτική ηγεσία του φορέα, οι οποίοι ένεκα του ορισμού τους αυτού καταλαμβάνουν αυτομάτως και ανεξαρτήτως κριτηρίων θέση προϊσταμένου Διεύθυνσης. Ο έως σήμερα τρόπος λειτουργίας των Υ.Σ. είναι απολύτως γνωστός. Καθένας από την προσωπική του πείρα γνωρίζει ότι αποτελούν, κατά κοινή ομολογία, τον χώρο συγκέντρωσης και διασταύρωσης των διάφορων κομματικών, πελατειακών, συντεχνιακών και προσωπικών δικτύων που συνθέτουν τη ζώσα Διοίκηση στη χώρα μας. Οι δε αποφάσεις τους χαρακτηρίζονται συχνά από ανάλογη αυθαιρεσία, ελλιπή αιτιολογία και τεκμηρίωση.
Το Τριμελές Συμβούλιο (Ν. 4024/2011) απαρτίζεται από έναν αντιπρόεδρο ή πρόεδρο τμήματος του ΑΣΕΠ, ο οποίος προεδρεύει, και δύο δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι ασκούν καθήκοντα προϊσταμένων Γενικών Διευθύνσεων των υπουργείων Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Οικονομικών. Είναι βέβαιο ότι το Τριμελές Συμβούλιο θα συναντήσει ανυπέρβλητες δυσκολίες στο έργο του, το οποίο έγκειται στη διακρίβωση, ιεράρχηση και διατύπωση κρίσης – προφανώς αιτιολογημένης – επί του υπηρεσιακού συμφέροντος και των υπηρεσιακών αναγκών όλων των φορέων του Δημοσίου της χώρας.
Εν κατακλείδι, τόσο η έως τώρα θεσμική λειτουργία των εμπλεκομένων οργάνων, όσο και η έλλειψη τεκμηριωμένων στοιχείων και δεδομένων, καθιστούν αδύνατο το έργο της ασφαλούς διακρίβωσης των «υπηρεσιακών αναγκών», και πολύ περισσότερο της επαλήθευσης και ιεράρχησής τους. Το πεδίο διακριτικής ευχέρειας που «απλώνεται» για τη λήψη απόφασης είναι ευρύτατο, τα δε κριτήρια για τον σχηματισμό κρίσης χρήζουν άμεσης και δεσμευτικής για τα εμπλεκόμενα όργανα εξειδίκευσης. Επιπλέον, δεν υπάρχει καμία πρόνοια για το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του διοικουμένου στην προηγούμενη ακρόαση εν όψει έκδοσης δυσμενούς διοικητικής πράξης, ούτε και διαδικασία ένστασης εκ μέρους του, προκειμένου έστω να διορθωθούν εκ παραδρομής σφάλματα.
Απαιτείται λοιπόν η σαφής οριοθέτηση του πράγματος, αλλά και η εισαγωγή δεσμευτικών ποσοτικών και ποιοτικών κριτηρίων για τον καθορισμό και την ιεράρχηση όχι μόνο των φορέων που επικαλούνται υπηρεσιακές ανάγκες ή των φορέων από τους οποίους μεταφέρεται προσωπικό, αλλά και για τη σειρά προτεραιότητας των υπαλλήλων.
Επιπλέον, επιβάλλεται επιτακτικά να εμπλακεί το ΑΣΕΠ για το κύρος της διαδικασίας και, κυρίως, για τη διασφάλιση αμερόληπτης κρίσης κατά την υποβολή ενστάσεων εκ μέρους των δημοσίων υπαλλήλων. Το ισχύον πλαίσιο επιτρέπει – αν δεν ενθαρρύνει – αυθαιρεσίες από πλευράς των Υπηρεσιακών Συμβουλίων, του Τριμελούς Συμβουλίου, καθώς και του υπουργού. Δεν προβλέπεται πουθενά έλεγχος της κρίσης των εμπλεκομένων οργάνων. Μέχρι και ο δικαστικός έλεγχος δεν μπορεί να υπεισέλθει στην ουσιαστική κρίση τους και καθίσταται εντελώς ανέλεγκτη!
Πάλι καλά που δεν ορίζεται ότι στους απείθαρχους υπαλλήλους θα χορηγείται παιδευτικώς, βεβαίως, ρετσινόλαδο!..
Πηγη topontiki.gr


Διαβαστε περισσοτερα............. »

Δυο Αντώνηδες, μια από τα ίδια

<


Παρακολουθώντας τη φρενήρη πορεία των δύο δυνατών χαρτιών της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση – του Α. Ρουπακιώτη και του Α. Μανιτάκη – προς τον πλήρη αυτοεξευτελισμό, δεν ξέρει κανείς για ποιο από τα δυο να λυπηθεί περισσότερο: για την κατάντια αυτών των διαλυμένων ηρώων ή μήπως για την οριστική έκπτωση ενός πολιτικού χώρου που είχε άλλοτε σημαία το πολιτικό ήθος και την πολιτική ευαισθησία.
Ο πρώτος, ως υπουργός Δικαιοσύνης, παίζοντας ένα θλιβερό ατομικό μονόπρακτο που δεν αντέχει κανείς πλέον να παρακολουθήσει, παραμένει με ανεξήγητη επιμονή μέλος μιας κυβέρνησης, στην οποία, όπως παραδέχεται αφοπλιστικά, δεν διαμορφώνει καμία ουσιαστική πολιτική.
Και ο δεύτερος, ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, διευρύνοντας τα όρια της πολιτικής ανυποληψίας, αντεπιτίθεται σήμερα κατά μέτωπο σε όλες τις δημοκρατικές αρχές και αξίες που υπερασπιζόταν ως συνταγματολόγος με αξιοσημείωτη συνέπεια για πάνω από 30 χρόνια.
Όποια και να ’ναι λοιπόν η απάντηση στο αρχικό ερώτημα, οι άνθρωποι αυτοί αποκαλύπτουν τα όρια της πολιτικής παρακμής και, ως εκ τούτου, δεν μπορούμε παρά να χρωστάμε... ευγνωμοσύνη σ’ αυτούς τους κομματικούς μέτοικους που πούλησαν την ψυχή τους στην εξουσία…
Κατορθώματα
Τις ημέρες που μαινόταν η μάχη κατά του 3ου Μνημονίου, ο ένας Αντώνης, ο Ρουπακιώτης, άφησε σύξυλο το πανελλήνιο παραδεχόμενος χωρίς αιδώ: «Τα μέτρα μού επιβλήθηκαν. Δεν τα υπέγραψα εγώ», ενώ, ίσως για να προλάβει όσους διερωτήθηκαν γιατί δεν παραιτείται, δικαιολογήθηκε: «Πείτε μου εσείς έναν υπουργό ο οποίος να έγραψε ο ίδιος τα μέτρα που υπέγραψε. Δόθηκε μάχη σκληρή. Αλλά τα μέτρα μάς τα επέβαλαν»!... Η πολιτική δειλία συνήθως οπλίζει τα χέρια του κυνισμού…
Ο έτερος Αντώνης, ο Μανιτάκης, πρόσωπο αυτών των άγριων ημερών, κάνει ό,τι περνά από το χέρι του, ώστε στις στρατιές των ανέργων να προσθέσει κάμποσες χιλιάδες ακόμα προερχόμενους από τους δήμους και το Δημόσιο.
Από την πρώτη ημέρα που πέρασε το κατώφλι του υπουργείου, ο Μανιτάκης διατείνεται ότι δεν πρόκειται να γίνουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων – παρά μόνο επίορκων, ρίχνοντας έτσι τη ρετσινιά σε χιλιάδες υπαλλήλους... – και ότι όλες οι ενέργειές του αποσκοπούν στον εξορθολογισμό των υπηρεσιών του Δημοσίου μέσω της κινητικότητας των εργαζομένων, κατόπιν αντικειμενικής αξιολόγησής τους.
Την ίδια στιγμή, θέτει διά νόμου στο καθεστώς της λεγόμενης διαθεσιμότητας κάποιες χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων. Ακόμη και τώρα η υψηλότης του εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν θα απομακρυνθούν από το Δημόσιο, αλλά, μετά την υπαγωγή τους στο καθεστώς της διαθεσιμότητας για ένα έτος.
Είναι προφανές ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση είναι καταφανώς άδικη και κοινωνικά ανάλγητη, δεδομένου, όπως εξηγεί η επικεφαλής του τομέα Εσωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ Σοφία Σακοράφα:
◆ Εφαρμόζεται οριζόντια και δεν αποτελεί προϊόν καμιάς αξιολόγησης. Αποδεδειγμένα ικανά στελέχη, με πολύχρονη προσφορά, εξοβελίζονται από το Δημόσιο.
◆ Αφορά υπαλλήλους συγκεκριμένης κατηγορίας και ειδικοτήτων. Αλήθεια, γιατί υπάλληλοι Δ.Ε. Διοικητικών Κατηγοριών και μόνο αυτοί; Αποτελεί η επιλογή απόρροια κάποιας μελέτης, κάποιας πρότασης ή μήπως θεωρούνται οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι πιο «ευάλωτοι» σε σχέση με άλλους που η ενδεχόμενη απομάκρυνσή τους θα οδηγούσε σε κοινωνικές αναταράξεις;
◆ Έως την ύστατη στιγμή οι «εγκέφαλοι» του νομοθετήματος αυξομείωναν τα ποσοστά στα οποία πρέπει να αντιστοιχούν οι εργαζόμενοι Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ) που θα τεθούν σε καθεστώς διαθεσιμότητας, προκειμένου να εισαχθούν ή να εξαιρεθούν από το καθεστώς συγκεκριμένοι φορείς.
◆ Μένουν στο απυρόβλητο «σημαδιακοί» φορείς με κριτήρια όχι και τόσο αντικειμενικά. Για παράδειγμα, εξαιρούνται εργαζόμενοι του υπουργείου Πολιτισμού, όπου και διέπρεψε κατά την εκεί παρουσία του ο σημερινός πρωθυπουργός σε διορισμούς προσωπικών του φίλων – κατά κύριο λόγο εκ Μεσσηνίας ορμώμενων.
◆ Διαλύει υπηρεσίες πρώτης γραμμής οι οποίες ήταν ήδη υποστελεχωμένες.
◆ Οδηγεί στην οικονομική εξαθλίωση και το κοινωνικό περιθώριο χιλιάδες ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα (υγείας, οικογενειακά κ.ά.), ενώ ακόμα και η απαρίθμηση των εξαιρέσεων που θέτει ο νόμος είναι δραματικά ελλιπής. Για παράδειγμα, αναφέρεται η περίπτωση ετοιμόγεννης υπαλλήλου η οποία δεν εμπίπτει σε καμία από τις προβλεπόμενες εξαιρέσεις και έχει ήδη τεθεί σε διαθεσιμότητα, τη στιγμή που η εγκυμοσύνη προστατεύεται ενώ απαγορεύεται η επί τα χείρω μεταβολή του εργασιακού καθεστώτος εγκύου, ακόμη και στις εργασιακές σχέσεις τριτοκοσμικών χωρών!
Κατόπιν εορτής
Στη Βουλή, την περασμένη βδομάδα, όταν ο Μανιτάκης εδέησε να ενημερώσει την αρμόδια επιτροπή κατόπιν εορτής, διαπιστώθηκε με απογοήτευση ότι ο υπουργός, παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις, δεν λέει την αλήθεια όταν ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν θα οδηγηθούν σε απόλυση.
Αν πρόθεσή του ήταν όντως να εξορθολογήσει τον δημόσιο τομέα, μέσω των μετακινήσεών τους σε φορείς που έχουν ανάγκη, δεν θα ξεκινούσε τη διαθεσιμότητα από τους πλέον αποδυναμωμένους φορείς του κράτους. Ούτε και θα ξεκινούσε με φτηνούς εκβιασμούς ενώ δεν γνωρίζει ούτε καν τα υπηρεσιακά κενά. Αλήθεια, ποιος φορέας έχει περισσότερη ανάγκη από τις Διευθύνσεις Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Αττικής όπου καθημερινά χιλιάδες μετανάστες στοιβάζονται σε ατελείωτες ουρές για ένα μαγικό χαρτάκι; Και με ποια λογική βγαίνουν σε διαθεσιμότητα 58 άτομα από τον συγκεκριμένο φορέα όταν επί σειρά ετών το κράτος – αναγνωρίζοντας την τεράστια ανάγκη για στελέχωση αυτών των υπηρεσιών – νομοθετεί για την κατά παρέκκλιση στελέχωση των Διευθύνσεων Μετανάστευσης;
Η αλήθεια είναι ότι ο υπουργός κάνει συγκεκαλυμμένες απολύσεις. Άλλωστε τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση έχουν αναλάβει συγκεκριμένες μνημονιακές υποχρεώσεις για την απομάκρυνση 150.000 δημοσίων υπαλλήλων έως το 2014. Μετά το πρώτο κύμα των υπαλλήλων ΙΔΑΧ, ακολουθεί θύελλα απομακρύνσεων δεκάδων χιλιάδων μονίμων υπαλλήλων, με κριτήρια που θα τίθενται από τον ίδιο τον υπουργό!
Η αλήθεια επίσης είναι ότι δημιουργείται το έδαφος για μια νέα «πελατεία»: μέσω της θέσπισης μιας διάτρητης διαδικασίας «κινητικότητας», «διαθεσιμότητας» και του τρόπου της (αβέβαιης) επαναφοράς των υπαλλήλων σε υπηρεσίες. Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο προκαλεί έκπληξη ακόμη και στους υποψιασμένους, καθώς είναι κυριολεκτικά κομμένο και ραμμένο κατά τον καταστροφικό εθισμό του πολιτικού συστήματος σε μια φαύλη ευνοιοκρατία μιας παραδιοίκησης «πολιτικών γραφείων».
«Διακυβεύεται και η δική μου αξιοπιστία» διαμαρτυρήθηκε στη Βουλή ο Μανιτάκης, απέναντι στη θυελλώδη κριτική που δέχθηκε από την Αριστερά. Σωστό, αλλά δεν βάζεις σε δοκιμασία κάτι που δεν έχεις…
Πηγη topontiki.gr
div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">

Διαβαστε περισσοτερα............. »

ΒΗΜΑτοδότης: Τα πρακτοριλίκια, ο Τζέιμς Μποντ και η χρυσή πένα


Το είπε ο αρμόδιος υπουργός κ. Ευρ. Στυλιανίδης«Δεν έχω καμία εντολή ακόμα για τροποποίηση του εκλογικού νόμου». Αυτό το είπε εμπιστευτικώς και ανεπισήμως σε βουλευτές της ΝΔ που αγωνιούσαν εάν, πότε και πώς θα τροποποιηθεί ο εκλογικός νόμος. Το ενδιαφέρον τους ήταν εάν θα υπάρξει κατάτμηση των εκλογικών περιφερειών και εάν θα καταργηθεί ή όχι ο σταυρός προτίμησης. Ο υπουργός Εσωτερικών (ο οποίος βρίσκεται τούτες τις ημέρες στο Μόναχο μιλώντας σε Βαυαρούς επιχειρηματίες) είπε ότι το μοναδικό θέμα που χειρίζεται σχετικά είναι η ψήφος των μεταναστών. Συνεπώς ουδέν νεώτερον για τον εκλογικό νόμο.

***
Ο κ. Θ. Πάγκαλος (στη φωτογραφία αριστερά) ζητεί, με επιστολή που έστειλε προς τον Πρόεδρο του ΠαΣοΚ να καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης, όταν και όποτε τροποποιηθεί ο εκλογικός νόμος. Είναι μια πάγια άποψη του πρώην αντιπροέδρου των κυβερνήσεων ΠαΣοΚ η κατάργηση του σταυρού προτίμησης, αφού, όπως σημειώνει, οδηγεί στο πελατειακό σύστημα. Εν όψει του συνεδρίου του ΠαΣοΚ ο κ. Πάγκαλος έθεσε και το ζήτημα να γίνουν δεκτές οι τάσεις που υπάρχουν στην Κεντροαριστερά προς όφελος τελικά του ΠαΣοΚ.

***
Η υποδοχή πάντως του αιτήματος του κ. Πάγκαλου για κατάργηση του σταυρού προτίμησης, δεν ήταν και τόσο θερμή από τους εν ενεργεία βουλευτές και του ΠαΣοΚ και της ΝΔ: «Ο κ. Πάγκαλος δεν πρόκειται στο μέλλον να πολιτευτεί, τι τον κόφτει συνεπώς;»ήταν η συνηθέστερη αντίδραση των βουλευτών.

***
Ο υπουργός Επικρατείας κ. Δ. Σταμάτης (στη φωτογραφία δεξιά), στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού κ. Αντ. Σαμαρά, εκπροσώπησε την κυβέρνηση στη χθεσινή συζήτηση επί της προτάσεως του ΣΥΡΙΖΑ για σύσταση εξεταστικής επιτροπής σχετικά με το Μνημόνιο. Αν και η εμφάνισή του στα υπουργικά έδρανα δεν είναι συχνή, λόγω και της ιδιαιτερότητας του χαρτοφυλακίου που έχει αναλάβει, ήταν εκείνος που φορτώθηκε όλο το βάρος της πολύωρης συζήτησης και μάλιστα με ιδιαίτερη στωικότητα. Ώσπου ο θορυβώδης πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων κ. Π. Καμμένος άρχισε να μιλάει για τα περιβόητα CDS και «για το πώς η οικογένεια Παπανδρέου έστησε το παιχνίδι με τους διεθνείς κερδοσκόπους», ισχυριζόμενος ότι ενώ είχε λάβει εντολή, όταν ακόμα βρισκόταν στη ΝΔ την περίοδο που ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, από τον κ. Σταμάτη να ερευνήσει την υπόθεση στην συνέχεια «συγκαλύφθηκε».
***
Ο κ. Σταμάτης ζήτησε τον λόγο για να απαντήσει στον κ. Καμμένο: «Είναι προφανές πως θέλετε να διανθίζετε τις ομιλίες σας με εντυπωσιακά στοιχεία, με πρακτοριλίκια και ατάκες τύπου Τζέιμς Μποντ», του είπε, προκαλώντας τον να δείξει το σημείωμα, το οποίο επικαλέστηκε, με το αποτέλεσμα της έρευνας που διενήργησε για τα CDS. Και περιέγραψε τι είχε συμβεί: «Πρέπει να σας θυμίσω ότι ήσασταν έξω από το γραφείο μου, περιμένοντας να δείτε τον πρόεδρο της ΝΔ. Για να μην στέκεστε όρθιος, σας κάλεσα μέσα να σας κεράσω έναν καφέ. Στο γραφείο μου ήταν 3-4 εφημερίδες και ένα blog που αναφερόταν στην έρευνα της ευρωπαϊκής επιτροπής για τα CDS. Και τότε σας ρωτάω: "Πάνο ξέρεις τι λένε αυτά τα πράγματα, γιατί εγώ δεν γνωρίζω από αυτά". "Ασ΄το θα το ψάξω εγώ", μου είπατε. Είστε ο τελευταίος κ. Καμμένο που θα παίρνατε εντολή από έναν άτυπο σύμβουλο του προέδρου. Κάνατε εσείς την έρευνά σας. Και φέρατε σε μένα έναν φάκελο ογκώδη και σας είπα, "Δεν βγάζω άκρη Πάνο, ακολούθησε την κοινοβουλευτική διαδικασία"». Και για να μην επικρατήσει η εντύπωση «τι διάολο, βλάκας είναι ο Σταμάτης;», όπως είπε ο ίδιος, προκάλεσε τον κ. Καμμένο να φέρει τον φάκελο της έρευνάς του στη Βουλή…
***
Μιας και αναφερόμαστε στη χθεσινή συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής περί εξεταστικής επιτροπής, μαθαίνω ότι δεν έλειψαν τα διαδικαστικά ευτράπελα, καθώς κάποιοι «γαλάζιοι» βουλευτές θεώρησαν ότι η ονομαστική ψηφοφορία θα πήγαινε μετά τις 18.00 λόγω της πληθώρας των ομιλητών. Είχαν εγγραφεί 92 συνολικά και οι περισσότεροι δεν είχαν προλάβει να μιλήσουν ενώ η ώρα είχε φτάσει 5 το απόγευμα, οπότε ο προεδρεύων κ. Χρ. Μαρκογιαννάκης(στη φωτογραφία δεξιά) ανακοίνωσε το πέρας της συζήτησης βάσει και της σχετικής προσυνεννόησης στη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής. Ωστόσο, κάποιοι βουλευτές απουσίαζαν οπότε σήμανε ένας ψιλοσυναγερμός για να μην υπάρξουν δυσάρεστες εκπλήξεις.
***
Πάντως, ενώ από αλλού φοβόντουσαν εκπλήξεις, από αλλού τους ήρθε. Όταν έφτασε η ώρα να ψηφίσει ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Τσίπρας, από… κεκτημένη ταχύτητα, προφανώς, αντί να πει «ναι» στην πρόταση του κόμματός του για σύσταση εξεταστικής επιτροπής, είπε «όχι»! Οπότε ο βουλευτής κ. Ιορδ. Τζαμτζής, ο οποίος διάβαζε τον ονομαστικό κατάλογο των βουλευτών, του είπε: «Έχετε συνηθίσει να λέτε "όχι"…».
***
Μαθαίνω ότι ο κ. Τζαμτζής κέρδισε επαξίως τον τίτλο του «εθνικού εκφωνητή του κοινοβουλίου», αφού ο άνθρωπος έφτασε στο σημείο να δέχεται συγχαρητήρια για τη σωστή άρθρωση, τη βροντώδη φωνή και την ορθή εκφορά των ονομάτων. Μάλιστα έμαθα, ότι του πρόσφεραν και εργασία (σε περίπτωση που δεν εκλεγεί) σε ραδιοφωνική εκπομπή (αλλά μεταμεσονύκτια)   
***
Μια ολόχρυση, πανάκριβη πένα, έχασε στη Γενεύη η κυρίαΦωτεινή Πιπιλή (στη φωτογραφία αριστερά) εξαιτίας του... πλούτου των Ελβετών. Η βουλευτής της ΝΔ παρακολουθούσε την ομιλία του ειδικού πρέσβη της Ελβετίας  κ. Eduard Gnesa για τη Διεθνή Συνεργασία στη Μετανάστευση, στο πλαίσιο  συνεδρίασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη μετανάστευση. Όταν τον άκουσε να αναλύει τη μεταναστευτική πολιτική της Ελβετίας, λέγοντας ότι η χώρα του πλήρωσε 1,2 δισ. ελβετικά φράγκα για να επαναπατρίσει 25.000 «λαθρομετανάστες» (όπως τους χαρακτήρισε, δεν άντεξε, πετάχτηκε από τη θέση της και φώναξε: «Εμείς θέλουμε δέκα χρόνων προϋπολογισμό της χώρας για να επαναπροωθήσουμε τους μισούς», είπε και πάνω στην οργή της έφυγε η χρυσή πένα, κύλησε στα έδρανα της αιθούσης και χάθηκε: «Ήταν το γούρι μου, το πρώτο μου δημοσιογραφικό βραβείο από το 1982», έλεγε αργότερα η βουλευτής.

***
Δεν ήταν όμως μόνον η κυρία Πιπιλή που αντέδρασε για όλα αυτά που άκουγε από τον Ελβετό πρέσβη. Ήταν και η κυρία Λιάνα Κανέλλη η κυρία Αθηνά Κυριακίδου (από το ΔΗΚΟ της Κύπρου) που βρίσκονταν στην ίδια κοινοβουλευτική αποστολή. Μάλιστα σε κάποια στιγμή που ο Ελβετός είπε ότι στην Ελβετία η ανεργία είναι της τάξεως του 2,2% σηκώθηκε όρθια η κυρία Πιπιλή και του είπε: «Τι να πούμε εμείς με 25% ανεργία που μας κατακρίνετε κιόλας για το θέμα της λαθρομετανάστευσης». Ήταν τόσο πολλές οι διαμαρτυρίες των τριών κυριών, που ανάγκασαν τον Ιταλό Πρόεδρο της Επιτροπής κ.Giacomo Santini να τις παρακαλέσει, να ηρεμήσουν και να μην κάνουν άλλες διακοπές στον ομιλητή.
Πηγη www.tovima.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »

Συμβιβασμός με τον βιασμό;


Σίμος Κεδίκογλου: «Δεν υπάρχει περίπτωση για νέα μέτρα. Δεν μίλησε κανένας για νέα μέτρα στις Βρυξέλλες». Δεν μπορεί να είναι τόσο βλαξ! κάτι άλλο συμβαίνει.

Ούτε μπορεί να θεωρεί τόσο βλάκες τους Ελληνες (εκτός κι αν είναι τελείως βλαξ), ώστε να τους απευθύνεται με τέτοιον ιταμό για τη λογική, τηνπολιτική και την ηθική τρόπο. Κάτι άλλο
συμβαίνει! Κι αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο κ. Κεδίκογλου απλώς κυβερνά.
Διότι έτσι κυβερνάται η Ελλάδα, με ανακολουθίεςψέματα,απατεωνιές και δοκησισοφίες.
Ενθυμούμαι τον κ. Σαμαρά να υπόσχεται ότι οι πολιτικές (κι όποιες άλλες) ευθύνες για την υποταγή της χώρας μας σε καθεστώς Μνημονίου θαδιερευνηθούν και θα αποδοθούν. Τώρα λέει τρίχες. Και ας μη μας σοκάρει η λέξη.
Θα έπρεπε να μας σοκάρει η υπαναχώρηση, η ανακολουθία, η μετάλλαξη, η εξαπάτηση.
  
Αν όμως ο κ. Σαμαράς, ο κ. Βενιζέλος, ο κ. Κουβέλης δεν έχουνκόστος για τέτοιες συμπεριφορές, τότε το κόστος είναι όλο δικό μας.
Οχι μόνον για όσα παθαίνουμε, αλλά και για τον τρόπο πουεκπίπτουμε, όταν ανεχόμαστε να μας εξαπατούν, όταν
την ανακολουθία, την υπαναχώρηση και την εξαπάτηση τις αποδεχόμαστε ως αναπόφευκτα στοιχεία της πολιτικής και του κυβερνάν.
Οταν ο μιθριδατισμός μας οδηγεί στον παχυδερμισμό μας, γιατί να μην πετσοκόβει η κυβέρνηση Σαμαρά τις αναπηρικές συντάξεις; Μάλιστα με τον εξής ενδεικτικό της παρακμής μας τρόπο: υπαναχωρώντας πάνω στηνυπαναχώρησή της.
Διότι, ενώ είχε ανακαλέσει την αρχική εξαγγελία της περικοπής αυτών των συντάξεων μπροστά στη γενική κατακραυγή, όταν κατακάθισε ο κουρνιαχτόςεπανήλθε στις περικοπές, βέβαιη
ότι κι αυτό θα το καταπιούμε, όπως και τόσα άλλα κατάπιαμε.
Και μάλλον είχε δίκιο η κυβέρνηση. Οι αντιδράσεις αυτήν τη φορά ήτανισχνότερες και βαίνουν αναλόγως. Ετσι όμως το κόστος που δεν έχει η κυβέρνηση, το έχω εγώ ο ραγιάς που σκύβω το κεφάλι.
Κι όσον πιο ραγιάς νοιώθω με το ένα και το άλλο, τόσο πιο πολύ χάνω τον αυτοσεβασμό μου κι αφήνω γύρω μου τη συμφορά να φουντώνει.Πεινάνε
τα παιδιά; - ραγιάς εγώ.
Δεν έχουν φάρμακα οι γέροντες; - ραγιάς εγώ.
Δεν μπορώ να πάω φαΐ στο σπίτι; - ραγιάς εγώ, μου φταίει, φερ’ ειπείν, ο δημόσιος υπάλληλος κι όχι όσα του κάνουν κι εκείνου, ίδια ή χειρότερα με τα δικά μου.
Για «πατριωτικό καθήκον» -το ξεπούλημα της πατρίδας- μιλά ο κ.Στουρνάρας, κιχ εγώ! Ανήμπορος απ’ τον ίδιον τον ηθικό μου ξεπεσμό, χώνομαι πιο βαθιά στον καναπέ να μην ακούω, αλλά
ακούω τους τεχνοκράτες γύρω απ’ τον κ. Στουρνάρα, τουςανθρώπους της αγοράς (λύκοι οι άνθρωποι στους ανθρώπους), να γρυλίζουν κάτι απάνθρωπα και άκρως ηλίθια, ατελέσφορα, αμήχανα και της πλάκας, απ’ αυτά
που μόνον ένα υβρίδιο γραφειοκράτη - τεχνοκράτη - γκόλντεν μπόυ θα μπορούσε να ξεστομίζει, και χάσκω.
Ακούω τον κ. Σαμαρά μετά από άπειρα ψέματα (για το Μνημόνιο, την επαναδιαπραγμάτευση, το μείγμα - ου μην και το κοκτέιλ, την κατάργηση των χαρατσιών και τόσα άλλα) να δηλώνει ότι «βρισκόμαστε στο ζενίθ της αξιοπιστίας μας» και δεν πιστεύω στα αυτιά μου.
Ομως για αυτό κυβερνούν.
Διότι εγώ δεν πιστεύω στα αυτιά μου. Και σιγά σιγά αρχίζω να μην πιστεύω σε τίποτα.
Αν λοιπόν θέλω να αλλάξουν τα πράγματα, πρέπει να πιστέψω (όχι με τη μεταφυσική έννοια, αλλά με την καλογερική -καθ’ ότι δύσκολη- της επιλογής) σε κάτι. Δεν θα πω σε τι, αυτό είναι δουλειά του κάθε σκεπτόμενου πολίτη.
Θα σας πω όμως, διότι αυτό είναι το καθήκον μου ως πολίτη, για την προσωπική μου επιλογή (άλλωστε σε αυτή τη βάση επικοινωνούμε κάθε μέρα).
  
Θεωρώ λοιπόν, πάντα κατά την ταπεινή μου γνώμη, αναγκαία μια νέα Εθνική Στρατηγική, που στην τρέχουσα συγκυρία καλείται να προτείνει στον λαό η Αριστερά. Πρόκειται για εγχείρημα τιτάνιο
διότι αφορά στον ταξικό πυρήνα του πολιτικού προβλήματος που έχει σήμερα η κοινωνία των εργαζομένων με την οικονομία της φρίκης, ηεργασία με το κεφάλαιο. Επ’ αυτού του θεμελιώδους
προβλήματος οι προσεγγίσεις των κομμάτων και των σχημάτων της Αριστεράς είναι διαφορετικές μεταξύ τους και ενίοτε στο εσωτερικό τους(όπως στον ΣΥΡΙΖΑ - τουλάχιστον για την ώρα).
Για την ώρα, επίσης, η ντόπια άρχουσα τάξη (υποτελής πάντα στους ξένους) τρίβει τα χέρια της για την αδυναμία της Αριστεράς να δράσειενωτικά. Οχι να ενωθεί, αυτό θα ήταν ίσως καταστροφικό και για την ίδια  την Αριστερά, αλλά να «επεξεργαστεί ένα πρόγραμμα άμεσων μέτρων και με ανοιχτό διάλογο (σ.σ.: μπροστά στον λαό), να επεξεργαστεί ένα μεταβατικό πρόγραμμα και μια κοινή βάση για τον σοσιαλισμό» - όπως έγραφε χθες στην «Εφημερίδα των Συντακτών»  ο καθηγητής Ευτύχης Μπιτσάκης. «Αυτό είναι το καθήκον της Αριστεράς σήμερα. Θα μπορέσει να ανταποκριθεί;».
Αλλά, ακόμα και αν η Αριστερά βρει έναν τρόπο να συγκλίνουν οι δυνάμεις της, ούτε αυτό σήμερα είναι αρκετό. «Σήμερα χρειάζεται ένα πλατύ, λαϊκό μέτωπο σωτηρίας, το οποίον δεν θα περιλαμβάνει μόνον τις δυνάμεις της Αριστεράς», όπως καταλήγει ο καθηγητής κ. Ε. Μπιτσάκης, κι όπως
πολλοί αριστεροί έλεγαν ήδη πριν από την κρίση και τα Μνημόνια, όταν μιλούσαν για ένα νέο ΕΑΜ, που αυτήν τη φορά θα μπορούσε να ανατρέψειτην ολοκληρωτική κατίσχυση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά σε σειρά ευρωπαϊκών χωρών.
Αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο, που συνιστά τον εσώτερο τρόμο για το σύστημα, έχουν ενωθεί για να αντιμετωπίσουν Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Διαπλοκή, Μέρκελ, Φασισμός και λοιπές ανίερες δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας.
Δεν σας κρύβω ότι (πάντα προσωπικά μιλώντας) με ανησυχεί... κάπως η (αυτονόητη) ικανότητά τους, όχι μόνον να δρουν ενωτικά, αλλά να ενώνονταικατά του κοινού Εχθρού Λαού, ενώ
οι λαϊκές δυνάμεις, κατά μέρος τουλάχιστον, ούτε καν ενωτικάμπορούν να δράσουν. Δεν σου ζητώ να αλλάξεις αυτό που είσαι, που είναι ο καθένας μας - μάλλον το αντίθετο. Σου ζητώ απλώς να σταθούμε πλάι πλάι, διαφορετικοί μεν, αλλά στην ίδια  όχθη. Δεν χρειάζεται να μου λες σε τι διαφωνούμε, ούτε ότι δεν με εμπιστεύεσαι - αυτά θα κριθούν στην πράξη.
Διότι πράξη θα υπάρξει, θέλεις δεν θέλω...

Πηγη www.enikos.gr
Διαβαστε περισσοτερα............. »